II OSK 279/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant sekretarz sądowy Kacper Gawryś po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 567/23 w sprawie ze skargi L.H. i B.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2023 r. nr SKO.4150.133.135.2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2) zasądza od L.H. i B.H. solidarnie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 567/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.H. i B.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 19 kwietnia 2023 r., nr SKO.4150.133.135.2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 16 marca 2023 r., nr DPRG-UA-VII.283.2023 (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz skarżących L.H. i B.H. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 16 marca 2023 r. nr DAR-UA-VII.283.2023 Prezydent Miasta Łodzi ustalił na rzecz D.J. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie urządzeń budowlanych, planowanej w Ł. przy ul. T. [...] (na działce o nr [...] znajdującej się w obrębie [...]) w postaci rozbudowy budynku o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej o oranżerię oraz budowy urządzeń budowlanych (w tym układu komunikacji wewnętrznej, instalacji zewnętrznych w tym gazowych). Po rozpatrzeniu odwołania L.H. i B.H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, wymienioną wyżej decyzją, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, nie dopatrując się naruszeń zasad i trybu ustalania warunków zabudowy w rozpatrywanej sprawie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L.H. i B.H. podnieśli następujące zarzuty: 1. zastosowanie w nieadekwatny i zupełnie dowolny sposób ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do obiektu budowlanego, który nie istnieje tzn. nie posiada właściwości do rozbudowy oraz do obszaru, który jest zabudowany na podstawie decyzji poprzedniej legalnej Władzy Budowlanej Urzędu Miasta Łodzi z lat 70-tych XX wieku ustalającej ład przestrzenny dla tego obszaru obowiązujący do dnia dzisiejszego; 2. przydanie właściwości segmentu w zabudowie szeregowej o parametrach niepowiązania konstrukcyjnego z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego segmentowi powiązanemu konstrukcyjnie z pozostałymi segmentami z szeregu, czyli przekształcenie go w inny obiekt budowlany; 3. niewzięcie pod uwagę głosu odwołujących się wyjaśniających i zgłaszających fakty i stan prawny co do sytuacji na obiekcie i terenie zabudowanym oraz głosu sprzeciwu mieszkańców właścicieli pozostałych segmentów pozostających w obszarze działania planowanej inwestycji; 4. udzielenie warunków zabudowy wnioskodawcy, który posiada pozwolenie budowlane; 5. nieuszanowanie [...] pomimo istniejących dowodów; 6. udzielenie przyzwolenia na rozwiązania nieznajdujące oparcia w przepisach ustawy Prawo budowlane; 7. przywołanie nieadekwatne Interpretacji odrębności budynkowej z zastosowaniem prawa administracyjnego: ewidencji gruntów i lokali; 8. brak opracowań: operatu architektonicznego dotyczącego analizy otoczenia zabudowy istniejącej, operatu przestrzenno-krajobrazowego, ekspertyzy odtworzenia przestrzeni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż tych, które zostały podniesione w skardze. Sąd wskazał, że 20 grudnia 2022 r. D.J. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako: "projekt oranżerii od strony elewacji południowej, przebudowa istniejącej instalacji gazowej", zaznaczając że wiąże się to z "przebudową" istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. Pismem z 17 lutego 2023 r. inwestor doprecyzował wniosek, wskazując że poprawna nazwa inwestycji to: "rozbudowa istniejącego budynku oraz budowa urządzeń budowlanych (w tym przebudowa instalacji wewnętrznych gazowych) oraz zmiany związane z ociepleniem budynku (przebudowa budynku)". Jednocześnie wyjaśnił, że: powierzchnia zabudowy to 92 m2 budynek istniejący oraz 15 m2 rozbudowa oraz 5 m2 powierzchnia ocieplenia budynku, łącznie powierzchnia 112 m2. Odnosząc się do planowanej rozbiórki istniejącego budynku garażowego, wskazano, że do rozbiórki przeznaczono dwie ściany i dach. Sąd wbrew twierdzeniu skarżących uznał, że budynek mieszkalny będący przedmiotem wniosku inwestora zlokalizowany na działce o nr [...] i usytuowany w zabudowie szeregowej stanowi konstrukcyjnie samodzielny budynek jednorodzinny. Przemawiają za tym ustalenia przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz wynikające z akt postępowania administracyjnego przed organem I instancji, jak i analiza księgi wieczystej i informacji z rejestru gruntów. Ponadto, Sąd wyjaśnił, że na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy przedmiotem badania organów administracyjnych pozostaje jedynie kwestia, czy dana inwestycja możliwa jest do realizacji z punktu widzenia przepisów planistycznych, nie zaś budowlanych czy techniczno-budowlanych. Oznacza to, że na tym etapie procesu inwestycyjnego organy administracji publicznej mogą jedynie wskazywać jakiego rodzaju zabudowa, o jakich parametrach może zostać zrealizowana. Nie są natomiast władne do ustalenia, czy tego typu inwestycja będzie możliwa do realizacji w świetle przepisów ustawy – Prawo budowlane oraz przepisów technicznych związanych z realizacją inwestycji, a tym bardziej nie mogą określać dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji w głębi działki inwestora. Dopiero na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego, a więc w przypadku ewentualnego złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, rozstrzygnięta zostanie kwestia możliwości realizacji inwestycji w granicy, tudzież zaktualizuje się konieczność ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii pominięcia stron postępowania, Sąd wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem tylko podmiot, który uznaje, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Zdaniem Sądu nie mogą również znaleźć uznania zgłoszone przez skarżących zarzuty braku opracowań w postaci operatu architektonicznego dotyczącego analizy otoczenia zabudowy istniejącej, operatu przestrzenno-krajobrazowego, ekspertyzy odtworzenia przestrzeni biologicznie czynnej. Dwa ostatnie nie są dokumentami, na podstawie których dokonuje się ustaleń w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jeśli zaś chodzi o "operat architektoniczny dotyczący analizy otoczenia zabudowy istniejącej", to w postępowaniu przed organem I instancji została sporządzona analiza urbanistyczna, w oparciu o którą sporządzono ustalenia dotyczące wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do niej Sąd wskazał na zastrzeżenia co do ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy. W ocenie Sądu, analiza urbanistyczna winna odnosić się do istniejącego, zastanego na danym terenie stanu faktycznego, a więc uwzględniać istniejące obiekty na działce, objętej wnioskiem. Tymczasem – zdaniem Sądu – wskaźnik powierzchni zabudowy został ustalony "hipotetycznie". W ocenie Sądu, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 11 lipca 2022 r. o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę ścian północnej i zachodniej garażu nie daje podstawy do przyjęcia przez organy, że jest to budynek, którego powierzchni nie trzeba uwzględniać przy wyliczaniu wskaźników. Sąd uznał za wadliwe wyliczanie wskaźnika "przy założeniu, że budynek gospodarczy ulegnie rozbiórce", zważywszy że wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie objętym wnioskiem wynosi 0,47 z budynkiem gospodarczym, a więc niemal tyle, ile wynosi maksymalny wskaźnik w obszarze analizowanym. Co więcej, budynek ten nie podlega całkowitej rozbiórce, a jego charakteru i wpływu na wyliczenie wskaźnika powierzchni zabudowy po rozbiórce ścian nie oceniano. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z poźn. zm., dalej: "u.p.z.p.") i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, z późn.zm. dalej: "rozporządzenie planistyczne"), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę poczynione rozważania. Skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego: a. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm., dalej: "p.u.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady trójpodziału władzy przez zastąpienie ustawodawcy swoim orzecznictwem oraz naruszenia norm prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia planistycznego; b. art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wskaźnik zabudowy ustalony został hipotetycznie, w sytuacji gdy wskaźnik ten został ustalony w sposób konkretny i adekwatny do wyników analizy; c. art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia planistycznego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony został przez organy administracji hipotetycznie, w sytuacji, gdy wskaźnik ten został ustalony w sposób konkretny i adekwatny do wyników analizy, zaś analiza urbanistyczne jak i decyzje organów administracji nie hipotetycznie a szczegółowo wykazały skąd wynikają wartości tego wskaźnika; 2. naruszenie przepisów postępowania: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") przez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji jedynie na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przy jednoczesnym wskazaniu, iż doszło do naruszenia art. 61 ust. 5a u.p.z.p. i § 5 rozporządzenia planistycznego; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia planistycznego, polegającej na przyjęciu, iż wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony został przez organy administracji hipotetycznie, w sytuacji, gdy wskaźnik ten został ustalony w sposób konkretny i adekwatny do wyników analizy, zaś analiza urbanistyczne jak i decyzje organów administracji nie hipotetycznie a szczegółowo wykazały skąd wynikają wartości tego wskaźnika; c. (oryginalnie w skardze kasacyjnej ponownie pkt a. – przyp. NSA) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, natomiast istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego; d. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, oraz brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku, gdyby wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, jednocześnie orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący L.H. i B.H. wnieśli o utrzymanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawiając własną argumentację w sprawie. Podobnie w piśmie procesowym z 26 kwietnia 2026 r., gdzie skarżący przedstawili dodatkowe uwagi i załączyli kolejne dokumenty, mające przemawiać za brakiem możliwości realizacji planowanej przez inwestora zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały w trafne. W pierwszej kolejności wypada jednak podzielić w pełni dokonaną przez Sąd I instancji negatywną ocenę zarzutów podniesionych w skardze L.H. i B.H., jak również towarzyszącą im argumentację, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, należy stwierdzić, że główna kwestia sporna sprowadza się do oceny prawidłowości wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, który w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją został ustalony na podstawie wyników analizy urbanistycznej w przedziale między 0,31 i 0,48. Sposób wyznaczania wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy został określony w § 5 rozporządzenia planistycznego. W ustępie 1 tego paragrafu przyjęto zasadę, według której, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Z kolei ustęp 2 § 5 rozporządzenia planistycznego, dopuszcza odstępstwo od tej zasady, polegające na wyznaczeniu innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej (analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu). Przeprowadzona analiza w tym zakresie wykazała, że w granicach obszaru analizowanego średni wskaźnik wielkości zabudowy wynosi ok. 0,36 tej wielkości. Przyjęty w decyzji organu I instancji i zaaprobowany przez organ odwoławczy wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w przedziale między 0,31 i 0,48 został określony w części opisowej wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Tam też wyjaśniono, że przed realizacją planowanej inwestycji wskaźnik ten na działce nr [...], stanowiącej teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, wynosi 0,47, przy czym na tę wielkość składa się oprócz budynku mieszkalnego, budynek gospodarczy, którego planowana rozbiórka sprawi, że wielkość powierzchni zabudowy będzie wynosiła 0,31, zaś w wyniku realizacji planowanej we wniosku inwestora rozbudowy – 0,36, a przy uwzględnieniu planowanej przebudowy i ocieplenia budynku mieszkalnego – 0,38. Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że wyznaczenie innego wskaźnika niż ten wyznaczany na zasadzie określonej § 5 ust. 1 rozporządzenia planistycznego wynika zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia planistycznego z analizy urbanistycznej. Poza tym wypada wyjaśnić w kontekście wątpliwości podniesionych w zaskarżonym wyroku, że niejednokrotnie warunki zabudowy ustala się dla terenów, na których znajduje się zabudowa, której planowana rozbiórka jest powiązana z realizacją nowej zabudowy. Wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy terenu są w takich przypadkach wyznaczane przy uwzględnieniu jedynie wnioskowanej nowej zabudowy. Z tych też względów należało uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia planistycznego, jak też powiązane z nimi merytorycznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia planistycznego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Należy wyjaśnić, że przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należą do przepisów ustrojowych. Ich naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem, względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akty lub czynności niepoddane jego kognicji bądź zastosował środki nieznane ustawie (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., I OSK 2014/19, LEX nr 2848053). W niniejszej sprawie żadna z takich sytuacji nie zaistniała. Przeprowadzoną kontrolą objęto zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzję ją poprzedzającą, zaś jedynym kryterium tej weryfikacji była legalność obu rozstrzygnięć. Nie sposób też uznać, że podnoszone w skardze kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji jedynie na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przy jednoczesnym wskazaniu, iż doszło do naruszenia art. 61 ust. 5a u.p.z.p. i § 5 rozporządzenia planistycznego, mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu (której jak wyżej wskazano nie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny) powodem uchylenia decyzji organów obu instancji miało być bowiem naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. i § 5 rozporządzenia planistycznego. Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Jak wynika z przywołanego przepisu, zarzut jego naruszenia może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wyżej wymienionych elementów i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto, naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej decyzji, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ujęto w nim stanowisko Sądu I instancji sformułowane w stopniu dostatecznym dla przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, o czym świadczy dokonana powyżej ocena podniesionych zarzutów kasacyjnych. Natomiast kwestia braku wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, traci w przedstawionych wyżej okolicznościach na znaczeniu. Jedynie na marginesie wypada zaznaczyć, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sformułowanie: "Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę poczynione rozważania" (s. 21), odnosi się przede wszystkim do tej części uzasadnienia, w której Sąd stwierdza, że przy wyznaczaniu wielkości powierzchni zabudowy należy uwzględniać obiekty istniejące na terenie objętym wnioskiem, co jak wyżej wyjaśniono nie w każdym przypadku jest zasadne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.