II OSK 2807/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Miron, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K., S. K., J. K., A. K., J. N., M. T.1 i M. T.2 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1370/19 w sprawie ze skargi W. K., S. K., J. K., A. K., J. N., M. T.1 i M. T.2 na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 września 2019 r. nr 554/2019 znak; WOB.7721.104.2019.ACIE w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku 1. oddala skargę kasacyjną; 2. prostuje sentencję zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słów "W. K." wpisuje "W. K." oraz w miejsce słów "J. K." wpisuje "J. K.".

Wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1370/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę W. K., S. K., J. K., A. K. – K., J. N., M. T.1, M. T.2 na decyzję nr ... Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 września 2019 r. w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku. W. K., S. K., J. K., A. K. – K., J. N., M. T.1, M. T.2 złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to : a) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie art. 153 p.p.s.a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażające się w braku wypełnienia przez organ oraz Sąd I instancji wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2012r. (sygn. akt II SA/Kr 1911/11) b) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem Sąd I instancji stwierdził naruszenie, o którym mowa w pkt a) powyżej, to wówczas winien uchylić zaskarżoną decyzję. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wbrew zarzutowi kasacyjnemu zarówno organy obu instancji, jak też Sąd Wojewódzki, przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy uwzględniły w sposób właściwy ocenę prawną i wskazania zawarte w poprzednim wyroku z 10 października 2012 r. II SA/Kr 1911/11, którym uchylono decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 października 2011 r. w przedmiocie obowiązku wykonania robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. B. [...] w K. W wymienionym wyroku z 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził, że dotychczasowe postępowanie organów nadzoru budowlanego wykazało potrzebę nałożenia na właścicieli przedmiotowego budynku obowiązków w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego celem usunięcia nieprawidłowości w jego stanie technicznym. Jednocześnie wskazał, że dla prawidłowego określenia zakresu robót budowlanych niezbędne jest dalsze wyjaśnienie kwestii związanej z wpływem sąsiedniego budynku na stan techniczny budynku objętego niniejszym postępowaniem. Kierując się oceną i wytycznymi zawartymi w wyroku II SA/Kr 1911/11 organ wojewódzki uchylił decyzję PINB z 11 marca 2011 r., zaś organ powiatowy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy podjął dalsze czynności wyjaśniające, w szczególności przeprowadził oględziny i zgromadził dokumentację w postaci protokołów z okresowej kontroli stanu technicznego budynku (za lata 2012 – 2018), uaktualnionych i nowych opinii oraz ekspertyz dotyczących stanu technicznego budynku, a także zakresu robót budowlanych koniecznych do doprowadzenia przedmiotowego budynku do odpowiedniego stanu technicznego. Organ wojewódzki w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, m.in. pozyskał sporządzoną w postępowaniu cywilnym opinię biegłego sądowego w sprawie wystąpienia rys i pęknięć ścian przedmiotowego budynku, a w efekcie uznał, że zebrany materiał dowodowy pozwolił na wyjaśnienie przyczyn postępującego pogarszania się stanu technicznego tego budynku oraz wyznaczenie robót budowlanych służących usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji z 10 września 2019 r. organ odwoławczy zaakcentował, że zwłaszcza opinia biegłego A.S. zawiera informacje, które były przydatne do wyjaśnienia okoliczności wskazanych w wyroku WSA z 2012 r. II SA/Kr 1911/11. Ponadto zaznaczył, że w sytuacji ustalenia stanu zagrożenia bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzkiego oraz bezpieczeństwa mienia konieczne było wydanie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego decyzji w celu zabezpieczenia przedmiotowego budynku, zaś w sprawie legalizacji robót budowlanych wykonanych samowolnie w tym budynku musi się toczyć odrębne postępowanie. Sąd Wojewódzki weryfikując wyniki przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego stwierdził prawidłowo, że organy obu instancji uwzględniły w sposób właściwy ocenę prawną i wytyczne zawarte w poprzednim wyroku z 2012 r., stosownie do wymogów art. 153 p.p.s.a. Całkowicie chybiony jest zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd Wojewódzki art. 153 p.p.s.a. w sytuacji, gdy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił wszechstronną analizę wiążących wytycznych z poprzedniego wyroku, konfrontując je z przedmiotem przeprowadzonych w sprawie dowodów, jak też z ustaleniami dokonanymi przez organy obu instancji. Jako nieuprawnione uznać należało twierdzenie autora skargi kasacyjnej, iż w zakresie okoliczności określonych wcześniejszym wyrokiem nie przeprowadzono "żadnego postępowania wyjaśniającego", podczas gdy organy obu instancji wyczerpały dostępne środki dowodowe w celu dokonania ustaleń co do kwestii objętych oceną i wskazaniami wynikającymi z wyroku II SA/Kr 1911/11. Zauważyć trzeba, że bezpodstawnie zarzucono organowi, iż "bazował jedynie na dokumentach z okresu 2008-2010", skoro w aktach sprawy znajduje się obszerny materiał dowodowy zgromadzony w latach 2011-2019, opisany i oceniony szczegółowo w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji. Podkreślić również należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki omówił rzetelnie wszystkie dowody, które pozwoliły na wyjaśnienie sprawy zgodnie z wytycznymi poprzedniego wyroku z 2012 r., tymczasem w skardze kasacyjnej nie przytoczono żadnych konkretnych argumentów, które mogłyby podważyć ocenę w zakresie zachowania wymogów z art. 153 p.p.s.a. w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto trafnie Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku zwrócił uwagę, że odnośnie robót budowlanych dotyczących przedmiotowego i sąsiedniego budynku oraz spływu wód opadowych prowadzono odrębne postępowania, a w niniejszej sprawie kontrolowane były wyłącznie decyzje wydane w przedmiocie regulowanym przepisem art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Tym samym jako nieadekwatne do stanu niniejszej sprawy należało uznać podniesione w skardze kasacyjnej argumenty odnoszące się do kwestii "wód opadowych i roztopowych". Wreszcie zaznaczyć należy, że w części istota twierdzeń skargi kasacyjnej dotyczy oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, jednak w tym zakresie nie sformułowano żadnych zarzutów. Jeżeli w podstawie kasacyjnej powołano wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powiązany z art. 153 p.p.s.a., to ocenie podlegało wyłącznie zagadnienie dotyczące zastosowania się przez organy ponownie rozpoznające sprawę do wiążącej oceny i wskazań zawartych w uprzednim wyroku z 2012 r. Natomiast czym innym jest to, czy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało zgodnie z regułami proceduralnymi (m.in. określonymi w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), zaś ocena materiału dowodowego odpowiada wymogom z art. 80 k.p.a. Jak zaznaczono na wstępie, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować czy też uzupełniać zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż w myśl art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych, co oznacza, iż powinien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący art. 153 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mógł odnieść oczekiwanych przez stronę skarżącą skutków. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O sprostowaniu sentencji zaskarżonego wyroku orzeczono na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. ----------------------- 5