II OSK 2686/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 208/21 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2020 r. znak: WI-I.7840.2.61.2020.DA w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od A. B. na rzecz M. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 627 (sześćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 208/21, po rozpoznaniu skargi A. B. uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2020 r., znak: WI-I.7840.2.61.2020.DA w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji – po wznowieniu postępowania. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie. Prezydent Miasta Krakowa 27 września 2017 r. po rozpatrzeniu wniosku N. sp. z o.o. z siedzibą w C. wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, składającego się z dwóch części połączonych wbudowanym garażem podziemnym na działkach [...], [...] obr. [...] przy u. [...] w K. oraz podziemnym budynkiem kotłowni gazowej, wjazdem z drogi wewnętrznej, instalacjami wewnętrznymi elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, c.o., na działkach [...], [...] obr. [...]". Wojewoda Małopolski decyzją z 15 czerwca 2018 r., znak: WI-I.7840.2.121.2017.ME umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołań A. B. i A. B.. Postanowieniem z 15 czerwca 2018 r., znak: Wl-1.7840.2.121.2017.ME Wojewoda Małopolski orzekł o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w odniesieniu do odwołania złożonego przez M. Ś. i E. N.. W uwzględnieniu odwołania wniesionego przez M. K., Wojewoda Małopolski decyzją z 15 czerwca 2017 r., znak: WI-I.7840.2.121.2017.ME, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku skargi A. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1079/18, uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 15 czerwca 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania wobec A. B.. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 27 lutego 2019 r., znak: WM.7840.2.13.2019.MA orzekł o niedopuszczalności odwołania, w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego., decyzji nr 1789/6470.1/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z 27 września 2017 r., znak: AU-01-1.16740.1.867.2017.LRU. Postanowienie to doręczono Prezydentowi Miasta Krakowa 5 marca 2019 r. (k. 232). Decyzją z 12 sierpnia 2019 r. nr 1477/6740.1.2019 Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, składającego się z dwóch części połączonych wbudowanym garażem podziemnym, budynkiem kotłowni gazowej, wjazdem z drogi wewnętrznej, instalacjami wewnętrznymi elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, c.o. na działkach [...], [...], [...] obr. [...]". Postanowieniem z 11 lutego 2020 r., znak: AU-01-1.6740.1.2531.2019.K.p.a., wydanym na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Prezydent Miasta Krakowa, na wniosek A. B., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego organu z 12 sierpnia 2019 r. Decyzją z 31 marca 2020 r. nr 531/6740.1/2020, znak: AU-01-1/6740.1.2531.2019.K.P.A. Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, że decyzja w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nr 1477/6740.1/2019 z dnia 12 sierpnia 2019 r. została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 10 K.p.a. oraz odmówił jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wskutek odwołania A. B. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 grudnia 2020 r., znak: WI-I.7840.2.61.2020.DA utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Małopolski przedstawił zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej, który określony został w art. 35 ust. 1 Pb. Następnie wskazał, że w projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (projekt budowlany - 96 - 134). W projekcie budowlanym, zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie projektu, zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (projekt .budowlany - str. 154 - 160). Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej gminnej poprzez działki nr [...], [...], [...] i [...], na których jest ustanowiona służebność drogi koniecznej szerokością 4 metrów (dz. nr [...]) oraz 3 metrów (dz. nr [...], [...], [...]), a które są drogą wewnętrzną. Organ stwierdził, że usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów o których mowa w wt., stwierdził ponadto, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji nr AU-2/6743.2/1775/2015 o ustaleniu warunków zabudowy z 30 września 2015 r, znak: AU-02-7.6730.2.622.2015.LBI. W szczególności wskazał, że projektowana inwestycja spełnia wymagania ww. decyzji WZ dotyczące: a. maksymalnego wskaźnika zabudowy - projektowana wartość: 34,89 % - wg decyzji WZ: 25 % do 35 %, b. szerokości elewacji frontowej dla budynku tj. od drogi dojazdowej ulicy [...]-bocznej - elewacji północno-wschodnich poszczególnych nadziemnych części budynku - projektowana wartość: 17,30 m i 14,0 m - wg decyzji WZ: ustala się na poziomie 15 m z tolerancją 20%); c. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - projektowana wartość: 11,5 m - wg decyzji WZ: od 10 m do 11,5 m; d. geometrii dachu - zaprojektowano dach płaski z górnym poziomem attyki na wysokości 11,5 m ponad poziomem wejścia do budynku - wg decyzji WZ: ustala się: dach płaski (spadek do 15°), przy czym całkowity gabaryt budynku nie może przekroczyć 11,5 m; e. terenu biologicznie czynnego (projektowana wartość: 43,80 % - wg decyzji WZ: nie mniej niż 40 %; f. ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych (projektowana wartość: 40 miejsc postojowych w garażu podziemnym, 1 miejsc postojowych na terenie (41 miejsc postojowych, projekt budowlany - str. 165) - wg decyzji WZ: wg uchwały Nr Llll/732/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r., w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta Krakowa: ustala się następujące wskaźniki liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w zależności od przyjętej funkcji obiektu: na 1 mieszkanie 1,2 miejsca postojowego; Dalej organ wskazał, że w projekcie budowlanym zostały zastosowane rozwiązania z zachowaniem przepisów Prawa budowlanego oraz warunków technicznych. Odnośnie do argumentu skarżącej, iż inwestor nie posiada aktualnych uzgodnień operatorów mediów oraz, iż przebieg przyłączy nie jest wrysowany na rysunku projektu zagospodarowania terenu, Wojewoda wyjaśnił, że na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkie umowy z dystrybutorami mediów były aktualne. Na str. 258 projekt budowlanego zostały zaznaczone wszelkie trasy planowanych mediów na działce Inwestora rys. nr S.01 - "Zagospodarowanie terenu dla instalacji sanitarnych". Dodatkowo na str. 189 projektu budowlanego w pkt. 3.2 Uzbrojenie terenu: energia elektryczna, przyłącz kanalizacji sanitarnej, wody oraz do sieci gazu będą realizowane w odrębnym trybie postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego miejsc parkingowych, poinformowano, że zgodnie z rysunkiem zagospodarowania przestrzennego - str. 189 projektu budowlanego - zwanego dalej PZT i punktem 3.2 na str. 151 zostały określone miejsca parkingowe i powierzchnia (25 m2), usytuowane są bezpośrednio przy północnej granicy działki. Jednocześnie wskazano, że budynek wielorodzinny zaprojektowano na terenie działki nr [...], [...], [...] w odległości 5,6 m (3 m balkony) do granicy działki nr [...] od strony południowo - wschodniej, 10,9 m (3 balkony) do granicy działki nr [...] od strony południowej, ok. 11,0 - 13,4 m (7,0 m balkon od strony wschodniej (działka drogowa - [...]), ok. 4,9 - 7,2 m (4,0 m balkony) od strony wschodniej (działka drogowa - [...]), 6,5 m (4,4 m balkony) od strony północnej (dział, drogowa - [...]), 10,7 m (6,9 m balkony) do granicy działki nr [...] od strony zachodniej’ oraz 7,9 m (4,0 m balkony) do granicy działki nr [...] od strony południowo - zachodniej (projekt budowlany - str. 154 oraz str. 100 akt organu I instancji [rys.A.00.1 - Projekt Zagospodarowania Terenu]), co spełnia wymagania warunków technicznych - zatem zarzut skarżącej dotyczący braku zwymiarowania obrysu wszystkich kondygnacji, jest chybiony. Wskazano, że cześć rysunkowa PZT spełnia wszelkie wymagania, wynikające z treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wyjaśniono również, że działka nr [...] (działka Skarżącej), zgodnie z księgą wieczystą ([...]) jest działką drogową. W księdze wieczystej widnieje wpis służebność, drogi koniecznej szlakiem o szerokości średnio 4 metrów przez działkę nr [...] oraz szerokością 3 metrów przez działkę [...], działkę nr [...], działkę [...] oraz szlakiem szerokości 7 metrów przez działkę [...] - od działki [...] do drogi oznaczonej jako działka nr' [...] (ul. [...]) - (...) na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w K., obejmującej działkę nr [...] oraz [...] oraz służebność drogi koniecznej szlakiem o szerokości średnio 4 metrów przez działkę nr [...] oraz szerokością 3 metrów przez działkę [...], działkę [...], działkę nr [...], działkę [...] oraz szlakiem szerokości 7 metrów przez działkę [...] - od działki [...] do drogi oznaczonej jako działka nr [...] (ul. [...]) -(...) na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w K. obejmujące/ działkę nr [...] (...)- zatem zgodnie z projektem budowlanym w tym PZT nie planuje się wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych na terenie działki Skarżącej nr [...]. Ponadto inwestycja pozostaje bez wpływu na niezabudowaną działkę nr [...]. Organ wskazał dalej, że zgodnie z stronami 183 - 187 została przedstawiona analiza przesłaniania i zacieniania z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065 ze zmianami) - zwane wt, w formie rysunkowej i opisowej, co jest zgodne z przepisami ww. wt. Wyjaśniono też, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w zabudowie wielkomiejskiej, musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za niezgodne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Takiej sprzeczności organ odwoławczy nie dopatrzył się. Wskazano również, że organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych, aby podważać kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 Pb), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Pb). Przytoczono również uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 stycznia 2020 r., II SA/Kr 1190/19. Organ wskazał, że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a powyższa analiza projektu budowlanego oraz akt sprawy, o którym mowa w art. 146 § 2 K.p.a. powoduje brak możliwości uchylenia decyzji. Ponieważ w sprawie, zachodzi okoliczność określona w ww. przepisie, (przesłanka negatywna do możliwości uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 do 8 K.p.a.), organ administracji publicznej (organ I instancji) zgodnie z brzmieniem art. 151 § 2 K.p.a. powołanym w podstawie zaskarżonej decyzji, prawidłowo ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazał okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznano, że jest on wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych akt sprawy nie znaleziono przesłanek uchylenia przedmiotowej decyzji. A. B. wniosła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i postępowania mających jej zdaniem istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odpowiedź na skargę wniósł też w piśmie z 28 kwietnia 2021 r. inwestor – M. sp. z o.o. z siedzibą w W.. W ocenie Spółki skarga jest w całości bezzasadna i opiera się na nieprawdziwych twierdzeniach skarżącej, w związku z czym wniosła o: oddalenie skargi, skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie, dopuszczenie uzupełniającego dowodu z przedstawionych przez nią dokumentów i przeprowadzenie z nich dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 208/2 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 1 grudnia 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji – po wznowieniu postępowania. Sąd wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145aa, art. 145b K.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Legalis 2021, teza 1). Mając na uwadze przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 K.p.a. Sąd zauważył, że przepisy K.p.a. dzielą postępowanie w trybie wznowienia na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 K.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 K.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2). W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 K.p.a. Sąd wyjaśnił na czym polega etap postępowania następujący po wznowieniu postępowania. Z przywołanego wyżej art. 149 § 2 K.p.a. wynika, że postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. We wznowionym postępowaniu organ administracji zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać istnienie przyczyn wznowienia. Czynności podejmowane na tym etapie mają charakter weryfikacyjny, zatem punktem odniesienia dla nich są elementy konstytutywne sprawy administracyjnej w takim kształcie, jaki miały w chwili wydania decyzji ostatecznej" (T. Kiełkowski, w: H. Knysiak-Sudyka (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 1030). Jeśli organ stwierdzi brak przyczyn wznowienia postępowania albo też stwierdzi, że upłynął któryś z terminów określonych w art. 146 § 1 K.p.a., nie dokonuje już dalszych ustaleń, tylko przechodzi do etapu orzekania, w którym odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Natomiast "ustalenia pozytywne co do choćby jednej przyczyny wznowienia postępowania i negatywne co do upływu terminów określonych w art. 146 § 1 uzasadniają przystąpienie do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej uprzednio decyzją ostateczną. Na tym etapie organ administracji bierze pod uwagę aktualny stan faktyczny i prawny, uwzględnia ewentualne obiektywne nowości" (T. Kiełkowski, komentarz do art. 149, w: H. Knysiak-Sudyka, "Kodeks...", s. 1031). Na zakończenie tego etapu, a także całego postępowania wznowionego, organ zobowiązany jest rozważyć, czy zachodzi przesłanka negatywna uchylenia decyzji określona w art. 146 § 2 K.p.a. Obowiązek ten sprowadza się do rozważenia, czy dotychczasowa decyzja ostateczna jest tożsama w swej istocie z decyzją, którą organ miałby podjąć po przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy. Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 7 grudnia 2021r., II SA/Gl 1040/21 (orzeczenian.nsa.gov.pl) "wszczęcie postępowania w trybie wznowienia rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego, a zatem w odniesieniu do przepisów prawa materialnego zasadą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego (zob.: M. Jaśkowska, A. Wróbel w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 wydanie 4, str. 892). Dopiero przeprowadzenie takiego postępowania, a więc ustalenie stanu faktycznego pozwala na stwierdzenie, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tego rodzaju rozstrzygnięcie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa (zob.: M. Jaśkowska, A. Wróbel, tamże, s. 869). Powyższe rozważania muszą prowadzić do wniosku, że w uzasadnieniu decyzji wydawanej na podstawie art. 146 § 2 K.p.a. należy wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a zatem że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości pozbawiona była wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie." W związku z powyższym Sąd zauważył, że organ orzekający po wznowieniu postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że pominięcie skarżącej jako strony postępowania stanowi jedynie wadę formalną (procesową), która zasadniczo nie ma wpływu na zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Należy tu uwzględnić, że przywołana przesłanka wznowienia wiąże się z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu wyrażonego przede wszystkim w art. 10 K.p.a. Stanowi on w § 1, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tym prawem wiąże się odpowiednio obowiązek organu adekwatnej reakcji na zgłaszane wnioski i uwagi. Wobec tego we wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ zobowiązany jest odnieść się szczególnie wnikliwie do uwag i wniosków tej strony, która uwag i wniosków nie mogła zgłosić, bez swej winy, w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Przeciwne stanowisko oznaczałoby, że organ ponownie, tym razem we wznowionym postępowaniu, naruszałby wyrażone w art. 10 § 1 K.p.a. prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, a także zasadę równego traktowania stron postępowania wyrażoną w art. 8 § 1 K.p.a. Przeciwne stanowisko kazałoby również podważać sens wznawiania postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie, a we wznowionym postępowaniu stwierdził, że ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a to z tej przyczyny, że skarżąca A. B. powinna być stroną przedmiotowego postępowania, a bez jej winy w tym postępowaniu nie mogła brać udziału. Sąd podkreślił, że kwestia statusu skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę – jako strony – została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 listopada 2018 r., II SA/Kr 1079/18, którym Sąd uchylił decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze z odwołania A. B.. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził: "Skarżąca jest także współwłaścicielką działki nr [...], która faktycznie pełni funkcję drogi dojazdowej i uzupełnia pas drogowy ulicy [...]. Działka ta obciążona jest prawem służebności drogowej na rzecz działki [...] stanowiącej teren inwestycji. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że dojście i dojazd do zaprojektowanego budynku ma odbywać się z i na działkę inwestora poprzez ulicę [...] m.in. działkę [...]. Nie można więc twierdzić, że działka nr [...] pozostaje poza zasięgiem oddziaływania inwestycji. Służebność drogowa ogranicza prawa właścicielskie, właściciel zatem ma prawo uczestniczyć w postępowaniu, w którego wyniku może zostać inaczej niż dotychczas ukształtowany sposób i zakres wykonywania prawa ze służebności". Przywołany wyrok wiązał, na podstawie art. 153 i 170 P.p.s.a. organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę. Zachowuje aktualność pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 (ONSA 2000, nr 3, poz. 129), w którym wskazano, że związanie organu oceną prawną sądu w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obecnie art. 153 P.p.s.a. – przyp. WSA) "obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd prawny nieaktualnym". Pomimo tego, Prezydent Miasta Krakowa, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę 12 sierpnia 2019 r. nie uwzględnił poglądu tam wyrażonego. Do naprawienia tego błędu organu doszło dopiero w wyniku uwzględnienia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Sad uznał, że analiza decyzji organu odwoławczego wskazuje, że organ ten wprawdzie odniósł się do materialnoprawnych przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do inwestycji, której dotyczy decyzja ostateczna, kwestionowana przez skarżącą, jednak uczynił to wybiórczo, niedokładnie i pobieżnie. Naruszył tym samym normy wynikające z art. 149 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a.; nie zawiera bowiem jednoznacznego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne nie wyjaśnia należycie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Tym samym Wojewoda nie wykazał, by w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należało uwzględnić treść przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: p.b.), które determinują podstawę prawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, w brzmieniu ustalonym zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 471). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić należy również treść art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Sąd zauważył, że Wojewoda przeanalizował zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 30 września 2015 r. nr AU-2/6743.2/1775/2015. Organ uznał, że projekt zgodny jest z konkretnymi ustaleniami zawartymi w tej decyzji. Wojewoda nie ocenił jednak, czy decyzja ta pozostaje w mocy. Wątpliwości budzą też ustalenia odnośnie do spełnienia wymogu miejsc parkingowych, co też wiąże się z wadliwym wyjaśnieniem zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ nie zbadał bowiem wnikliwie kwestii zgodności z przepisami lokalizacji miejsc parkingowych. Tylko ogólnikowo odniesiono się do rysunku zagospodarowania terenu na stronie 189 projektu budowlanego i punktu 3.2. na stronie 151, wskazując, że miejsca parkingowe usytuowane są bezpośrednio przy północnej granicy działki. Powinnością organu było skonfrontowanie stanu projektowanego z konkretnymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065, dalej: r.w.t.), czego nie uczyniono. Konfrontacja z przepisami r.w.t. była również istotna dla oceny tego, czy spełniony jest wymóg ilości miejsc parkingowych określony w decyzji o warunkach zabudowy. Dla weryfikacji tego warunku konieczne jest stwierdzenie, że zaprojektowane miejsca parkingowe spełniają normatywne wymogi miejsc parkingowych. W ocenie Sądu I instancji, organ nie zbadał też należycie kwestii zgodności z przepisami odległości budynku od granic działki. Kwestia ta sygnalizowana była w wyroku z 14 listopada 2018 r., w którym WSA w Krakowie wskazał w odniesieniu do problemu odległości projektowanego obiektu od granic działki: "Owe odległości mają właśnie w sprawie znaczenie kluczowe. Rzeczywiście bowiem, tak jak podkreślono to w skardze, obrys wyższych kondygnacji projektowanego obiektu jest wyraźnie większy od obrysu parteru, w tym także od strony nieruchomości skarżącej (por. rzuty elewacji). Ani odległość ściany parteru, ani odległości ścian wyższych kondygnacji od granicy nieruchomości skarżącej nie zostały zwymiarowane w projekcie zagospodarowania terenu, ani też na rysunkach elewacji, nie zostały też w projekcie opisane. (...) Ostateczna ocena powyższego będzie możliwa dopiero po właściwym wymiarowaniu wszystkich istotnych odległości, tak jak wymaga tego § 8 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (...)." Wypowiedź ta pozostała aktualna. Zasadnicze wątpliwości Sądu wzbudziła podstawa dokonywanych przez organ ustaleń. Z decyzji wynika bowiem, że analizując odległości od granic działki Wojewoda odnosił się do karty 154 projektu budowlanego oraz rysunku na karcie 100 akt organu I instancji opisanego jako rys. A.00.1 – Projekt Zagospodarowania Terenu, nie zaś do projektu zagospodarowania terenu na karcie 189 zatwierdzonego projektu budowlanego. Na karcie 154 projektu znajduje się opis obszaru oddziaływania inwestycji, w tym określenie odległości elementów budynku od granic z działkami sąsiednimi. Natomiast rysunek opisany jako Projekt Zagospodarowania Terenu zalegający na karcie 100 akt organu I instancji (teczka AU-01-1.6740.1.2531.2019.K.P.A.), stanowi projekt zagospodarowania terenu, który nie został zatwierdzony przez organ i nie jest elementem projektu budowlanego. Rysunek ten różni się od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu. Organ nie wyjaśnił, dlaczego odnosił się do rysunku niebędącego zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu. Można tylko przypuszczać, zestawiając oba rysunki, że miało to związek z wymogami co do projektu formułowanymi przez § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Już tylko powyższe uchybienia, w ocenie Sądu, były wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uznał, że i w pozostałym zakresie ustalenia organu są ogólnikowe i nie pozwalają na weryfikację stanowiska organu co do spełnienia wymogów wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nie dokonał chociażby jednoznacznej weryfikacji spełnienia wymogów dostępu do drogi publicznej w kontekście § 14 r.w.t. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Dla wykazania zgodności z przepisami w tym zakresie nie jest wystarczające przedstawienie tylko trasy ustanowionej służebności drogowej, lecz konieczne jest wykazanie, że jest ona wystarczająca ze względu na obowiązujące przepisy prawa. Nie poddają się też kontroli stwierdzenia organu dotyczące przedstawionej przez inwestora analizy przesłaniania i zacienienia. Organ ograniczył się do ogólnikowej konkluzji o zgodności r.w.t. stron 183-187 projektu, na których przedstawiona została analiza przesłaniania i zacieniania. Brak w decyzji jakiejkolwiek analizy w tym zakresie i odniesień do przepisów § 13 i 60 r.w.t. Podsumowując, Sąd stwierdził, że organ, wbrew art. 149 § 2 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Zauważył, że nie jest rolą sądu administracyjnego kontrolującego działania administracji dokonywać ustalenia stanu faktycznego w zastępstwie organu. Ponadto, organy w przedmiotowej sprawie co najmniej przedwcześnie stwierdziły, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Na marginesie zauważył, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 151 § 2 K.p.a. poprzez sformułowanie sentencji niezgodnie z przywołaną normą. Wynika z niej, że w przypadku, gdy organ uznaje, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej organ "ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji". Niewłaściwe jest w tym przypadku "uzupełnianie" rozstrzygnięcia o formułę odmowy uchylenia, która przewidziana jest w sytuacji, gdy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1, 145a, 145aa, 145b, co wynika z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Uchybienia tego nie dostrzegł organ odwoławczy, jednak nie miało ono wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu, nie doszło natomiast do istotnego naruszenia wskazanych w skardze norm procesowych, innych niż przywołane powyżej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 15 zzr ust. 1 pkt 1, 2, 5 oraz art. 15zzs ust. 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Art. 15 zzr ust. 1 pkt 1 ustawy przewidywał, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, w tym terminu od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem (pkt 1), do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (pkt 2), zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (pkt 5), nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W ocenie Sądu w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez skarżącą przepis ten nie znajdował zastosowania. Nie został również naruszony art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy, który zawieszał lub wstrzymywał rozpoczęcie w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych. Całość tych regulacji zmierzała przede wszystkim do tego, by strony nie doznały uszczerbku z powodu braku możliwości skutecznego dokonywania czynności procesowych, a z drugiej strony – by organ, często pozbawiony personelu, nie popadł w bezczynność. Zdaniem Sądu przywołany przepis nie uniemożliwiał on organowi podejmowania czynności procesowych, o czym świadczy chociażby art. 15 zzs ust. 7 ww. ustawy, zgodnie z którym czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Niezależnie od tego nie sposób przyjąć by strona skarżąca poniosła jakikolwiek uszczerbek w związku z wydaniem decyzji przez organ I instancji w przedstawionych okolicznościach. W szczególności nie wskazuje na to treść skargi. Sąd stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda dokona wnikliwej weryfikacji przedłożonego projektu budowlanego w ramach określonych ww. przepisami Prawa budowlanego, uwzględniając także przedstawione wyżej uwarunkowania orzekania we wznowionym postępowaniu w warunkach określonych w art. 149 § 2 K.p.a. M. sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez brak oddalenia skargi przez WSA w Krakowie, gdy brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi skarżącej przed WSA i uchylenia Decyzji Organu II Instancji, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie Decyzji Organu II Instancji, gdy tymczasem WSA w Krakowie przedstawił sprawę niezgodnie ze stanem rzeczywistym z uwagi na niedokładne zbadanie oraz niepełne i błędne ustalenie przez WSA w Krakowie stanu faktycznego sprawy, a także a. uznanie przez WSA w Krakowie, że Organ II Instancji co prawda odniósł się do materialnoprawnych przesłanek wydania decyzji PnB w odniesieniu do Inwestycji, ale uczynił to wybiórczo, niedokładnie i pobieżnie, gdy tymczasem Organ II Instancji zbadał prawidłowość Decyzji PnB pod kątem przepisów stanowiących podstawę do jej wydania, czemu dał wyraz w uzasadnieniu Decyzji II Instancji, stwierdzając, że w projekcie budowlanym zostały zastosowane rozwiązania z zachowaniem przepisów Prawa Budowlanego oraz warunków technicznych, Inwestycja nie narusza w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich a analiza przedłożonego materiału dowodowego nie potwierdza zarzutów odwołania i nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które wskazywałoby na zasadność kwestionowania Decyzji PnB, b. uznanie przez WSA w Krakowie, że konieczne do wyjaśnienia sprawy jest, czy decyzja o warunkach zabudowy z dnia 30 września 2015 r. nr AU- 2/6743.2/1775/2015 (znak: AU-02-7.6730.2.622.2015.LBI) pozostaje w mocy, w sytuacji, gdy organ zbadał zgodność Decyzji PnB z decyzją o warunkach zabudowy aktualnej na dzień wydania Decyzji PnB zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Prawo Budowlane"), c. uznanie przez WSA w Krakowie, że wątpliwości budzą ustalenia odnośnie do spełnienia wymogu miejsc parkingowych, co w ocenie WSA w Krakowie "wiąże się z wadliwym wyjaśnieniem zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi w sytuacji, gdy zakres kontroli wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę złożonego do organu architektoniczno-budowlanego nie obejmuje badania przez organ architektoniczno-budowlany zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi, co wynika z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie, a sprawdzenie organu architektoniczno-budowlanego projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki (art. 20 Prawa Budowlanego w zw. z art. 35 Prawa Budowlanego oraz art. 34 Prawa Budowlanego), z czego Organ II Instancji w ramach oceny Decyzji Organu I Instancji się wywiązał, d. uznanie przez WSA w Krakowie, że Organ II Instancji nie zbadał należycie kwestii zgodności z przepisami odległości budynków od granic działki, w sytuacji gdy Organ II Instancji zbadał ww. kwestię bardzo szczegółowo, stwierdzając, że: budynek wielorodzinny zaprojektowano na terenie działki nr [...], [...], [...] w odległości 5,6 m (3 m balkony) od granicy działki nr [...] od strony południowo-wschodniej, 10,9 (3 m balkony) od granicy działki [...] od strony południowej, ok. 11,0-13,4 m (7,0 m balkony) od strony wschodniej (działka drogowa - [...]), ok. 4,9 - 7,2 m (4,0 m balkony) od strony wschodniej (działka drogowa - [...]), 6,5 m (4,4 m balkony) od strony północnej (działka drogowa - [...]), 10,7 m (6,9 m balkony) od granicy działki nr [...] od strony zachodniej oraz 7,9 m (4,0 m balkony) do granicy działki nr [...] od stronny południowo-zachodniej (...), co spełnia wymagania wt - zatem zarzut Skarżącej (przypis własny SZE: Skarżącej przed WSA) dotyczący zwymiarowania obrysu wszystkich kondygnacji, jest chybiony, e. uznanie przez WSA w Krakowie, że Organ II Instancji nie dokonał jednoznacznej weryfikacji spełnienia wymogów dostępu do drogi publicznej w kontekście § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("Warunki Techniczne" lub "WT") oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego, w sytuacji gdy, Organ II Instancji ustalił. że Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej istnieje poprzez działki nr [...]. [...]. [...]. [...] na których jest ustanowiona służebność drogi koniecznej szerokością 4 metrów (dz. nr [...]1 oraz 3 metrów (dz. nr [...]. [...]. [...]). a które są drogą wewnętrzną a usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów, o których mowa w Warunkach Technicznych, f. uznanie przez WSA w Krakowie, że nie poddają się kontroli stwierdzenia organu dotyczące przedstawionej przez Inwestora analizy przesłaniania i zacienienia, w sytuacji gdy Organ II Instancji zbadał powyższa kwestie i uznał, że zgodnie ze stronami 183-187 została przedstawiona analiza przesłaniania i zacienienia z uwzględnieniem przepisów wynikających z Warunków Technicznych w formie rysunkowej i opisowej, która jest zgodna z przepisami Warunków Technicznych, g. uznanie przez WSA w Krakowie, że Organ II Instancji przeprowadził postępowanie i ustalił stan faktyczny wybiórczo, niedokładnie i pobieżnie oraz z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 j.t.; "K.p.a."), a więc nieuprawnionym i błędnym przyjęciem przez WSA w Krakowie, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie a uzasadnienie Decyzji Organu II Instancji jest nieprawidłowe, a w konsekwencji, powyższe naruszenia mają istotne znaczenie dla sprawy, gdyż spowodowały uwzględnienie skargi przez WSA w Krakowie i uchylenie Decyzji Organu II Instancji, która powinna zostać oddalona z uwagi na fakt, że stan faktyczny sprawy został przez organy (w tym Organ II Instancji ustalony prawidłowo), WSA w Krakowie tym samym błędnie zobowiązał Organ II instancji do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, którego zakres pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, a jego celem ma być wyjaśnienie zarzutów Skarżącej przed WSA w Krakowie, które to zarzuty są nieskonkretyzowane i wynikiem jej interesów faktycznych a nie prawnych a przy tym brak jest naruszenia jej interesów w obszarze oddziaływania obiektu, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, że Organ II Instancji uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a zaskarżona Decyzja Organu II Instancji została wydana z naruszeniem art. 7, art 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w sytuacji, gdy Organ II Instancji przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone przez Organ II Instancji zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., a uzasadnienie treści Decyzji Organu II Instancji nie wykazuje nieprawidłowości, co skutkowało uwzględnieniem skargi skarżącej przed WSA i uchyleniem Decyzji Organu II Instancji; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie przez WSA w Krakowie, że organy co najmniej przedwcześnie stwierdziły, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy organy przeprowadziły w sposób wyczerpujący postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, co skutkowało uwzględnieniem skargi skarżącej przed WSA i uchyleniem Decyzji Organu II Instancji, 5. art. 153 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt: II SA/Kr 1079/18, są wiążące dla WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 208/21 oraz dla organów, których działania są objęte przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w postępowaniu przed WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 208/21, w sytuacji gdy, wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt: II SA/Kr 1079/18 nie dotyczy tożsamej sprawy, co sprawa prowadzona przed WSA w Krakowie w sprawie o sygn. II SA/Kr 208/21, co doprowadziło do przyjęcia za podstawę zaskarżonego wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, które nie są wiążące w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienia skargi skarżącej przed WSA i uchylenia Decyzji Organu II Instancji; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie Decyzji Organu II Instancji w sytuacji, gdy WSA w Krakowie nie odniósł się w zaskarżonym wyroku do argumentów Inwestora (Skarżącego kasacyjnie) przedstawionych w odpowiedzi z dnia 28 kwietnia 2021 r. na skargę Skarżącej przed WSA oraz nie zawarł oceny co do owych argumentów w Zaskarżonym Wyroku, co uniemożliwia kontrolę instancyjną Zaskarżonego Wyroku w odniesieniu do argumentacji przytoczonej przez Skarżącego kasacyjnie i ogranicza jego prawo do zajęcia stanowiska w ramach niniejszego postępowania; 7. art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa Budowlanego poprzez jego błędną wykładnię przez WSA w Krakowie polegającą na przyjęciu, że Organ II instancji w ramach badania zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektonicznego z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zbadać, czy decyzja ta pozostaje w mocy, w sytuacji, gdy organ architektoniczno-budowlany bada zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektonicznego z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązującymi na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co skutkowało przyjęciem, że konieczne jest uzupełnienie Decyzji Organu II Instancji w tym względzie, a w konsekwencji uwzględnieniem skargi i uchyleniem Decyzji Organu II Instancji; 8. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu przez WSA w Krakowie, że aby oddziaływanie inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego oraz interesy osób trzecich, których brak na gruncie niniejszej sprawy, co skutkowało uwzględnieniem skargi i uchyleniem Decyzji Organu II Instancji; 9. art. 20 Prawa Budowlanego w zw. z art. 35 Prawa Budowlanego oraz art. 34 Prawa Budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do badania zgodności projektu z przepisami, w tym przepisami techniczno- budowlanymi, w sytuacji gdy zakres kontroli wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę złożonego do organu architektoniczno- budowlanego nie obejmuje badania przez organ architektoniczno-budowlany zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi, co wynika z założenia ustawodawcy, ż odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie, a sprawdzenie organu architektoniczno-budowlanego projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki, co skutkowało przyjęciem, że konieczne jest uzupełnienie Decyzji Organu II Instancji w tym względzie, a w konsekwencji uwzględnieniem skargi i uchyleniem Decyzji Organu II Instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna M sp. z o. o. z siedzibą w W. zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Spółkę ma usprawiedliwione podstawy. Uchylając zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na następujące okoliczności, które uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu: 1. organ nie ustalił, czy decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w mocy; 2. budzą wątpliwości ustalenia odnośnie do spełnienia wymogu ilość miejsc parkingowych; 3. nie zbadano wnikliwie kwestii zgodności z przepisami lokalizacji miejsc postojowych – organ nie zbadał zgodności usytuowania tych miejsc z przepisami o warunkach technicznych; 4. nie zbadano, czy spełniony został wymóg ilości miejsc postojowych wynikający z decyzji o warunkach zabudowy; 5. nie zbadano należycie kwestii zgodności z przepisami odległości budynku od granic działki; obrys wyższych kondygnacji jest wyraźnie większy od obrysu parteru zaś odległości te nie zostały zwymiarowane; 6. Wojewoda ogólnikowo odniósł się do projektu zagospodarowania działki, to jest do rysunku projektu znajdującego się na k – 189 i pkt 3.3 znajdującego się na k – 151 - wojewoda nie odniósł tego do konkretnych przepisów warunków technicznych; 7. na karcie 154 znajduje się opis oddziaływania inwestycji w tym określenie odległości od granic z sąsiednimi działkami zaś organ odniósł się do rysunku projektu zagospodarowania terenu znajdującego się na k – 100 akt organu I instancji, który to rysunek nie jest częścią zatwierdzonego projektu budowlanego; 8. nie zweryfikowano jednoznacznie kwestii spełnienia wymogu dostępu do drogi publicznej w kontekście § 14 warunków technicznych; 9. nie poddają się kontroli wyniki analizy przesłaniania i zacieniania – brak odniesienia do § 13 i § 60 warunków technicznych; W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane przez Sąd I instancji argumenty nie dawały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd nie wskazał żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że decyzja o warunkach zabudowy nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Decyzja o warunkach zabudowy została częściowo zmieniona decyzją SKO. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1065/16 skarga na decyzję SKO została oddalona. Według danych zawartych w Centralnej Bazie Orzeczeń wyrok jest prawomocny. Nie została wniesiona od niego skarga kasacyjna. W tej sytuacji brak było podstaw do nakładania na Wojewodę obowiązku dokonywania ustaleń, czy decyzja o warunkach zabudowy została wyeliminowana z obrotu prawnego. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (strona 5 załącznika do decyzji pod nazwą "warunki zabudowy") zawarte są zalecenia odnośnie do liczby miejsc postojowych. To rozstrzygnięcie zostało zmienione przez Samorządowe Kolegium odwoławcze, które określiło wskaźnik liczby miejsc postojowych w ilości 1,2 miejsca na 1 mieszkanie. Jak to zostało już wcześniej wskazane wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1065/16 skarga na decyzję SKO została oddalona. Wg. Centralnej Bazy Orzeczeń wyrok jest prawomocny. Skargi kasacyjnej nie wnoszono. W projekcie budowlanym projektant wskazał, że w budynku będą 34 mieszkania co oznacza, że istnieje wymóg 40,8 miejsc postojowych. Zaprojektowano 40 miejsc postojowych w garażu podziemnym oraz 1 miejsce na terenie przed budynkiem. Miejsce postojowe na terenie przed budynkiem zostało oznaczone na mapie i brak jest podstaw do przyjęcia, że jego usytuowanie narusza przepisy o warunkach technicznych. Wymóg ilości miejsc postojowych wynikający z decyzji o warunkach zabudowy został zatem spełniony. Za zgodność miejsc postojowych z warunkami technicznym odpowiada projektant. Projekt nie zawiera oczywistych uchybień w tej kwestii, które wymagałyby podjęcia czynności przez organ administracji zatwierdzający projekt budowlany. Obrys budynku na mapie to rzut budynku z góry, a tym samym na rysunku wskazywane są najdalej wysunięte krawędzie ścian. Sąd nie przedstawił żadnych argumentów, które co najmniej uprawdopodobniałyby, że rzuty budynków zostały na mapie naniesione niezgodnie z tą zasadą. Wskazano też odległości budynku od sąsiednich działek, co można zweryfikować poprzez prosty pomiar mając podaną na mapie skalę 1 : 500. Brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że odległości te naruszają wymogi wynikające z przepisów prawa. Odnośnie do twierdzenia Sądu I instancji, że Wojewoda ogólnikowo odniósł się do projektu zagospodarowania działki stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie wskazał w odniesieniu do jakich przepisów warunków technicznych organ się nie odniósł, a tym samym nie można stwierdzić, czy to hipotetyczne uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie wykazał też wpływu na wynik sprawy, odniesienia się przez Wojewodę do karty 100 akt administracyjnych co miałoby świadczyć o tym, że projekt sporządzony został niewłaściwie. Przedstawiony przez WSA argument nie mógł tym samym być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnośnie do kwestii zweryfikowania kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej stwierdzić należy, że wyjaśnienie tego zagadnienia byłoby uzasadnione, gdyby z projektu budowlanego jednoznacznie wynikało, że inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej bądź też, że dostęp ten nie spełnia wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W niniejszej sprawie taka zaś sytuacja nie występuje. Brak było także podstaw do ponownego badania przez organ administracji kwestii zacieniania. Stwierdzić należy, że odpowiedzialność za zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia o warunkach technicznych, bierze projektant. Organ administracji może podjąć czynności, gdy projekt zawiera oczywiste błędy, a w przypadku projektu budowlanego, który podlegał ocenie takie wady nie występują. Podsumowując, zdaniem NSA, stwierdzić należy, że Wojewoda dokonał należytej kontroli decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę i brak było podstaw do kwestionowania jej prawidłowości. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. był wystarczający do uwzględnienia tej skargi. Dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów było w tej sytuacji zbędne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.