II OSK 2992/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 691/23 w sprawie ze skargi M.M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2023 r. znak: WOP.7722.78.2020.MJ w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 691/23 oddalił skargę M.M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 czerwca 2023 r. znak: WOP.7722.78.2020.MJ w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kwidzynie (dalej: "PINB") podczas oględzin przeprowadzonych 9 lipca 2020 r. na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] ustalił, że do budynku położonego na działce nr [...] dobudowano część budynku o wymiarach 2,75 m x 5,05 m o wysokości ok. 3,20 m. Dobudowa ta przylega do północno-wschodniej części budynku na działce nr [...] i posadowiona została na działce nr [...]. Mieści się w niej hol wejściowy do [...], który znajduje się w tej części budynku. Ściany dobudowy wykonane są z gazobetonu, docieplone styropianem o grubości 10 cm. Dobudowa posadowiona jest na fundamentach, posiada dach płaski jednospadowy o konstrukcji drewnianej, kryty blachą. Otwór okienny o wymiarach 1,40 m x 1,35 m od strony północnej, otwór drzwiowy o wymiarach 1,0 m x 2,05 m od strony wschodniej. PINB postanowieniem z 26 sierpnia 2020 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333; dalej: "p.b."), wstrzymał prowadzone przez M.M. roboty budowlane, polegające na wykonaniu w północno-wschodniej części działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...] rozbudowy o wymiarach 2,75 m x 5,05 m budynku nr [...], położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz nałożył obowiązek przedłożenia określonych w sentencji tego postanowienia dokumentów – w terminie do 30 listopada 2020 r. Zdaniem organu pierwszej instancji stwierdzony podczas oględzin zakres robót budowlanych kwalifikuje się jako rozbudowa budynku, w którym prowadzona jest działalność usługowa ([...]), przedmiotowa rozbudowa pełni funkcję holu wejściowego. W związku z tym PINB stwierdził, że roboty budowlane polegające na przedmiotowej rozbudowie o wymiarach zewnętrznych 2,75 m x 5,05 m (powierzchnia zabudowy 13,88 m2) na działce, która posiada powierzchnię 386 m2, powinny być zrealizowane na podstawie pozwolenia na budowę. Inwestor nie dopełnił tego obowiązku, wykonał rozbudowę budynku w warunkach samowoli budowlanej. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") postanowieniem z 26 lutego 2021 r. uchylił w całości ww. postanowienie PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że inwestor zgłosił do Starosty Kwidzyńskiego roboty budowlane polegające na robotach remontowych (roboty tynkowe, malarskie, proste przemurowania) wiatrołapu przy lokalu usługowym ([...]). W piśmie z 25 października 2019 r. Starosta poinformował inwestora, że zgłoszenie jest bezprzedmiotowej, albowiem pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie obiektów budowlanych. Dalej WINB, odwołując się do wyjaśnień inwestora zawartych w zażaleniu, wskazał, że pierwotnie istniała drewniana wiata przylegająca do budynku [...], a w jej miejsce inwestor wykonał nową część o konstrukcji murowanej. W ocenie organu odwoławczego w efekcie powstała nowa substancja budowlana, zatem nie mamy tu do czynienia z remontem. WINB nie podzielił jednak stanowiska organu pierwszej instancji w kwestii prowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 p.b. Zdaniem organu odwoławczego wykonaną rozbudowę należy zakwalifikować jako ganek, który – zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. – jest zwolniony z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec tego organ pierwszej instancji zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 49b, a nie art. 48 p.b. WINB zobowiązał ponadto organ pierwszej instancji do jednoznacznego wyjaśnienia kwestii, czy wykonany wiatrołap ma wymiary tożsame, czy większe niż posadowiona wcześniej wiata. Po rozpoznaniu skargi M.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 274/21 uchylił ww. postanowienie WINB z 26 lutego 2021 r. Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego co do kwalifikacji będących przedmiotem postępowania robót budowlanych i wskazania trybu (podstawy prawnej) ich legalizacji. Zdaniem Sądu zgromadzone w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, że wykonane roboty budowlane stanowią rozbudowę budynku w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b., skutkującą zmianą jego charakterystycznych parametrów, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, czy szerokość. Mamy tu do czynienia z murowaną dobudówką, stanowiącą w pełni zamknięty ścianami z oknem i drzwiami wejściowymi hol prowadzący do budynku usługowego, stanowiącego [...]. Zarazem, jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, "przedmiotowy obiekt powstał w miejscu rozebranej wiaty. W efekcie powstała nowa substancja budowlana, co oznacza, że nie mamy do czynienia z remontem". Sąd nie podzielił również stanowiska WINB, że charakter wykonanych robót pozwala uznać je za ganek. Odwołując się do definicji językowej Sąd wskazał, że "ganek" to element budynku, występujący jako: przybudówka z zewnętrznymi schodami przed wejściem do budynku, nakryta daszkiem podpartym słupkami, otwarta lub zamknięta ścianami z oknami. Elementem ganku są schody i z istoty swej co do zasady ma on konstrukcję otwartą. Ganek jest więc elementem budynku, a nie jego częścią składową. Podkreślił, że z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. wynika, iż z dobrodziejstwa zgłoszenia korzysta "przydomowy ganek", natomiast budynek nr [...] jest obiektem usługowym i nie pełni funkcji mieszkalnych. Sąd uznał tym samym, że organ odwoławczy nieprawidłowo zakwalifikował wykonane roboty, stanowiące rozbudowę, jako polegające na budowie ganku i – jako takie – wymagające "tylko" zgłoszenia. W ocenie Sądu bez znaczenia jest fakt, że w miejscu dobudowy istniała wiata drewniana, gdyż wykonane roboty nie polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego, czyli na remoncie, lecz polegały na rozebraniu wiaty i wybudowaniu na tym miejscu zupełnie nowej substancji budowlanej, tym razem zamkniętej murowanymi przegrodami budowlanymi, co zarazem doprowadziło do zmiany istotnych parametrów całego budynku. Jej realizacja była zatem możliwa po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Skarga kasacyjna wywiedziona przez M.M. od ww. wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2483/21. Sąd ten potwierdził stanowisko WSA w Gdańsku, że wykonanych przez skarżącego robót, niezależnie od sporu co do tego, czy wykonano obiekt o tych samych czy większych rozmiarach, nie można zakwalifikować jako remontu. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również ocenę Sądu Wojewódzkiego co do tego, że wykonany obiekt nie jest gankiem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. Wskazał w tym zakresie na funkcję, jaką ma pełnić ganek (wiatrołap). Jest to bowiem funkcja ochronna wejścia do budynku przed deszczem, wiatrem i słońcem. Brak jest tym samym podstaw do uznania za ganek obiektu budowlanego, który wykracza poza funkcję ochronną wejścia do budynku. Ponownie rozpoznając sprawę WINB postanowieniem z 28 czerwca 2023 r. uchylił postanowienie PINB z 26 sierpnia 2020 r. w zakresie terminu przedłożenia dokumentów i wyznaczył nowy termin do 31 października 2023 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał je w mocy. WINB podkreślił związanie – na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") – prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 274/21. W wyroku tym Sąd zakwestionował przedstawione w poprzednim postanowieniu WINB stanowisko tego organu zarówno co do kwalifikacji przedmiotu postępowania jako wiatrołapu (ganku), jak i co do trybu postępowania z art. 49b p.b. Organ odwoławczy stwierdził, że PINB zakwalifikował przedmiotowy wiatrołap jako rozbudowę budynku pełniącego funkcję [...], w związku z czym zastosował procedurę legalizacyjną w trybie art. 48 p.b. Rozbudowa budynku nie jest wymieniona w art. 29 p.b., zatem powinna być zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. Organ pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał rozbudowę jako samowolę budowlaną i w związku z tym zastosował tryb z art. 48 p.b. PINB prawidłowo wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów. WSA w Gdańsku przywołanym na wstępie wyrokiem z 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 691/23 oddalił skargę M.M. na postanowienie WINB z 28 czerwca 2023 r. W pierwszej kolejności Sąd podkreślił, że w sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a. W jego ocenie w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wydanych w tej sprawie wyrokach sądów administracyjnych obu instancji. Sąd nie stwierdził przy tym przesłanek umożliwiających odstąpienie od tej oceny. Przyznał, że od czasu wydania przez WSA w Gdańsku wyroku z 4 sierpnia 2021 r. ustawa Prawo budowlane była wielokrotnie nowelizowana. W skardze nie wskazano jednak konkretnie, która z dwudziestu czterech nowelizacji wpłynęła tak istotnie na sytuację prawną skarżącego, że organ odwoławczy był zobligowany do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 274/21. Takiej zmiany przepisów nie dostrzegł również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Odnosząc się do zarzutu dokonania przez organy błędnej wykładni art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) Sąd wskazał, że wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie miało miejsce przed wejściem w życie przepisów ww. ustawy nowelizującej. Zgodnie z art. 25 tej ustawy obligowało to organy do stosowania przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu dotychczasowym. Dalej, nawiązując do oceny prawnej wyrażonej w wyroku z 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 274/21, Sąd odniósł się do znaczenia pojęć odbudowy i remontu na gruncie art. 3 pkt 6 i 8 p.b. Roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych i odbudowie mają dwie wspólne cechy: prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Różny jest natomiast zakres wykonywanych robót budowlanych. Podkreślił, że ponowne wzniesienie obiektu nie może być rozumiane jako remont. Przy remoncie następuje wymiana poszczególnych elementów i zastąpienie ich nowymi, przy czym nie obejmuje to z reguły wszystkich elementów. Natomiast odbudowa to z reguły odtworzenie obiektu budowlanego po jego znacznym zużyciu (zniszczeniu), obejmującym często niemal całość, a rezultatem takich robót budowlanych jest nowy obiekt budowlany, nierzadko zawierający elementy wykorzystane z poprzedniego obiektu. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko organów, że robót budowlanych wykonanych przez skarżącego nie można uznać ani za remont istniejącego tam obiektu, ani za jego odbudowę. Przy ocenie, czy w sprawie będziemy mieć do czynienia z remontem, czy też budową obiektu budowlanego, konieczne jest porównanie stanu działki sprzed wykonania prac (jej stanu pierwotnego) ze stanem jej zagospodarowania istniejącym po wykonaniu tych prac. W ocenie Sądu znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna potwierdza, że w sprawie nie mamy do czynienia z remontem istniejącego budynku, lecz z rozbudową obiektu budowlanego, która wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Zakres, w jakim skarżący dokonał odtworzenia istniejącego pierwotnie obiektu budowlanego, spowodował powstanie nowej substancji budowlanej. Takie odtworzenie obiektu nie może być uznane za remont, ale za jego rozbudowę. Organy dokonały zatem prawidłowej kwalifikacji wykonanych przez skarżącego robót budowlanych. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo wdrożył określony w art. 48 p.b. tryb legalizacyjny stwierdzonej samowoli budowlanej. W świetle art. 28 w zw. z art. 29-30 p.b. przeprowadzenie robót budowlanych stanowiących rozbudowę budynku wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego skarżący nie uzyskał. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł M.M. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 p.b. polegającą na pominięciu, iż remont budynku jest na mocy ustawy zwolniony od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na legalną definicję "remontu", w okoliczności, gdy zgodnie z ustawą remontem jest wykonywanie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym, a zatem skarżący w niniejszej sprawie wykonał remont budynku; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. przez przyjęcie, że organ jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, podczas gdy przepisy prawa uległy zmianie, a zatem do sprawy nie mógł mieć zastosowania ww. przepis. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a ponadto o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Strona zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Istota zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienia sprowadza się do dokonania przez WINB, a następnie WSA w Gdańsku błędnej – zdaniem skarżącego kasacyjnie wykładni art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 p.b. skutkującej przyjęciem, że wykonane przez niego roboty budowalne nie były remontem. Odnosząc się z kolei do zapadłych w sprawie prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych skarżący kasacyjnie podkreślił, że zastosowanie w sprawie art. 153 p.p.s.a. powinno zostać ograniczone z uwagi na zmianę stanu prawnego. W odniesieniu do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej należy podkreślić, że kwestia kwalifikacji prawnej spornych robót budowlanych została już przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 274/21. W tym rozstrzygnięciu Sąd uchylił postanowienie WINB z 26 lutego 2021 r. uznając stanowisko tego organu za błędne właśnie w zakresie kwalifikacji będących przedmiotem postępowania robót budowlanych i wskazania trybu (podstawy prawnej) ich legalizacji. Bez konieczności przywoływania obszernej argumentacji WSA w Gdańsku odnośnie tego zagadnienia wystarczające będzie zaznaczenie, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd ten uznał, iż wykonane roboty budowlane stanowią rozbudowę budynku w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b., a nie remont zdefiniowany w art. 3 pkt 8 p.b. Doszło bowiem do zmiany charakterystycznych parametrów budynku, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, czy szerokość. Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2483/21 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji. Wskazał bowiem, że sporne roboty budowalne polegały na rozebraniu drewnianej wiaty i wykonaniu na jej miejscu murowanej dobudówki, stanowiącej w pełni zamknięty ścianami z oknem i drzwiami wejściowymi hol, prowadzący do budynku usługowego ([...]). Z tych względów robót tych, niezależnie od sporu co do tego, czy wykonano obiekt o tych samych czy większych rozmiarach, nie można zakwalifikować jako remontu. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji miał obowiązek, podobnie jak organ, podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 274/21 oraz w wyroku NSA w sprawie II OSK 2483/21. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. oceny prawne wyrażone w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołane wyżej wyroki WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 274/21 oraz w wyroku NSA w sprawie II OSK 2483/21 są więc wiążące zarówno w kwestii ustalenia stanu faktycznego – w tym zakresu wykonanych robót budowlanych – jak i ich kwalifikacji prawnej i zastosowania w sprawie art. 48 p.b. Tym samym nie sposób zarzucić Sądowi pierwszej instancji pominięcia, iż remont budynku zdefiniowany w art. 3 pkt 8 p.b. jest na mocy tej ustawy zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. WSA w Gdańsku tego faktu nie zanegował, uznał natomiast – będąc podobnie jak WINB związanym powołaną powyżej oceną prawną – że sporne roboty budowlane nie stanowiły remontu, lecz rozbudowę. Ta zaś wymagała pozwolenia, którym inwestor nie dysponował. Sąd zasadnie przy tym podkreślił – odwołując się do legalnej definicji remontu – że istotną cechą remontu jest zakwalifikowanie robót budowlanych jako takich, które mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Tak więc, aby można było mówić o remoncie musi także istnieć remontowany obiekt. Z tego też względu istotne jest ustalenie pierwotnego stanu nieruchomości, tj. sprzed wykonania robót budowlanych. Takie ustalenia pozwalają bowiem najczęściej na jednoznaczną ocenę charakteru robót budowlanych, które zostały wykonane. Tego rodzaju ustalenia poczyniono także w niniejszej sprawie i mają one odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach sprawy oświadczeniach inwestora oraz M. W., jak i dokumentacji fotograficznej. Wynika z nich jednoznacznie, że wykonane przez inwestora roboty budowlane polegały na rozbiórce istniejącego budynku (drewnianej wiaty) i wybudowaniu na tym miejscu zupełnie nowej substancji budowlanej zamkniętej murowanymi przegrodami budowlanymi. Inwestor nie dokonał zatem remontu istniejącego budynku, rozumianego jako odtworzenie jego stanu pierwotnego, lecz rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego. Takie działanie zgodnie z art. 28 p.b. wymagało zaś pozwolenia, którym – jak wskazano powyżej – inwestor nie dysponował. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że WINB ponownie rozpoznając sprawę zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w powyższych wyrokach. Jednocześnie Sąd nie stwierdził przesłanek umożliwiających odstąpienie od tej oceny, podkreślając przy tym, że skarżący wymieniając liczne nowelizacje Prawa budowlanego nie podał konkretnego przepisu, którego zmiana wpłynęła na jego sytuację prawną tak istotnie, iż organ odwoławczy byłby zobligowany do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w wyroku w sprawie II SA/Gd 274/21. Powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji należało uznać za prawidłowe. Jednak w związku z tym, że zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo zmiany stanu prawnego znalazł się także w skardze kasacyjnej, należy dodatkowo zwrócić uwagę na kilka kwestii. Otóż rację ma skarżący kasacyjnie, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skarżący kasacyjnie pomija jednak inny oczywisty wniosek wynikający z treści tego przepisu. Mianowicie ten, że utrata mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w orzeczeniu sądu z uwagi na zmianę stanu prawnego, może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy zmiana ta spowoduje, iż pogląd sądu stał się nieaktualny. Podkreślić należy, że ocena prawna, o której mowa w ww. przepisie wynika z uzasadnienia wyroku Sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych (konkretnych jednostek redakcyjnych) i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Tym samym zmiana stanu prawnego musi obejmować te przepisy, które stanowiły podstawę oceny prawnej wyrażonej przez sąd. W konsekwencji powołanie się na jakiekolwiek zmiany w prawie – choćby miały miejsce w obrębie tego samego aktu prawnego – nie jest wystarczające do odstąpienia od zastosowania bezwzględnie obowiązującego art. 153 p.p.s.a. W związku z powyższym powołanie się przez skarżącego kasacyjnie w zakresie naruszenia art. 153 p.p.s.a. wyłącznie na fakt dokonania 32 nowelizacji Prawa budowlanego – od momentu wydania przez WSA w Gdańsku wyroku w sprawie II SA/Gd 274/21 do dnia wniesienia skargi kasacyjnej – nie mogło świadczyć o tym, że ocena prawna wyrażona w tym wyroku stała nie nieaktualna. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.