Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OSK 2544/25

Postanowienie NSA z 27 listopada 2025 r., II OSK 2544/25 – wizy

Wynik

Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
27 listopada 2025
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Y. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Y. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 420/25 w sprawie ze skargi Y. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 4 grudnia 2024 r. znak KG-CU-VIII-RI.4224.162.2024 w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 czerwca 2025 r. o sygn. IV SA/Wa 420/25, oddalił skargę Y. Z. (dalej skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej Komendant Główny SG) z 4 grudnia 2024 r. znak KG-CU-VIII-RI.4224.162.2024, którą uchylono decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z 26 marca 2024 r. w części dotyczącej terminu dobrowolnego wyjazdu, określono termin dobrowolnego wyjazdu wynoszący 30 dni od dnia doręczenia decyzji Komendanta Głównego SG, w pozostałej części utrzymano w mocy orzeczenie organu I instancji. Sąd stwierdził w szczególności, że powołane przez skarżącego, zarówno na etapie postępowania przed organami, jak i w postępowaniu przed Sądem kwestie dotyczące jego sytuacji życiowej oraz obawy przed powrotem do kraju pochodzenia były analizowane nie tylko na etapie postępowań w sprawie uzyskania przez skarżącego ochrony międzynarodowej na terytorium RP, ale także i w niniejszym postępowaniu, gdzie ostatecznie wskazano m.in. na brak zagrożenia dla cudzoziemca w przypadku jego powrotu do kraju pochodzenia, jak i odniesiono się do kwestii ewentualnych prześladowań cudzoziemca w kraju pochodzenia ze względu na wyznawaną religię. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł skarżący, reprezentowany przez adwokata, zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu do kraju macierzystego, albowiem, jak wskazał, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem pełnomocnika skarżącego ewentualny powrót do kraju macierzystego, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, mając na uwadze okoliczności przytoczone w złożonych pismach i niniejszej skardze, powoduje, że zagrożone może być prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego skarżącego albo może on zostać poddany torturom, albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu czy karaniu. Skala intensywności tych zdarzeń stanowi wystarczającą podstawę do udzielenia stosownej ochrony skarżącemu, a ewentualne następstwa powyższego będą trudne lub wręcz niemożliwe do odwrócenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego SG nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić przy tym należy, że dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie powyższego przepisu w postępowaniu wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. (tak: uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma natomiast obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy (tak: postanowienie NSA o sygn. akt II OZ 285/14, dostępne w CBOSA). Skarżący powiązał powrót do kraju pochodzenia z możliwością wystąpienia po jego stronie zagrożenia prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, nie przedstawiając na poparcie tego twierdzenia jakichkolwiek dowodów, sytuacji bądź zdarzeń, które mogłyby stanowić uzasadnienie zaprezentowanego przez niego w danym zakresie poglądu. Zgromadzony zaś w niniejszej sprawie materiał dowodowy przeczy założeniu, zgodnie z którym powrót cudzoziemca do kraju pochodzenia narazi jego osobę na wspomniane zagrożenie. Okoliczność, że wykonanie decyzji zobowiązującej do powrotu polega na opuszczeniu terytorium Polski nie oznacza automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (tak: postanowienia NSA o sygn.: II OZ 463/17, II OZ 616/17, II OZ 708/19, dostępne w CBOSA). Tym samym fakt zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia i zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen, choć niewątpliwie łączy się z koniecznością opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu i wymusza zmianę planów na życie, nie może sam w sobie przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu. Konieczność wstrzymania wykonania takiej decyzji nie wynika również z art. 46 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dz.U.UE.L.2013.180.60 (tak: postanowienie NSA o sygn. II OZ 1716/25, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W przypadku decyzji zobowiązującej do powrotu, wstrzymanie jej wykonania byłoby możliwe, gdyby cudzoziemiec wykazał, że zmiana w jego życiu osobistym, jaka nastąpi wskutek powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP oraz innych państw obszaru Schengen, spowoduje wystąpienie zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Argumentacji takiej, mającej osadzenie w przedstawionych dowodach, próżno szukać w zawartym w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej. Wskazywanych wszak we wniosku zagrożeń nie zobrazowano w sposób konkretny i zindywidualizowany, uznać je zatem należy za hipotetyczne i jako takie nie stanowiące skutecznego poparcia danego wniosku. Niejako ubocznie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Polski przed rozpoznaniem skargi nie jest równoznaczne z pozbawieniem go prawa do sądu i prawa do obrony. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie narusza gwarantowanego konstytucyjnie prawa do sądu. Skarżący jest reprezentowany przez adwokata, a zatem profesjonalnego pełnomocnika, dlatego prawo do sądu skarżącego będzie zagwarantowane ze względu na właściwą jego reprezentację (tak: postanowienie NSA o sygn. II OSK 979/25, dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność udzielenia mu ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjnych, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
6 listopada 2025
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Sędziowie
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

  • Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

    art. art. 61 par. 3, 193 · Dz.U. 2024 poz. 935

  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady I RADY (UE) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona)

    art. 46 ust. 5 · Dz.U.UE.L 2013 nr 180 poz. 31

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny