II OSK 274/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Andrzej Matan Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prezydenta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 28/16 w sprawie ze skargi P. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie zmiany decyzji zezwalającej na usunięcie drzew 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz P. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 28/16 - po rozpoznaniu skargi P. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie zmiany decyzji zezwalającej na usunięcie drzew - umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (w pkt I wyroku), stwierdził, że postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły, a przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (w pkt II), wymierzył Prezydentowi grzywnę w wysokości 10 000 zł (w pkt III ) i zasądził od Prezydenta na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (w pkt IV). Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 15 lipca 2016 r. P. P. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w sprawie zmiany decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] zezwalającej skarżącemu na usunięcie drzew rosnących na działce nr [...], [...], [...] obręb Z. w W. za naliczeniem opłaty, poprzez zastąpienie obowiązku uiszczenia orzeczonej w decyzji opłaty zezwoleniem na zastępcze nasadzenia drzew oraz odroczenie na okres 3 lat zapłaty naliczonej opłaty. Skarżący wniósł o stwierdzenie przez Sąd, że Prezydent dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie Prezydenta do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2011 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; wymierzenie organowi grzywny w wysokości 40.000 zł; przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Prezydent W., decyzją z dnia [...] października 2010 r., zezwolił skarżącemu na usunięcie wskazanych w tym akcie drzew rosnących na działkach nr [...], [...], [...], obręb Z. kolidujących z planowaną inwestycją budowy pawilonu handlowo-usługowego wraz z zagospodarowaniem terenu i drogami do posesji przy ul. P./C. w W., w terminie do 31 grudnia 2010 r. za naliczeniem opłaty na konto Gminy W. w łącznej kwocie 174.567,86 zł. Skarżący w dniu 22 grudnia 2011 r. zażądał od tego organu zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., przez zastąpienie obowiązku uiszczenia opłaty za usunięcie drzew zezwoleniem na zastąpienie objętych postępowaniem drzew, drzewami w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew oraz odroczenie na okres 3 lat zapłaty naliczonej opłaty. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił zmiany swojej decyzji w żądanym zakresie. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało tę decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na powyższą decyzję SKO. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OSK 952/13 uchylił ten wyrok, uchylił decyzję SKO w W. z dnia [...] września 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012 r. W dniu 11 grudnia 2014 r. WSA w W. przekazał akta administracyjne sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W.. Z kolei SKO przekazało akta Prezydentowi W. pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł do SKO zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Kolegium postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r., znak: [...] uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło organowi pierwszej instancji dodatkowy, 30-dniowy termin do załatwienia sprawy, liczony od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Kolegium jednocześnie stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. Z-ca Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa UM W. wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o wskazanie miejsca wykonania nasadzeń drzew. Skarżący pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. udzielił odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie. Dyrektor Wydziału Środowiska i Rolnictwa UM W. pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r. odniósł się do pisma skarżącego z dnia 16 czerwca 2015 r. i poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia. Skarżący podniósł, że Prezydent W., załatwiając przedmiotową sprawę, pozostaje w bezczynności, a prowadzone w 2015 r. czynności charakteryzuje opieszałość i niesprawne działanie. Ponadto termin zakreślony przez SKO w W. w postanowieniu z dnia 7 maja 2015 r. upłynął bezskutecznie ponad rok temu. Co więcej, organ w dacie złożenia niniejszej skargi również pozostaje bezczynny. Nie można uznać, że zakres tej sprawy, w związku z wydaniem wyroku przez NSA, miał charakter skomplikowany uzasadniający tak znaczne przekroczenie terminów wynikających z art. 35 § 1-3 k.p.a. w zw. z art. 286 p.p.s.a. Skarżący podkreślił, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa liczy się od dnia doręczenia akt organowi administracji publicznej. Tymczasem od dnia zwrócenia akt organowi administracji publicznej właściwy w sprawie organ nie wydał rozstrzygnięcia załatwiającego wniosek skarżącego - tj. od ponad 19 miesięcy. Ponadto organ ani razu nie powiadomił skarżącego w trybie art. 36 k.p.a. o powodach niezakończenia sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy nie ma wpływu na proces inwestycyjny, z realizacją którego związana była decyzja z dnia [...] października 2010 r., a strona skarżąca nie uiściła opłaty w kwocie 174.567,86 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., a więc już po wpływie skargi, Prezydent W. orzekł o odmowie zmiany decyzji z dnia [...] października 2010 r. zezwalającej skarżącemu na usunięcie drzew, co czyni orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania aktu bezprzedmiotowym. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowe w zakresie bezczynności. Następnie Sąd przytoczył treść art. 149 powołanej wyżej ustawy i stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania, albowiem po wyroku NSA z dnia 16 października 2014 r. akta sprawy przekazano Prezydentowi W. pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. Od tego czasu aż do dnia wniesienia przez stronę skargi na bezczynność, organ pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. wezwał skarżącego o wskazanie miejsca wykonania nasadzeń drzew. Pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r. organ odniósł się do odpowiedzi pisemnej skarżącego i zawiadomił o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy. Żadnych innych czynności organ po tej dacie nie wykonywał, nie stosował też obowiązku z art. 36 § 1 k.p.a. Nie można przy tym uznać, że opóźnienie w załatwieniu sprawy wyniknęło na skutek biegu terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania czy okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Przeciwnie, wielomiesięczna opieszałość organu doprowadziła do tego, że należy stwierdzić przewlekłe prowadzenie postępowania, a zatem działanie z naruszeniem przepisu art. 35 k.p.a. w sposób rażący. Sąd podkreślił, że do takiej oceny zwłoki przyczynił się również nieskomplikowany charakter sprawy, w której organ jest w przewlekłości. Niniejsza sprawa nie jest ani złożona, ani nie wymagała złożonego postępowania dowodowego, ponieważ wyrok NSA zawierał dokładne oceny prawne, wobec czego działanie organu należało ocenić jako rażąco naruszające prawo w związku z prowadzeniem postępowania w sposób przewlekły. Stąd orzeczono - na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jak w punkcie drugim sentencji wyroku. Sąd dodał przy tym, że strona skarżąca w żadnym stopniu nie przyczyniła się do przewlekłości. Odnośnie wysokości zasądzonej grzywny Sąd wskazał, że zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r. (M.P. z 2016 r. poz. 145), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3.899,78 zł. Sąd podkreślił, że grzywnę miarkuje się w zależności od stopnia winy organu w okolicznościach danej sprawy, a nie może pozostać bez wpływu i to, czy organ po wniesieniu skargi wydał rozstrzygnięcie kończące postępowanie administracyjne. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił jednak wniosku z pkt 5 skargi, albowiem strona skarżąca wniosku tego nie uzasadniła, a wysokość orzeczonej grzywny stanowi dostateczną dolegliwość dla organu. Skargą kasacyjną Prezydent W. zaskarżył powyższy wyrok w części uwzględniającej skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, tj. w zakresie pkt II i III sentencji wyroku, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nienależycie i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 oraz art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuzasadnienie wyroku ani nieuzasadnienie rozstrzygnięcia o wymierzeniu grzywny i podanie przyczyn tak wyliczonej wysokości grzywny wymierzonej Prezydentowi W. i poprzestanie jedynie na obliczeniu jej wysokości w granicach określonych ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym poprzez wymierzenie grzywny w sposób arbitralny bez przedstawienia uzasadnienia w tym zakresie. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie pkt II i pkt III zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie pkt II i pkt III zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że jedyną okolicznością faktyczną, którą Sąd wskazał jako uzasadnienie stwierdzenia, że postępowanie prowadzono z rażącym naruszeniem prawa było niespełnienie przez organ wymogu określonego w art. 36 k.p.a. Sąd uznał jednocześnie, wbrew swoim własnym tezom wyrażonym w tym samym wyroku, że należy "stwierdzić przewlekłe prowadzenie postępowania, a zatem działanie z naruszeniem przepisu art. 35 k.p.a. w sposób rażący". Ponadto rozważając istotę pojęcia "rażącego naruszenie prawa", Sąd nie powołał żadnych argumentów o charakterze prawnym, ani nie odniósł się do istniejącego dorobku doktryny i orzecznictwa sądowego w tym zakresie - oparł się natomiast wyłącznie na własnym i subiektywnym rozumieniu tego pojęcia. W uzasadnieniu wyroku nie przeanalizował społeczno-gospodarczych skutków naruszenia art. 35 k.p.a. i utożsamił to z rażącym naruszeniem prawa. To jedynie wskazanie naruszenie prawa dało asumpt do wymierzenia obiektywnie wysokiej grzywny. Sąd nie wskazuje na żadne inne naruszenia prawa przez Gminę. Powinien też dokładnie wyjaśnić jakimi motywami kierował się wymierzając organowi określoną kwotowo grzywnę mieszczącą się w określonym prawnie przedziale. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. P. wniósł o jej oddalenie w całości jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem strony, wniesiona skarga kasacyjna stanowi jedynie polemikę z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia bez wykazania na czym konkretnie naruszenie przepisów postępowania polegało oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada regulacji art. 141 § 1 p.p.s.a. Rozmiar rażącego naruszenia prawa wynika z okoliczności sprawy. Ponad półtoraroczna bezczynność organu w zakresie wniosku z dnia 22 grudnia 2011r., a ponad roczna od terminu wyznaczonego przez SKO nie może być akceptowana w demokratycznym państwie prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego. Przedstawienie podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu nie tylko przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, ale także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera ocenę działania organu administracji publicznej w świetle należycie ustalonych i rozważonych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Ocena Sądu pierwszej instancji, odwołuje się do przedstawienia stanu faktycznego tej sprawy i przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie. W motywach uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd rozważył sprawę przewlekłości postępowania i cech rażącego naruszenia prawa przez organ w świetle przepisów prawa odnoszących się do niniejszej sprawy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo i wyczerpująco przedstawił motywy, z powodu których uznał, że w niniejszej sprawie postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły i przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1a. Przez pojęcie "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J.Jasielski, R. Stankiewicz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; Z.Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo" z 2011, z. 6, s. 33; A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 51), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie Sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął czynności w sprawie. Przy ocenie przewlekłości postępowania istotne jest bowiem i to, czy organ podejmował czynności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy i to niezależnie od tego, czy strona zgłaszała określone żądania w tym zakresie. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a), względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717). Ocena, czy postępowanie przed organem administracji publicznej trwa dłużej niż to konieczne dokonywana musi być na podstawie zarówno charakteru dokonywanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji - uznając, że działanie Prezydenta W. nosi cechy przewlekłości postępowania i przewlekłość ta ma charakter rażącego naruszenia prawa - poddał należytej ocenie czynności podejmowane przez organ, a właściwie brak tych czynności. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organ nie podejmował czynności zmierzających do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianę decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Prezydent W. rażąco naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące terminy załatwiania spraw ( art. 35 k.p.a.) jak i nakładające na organ obowiązek informowania stron o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy ( art. 36 k.p.a.). Zasadnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że akta przedmiotowej sprawy po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 października 2014r., sygn. akt II OSK 952/13, zostały przekazane Prezydentowi W. pismem z dnia 22 grudnia 2014r. Trafnie też zwrócił uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. uznało za uzasadnione zażalenie skarżącego i wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy 30-dniowy termin do załatwienia sprawy, liczony od dnia doręczenia tego postanowienia. Pomimo to Prezydent W. nie załatwił sprawy w terminie wyznaczonym przez Kolegium. Jedyną czynnością, jaką podjął organ było wezwanie skarżącego pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. do uzupełnienia wniosku o wskazanie miejsca wykonania nasadzeń drzew, które to wezwanie skarżący wykonał składając pismo z dnia 16 czerwca 2015 r. Organ pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r. ( po dwóch miesiącach) od złożenia powyższego pisma poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia tego zawiadomienia. Podkreślić należy, iż organ pozostawał nadal bezczynny w dacie wniesienia przez P. P. skargi ( pismem z dnia 15 lipca 2016 r.) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w sprawie zmiany decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. Organ wydał decyzję w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2011r. ( data wpływu do organu – 27 grudnia 2011r.) w dniu [...] lipca 2016r., a zatem po upływie około 19 miesięcy od zwrotu Prezydentowi W. akt po wydaniu wyroku przez NSA i po upływie około 12 miesięcy od terminu wyznaczonego przez Kolegium. W tych okolicznościach sprawy i mając na uwadze – jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji – nieskomplikowany charakter sprawy i brak wystąpienia w niniejszej sprawie terminów, o których mowa w art. 35 § 5 k.p.a. nie można inaczej ocenić postępowania organu niż tak jak uczynił to Sąd pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 oraz art. 1[...] § 6 p.p.s.a. Jak stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że powyższą grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów oraz podał przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2015 r. ( 3.899,78 zł). Grzywna mogła zatem zostać wymierzona do wysokości 38.997,80 zł. Wysokość wymierzonej przez Sąd pierwszej instancji grzywny – 10.000 zł jest adekwatna do okoliczności niniejszej sprawy, długotrwałości postępowania, stopnia winy organu i rażącego naruszenia przez organ art. 35 i art. 36 k.p.a. Z powyższych względów należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.