II OSK 2691/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 652/16 w sprawie ze skargi D. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 652/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D. I. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze kasacyjnej z dnia [...] czerwca 2017 r., wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości przy uwzględnieniu zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto w skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego orzeczenia" na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Wniosek ten nie został uzasadniony w rozwinięciu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze wskazać należy, że skarżący kasacyjnie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskiem o wstrzymanie wykonania objął "zaskarżone orzeczenie". W petitum skargi kasacyjnej "zaskarżonym orzeczeniem" określony został wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2017 r. Już z samej analizy słownego określenia żądania nie ma możliwości rozważenia zasadności argumentów skarżącego kasacyjnie w kontekście przesłanek wstrzymania, gdyż biorąc pod uwagę, że chodzi o wyrok Sądu I instancji, żądanie to nie ma oparcia w przepisach prawa. Podkreślić przy tym należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o wysokim stopniu sformalizowania. Ustawodawca w art. 175 § 1 p.p.s.a. określił krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego ma gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do wniosków w niej zawartych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej oraz modyfikować treści wniosku zawartego w skardze kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 21 września 2017 r. II OSK 1955/17). Pomimo powyższego, mając wątpliwości co do treści żądania strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżący, chcąc skorzystać z ochrony tymczasowej, w żaden sposób nie uzasadnił złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego orzeczenia", co oznacza, że nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez ww. przepis uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.