II OSK 2673/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1048/19 w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 czerwca 2019 r. nr 487/2019 znak:WSE.7722.9.2019.KKAD/AOPY w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 2 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1048/19, oddalił skargę T. S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 21 czerwca 2019 r., nr 487/2019 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z 18 grudnia 2018 r., nr 376/18 nałożył na zobowiązanego – T. S. grzywnę w wysokości 15 742,20 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 30 sierpnia 2018 r., nr NB.52.5.3.2018, a wynikającego z ostatecznej decyzji PINB z 14 kwietnia 2017 r., nr 64/17, którą nakazano T. S. wykonać rozbiórkę rozbudowanej, samodzielnej i niezależnej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] w [...], tj. pomieszczenia znajdującego się w części północno - zachodniej ww. budynku o wymiarach ok. 6,32 m x 2,84 m i wys. ok. 2,20 m. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu zażalenia T. S., postanowieniem z 21 czerwca 2019 r., nr 487/2019 uchylił postanowienie PINB w [...] z 18 grudnia 2018 r. w części dotyczącej podstawy prawnej ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, tj. art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm.) i orzekł w tym zakresie na podstawie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ zauważył, że w dniu 2 marca 2018 r. przeprowadzono czynności kontrolne, w wyniku których stwierdzono, że obowiązek wynikający z decyzji PINB z 14 kwietnia 2017 r., nr 64/17 nie został wykonany. Dlatego też, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, upomnieniem z 5 kwietnia 2018 r., PINB wezwał T. S. do wykonania ciążącego na nim obowiązku rozbiórki z pouczeniem, że niewykonanie obowiązku w zakreślonym w upomnieniu terminie spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie w dniu 30 sierpnia 2018 r. PINB wystawił wobec T. S. tytuł wykonawczy nr NB.52.5.3.2018, dotyczący obowiązku rozbiórki rozbudowanej, samodzielnej i niezależnej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Odpis tytułu wykonawczego doręczony został zobowiązanemu w dniu 4 września 2019 r. Zobowiązany nie skorzystał z przysługującego mu prawa zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Mając z kolei na uwadze, że egzekucja w przedmiotowej sprawie dotyczyła spełnienia przez zobowiązanego obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, orzeczonego decyzją PINB z 14 kwietnia 2017 r., nr 64/17, a polegającego na rozbiórce części budynku, tj. pomieszczenia o wymiarach ok. 6,32 m x 2,84 m i wys. 2,20 m, stanowiącego rozbudowę budynku jednorodzinnego, znajdującego się na działce nr ew. [...] obr. [...] w [...], to podstawę ustalenia wysokości grzywny w celu przymuszenia stanowić powinien art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie art. 121 § 2 ww. ustawy. MWINB skorygował więc podstawę prawną ustalenia wysokości grzywny zwłaszcza, że PINB w uzasadnieniu postanowienia z 18 grudnia 2018 r. zacytował prawidłowo treść art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wskazał, że wysokość nałożonej na zobowiązanego grzywny ustalona jest na podstawie tego przepisu. Powyższe świadczy o tym, że organ egzekucyjny, ustalając wysokość nałożonej na zobowiązanego grzywny, pomimo błędnego powołania w sentencji postanowienia art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prawidłowo zastosował jednak art. 121 § 5 ww. ustawy. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że PINB prawidłowo przyjął do wyliczenia grzywny obowiązujący w chwili orzekania Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 21 listopada 2018 r. w sprawie ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2018 r. (Dz. U. GUS z 2018 r. poz. 51), zgodnie z którym cena 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2018 r. wyniosła 4385 zł. Z kolei powierzchnię rozbudowy budynku organ drugiej instancji zweryfikował na podstawie pozyskanych akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji PINB z 14 kwietnia 2017 r., nr 64/17, którą nałożono egzekwowany obowiązek i ustalił, że wymiary podlegającego rozbiórce pomieszczenia wynoszą 6,32 m na 2,84 m, co daje 17,95 m2 (po zaokrągleniu do pełnego cm2). Biorąc więc pod uwagę ww. powierzchnię zabudowy oraz cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2018 r. obowiązującą w chwili orzekania przez PINB, tj. 4385 zł, organ odwoławczy stwierdził, PINB prawidłowo dokonał wyliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia: 17,95 m2 x 1/5 x 4385 zł/m2 = 15 742,20 zł (po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T. S., podnosząc, że nie zgadza się z wydanym postanowieniem i uważa je za sprzeczne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem z 2 grudnia 2019 r. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Małopolskiego WINB w [...] z 21 czerwca 2019 r. jest zgodne z prawem. Sąd pierwszej instancji za bezsporne w sprawie uznał, że zobowiązany – T. S. nie wykonał obowiązku rozbiórki rozbudowanej i niezależnej części budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na działce ewid. nr [...] obr. [...] [...] o wymiarach 6,32 m x 2,84 m i wys. ok. 2,20 m, wynikającego z ostatecznej i prawomocnej decyzji. Okoliczność ta uprawniała więc organ egzekucyjny do nałożenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania powyższego obowiązku. Ponadto zgodnie z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przesłał zobowiązanemu upomnienie z 5 kwietnia 2018 r., odebrane przez niego w dniu 6 kwietnia 2018 r., z kolei w dniu 4 września 2019 r. zobowiązanemu został doręczony tytuł wykonawczy z 30 sierpnia 2018 r. (zgodnie z art. 32 ww. ustawy). Za prawidłowe uznał zatem Sąd postanowienie organu pierwszej instancji z 18 grudnia 2018 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia za wyjątkiem błędnie wskazanej w sentencji podstawy prawnej ustalenia wysokości nałożonej grzywny, przy czym w uzasadnieniu postanowienia organ już prawidłowo wskazał treść art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiącego podstawę ustalenia przedmiotowej grzywny. Zdaniem Sądu uchybienie to zostało prawidłowo zreformowane przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. Sąd zauważył także, że postanowienie organu pierwszej instancji zawiera wszystkie, wymagane art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji elementy tj. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia jego odebrania, pouczenie o tym, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie, zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, a także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w przypadku niewykonania obowiązku w terminie orzeczone zostanie wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. Podano także sposób wyliczenia nałożonej grzywny, która, w ocenie Sądu, prawidłowo została ustalona, zgodnie ze wskazaną w zaskarżonym postanowieniu podstawą prawną. Sąd zauważył także, że wysokość tej grzywny jest ściśle określona przez przepisy (art. 121 § 5) i jakiekolwiek miarkowanie w tym zakresie nie jest dopuszczalne. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd wskazał, że poza zakresem kontroli organu egzekucyjnego, a tym samym Sądu, pozostaje akt administracyjny, który był podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast orzeczona grzywna nie stanowi "kosztu rozbiórki", gdyż celem nałożonej grzywny jest jedynie doprowadzenie do realizacji określonego w tytule wykonawczym obowiązku. W konsekwencji to od skarżącego zależy, czy będzie musiał uiścić grzywnę. W razie bowiem realizacji nałożonego obowiązku rozbiórki nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają zgodnie art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzeniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", polegające na niezastosowaniu tego przepisu i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 126 k.p.a. i w zw. z art. 18 oraz art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji oddalając skargę na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 21 czerwca 2019 r. nie dostrzegł, że organy egzekucyjne obu instancji, będąc do tego zobowiązanymi na podstawie art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaniechały przeprowadzenia jakichkolwiek rozważań w zakresie ustalenia, który z możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych (nałożenie grzywny w celu przymuszenia czy też wykonanie zastępcze) należy uznać za mniej uciążliwy dla zobowiązanego w okolicznościach niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 126 k.p.a. i w zw. z art. 18 oraz art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak zauważenia przez Sąd pierwszej instancji, że organ nakładając grzywnę w celu przymuszenia nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, które przemawiałyby za wyborem tego a nie innego środka egzekucyjnego, w szczególności zastępczego wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący nie wykonał dobrowolnie obowiązku, określonego w tytule wykonawczym z 30 sierpnia 2018 r., tj. wykonania rozbiórki części budynku. Obowiązek ten wynikał z ostatecznej decyzji PINB z 14 kwietnia 2017 r., nr 64/17, którą nakazano T. S. wykonać rozbiórkę rozbudowanej, samodzielnej i niezależnej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] w [...], tj. pomieszczenia znajdującego się w części północno - zachodniej ww. budynku o wymiarach ok. 6,32 m x 2,84 m i wys. ok. 2,20 m. Słusznie zatem zauważył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, że art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji decyduje o tym, że organ egzekucyjny w przedmiotowym postępowaniu o nałożeniu grzywny na zobowiązanego nie jest uprawniony do badania zasadności egzekwowanego obowiązku. Ponadto także sąd administracyjny kontrolujący działalność organu pod względem zgodności z prawem i rozstrzygający w granicach danej sprawy nie był uprawniony do kontroli decyzji określającej obowiązek egzekucyjny. Mając powyższe na uwadze należało podjąć działania zmierzające do przymusowego wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku. W tym celu wszczęto postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązków niepieniężnych, co do których ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje dwa środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku oraz wykonanie zastępcze obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że grzywna ustalana w trybie art. 121 § 5 wymienionej ustawy charakteryzuje się nie tylko tym, że jest jednorazowa, ale i tym, iż ma ustalaną w sposób sztywny, niepoddającą się miarkowaniu wysokość, w przeciwieństwie do grzywien przymuszających do wykonania innych obowiązków. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że decyzją z 14 kwietnia 2017 r., nr 64/17 nakazano rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego. A zatem organ odwoławczy zasadnie skorygował postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie podstawy prawnej ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia i zastosował art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie § 2 tego przepisu. Ponadto jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji postanowienie o nałożeniu grzywny odpowiada również warunkom wymienionym w art. 122 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Organy nakładając zatem zaskarżonym postanowieniem na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 15 742,20 zł w celu wykonania obowiązku rozbiórki części budynku wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej rozważyły wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór tego środka egzekucyjnego zamiast wykonania zastępczego. Grzywna w celu przymuszenia wymaga bowiem dokonania przez organ oceny czy dzięki jej zastosowaniu okaże się możliwe, celowe i skuteczne wykonanie nałożonego obowiązku tj. wykonanie rozbiórki części budynku. W ocenie NSA, organy słusznie uznały, że zagrożenie najwyższą możliwą wysokością grzywny w kontekście niewykonania określonego w decyzji obowiązku spowoduje, że bardziej opłacalne będzie dokonanie rozbiórki niż uiszczenie przez zobowiązanego ustalonej grzywny. Zagrożenie koniecznością uiszczenia wysokiej kwoty uznać należy za mobilizujące, zwłaszcza w kontekście tego, że jak wskazuje skarżący kasacyjnie rozbiórka w istocie miała dotyczyć parterowego garażu o powierzchni niecałych 18 m2. A zatem skorzystanie ze środka egzekucyjnego, jakim jest grzywna w celu przymuszenia, w realiach niniejszej sprawy znajduje pełne uzasadnienie. Wybór środka egzekucyjnego leży w gestii organu, który kieruje się nie tyle niedogodnościami zobowiązanego, co skutecznością egzekucji. Organ administracji wybrał środek egzekucyjny mniej uciążliwy w postaci grzywny w celu przymuszenia. Oznacza to, że w razie wykonania obowiązku, nałożenie grzywny nie spowoduje powstania po stronie zobowiązanej żadnych dodatkowych kosztów, ponieważ w takiej sytuacji grzywna może podlegać zwrotowi (art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), albo gdy nie została uiszczona lub ściągnięta, umorzeniu (art. 125 § 1 ww. ustawy). Zauważyć także należy, że grzywna w celu przymuszenia umożliwia zobowiązanemu swobodne podjęcie decyzji. Podstawą nałożenia środka egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Paragraf drugi powyższego art. 119 stanowi natomiast, że grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z przepisów tych nie wynika pierwszeństwo stosowania wykonania zastępczego. Rozważając powyższą kwestię, nie można pominąć treści art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który co prawda nie stanowi o kolejności stosowania grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego określając elementy postanowienia o nałożeniu grzywny, może jednak stanowić normę systemową pozwalającą na odczytanie wzajemnych relacji przepisów art. 119 oraz art. 127, a także zakresu obowiązywania reguł ogólnych sformułowanych w art. 7 § 2, w procesie egzekwowania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. W myśl bowiem art. 122 § 2 ww. ustawy postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Odwrotna sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia) powinna mieć miejsce wyjątkowo np. kiedy to grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie brak było podstaw do kwestionowania przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości wyboru środka egzekucyjnego. Z powyższego wynika, że organ w zaskarżonym postanowieniu przedstawił wystarczającą argumentację, która pozwala ocenić dlaczego uznał, że zastosowanie grzywny w celu przymuszenia w okolicznościach sprawy będzie uzasadnione, a przede wszystkim będzie środkiem, który będzie najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Organ powołuje się w tym zakresie na treść art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który wskazuje, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Ponadto przytacza treść art. 126 ww. ustawy, zgodnie z którym na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte, mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości, za zgodą organu wyższego stopnia. Właśnie z tych możliwości procesowych organ wyprowadza słuszny poniekąd wniosek, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze bowiem przewiduje się umorzenie grzywny gdy obowiązek zostanie wykonany przed jej uiszczeniem lub ściągnięciem, a w razie uiszczenia grzywny lub jej ściągnięcia w sytuacji wykonania obowiązku zobowiązany może ubiegać się o zwrot uiszczonej kwoty lub jej części. Grzywna w celu przymuszenia nie przesądza zatem o konieczności jej poniesienia bowiem zobowiązany ma swobodny wybór czy woli ją uiścić i nadal nie wykonywać obowiązku czy wykonać obowiązek a wówczas nie będzie ponosić jej skutków w pełnym zakresie (umorzenie, zwrot w całości) lub w częściowo (zwrot 75%). Takiego wyboru nie daje z kolei wykonanie zastępcze. Wykonanie zastępcze powoduje po stronie zobowiązanego nie tylko koszty samego wykonania obowiązku, ale w określonych przypadkach także odpowiedzialność na zasadzie ryzyka za niewłaściwe jego wykonanie. Ważąc powyższe skutki zasadnym jest przyjęcie, że organ miał rację uznając grzywnę w celu przymuszenia za środek egzekucyjny mniej uciążliwy. Argumentacja w tym zakresie, choć może trochę ogólnikowa, została przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a tym samym podstawa do uchylenia zarówno tego postanowienia jak i postanowienia go poprzedzającego nie istniała. Sąd pierwszej instancji nie naruszył zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, prawidłowo uznając, że organy egzekucyjne nie naruszyły przepisów postępowania, bowiem w sposób wystarczający uzasadniły swoje stanowisko odnośnie wyboru łagodniejszego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.