II OSK 2792/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 290/21 w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 kwietnia 2021 r. nr 462/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 290/21, oddalił skargę M.R. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z 20 kwietnia 2021 r. nr 462/21 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dnia 12 listopada 2020 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kłodzku (dalej: PINB) zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest możliwość prowadzenia robót budowlanych obejmujących budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w granicach dz. nr [...] w miejscowości S. w sposób mogący spowodować zagrożenie dla środowiska. Postanowieniem nr 134/2020 z dnia 12 listopada 2020 roku PINB wstrzymał budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej oraz nałożył na inwestora tj. P. Sp. z o.o. obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia opinii technicznej. Dnia 28 grudnia 2020 roku do organu powiatowego wpłynęła opinia chiropterologa, kwalifikacja przedsięwzięcia oraz karta informacyjna przedsięwzięcia. Decyzją nr 13/2021 z dnia 22 stycznia 2021 roku na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., PINB umorzył postępowanie administracyjne wszczęte w ww. sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.R.. WINB w wyniku jego rozpoznania decyzją z dnia 20 kwietnia 2021 r. nr 462/2021 utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż przepisy procedury administracyjnej przewidują możliwość umorzenia postępowania odwoławczego, jeżeli okaże się, że odwołanie wniosła osoba nie będąca stroną w sprawie. Odwołujący się w treści odwołania wskazał, że jako podmiot składający wniosek w niniejszej sprawie, podmiot inicjujący działanie przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska we Wrocławiu oraz podmiot, któremu przysługują prawa strony czy to na mocy art. 28 Prawa budowlanego, czy to który winien uczestniczyć w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tym bardziej jest stroną niniejszego postępowania. WINB podniósł, że z akt sprawy wynika, iż M.R. nie był stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a działki których jest właścicielem nie znajdują się na terenie oddziaływania stacji bazowej, zaś zainicjowane przez niego postępowania toczące się przed innymi organami pozostają aktualnie bez wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Wobec tego organ II instancji uznał, że odwołujący się nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Skargę na decyzję WINB wniósł M.R. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 3) w zw. 127 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną; 2) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i prawidłowego wyjaśnienia sprawy; 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ogólnikowe i niewyczerpujące uzasadnienie prawne postanowienia, nie zawierające wyjaśnienia co do przyczyn odmowy skarżącemu statusu strony na podstawie art. 28 k.p.a. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd zaznaczył, że zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym. W rozpoznawanej sprawie WINB korzystając z przyznanej mu kompetencji uzasadnił swoją czynność orzeczniczą uznaniem, że pismo określone jako "odwołanie" nie pochodzi od strony postępowania, co w dalszej kolejności prowadzi do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Sąd wojewódzki podzielił powyższe stanowisko. Dalej Sąd I instancji wskazał na treść art. 61 § 1 k.p.a., w którym ustawodawca przyjął dwa tryby wszczęcia postępowania administracyjnego tj. na żądanie strony czyli na zasadzie skargowości i z urzędu czyli na zasadzie oficjalności. Z przepisu tego wynika, że z inicjatywą wszczęcia postępowania w sprawie administracyjnej skutecznie wystąpić może podmiot, który spełnia warunki określone wart. 28 k.p.a., definiującym stronę postępowania przy jednoczesnym zastosowaniu art. 29 tej ustawy. Definicja zawarta w art. 28 k.p.a. skonstruowana jest na pojęciu interesu prawnego rozumianego jako obiektywna potrzeba ochrony prawnej. Sam interes prawny powinien wynikać ze skonkretyzowanej normy prawa materialnego, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki. Ma on charakter osobisty, bowiem jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy jednak odróżnić interes faktyczny, to znaczy sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności organu administracji. W ocenie Sądu wojewódzkiego w rozpoznawanej sprawie brak jest legalnej możliwości przyznania legitymacji procesowej skarżącemu. Z faktu, że to m.in. skarżący zawiadomił organ o możliwości wystąpienia stanu niezgodnego z prawem nie wynika, że po jego stronie występuje przymiot strony. Kluczowe w sprawie było ustalenie przez WINB, czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływana planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu, organ II instancji doszedł do uprawnionego wniosku, że do takiej sytuacji nie doszło. To zaś oznacza, że skarżącemu nie przysługiwał interes prawny w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i następne Prawa budowlanego. Sam skarżący nie podał zasadnych argumentów, które mogłyby ten wniosek obalić. Zatem skoro WINB uznał, że odwołanie nie pochodzi od strony, nie mógł przejść do jego merytorycznego rozpoznania. Właściwe było zatem umorzenie postepowania administracyjnego. M.R. wniósł skargę kasacyjną do powyższego wyroku zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: p.p.s.a zarzucił naruszenie przepisów tj.: 1) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uzależnieniu przez Sąd posiadania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu od usytuowania nieruchomości skarżącego w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem inwestycji podczas gdy do niniejszego postępowania zastosowanie winien mieć wyłącznie art. 28 k.p.a., a więc stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek; 2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2021 r. poz. 710), dalej: u.o.z. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że obowiązek dbania o zabytek stanowi interes faktyczny, a nie prawny podczas gdy obowiązek ten wynika ze skonkretyzowanej normy prawa materialnego i dotyczy konkretnie skarżącego jako właściciela nieruchomości, na której znajduje się wpisany pod nr 775/WŁ do Rejestru Zabytków Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków XIX - wieczny budynek – Wapiennik; 3) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 w zw. z 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), dalej: k.c. poprzez ich błędną wykładnię a) polegająca na przyjęciu, że inwestycja nie powoduje zakłóceń nieruchomości skarżącego ponad przeciętną miarę podczas gdy skarżący podał w skardze konkretne zakłócenia, które są konsekwencją procesu inwestycyjnego; b) polegającą na przyjęciu, że warunkiem istnienia interesu prawnego wynikającego z immisji jakie generuje przedmiotowa inwestycja jest ustalenie, że powodują one zakłócenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego ponad przeciętną miarę podczas gdy każde zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości skarżącego powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.; 4) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 33 oraz art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55 ze zm.), dalej: u.o.p., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszym postępowaniu podczas gdy niniejsze postępowanie dotyczy inwestycji, która może zagrażać środowisku, tj. gatunkom żyjących na nieruchomości skarżącego nietoperzy, a skarżący ma ustawowy obowiązek dbania o stan środowiska; 5) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.b. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że roboty budowlane nie oddziałują na skarżącego w sposób ograniczający zagospodarowanie nieruchomości skarżącego podczas gdy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze, w którym mogą występować przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, immisje świetlne, inwestycja zagraża zabytkowi oraz szkodzi środowisku, co nie zostało przez organ ani Sąd ustalone, a ponadto nieruchomość skarżącego znajduje się w sąsiedztwie nieruchomości, na której przeprowadzona jest inwestycja; 6) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie ma interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, podczas gdy nieruchomość skarżącego znajduje się w sąsiedztwie nieruchomości, na której prowadzone są roboty budowlane; 7) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 4 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uzależnieniu przymiotu strony od usytuowania nieruchomości skarżącego w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b., podczas gdy art. 28 ust 4 p.b. wyłącza zastosowanie tego przepisu do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wymagającego udziału społeczeństwa, a w dniu 5 listopada 2020 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania dla inwestycji, a zatem decyzja wymagała udziału społeczeństwa, a art. 28 ust. 2 p.b. nie powinien mieć w sprawie zastosowania; w konsekwencji błędne ustalenie przez Sąd, że skarżący nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 171 ze zm.), dalej: p.u.s.a, poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę skarżącego w sytuacji, gdy Sąd ten, sprawując (także z urzędu) kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, winien wydać wyrok uwzględniający skargę i uchylający zaskarżoną decyzję, dostrzegłszy i podzieliwszy podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to: a) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. 127 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i błędne ustalenie, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną, a w konsekwencji bezzasadne umorzenie postępowania, podczas gdy skarżący posiada interes prawny w toczącym się postępowaniu oraz był legitymowany do wniesienia odwołania; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie dokonano wszechstronnego i prawidłowego wyjaśnienia sprawy, w szczególności nie zbadano jakie ograniczenia, zagrożenia, czy tez uciążliwości dla skarżącego powoduje budowa i funkcjonowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce o nr ew. [...] w miejscowości S., które stanowią podstawę dla istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w toczącym się postępowaniu i nie przeprowadzono postępowania dowodowego w tym zakresie podczas gdy to na organie ciążył obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej; c) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, pomimo że uzasadnienie prawne postanowienia było ogólnikowe i niewyczerpujące, nie zawierało wyjaśnienia co do przyczyn odmowy skarżącemu statusu strony oraz ograniczało się w zasadzie do abstrakcyjnego wyjaśnienia czym jest interes prawny, bez przełożenia tejże definicji do realiów niniejszego stanu faktycznego, podczas gdy uzasadnienie decyzji winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej i dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy, które to elementy (norma prawa oraz stan faktyczny) są ze sobą ściśle powiązane, a prawidłowe i zrozumiałe uzasadnienie, na podstawie którego obywatel potrafi odtworzyć proces decyzyjny organu i w konsekwencji zaakceptować, bądź nie akt stosowania prawa (zgodzić się z decyzją bądź nie), stanowi w aspekcie procesowym, realizację zasady zaufania obywatela do organów państwa. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego i zwrotu uiszczonego wpisu według norm przepisanych oświadczając jednocześnie, iż zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w treści art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach Zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie zostały postawione w przedmiocie błędnego, zdaniem skarżącego, wyprowadzenia przez WINB wniosku o braku interesu prawnego skarżącego w sprawie. Wyprowadzenie interesu prawnego oparto na regulacji art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i art. 144 k.c. oraz w związku z art. 5 pkt 3 u.o.z. oraz art. 4 i art. 33 u.o.p. Według art. 28 k.p.a. "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Zatem artykuł 28 k.p.a. przyznaje jednostce status strony do żądania czynności organu ze względu na jej interes prawny. Przyznanie jednostce statusu strony jest podwójnie obwarowane, a mianowicie - po pierwsze, wystąpienie z żądaniem czynności organu, - po drugie, żądanie to jest ograniczone posiadaniem interesu prawnego. To podwójne obwarowanie oznacza, że jednostka może domagać czynności organu, ale tylko gdy ma ono oparcie w przepisach prawa materialnego, dających podstawę do podjęcia czynności w postępowaniu administracyjnym rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Powołane przepisy, a mianowicie art. 5 pkt 3 u.o.z. i art. 33 ust. 4 u.o.p. nie dają podstaw do żądania przez skarżącego czynności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w niniejszym postępowaniu administracyjnym, w formie decyzji administracyjnej. Art. 5 pkt 3 u.o.z. zawiera definicję opieki nad zabytkiem i w żaden sposób nie można na jego podstawie żądać od organu wydania decyzji w zakresie robót budowlanych na stacji bazowej tylko z tego powodu, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się obiekt zabytkowy, a jednocześnie nieruchomość ta nie graniczy z terenem inwestycji. Z powołanego przepisu nie można wywodzić dla skarżącego będącego właścicielem obiektu zabytkowego uprawnienia do żądania, by sąsiednie nieruchomości nie mogły być zabudowywane. Wynikający z tego przepisu obowiązek to co najwyżej zakaz prowadzenia przez właściciela obiektu zabytkowego prac przy tym właśnie obiekcie, które skutkowałyby utratą przez ten obiekt statusu zabytku. To organ konserwatorski w ramach przyznanej mu władzy dyskrecjonalnej ustala czym jest zabezpieczenie i utrzymanie zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, a nie właściciel zabytku w ramach postępowania prowadzonego w stosunku do innego obiektu budowlanego na innej nieruchomości. Z kolei przepisy art. 4 i art. 33 u.o.p. wprowadzają obowiązek dbałości o przyrodę oraz zakazy obowiązujące na obszarach Natura 2000, tak więc również te normy nie zawierają regulacji, które dawałyby skarżącemu możliwość żądania podjęcia działań przez organy nadzoru budowlanego w kontrolowanej sprawie. Należy zauważyć, że pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym wymaga istnienia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu, z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania. Odnosząc się z kolei do wywodzenia przez skarżącego interesu prawnego ze wskazanych w zarzucie norm prawa cywilnego, należy wyjaśnić, że przyjęta w art. 28 k.p.a. przesłanka przyznania jednostce statusu strony, wymaga wyprowadzenia interesu prawnego z przepisów administracyjnego prawa materialnego. Przepisy prawa cywilnego, w tym art. 140, art. 144 k.c. dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego z tytułu prawa własności tylko o tyle, o ile przepisy administracyjnego prawa materialnego dają do tego podstawę. W przypadku braku podstaw w przepisach administracyjnego prawa materialnego do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej żądania jednostki, z przepisów prawa cywilnego nie ma podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy prawa nie dają zatem podstaw do wyprowadzenia sprawy administracyjnej, rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Nie można zgodzić się także z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd wojewódzki dokonał błędnej wersyfikacji statusu skarżącego w oparciu o normę z art. 28 ust. 2 p.b. Należy bowiem zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd wojewódzki nie wskazał, że przepis ten znajduje w sprawie zastosowanie, a jedynie stwierdził, że dla ustalenia istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. znaczenie miało także ustalenie przez WINB, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, ustalonym w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Na tej podstawie wywiódł, że brak jest normy prawa materialnego, z której wynikałyby jakiekolwiek ograniczenia dla nieruchomości skarżącego, a w konsekwencji brak jest interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. W tej sytuacji za nieusprawiedliwione należy także uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 1 ust. 2 p.o.u.s.a. w związku z przywoływanymi normami (przepisami) postępowania administracyjnego. Naruszenie ww. przepisów może bowiem mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie Sąd zasadnie podzielił stanowisko organu odwoławczego i uznał, że wobec braku przymiotu strony wnoszącego odwołanie, postępowanie należało umorzyć, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1453/21 orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie skarżący kasacyjne stwierdza we wniesionym środku odwoławczym, że zaskarżony wyrok WSA zaaprobował rozstrzygnięcie organu, które zostało wydane na podstawie niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazując przy tym, że organ nie zbadał uciążliwości, ograniczeń oraz zagrożeń jakie niesie ze sobą sporna inwestycja względem nieruchomości skarżącego, nie wskazując jednocześnie - co wymaga uwypuklenia - jakichkolwiek miarodajnych dowodów popierających własne stanowisko, zwłaszcza wskazania konkretnych norm prawa administracyjnego, z których wynikałby jego interes prawny do bycia stroną postępowania. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, co w pełni podziela rozpoznający sprawę Naczelny Sąd Administracyjny, przyjmuje się, że obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i następne k.p.a.), nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie. Z treści przepisów k.p.a. normujących postępowanie dowodowe nie można bowiem wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona środków takich nie przedstawia. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (zob. wyroki NSA: z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18; 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3581/18; z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2148/15; z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II GSK 3719/17, publ.- orzeczenia.nsa.gov.pl). Wywody skargi kasacyjnej w tym zakresie ogólnie odnoszą się do immisji estetycznych, promieniowania oraz zanieczyszczania świetlnego, nie wskazując jednak konkretnej normy prawa administracyjnego, z której mógłby wynikać interes prawny skarżącego do bycia stroną tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.