II OSK 2870/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie oraz J.G. i R.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 236/24 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 24 stycznia 2024 r., znak SKO.41.6634/LI/2023 w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza solidarnie od J.G. i R.G. na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 236/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 24 stycznia 2024 r., znak SKO.41.6634./LI/2023 w przedmiocie warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz H. sp. z o.o. w L. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II). Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublin przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Planowania Urzędu Miasta Lublin z 4 maja 2023 r., nr 201/23, znak PL-LP-I.6730.175.2022 o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz H. sp. z o. o. dla inwestycji budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny wielorodzinny z możliwością lokalizacji usług w parterze wraz z dobudową balkonów, budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z możliwością lokalizacji usług w parterze z garażami podziemnymi oraz budowie drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...], na nieruchomości złożonej z działek nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. K. [...]/Z. [...] w L. (pkt. 1) i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji (pkt. 2). Pierwszą skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika (określaną dalej również jako: "pierwsza skarga kasacyjna"). Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie planistyczne"), mające wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię przejawiającą się w stwierdzeniu, że geometria dachu, w tym wysokość kalenicy, powinna uwzględniać najwyższe budynki w obszarze analizowanym, co w konsekwencji prowadziło również do niezastosowania w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977; dalej: "u.p.z.p.") statuującego zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa w sytuacji, gdy regulacja § 8 rozporządzenia planistycznego odnosi się do geometrii dachów w obszarze analizowanym i nie może ograniczać się do budynków najwyższych (stanowiących wyjątki), zaś prawidłowo zastosowana wykładania tejże regulacji prowadzi do wniosku, iż wysokość kalenicy nowej zabudowy powinna odpowiadać wysokości pozostałej zabudowy, tj. nie powinna przekraczać 15,5 m, a tym samym nie zostały również spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz w zw. z § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia planistycznego, mające wpływ na wynik sprawy przez nieoddalenie skargi i stwierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie w sposób dowolny ustaliło parametry nowej zabudowy w postaci wysokości kalenicy i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia decyzji, podczas gdy Kolegium odniosło się do poszczególnych danych zawartych w analizie urbanistycznej, a następnie ustaliło, że przyjęte cechy zabudowy nie spełniają warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, zaś akta sprawy nie dają podstaw do przyjęcia odmiennych wniosków; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a w zw. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez nieoddalenie skargi i brak zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w sytuacji, gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy, ustalona na podstawie akt sprawy, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu, daje podstawy do uznania, iż w sprawie nie zostały spełnione warunki wskazujące na kontynuację cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym skarga winna podlegać oddaleniu; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a, przez nieoddalenie skargi pomimo, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, i w sytuacji, gdy Sąd nie dostrzegł, że z akt sprawy wynika, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy, z uwagi na brak możliwości ustalenia geometrii dachu (wysokości kalenicy) w sposób żądany przez inwestora, może zapaść jedynie decyzja odpowiadająca treścią decyzji uchylanej; 5. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 przez wskazanie w uzasadnieniu wytycznych do dalszego postępowania w zakresie dokonania ustaleń faktycznych z uwzględnieniem stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków w Lublinie w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia 24 stycznia 2024 r. została oparta na wystarczających ustaleniach faktycznych, które pozostawały w zgodności z postulatami Miejskiego Konserwatora Zabytków w Lublinie, zaś związanie maksymalnymi wartościami wskazanymi w postanowieniu Miejskiego Konserwatora Zabytków w Lublinie z 27 kwietnia 2023 r. nie znajduje oparcia w przepisach prawa; 6. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 139 § 3 zd. 2 w zw. z art. 141 § 3 p.p.s.a. przez brak pełnej zgodności pomiędzy ustnymi a pisemnymi motywami uzasadnienia, co powoduje stan niepewności stron co do okoliczności, jakie należy uwzględniać w procesie ustalania warunków zabudowy, w szczególności, że twierdzenia dotyczące uwzględnienia w procesie ustalania warunków zabudowy - jako punktu odniesienia – budynku dawnego I. w L. na działce nr [...], jako błędne, nie powinny stanowić podstawy przyjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Drugą skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J.G. i R.G., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika (określaną dalej również jako: "druga skarga kasacyjna"). Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik tej sprawy, przez: 1) niewłaściwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1-4 rozporządzenia planistycznego oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Powyższe naruszenie Sądu I instancji przejawia się przez wadliwe uznanie przez Sąd oraz organ I instancji, że dla zamierzonej inwestycji ustalone zostały przez organ I instancji cechy i parametry, które w zakresie wysokości planowanych budynków nie stanowią kontynuują cech i parametrów zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. A przyjęte przez organ pierwszej instancji i zaaprobowane przez WSA parametry co do wysokości nowoprojektowanych budynków są nieprawidłowe (zawyżone) ze względu na znaczących różnic pomiędzy planowaną wysokością a parametrami z przeprowadzonej w sprawie analizy uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego jak i też stanem faktycznym; 2) niewłaściwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegające na nieokreśleniu parametrów istniejącego budynku dawnej stomatologii w zakresie zmiany sposobu użytkowania tego budynku usługowego na budynek mieszkalny w zakresie jego wysokości a także zwiększonej powierzchni zabudowy poprzez planowane dobudowanie balkonów. 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, zarzucono wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności rozstrzygnięć organów pierwszej instancji wbrew uzasadnionym wątpliwościom SKO w Lublinie nie uchylił poprzedzającej orzeczenie SKO, decyzji nr 201/23, pomimo w ocenie skarżącego decyzja ta narusza przepisy a w szczególności, z analiza uwarunkowań wynikają zupełnie inne wnioski co do wysokości nowo projektowanych budynków a zatem wbrew twierdzeniom przyjętym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku organ dowolnie przyjął parametry co do wysokości budynków a ponadto; 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wadliwe oparcie zaskarżonego wyroku na wybiórczo przeanalizowanym materiale dowodowym, nieuwzględniającym w szczególności innych decyzji dotyczących warunków zabudowy wydanych dla działki ew. nr [...], jak też zaleceń konserwatorskich z 5 stycznia 2022 r. wydanych przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, który to określił wytyczne dla tej inwestycji; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wydanie orzeczenia w oparciu o niepełną analizę materiału dowodowego, co przyczyniło się do pochopnych stwierdzeń Sądu co do niewyjaśnienia dopuszczalnych wskaźników (parametrów architektonicznych i urbanistycznych) przyszłej inwestycji budowlanej. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Obie skargi kasacyjne podlegają oddaleniu, albowiem nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zaskarżony wyrok nie przesądza o trafności ustaleń warunków zabudowy poczynionych w postępowaniu przed organem I instancji. Z zaskarżonej decyzji Kolegium wynika, że powodem uchylenia decyzji organu I instancji było wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości głównej kalenicy dla planowanej zabudowy niespełniające wymogów zasady dobrego sąsiedztwa, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny po przeprowadzeniu kontroli legalności decyzji organu odwoławczego uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na: 1) brak możliwości wywiedzenia z jej uzasadnienia przesłanek przyjętych przy dokonaniu ustaleń wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, o której mowa w § 7 rozporządzenia planistycznego oraz wysokości głównej kalenicy, o której mowa w § 8 rozporządzenia planistycznego; 2) przyjęcie w rozważaniach odnoszących się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego przedsięwzięcia budynku znajdującego się przy ul. S. [...], który jest oddzielony od terenu inwestycji budynkami znajdującymi się przy ul. K. [...] i [...]; 3) brak odzwierciedlenia w wynikach analizy architektoniczno-urbanistycznej uznania przez Kolegium, że wysokość kalenicy dla planowanej zabudowy nie powinna przekroczyć 15,5 m, a w strefie 4-2-1-G-H nie powinna przekraczać poziomu komina kamienicy Ś. [...] na rzędnej 206,3 m n.p.m., tj. 13,3 m od rzędnej 193 m n.p.m.; 4) brak możliwości wywiedzenia z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że przyjęte przez Kolegium wartości maksymalnej wysokości kalenicy planowanej zabudowy stanowiły rezultat analizy parametrów dachów występujących w obszarze analizowanym. Przedstawione przez Sąd I instancji powody uchylenia zaskarżonej decyzji są w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zasadne. Z tych też powodów podniesione w pierwszej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia planistycznego, jak też art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. należało uznać za nieusprawiedliwione, tak jak i podniesiony w drugiej skardze zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Z kolei podniesiony w pierwszej skardze zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a w zw. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez nieoddalenie skargi i brak zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak też podniesiony w drugiej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1-4 rozporządzenia planistycznego oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., ze wskazanych przez Sąd I instancji przyczyn okazały się przedwczesne. Podzielając stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku wypada dodatkowo wskazać, że po pierwsze, w odniesieniu do ustaleń wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, o której mowa w § 7 rozporządzenia planistycznego, określenie "działka sąsiednia", wbrew twierdzeniu Kolegium i odmiennie od przyjętego rozumienia tego określania w świetle przepisów u.p.z.p., powinno być rozumiane ściśle i oznaczać działkę przylegającą do terenu inwestycji (graniczącego z nim). Takie właśnie rozumienie określenia "działka sąsiednia" znajduje uzasadnienie w językowej wykładni użytego w tym przepisie zwrotu "przedłużenie", prowadzącej do wniosku, że wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dotyczy zabudowy znajdującej się na działkach położonych najbliżej działki będącej przedmiotem ustalenia warunków zabudowy, jak również w wykładni celowościowej i funkcjonalnej § 7 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, którego regulacja ma służyć urzeczywistnianiu zasady dobrego sąsiedztwa (kontynuacji parametrów kształtowania zabudowy, w tym gabarytów obiektów budowlanych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., por. wyroki NSA z: 22.02.2024 r., II OSK 1299/21, LEX nr 3732010 oraz z 21.08.2024 r., II OSK 1899/23, LEX nr 3765619). Po drugie, do wyznaczenia wysokości głównej kalenicy, o której mowa w § 8 rozporządzenia planistycznego, dochodzi w sposób odmienny od wyznaczania pozostałych parametrów, takich jak szerokość elewacji frontowej, czy też wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, albowiem parametry te mogą być wyznaczane według alternatywnych metod (w przypadku szerokości elewacji frontowej na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 % bądź z pominięciem tej zasady, jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej – § 6 rozporządzenia planistycznego; w przypadku wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki przedłużenie krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich bądź na podstawie średniej wysokości budynków znajdujących się na obszarze analizowanym bądź z pominięciem powyższych sposób, jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej – § 7 rozporządzenia planistycznego). Natomiast zgodnie z § 8 rozporządzenia planistycznego: "Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym." Przyjęcie kryterium "odpowiedniości" oznacza bardziej liberalne podejście do ustalania wysokości głównej kalenicy, która wraz z pozostałymi elementami geometrii powinna nawiązywać do występujących na terenie analizowanym rozwiązań wprost lub z pewnymi dostosowaniami, a nawet odrębnościami (por. A. Plucińska-Filipowicz [w:] Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Komentarz, LEX/el. 2011, § 8). Poza tym, jak wynika z zacytowanego przepisu, przy ustalaniu wysokości głównej kalenicy nie mowy ani o średniej wysokości kalenic budynków znajdujących się na obszarze analizowanym, ani o odnoszeniu się przy ustalaniu tego parametru do wysokości głównych kalenic budynków znajdujących się na działkach sąsiednich. Powyższe uwagi dają podstawy do uznania za również niezasadne podniesione w pierwszej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 8 rozporządzenia planistycznego, jak też art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku podniesiony w pierwszej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 139 § 3 zd. 2 w zw. z art. 141 § 3 p.p.s.a. przez brak pełnej zgodności pomiędzy ustnymi a pisemnymi motywami uzasadnienia. Pomijając kwestię realnej weryfikacji pisemnych motywów uzasadnienia znajdującego się w aktach sprawy z motywami ustnymi, trzeba zaznaczyć, że znaczenie ustnych motywów wyroku należy oceniać jedynie pod kątem koniecznego uzupełnienia rozstrzygnięcia w celu niezbędnego wyjaśnienia jego zakresu (por. wyrok SN z 15.03.2002 r., II CKN 1415/00, LEX nr 53284). Wyczerpujące powody orzeczenia zawarte są w uzasadnieniu pisemnym. W nim też znajduje się miarodajna treść motywów orzeczenia i choć jak podnosi się w orzecznictwie, motywy ustne i pisemne nie powinny pozostawać ze sobą w sprzeczności, to zasięg obowiązywania skuteczności wyroku i jego wykładnia nie są uzależnione od treści wszystkich ustnie podanych powodów rozstrzygnięcia (por. postanowienie SN z 18.09.1974 r., II PZ 43/73, OSP 1975, Nr 6, poz. 141, tak też w wyroku NSA z 25.05.2021 r., II OSK 2456/18, LEX nr 3279781). Niezależnie od powyższego zarzucane Sądowi uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Nie można też zgodzić się z podniesionym w drugiej skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., które miałoby polegać na nieokreśleniu parametrów istniejącego budynku dawnej stomatologii w zakresie zmiany sposobu użytkowania tego budynku usługowego na budynek mieszkalny w zakresie jego wysokości a także zwiększonej powierzchni zabudowy przez planowane dobudowanie balkonów. Otóż wbrew twierdzeniu skarżących kasacyjnie decyzja o warunkach zabudowy zawiera ustalenie dotyczące powierzchni zabudowy w pkt 3 lit. c, zgodnie z którym wielkość powierzchni zabudowy istniejącej i projektowanej w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi maksymalnie 57,2 % oraz wysokości istniejącego budynku dawnej stomatologii określone w pkt 3 lit. d i e, z których to ustaleń wynika, że zarówno wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jak też wysokość głównej kalenicy nie ulegają zmianie. Za nieuzasadniony należało również uznać podniesiony w drugiej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., który według skarżących kasacyjnie, miał polegać na tym, że Sąd I instancji nie uchylił poprzedzającej orzeczenie SKO, decyzji nr 201/23. Niezależnie od przedstawionej oceny kontekstu sporu będącego przedmiotem skargi oraz stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku oraz przez skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, należy wyjaśnić, że Sąd I instancji rozpoznając skargę nie mógł uchylić "decyzji nr 201/23", ponieważ ta została uchylona zaskarżoną decyzją Kolegium. Także podniesiony w drugiej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wadliwe oparcie zaskarżonego wyroku na wybiórczo przeanalizowanym materiale dowodowym, nieuwzględniającym w szczególności innych decyzji dotyczących warunków zabudowy wydanych dla działki ew. nr [...], jak też zaleceń konserwatorskich z 5 stycznia 2022 r. wydanych przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, który to określił wytyczne dla tej inwestycji. Użycie w przytoczonym zarzucie sformułowania "w szczególności" uniemożliwia precyzyjne wyznaczenie granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną. Brak tych granic nie daje podstaw do objęcia kontrolą kasacyjną innych kwestii poza wyraźnie wymienionymi w tym zarzucie. Mając więc powyższe na względzie należy wyjaśnić, że po pierwsze, w odniesieniu do tego samego terenu można wydać decyzję o warunkach zabudowy więcej niż jednemu wnioskodawcy. Po drugie, podmiot któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, jeżeli kolejny wniosek będzie dotyczył inwestycji różnej od tej, co do której warunki zostały już ustalone we wcześniejszej decyzji (por. wyroki NSA z: 10.12.2008 r., II OSK 1566/07, LEX nr 529537; 15.03.2017 r., II OSK 2676/15, LEX nr 2305636 oraz z 18.03.2025 r., II OSK 390/24, LEX nr 3855677). Okoliczności spraw, w których są wydawane poszczególne decyzje o warunkach zabudowy różnią się od siebie i podlegają osobnej ocenie. Przedmiotem skargi inwestora była decyzja Kolegium uchylająca decyzję o warunkach zabudowy z 4 maja 2023 r., nr 201/23, to zaś oznacza, że decyzje te zostały wydane w sprawie, w granicach której, w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygał Sąd I instancji. Natomiast inne decyzje dotyczące warunków zabudowy działki ew. nr [...], na które powołują się skarżący kasacyjnie były wydawane w odrębnych sprawach pozostających poza granicami kontroli Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.