II OSK 2902/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 763/19 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 763/19, po rozpoznaniu skargi J. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 9 lipca 2019 r., nr IR-IV.7721.178.2019.6, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę: 1) uchylił zaskarżoną decyzję, 2) zasądził od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 20 lipca 2018 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o udzielenie jej pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w miejscowości [...] w gminie [...], na działce [...]. Do wniosku inwestor załączył: projekt budowlany (4 egz.), oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kwalifikację przedsięwzięcia wykonaną zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dokumentację badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną, decyzję Burmistrza [...] z dnia 2 maja 2018 r., nr RPI.6733.6.2017.SK, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W następstwie wydania przez Starostę postanowienia z dnia 24 września 2018 r., znak: AB.6740.481.2018.T, inwestor przedłożył ostateczną decyzję Burmistrza [...] z dnia 6 marca 2019 r., znak: RGN.6220.2.2019.AK, którą umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce [...] w [...]. Starosta decyzją z dnia 10 kwietnia 2019 r., nr 215/2019, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Organ nie podzielił stanowiska Burmistrza [...] wyrażonego w decyzji z dnia 6 marca 2019 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem. Uznał, iż inwestor winien legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a tej nie przedłożył. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka. Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., znak: IR-IV.7721.178.2019.6, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia analizy graficznej rozkładu pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 w widoku pionowym zgodnie wytycznymi dotyczącymi ustalania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz analizy graficznej rozkładu głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych. Przy piśmie z dnia 10 czerwca 2019 r. Spółka przedłożyła żądane analizy. Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z dnia 9 lipca 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że skoro inwestor przedłożył na wezwanie organu ostateczną decyzję umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia dla inwestycji środowiskowych uwarunkowań, to zważając na wiążący charakter tego rodzaju decyzji (art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., zwana dalej: "u.o.i.ś.") do obowiązku organu architektoniczno-budowlanego należy zbadanie zgodności przedstawionej przez inwestora inwestycji z wydaną i ostateczną tą decyzją, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda samodzielnie także zweryfikował zamierzenie pod kątem spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, zwane dalej: "rozporządzeniem"), to jest w kontekście ewentualnej kwalifikacji inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz pod kątem emisji pól elektromagnetycznych w środowisku, to jest w kontekście spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192 poz. 1883). Po analizie doszedł do przekonania, że wszystkie osie główne wiązek promieniowania anten znajdą się na wysokościach wykluczających osiągnięcie przez nie miejsc dostępnych dla ludności. Podobnie ocenił zasięg zakładanego rzeczywistego promieniowania elektromagnetycznego. Uznając, że inwestor złożył wymagane prawem dokumentu, a dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami, organ odwoławczy orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 9 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła J. K., zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że inwestycja zakłóci ład przestrzenny [...], doprowadzi do zmniejszenia wartości okolicznych nieruchomości, pozbawia ją praw do "miru domowego", gdyż utraci ona poczucie bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając zaskarżoną decyzję, z powodów dostrzeżonych z urzędu, wskazał, że Wojewodzie umknęło, że pewne elementy projektu budowlanego nie odpowiadają założeniom inwestora przedstawianym w kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia w kontekście rozporządzenia, a sam projekt wymaga korekty. Sąd podkreślił, że jest oczywistym w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, że organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę bada zgodność projektu budowlanego między innymi z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w u.o.i.ś. Inny przepis - art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - stanowi, iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami u.o.i.ś. Nadto zgodnie z art. 71 u.o.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1 i 2). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje między innymi przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.i.ś.). Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości Wojewody, że wobec art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego rolą organu architektoniczno-budowlanego było ustalenie, czy inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Wojewoda analizę w tym kierunku przeprowadził. Dalej, Sąd wskazał, że z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, iż do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia należą: rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; moc promieniowania poszczególnych anten oraz emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny. Istotne jest także ukierunkowanie anten (osi głównej wiązki promieniowania anteny) z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności. Sąd podniósł, że powyższe dane powinny wynikać z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż to zatwierdzony projekt budowlany determinuje zakres inwestycji jaka może zostać legalnie wykonana (art. 28 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36a art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego). Ustalenia zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego, w tym określone w nim parametry techniczne planowanego obiektu są wiążące dla inwestora w toku jego realizacji jak też dla szeroko rozumianych organów budowlanych. Sąd stwierdził, że z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego nie wynikają wszystkie istotne dane pozwalające jednoznacznie ustalić, czy planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym, na działce [...] położonej w [...] wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W projekcie budowlanym na k. 27 w tabeli 1 wskazano typy anten planowanych do montażu, azymuty tych anten, ich pasmo częstotliwości i moc promieniowaną izotropowo (EIRP), a także wysokość zawieszenia nad poziomem terenu (59 m). Niemniej przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie zawiera informacji o kącie nachylenia anten względem powierzchni terenu, co nazywane jest w języku branżowym "tiltem". Wedle rozwiązań technicznych szczegółowo opisanych na rysunkach "Widok wieży BOT-E2/60, Konfiguracja terenu" o tilcie anten nie ma nawet słowa, a same anteny wyrysowano jako zamocowane pionowo i nie pochylone. Rysunki projektowe wręcz sugerują, że instalacje antenowe w ogóle nie będą nachylone. Skoro jednak inwestor twierdzi, iż ich nachylenie wystąpi, to powinien on wyjaśnić, w jaki sposób nachylenie anten chce osiągnąć. Powinien zwłaszcza wskazać, czy będzie to wynikać z ich zamocowania, względnie czy nachylenie wiązki jest cechą techniczną samych anten. Zdaniem Sądu, powyższe braki projektu, zwłaszcza dotyczące tego, w jaki sposób technicznie ma zostać osiągnięte pochylenie anten sektorowych, uniemożliwiają rzetelną weryfikację twierdzeń autora projektu budowlanego, że miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w wymaganych przez rozporządzenie odległościach od środków elektrycznych poszczególnych anten oraz że miejsca te będą poza obszarem ponadnormatywnych zasięgów pól elektromagnetycznych. Sąd podkreślił, że pełne parametry techniczne stacji bazowej zawiera przesłana przez inwestora do organu pierwszej instancji "Kwalifikacja przedsięwzięcia", zaznaczył jednakże, że o ile dokument ten może stanowić materiał dowodowy w sprawie, to jednak nie stanowi elementu projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu. Stąd też założenia techniczne przyjęte na potrzeby tego dokumentu (w tym maksymalny tilt – odchył projektowanych anten), jeśli nie zostały odzwierciedlone w przedłożonym projekcie budowlanym, nie są wystarczające do dokonania ustaleń, iż projektowane przedsięwzięcie (to jest o parametrach technicznych określonych w przedłożonym projekcie budowlanym) nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący organ zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów znajdujących się w aktach sprawy w postaci: a) ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z dnia 6 marca 2019 r., znak: RGN.6220.2.2019.AK; b) tabeli nr 2 zatytułowanej "Parametry pracy anten sektorowych" stanowiącej załącznik do protokołu z czynności służbowej z dnia 13 czerwca 2019 r.; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 pkt 2 u.o.i.ś. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie) przez Sąd ww. przepisów, co w rezultacie doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż na skarżącym ciążył obowiązek ustalenia "czy planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym, na działce [...] położonej w [...] wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach", tymczasem w przypadku przedstawienia przez inwestora ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedyną rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności projektu budowlanego z tą decyzją, tj. czy decyzja środowiskowa została wydana w odniesieniu do tożsamej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż objęte nią orzeczenie Sądu I instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (zob. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04; z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15). Taka sytuacja, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaistniała w tej sprawie. Na wstępie należy jeszcze przypomnieć, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego. W takiej sytuacji, zasadniczo, w pierwszej kolejności należy odnieść się do pierwszych ze wskazanych zarzutów albowiem dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do oceny trafności zastosowania przepisów prawa materialnego, jednakże są one ze sobą powiązane, dlatego też zostaną poddane kontroli kasacyjnej łącznie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Powyższy przepis może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić, lub rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy, lub nie rozpoznał istoty sprawy (zob. wyroki NSA: z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2738/17; z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 598/20). Nierozpoznanie istoty sprawy polega, w rozpatrywanym przypadku, na zaniechaniu przez Sąd Wojewódzki dokonania oceny wpływu wydania przez Burmistrza [...] ostatecznej decyzji z dnia 6 marca 2019 r., znak: RGN.6220.2.2019.AK, którą umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, na prawidłowość zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia organu architektoniczno-budowlanego. Z powyższym zarzutem koresponduje zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 pkt 2 u.o.i.ś. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.i.ś. Jak wynika z kolei z art. 86 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizacje konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być zatem na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest natomiast jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu (zob. wyroki NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08; z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1578/13; z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 762/16). Zauważyć należy, że taką samą moc ma również decyzja umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo iż nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Uzasadnienie takiej decyzji co do zasady jednoznacznie przesądza, że właściwy organ dokonał oceny charakteru inwestycji i ustalił, że przed wydaniem pozwolenia na jej realizację decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie jest wymagana (zob. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1330/11). O ile więc Sąd I instancji naruszył wskazane przepisy art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 86 pkt 2 u.o.i.ś. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez pominięcie faktu wydania powołanej wyżej decyzji Burmistrza [...] i dokonania oceny w tym przedmiocie, to wskazana wadliwość nie skutkuje uznaniem, iż rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego było nieprawidłowe. Autor skargi kasacyjnej nie podważył bowiem skutecznie stanowiska Sądu I instancji stanowiącego podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Dla przypomnienia, Sąd I instancji wskazał na konieczność dokonania korekty projektu budowlanego w zakresie uzupełnienia jego o dane dotyczące kąta nachylenia anten względem powierzchni terenu. Tego zaś wnoszący skargę kasacyjną nie kwestionuje. Na marginesie, w ocenie NSA w składzie obecnie orzekającym, było to uprawnione, albowiem w projekcie budowlanym, który podlega zatwierdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany winny znaleźć się parametry techniczne planowanego obiektu. Taki zaś "kompletny" projekt budowlany powinien być poddany ocenie przez pryzmat wydanej w toku procesu inwestycyjnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzupełnienie w niniejszej sprawie projektu budowlanego było zasadne, nie po to, jak przyjął Sąd I instancji, by ustalić, czy planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z urządzeniami oraz przyłączem elektrycznym, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz czy rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, są zgodne z warunkami określonymi w rozstrzygnięciu "środowiskowym". W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak sentencji. Sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.