II OSK 2918/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Beata Ziomek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 594/15 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 594/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu [...] września 2010 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami parkingowymi, z układem drogowym, wjazdem i infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr [...] [...] oraz budowa wjazdu i infrastruktury technicznej (sieciami instalacyjnymi) na dz. nr [...], [...] (obr [...] [...]) przy [...] w [...]" przeniesionej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Od dnia 21 listopada 2012 r. na terenie objętym ustaleniami ww. decyzji z dnia [...] września 2010 r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru – "[...]"- uchwalony Uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność tego planu miejscowego. Ponieważ orzeczenie to nie było prawomocne, organ I instancji po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w opisanej decyzji w kontekście ustaleń planu miejscowego obszaru – "[...]", stwierdził, że jego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, z uwagi na określony w planie inny sposób zagospodarowania terenu. W planie miejscowym określono sposób zagospodarowania terenu z przeznaczeniem pod zieleń urządzoną (ZP.3) oraz publicznie dostępny park miejski (ZPp.5), wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być większy niż 90%. Natomiast w decyzji wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 30%, zaś sposób zagospodarowania określono pod zabudowę mieszkalną wielorodzinną. Przyjmując, że ustalenia decyzji nie są tożsame z ustaleniami planu miejscowego, tj. zmienił się stan faktyczny i prawny - uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, zaś stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa - art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp"), Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 65 ust. 1 upzp oraz m.in. art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2010 r. przeniesionej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka [...] sp. z o.o. Spółka Komandytowa, zarzucając naruszenie art. 65 ust. 1 pkt. 2 upzp, art. 97 § 1 pkt 4, art. 8, art. 10 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 Kpa. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchyliło decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. i umorzyło postępowanie I instancji. W uzasadnieniu wskazało, iż zgodnie z przepisami upzp, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, lub dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa. Aktualny stan prawny jest taki, iż dla terenu wskazanego we wniosku Inwestora, tj. [...] Spółka z o.o. Spółka Komandytowa, dla realizacji inwestycji budowlanej, konieczne jest wydanie na podstawie art. 59 upzp decyzji ustalającej warunki zabudowy. Taka decyzja została wydana w dniu [...] września 2010 r. i obecne prowadzenie postępowania administracyjnego w celu jej wygaśnięcia jest bezprzedmiotowe, ponieważ brak jest wypełnienia przesłanek o których mowa w przywołanym powyżej przepisie art. 65 upzp. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie w całości decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 6 Kpa poprzez uchylenie decyzji o wygaśnięciu decyzji, mimo iż brak jest podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia; – art. 34 ust. 2 upzp poprzez uchylenie decyzji o wygaśnięciu decyzji mimo, iż utrata mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego nie powoduje usunięcia z obrotu decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu; – art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp poprzez uchylenie decyzji o wygaśnięciu decyzji pomimo, że była podstawa prawna do jej wygaszenia. Zdaniem skarżącej organ I instancji prawidłowo wydał decyzję o wygaśnięciu decyzji z dnia [...] września 2010 r. ustalającej warunki zabudowy, zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp. Także organ II instancji nie kwestionował prawidłowości decyzji organu I instancji na dzień jej wydania. Organ odwoławczy błędnie natomiast uznał, że jeśli po dacie wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że rozstrzygnięcie o wygaśnięciu decyzji musi być uchylone. W ocenie skarżącej przepis art. 34 ust. 2 upzp, zgodnie z którym utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, nie różnicuje o jakie decyzje chodzi. Decyzję o wygaśnięciu decyzji wydano, gdyż obowiązywał wówczas taki a nie inny plan miejscowy. Decyzje tego typu nie tracą mocy obowiązującej tylko dlatego, że nastąpiły zmiany w planie miejscowym. Zmiana planu miejscowego (a taką zmianą jest też przecież jego nieobowiązywanie), nie wypływa więc na skuteczność poprzednio wydanych decyzji. Zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej, wyjątkiem jest art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp, do którego odsyła też art. 34 ust. 2 i wymóg wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, co organ I instancji prawidłowo uczynił. Nie zachodzi jednak wyjątek w drugą stronę. Brak jest przepisu, zgodnie z którym należy usunąć z obrotu prawnego decyzję o wygaśnięciu decyzji sprzecznej z planem miejscowym. Zdaniem skarżącej brak jest podstawy prawnej, aby eliminować z obrotu decyzję o wygaśnięciu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Potwierdza to orzecznictwo, które podkreśla, iż zmiana planu miejscowego nie wpływa na ważność decyzji, jeśli nie ma wyraźnego upoważnienia w przepisach aby te decyzje uchylać. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało w pełni swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę wskazał, że w chwili wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy, tj. [...] września 2010 r. nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", który został uchwalony Uchwałą Rady Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Kr 320/13 stwierdził nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. II OSK 2635/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że tylko wówczas, gdy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy ustalane są na podstawie decyzji. Decyzja administracyjna jest więc pomocniczą formą ustalania warunków zabudowy. Sytuacja, w której decyzja ustalająca warunki zabudowy zostaje wydana, a następnie wchodzi w życie miejscowy plan zagospodarowania terenu została uregulowana w art. 65 ust. 1 i 2 upzp, zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli, m.in. dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, chyba że została wydana na podstawie tejże decyzji ustalającej warunki zabudowy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że powołany przepis wprost określa pierwszeństwo ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec ustaleń decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wyjątek dotyczy tylko takiego przypadku, gdy na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy wydano ostateczne pozwolenie na budowę. Pozwolenie na budowę jest zaś tylko wówczas ostateczne, gdy nie wniesiono od decyzji I instancyjnej o udzieleniu pozwolenia na budowę odwołania, lub też wniesiono odwołanie, ale organ odwoławczy utrzymał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę w mocy (lub ją zmienił udzielając pozwolenia na budowę). Wszystkie inne przypadki powinny być traktowane zgodnie z zasadą pierwszeństwa ustaleń wynikających z planu miejscowego wobec ustaleń wynikających z decyzji. Zgodnie z przepisami, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy sprzecznie z treścią planu miejscowego następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa. Decyzja ustalająca warunki zabudowy w okresie, w którym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu, z chwilą wejścia planu miejscowego w życie staje się bezprzedmiotowa, jeżeli ustalenia zagospodarowania terenu zawarte w tej decyzji są odmienne od ustaleń dla tego samego obszaru wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie prawomocnie stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Skoro więc stwierdzono wygaśniecie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] września 2010 r. wobec uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to w sytuacji, gdy stwierdzono jego nieważność słuszne stało się uchylenie decyzji organu I instancji o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Trafnie więc w ocenie Sądu pierwszej instancji Kolegium decyzją z dnia [...] marca 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie I instancji. Organ odwoławczy zobowiązany był bowiem – wbrew temu, co podnosiła skarżąca – do oceny stanu faktycznego i prawnego z daty wydawania przez siebie decyzji, a nie z innej daty. Wynika to wprost z art. 7 Kpa statuującym zasadę prawdy obiektywnej. Skoro w dniu wydania decyzji organu II instancji plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" nie obowiązywał wobec prawomocnego stwierdzenia nieważności tej uchwały, prawidłowo uchylona została decyzja stwierdzająca wygaśniecie decyzji ustalającej warunki zabudowy. W skardze kasacyjnej Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 134 § 1 Ppsa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. nieprzeanalizowanie i nieodniesienie się do zarzutów skargi, że zgodnie z art. 34 ust. 2 upzp utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu oraz nieodniesienie się do zarzutu, że brak jest przepisu, zgodnie z którym należy uchylać decyzje o wygaśnięciu decyzji sprzecznej z planem miejscowym; 2. art. 141 § 4 Ppsa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nieprzeanalizowanie i nieodniesienie się do zarzutów skargi, że zgodnie z art. 34 ust. 2 upzp utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu oraz nieodniesienie się do zarzutu, że brak jest przepisu, zgodnie z którym należy uchylać decyzje o wygaśnięciu decyzji sprzecznej z planem miejscowym; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa w zw. z art. 6 Kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na błędne uznanie, że były podstawy prawnej do uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 34 ust. 2 upzp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji z uwagi na błędne uznanie, że utrata mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego powoduje usunięcie z obrotu decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 65 ust. l pkt 2 upzp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji z uwagi na błędne uznanie, że organ I instancji nieprawidłowo stwierdził wygaśnięcie decyzji i były podstawy aby tą decyzję następnie uchylić. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści uzasadnienia wyroku nie wynika w jaki sposób zostały ocenione zarzuty skargi. Nie wystarczy bowiem zbiorcze, ogólne twierdzenie, że organ II instancji był zobowiązany do oceny stanu faktycznego i prawnego z daty wydania decyzji, a nie z innej daty. Skarżący wskazywał, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątek od tej zasady z powołaniem się na konkretne argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien więc uzasadnić dlaczego jego zdaniem ten wyjątek nie zachodzi z odniesieniem się do konkretnych zarzutów skargi. W dalszej części skargi kasacyjnej jej autor wskazuje, że z treści art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 Ppsa wynika obowiązek Sądu odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Należy więc te zarzuty nie tylko powtórzyć w uzasadnieniu wyroku, ale odnieść się merytorycznie co do każdego z nich z osobna. Tok rozumowania Sądu winien być bowiem przedstawiony w treści uzasadnienia wyroku. Orzeczenie pozbawione takiego rozumowania nie może być przedmiotem merytorycznej kontroli. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie stwierdził, że organ II instancji był zobowiązany do oceny stanu faktycznego i prawnego z daty wydania decyzji a nie z innej daty. W niniejszej sprawie zachodzi bowiem wyjątek od tej zasady wyrażony w art. 34 ust. 2 upzp, zgodnie z którym utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu. Wyjątkiem z kolei od tego przepisu i powrotem do ogólnej zasady rozstrzygania w oparciu o aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp, do którego odsyła też art. 34 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym należy wygasić decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego sprzecznie z planem miejscowym. Taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie i organ I instancji prawidłowo wygasił decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Jednakże przepis ten jest wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 34 ust. 2 upzp. Tak więc eliminować z obrotu w oparciu o aktualny stan prawny można jedynie decyzje ustalające warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego sprzecznego z planem miejscowym. Tylko w tym zakresie po zmianie planu miejscowego można eliminować ściśle określone decyzje. Natomiast w pozostałych przypadkach, a więc co do innych decyzji, które nie ustalają warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obowiązuje reguła podstawowa z art. 34 ust. 2 upzp. Przepis ten nie różnicuje bliżej o jakie decyzje chodzi. Dlatego wydano decyzję o wygaśnięciu decyzji, gdyż obowiązywał wówczas taki a nie inny plan miejscowy. W związku z powyższym tego typu decyzje nie tracą mocy obowiązującej tylko dlatego, że nastąpiły zmiany w planie miejscowym. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego jest również zmianą planu miejscowego o jakiej mowa w art. 34 ust. 2 upzp. Uzasadniając zarzut błędnego uznania za prawidłowe uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji, mimo że brak podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia autor skargi kasacyjnej wskazał na wymienione w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym autonomiczne przypadki kiedy eliminowane są z obrotu prawnego decyzje wydane na gruncie tych przepisów. Obowiązuje ogólny zakaz ich eliminowania po zmianie planu miejscowego i wyjątek, który tyczy decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego (tak jak rozstrzygnął to organ I instancji). Dla usunięcia decyzji, która w dacie jej wydania była prawidłowa musiałby więc istnieć przepis szczególny, który by pozwalał na jej usunięcie, a nie tylko ogólna zasada iż organ rozstrzyga w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. Skoro bowiem art.34 ust. 2 upzp uchyla tą zasadę na gruncie tej ustawy, winna istnieć podstawa szczególna do eliminowania z obrotu decyzji po zmianie planu miejscowego. W niniejszej sprawie takiej podstawy prawnej nie ma. Tak więc w niniejszej sprawie istniała szczególna podstawa prawna aby wyeliminować z obrotu decyzję ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, co uczynił organ I instancji, natomiast nie było szczególnej podstawy prawnej aby wyeliminować z obrotu decyzję o wygaśnięciu decyzji, co błędnie uczynił organ II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania, zatem skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogą stanowić podstawę uwzględnienia skargi kasacyjnej, tylko w razie stwierdzenia przez NSA, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika wprost z treści art. 174 pkt 2 Ppsa. Podnosząc zarzuty zawarte w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej skarżący twierdzi, że WSA w Krakowie nie przeanalizował i nie odniósł się do zarzutów skargi, iż zgodnie z art. 34 ust. 2 upzp utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu oraz nie odniósł się do zarzutu, że brak jest przepisu, zgodnie z którym należy uchylać decyzje o wygaśnięciu decyzji sprzecznej z planem miejscowym. Na wstępie podkreślić należy, że Sąd I instancji kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem. W uzasadnieniu wyroku WSA stosownie do treści art. 141 § 4 Ppsa zobowiązany jest zwięźle przedstawić stan sprawy, wskazać zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z materiału dowodowego wynika, że ustalony stan faktyczny umożliwiał WSA ocenę, że SKO w Krakowie dokonało prawidłowej wykładni i właściwie zastosowało przepis art. 65 ust. 1 i 2 upzp, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i umorzeniem postępowania w tym zakresie. Z tego względu WSA oddalił skargę Spółdzielni. Brak odniesienia się przez WSA w uzasadnieniu wyroku do argumentacji skarżącej Spółdzielni wskazującej na zasadność zastosowania w niniejszej sprawie innego przepisu tj. art. 34 ust. 2 upzp, który zdaniem skarżącej powinien stanowić podstawę rozstrzygnięcia, mimo że było uchybieniem przepisom postępowania, nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania (art. 174 pkt 2 Ppsa), a w związku z tym tak sformułowane zarzuty nie mogły okazać się skutecznymi. Stosownie do treści art. 34 upzp wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obwiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu (ust. 1); Utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 (ust. 2). Przedstawiony w skardze kasacyjnej wywód odnosi się do określonej w ust. 2 art. 34 upzp zasady, która według skarżącej nie daje podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] sierpnia 2013 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji tego organu z dnia [...] września 2010 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie NSA wyrażony pogląd jest błędny, albowiem opiera się na założeniu, że w realiach niniejszej sprawy, wymieniony przepis znajduje zastosowanie. Tymczasem z treści art. 34 upzp jednoznacznie wynika, że przedmiotowa regulacja dotyczy wyłącznie przypadków wejścia w życie nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego odnoszących się w swych ustaleniach do terenów uprzednio objętych planem miejscowym, co oznacza konieczność zmiany planu. Nie chodzi więc o nowelizację planu, czy też sytuacje, w których doszło do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek prawomocnego orzeczenia sądu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Te przypadki nie są bowiem związane z wejściem w życie "nowego planu" i utratą ważności "starego planu". Wbrew stanowisku skarżącej nie można zatem przyjąć, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego jest również zmianą miejscowego planu w rozumieniu art. 34 ust. 2 upzp. Już sam fakt, że przed wydaniem w niniejszej sprawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] września 2010 r. nie obowiązywał żaden plan, wykluczał zastosowanie w niniejszej sprawie art. 34 ust. 2 upzp. Tego typu decyzje, jak słusznie zauważył WSA są wydawane tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zatem w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, według którego skutki miejscowego planu dla wydanej przed jego wejściem w życie decyzji ustalającej warunki zabudowy należy oceniać z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 65 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie wydania decyzji administracyjnej. Orzeczona prawomocnym wyrokiem nieważność miejscowego planu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że plan ten od początku jego uchwalenia nie obowiązywał. W tych warunkach brak jest przesłanek dających podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w sposób przewidziany w art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp. Nie istnieje bowiem plan, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2010 r. Wobec bezprzedmiotowości wygaszenia tej decyzji WSA zgodnie z prawem oddalił skargę uznając, że organ II instancji zaskarżoną decyzją trafnie uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] sierpnia 2013 r. i umorzył postępowanie I instancji. Z tych samych względów o których była wyżej mowa, nie są zasadne zarzuty wymienione w punkcie 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej. Nie są również zasadne zarzuty skargi kasacyjnej szczegółowo opisane w punkcie 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej. W tym zakresie podnieść należy, że w odniesieniu do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa NSA wielokrotnie wskazywał, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 2.06.2017 r. sygn. akt I OSK 154/17, lex nr 2309895, wyrok NSA z 11.04.2017 r. sygn. akt II GSK 1978/15, lex nr 2301521). Natomiast art. 6 kpa zawiera zasadę praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W ocenie NSA z akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy przy rozpoznawaniu sprawy dopuścił się naruszenia zasady wynikającej z art. 6 Kpa, a to oznacza, że nie można skutecznie postawić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 Kpa (pkt 4). Z podniesionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.