II OSK 2544/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Ke 169/24 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 18 stycznia 2024 r. znak: SKO.PZ-71/9233/968/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Nr 1.42.2020, Burmistrza Gminy Włoszczowa, z dnia 16 listopada 2023 r., znak: FIP.6730.1.42.2020.GJ4; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz A.B. kwotę 1587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 169/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A.B., dalej: "skarżący", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, dalej: "SKO", z dnia 18 stycznia 2024 r., znak: SKO.PZ-71/9233/968/2023, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym. Wniosek o wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie złożyli E. i K. C. 30 listopada 2020 r. Wniosek ten był kilkukrotnie zmieniany, jak również był już przedmiotem rozpoznania przez organ I i II instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Burmistrz Gminy W., dalej: "Burmistrz", wydał decyzję Nr 1.42.2020, z 16 listopada 2023 r., znak: FIP.6730.1.42.2020.GJ4, w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego o funkcji gastronomicznej na działce nr ewid [..], na terenie miasta W., w granicach terenu inwestycji oznaczonego na załączniku graficznym Nr 1 linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCDEF-A. Decyzją z 18 stycznia 2024 r., znak: SKO.PZ-71/9233/968/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania A.B., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza analiza urbanistyczna, odpowiadająca przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588). Z analizy tej wynika, że granice obszaru zostały wyznaczone w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, tj. w odległości ok. 68,16 m od granic działki. Z uwagi na znajdujące się w tym obszarze budynki mieszkalne, gospodarcze i usługowe, warunek kontynuacji funkcji nie budzi wątpliwości. Jako prawidłowe oceniono wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy linii projektowanej zabudowy, stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza odstępstwo od zasad przewidzianych w tym przepisie. Ustalona obowiązująca linia zabudowy - 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej nawiązuje do bardzo zróżnicowanej zabudowy działki będącej przedmiotem inwestycji oraz zabudowy na działkach sąsiednich i jest zgodna z przepisami ustawy o drogach publicznych. Wyznaczona została w oparciu o część budynku położonego w granicach terenu inwestycji wysuniętą w kierunku ul. [...]. Linia zabudowy istniejących budynków waha się od 4,5 m do 12,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (ul. [...]), a średnia kształtuje się na poziomie 8,1 m. "Schodkowy" charakter linii zabudowy pozwala zatem na wyznaczenie linii zabudowy wyznaczonej o część budynku wysuniętego w kierunku drogi gminnej wynoszącej 6 m mierzonej od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (ul. [...]) a nie innej, w tym np. średniej wartości wynikającej z sąsiednich budynków. Kolegium podzieliło stanowisko autora analizy, że utrzymanie obwiązującej linii zabudowy w linii już istniejącej części budynków nie zaburzy zastanego na tym obszarze ładu przestrzennego. Natomiast wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy w odległości 8,1 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej, jako średniej wartości tego parametru wprowadziłoby kolejną linię zabudowy, a przez co pogłębienie chaosu przestrzennego. Podkreśliło również, że w analizie uwzględniono w sposób prawidłowy ustalenia postanowienia Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Kielcach, z dnia 26.05.2021 r., zgodnie z którymi: "z punktu widzenia konserwatorskiego, jak też szeroko pojętego ładu przestrzennego, obecna zabudowa ulicy [...] nie daje możliwości do wprowadzenia kolejnej - pierwszej linii zabudowy - dla działań budowlanych określonych jako budowa budynku usługowego. Jedynym projektem inwestycyjnym jest rozbudowa budynku do linii obecnego przeskalowanego pseudo portyku, bez możliwości przekroczenia jakimkolwiek elementem architektonicznym. ŚWKZ traktuje istniejący element przestrzenny, jako zastałą formę architektoniczną z możliwością jej rozbudowy ale tylko i wyłącznie w lekkiej konstrukcji z zastosowaniem przeszkleń w całej kubaturze budowli, która ma zawierać się jedynie w kondygnacji parteru. W związku z powyższym wyznaczenie innej linii zabudowy wiązałoby się z odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji odmową ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji". Podsumowując Kolegium stwierdziło, że w obszarze analizowanym nie ma jednolicie wykształconej linii zabudowy, a planowany budynek utrwali faktycznie istniejącą w części ulicy linię zabudowy w pasie 6 m a zatem nie wprowadzi nowej linii zabudowy a tym samym dysonansu urbanistycznego, ale pozwoli zachować na tym obszarze istniejący ład przestrzenny. Kolegium nie zakwestionowało także pozostałych wskaźników i parametrów nowej zabudowy, a także oceny o kontynuacji funkcji. Skargę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A.B. zarzucając naruszenie następujących przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie wymagań ładu przestrzennego I wyznaczenie nowej linii zabudowy z pominięciem utrwalonego i ukształtowanego środowiska architektoniczno-urbanistycznego. 2) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż wyznaczona w decyzji o warunkach zabudowy linia zabudowy stanowi kontynuację ukształtowanej przestrzeni architektoniczno-urbanistycznej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że kompozycja urbanistyczna miasta W. wzdłuż ul. [...] została zdefiniowana historyczną linią zabudowy wybiegającej z północno-wschodniego narożnika rynku. W miarę postępu urbanizacji miasta, zmieniły się standardy architektoniczno-urbanistyczne, zwiększyła się skala budynków, powiększano wzajemne odległości między budynkami celem zapewnienia swobody przestrzennej oraz zachowania kompozycji urbanistycznej dostosowanej do wielkości miasta. Jednym z pierwszych budynków powstałych po 2000 r., był budynek położony na działce nr ewid. [...] tj. działce której dotyczy objęte skargą postępowanie. Budynek powstał w oparciu o decyzję Burmistrza Gminy W. o warunkach zabudowy nr 1/2004 z dnia 9-03-2004 r. znak: ZPI.I.7331/2/1/04, która to decyzja wprowadziła nieprzekraczalną linię zabudowy na terenie objętym wnioskiem w odległości 15,00 m od krawędzi jezdni ul. [...]. W decyzji określono również, iż nieprzekraczalną linię zabudowy można przekroczyć elementami tzw. "małej architektury", ale na odległość nie mniejszą, niż 5 m od krawędzi jezdni. Tą samą odległość linii zabudowy wyznaczono w Decyzji Burmistrza Gminy W. o warunkach zabudowy nr 1.15.2013 r. z dnia 23-04-2013 r., znak: FIP.6730.1.15.213.GJ4. W decyzji o warunkach zabudowy wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości ok. 14,5 m, wyznaczoną położeniem południowej elewacji istniejącego budynku. Decyzją Burmistrza Gminy W. nr 1.24.2015 z dnia 30-12-2015, znak: FIP.6730.1.24.2015.GJ4, potwierdzono, iż nieprzekraczalna linia zabudowy tworzy uskok wzdłuż ścian istniejących budynków oraz przebiega następnie w odległości 14,5 m od krawędzi jezdni. Zdaniem skarżącego, istniejąca linia zabudowy położona w odległości ok. 15 m od krawędzi jezdni stanowi ugruntowaną w decyzjach przestrzeń ze zdefiniowaną linią zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że osią sporu jest kwestia spełnienia warunków w zakresie kontynuacji linii zabudowy. Materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć był art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.". Ustawa ta uległa zmianie z dniem 3 stycznia 2022 r. na mocy ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. poz. 1986), jednak jak stanowi art. 4 ustawy zmieniającej, do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu dotychczasowym. Analogicznie, przepisy dotychczasowe stosuje do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie (również 3 stycznia 2022 r.) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. poz. 2399). W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte przed wejściem w życie ww. nowelizacji (tj. 30.11.2020 r. – wniosek, k. 3 akt admin.). Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym dla tej inwestycji. Zauważył, że odnośnie ustalenia parametru linii nowej zabudowy zastosowanie znajduje § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie przytoczył treść § 4 ust. 1-4. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wyniki analizy urbanistycznej i przyjęte w oparciu o tę analizę stanowisko orzekających w sprawie organów zasługują na akceptację. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że działka inwestora położona jest w ścisłym centrum miasta W., teren inwestycji podlega ochronie prawnej w aspekcie dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków z zakresu ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2021 r. poz. 710 ze zm.), ponieważ położony jest w części w granicach układu urbanistycznego, ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków. W obszarze analizowanym nie ma ustalonej obowiązującej linii zabudowy a linia zabudowy istniejących budynków jest zróżnicowana i waha się od 4,5 m do 12,5 m. Według Sądu pierwszej instancji, w tej sytuacji, okoliczność, że w bezpośrednim sąsiedztwie (dz. Nr [...]) linia zabudowy wynosi ok. 14,5 m od krawędzi jezdni ul. [...] i odbiega od linii wyznaczonej w niniejszej sprawie, nie może mieć decydującego wpływu na jej ustalenie. Podobnie, nie można kierować się wyznaczeniem tego parametru dla innych inwestycji na terenie objętym analizą. Zdaniem WSA, wyznaczając nową linię zabudowy należy mieć przede wszystkim na uwadze konkretną sprawę i wynikające stąd potrzeby realizacji podstawowego celu ustawy jakim jest zachowanie ładu przestrzennego. Wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy – 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej jest zgodne z przepisami art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320). Ponadto, uwzględnia położenie znajdującego się na działce inwestora "przeskalowanego pseudo portyku". Odnośnie tego elementu wypowiedział się Świętokrzyski Konserwator Zabytków w postanowieniu z 5 sierpnia 2021 r., znak: ZN.AiB.5151.9.2021 (i przywołanym w nim postanowieniu ww. organu z 26 maja 2021 r. znak: ZN.UR.5151.133.2021), zezwalając na rozbudowę budynku do linii przeskalowanego pseudo portyku bez możliwości przekroczenia jakimkolwiek elementem architektonicznym. Biorąc pod uwagę dotychczasowe uwarunkowania przestrzenne przedmiotowej działki, jej istniejące zagospodarowanie i zabudowę, uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego na działce nr ewid. [...], w zakresie warunku dotyczącego obowiązującej linii zabudowy – 6 m od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, że na odcinku ulicy, w którym zawiera się teren inwestycji doszło do zakłócenia jednolitej linii zabudowy – część z budynków zlokalizowano z cofnięciem w głąb działek – dotyczy to również obecnie istniejącego, nowopowstałego budynku na działce nr ewid. [...]. Z powyższego wynika, że to właśnie cofnięcie zabudowy w głąb działek nie jest zgodne z historycznym układem urbanistycznym zabudowy przyrynkowej. Wobec tak jednoznacznego stanowiska organu wyspecjalizowanego w sprawach ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, w ocenie Sądu pierwszej instancji nie sposób uznać, że ustalenie obowiązującej linii zabudowy narusza istniejący ład przestrzenny, będący odniesieniem przy ocenie prawidłowości wyznaczenia tego wskaźnika stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia. Nawet gdyby przyjąć, że organ właściwy w sprawach wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczając obowiązującą linię zabudowy aktualnie kieruje się wskaźnikiem w granicach 14,5 m do 15 m, to i tak nie pozbawia to organu możliwości zastosowania wyjątku na zasadach przewidzianych w powołanym wyżej przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podsumował, że w realiach niniejszej sprawy, organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o które prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko w tej kwestii. Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skargę kasacyjną wniósł A.B.. Zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1.naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej w skardze kasacyjnej jako: "Rozporządzenie") poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przeprowadzona analiza urbanistyczna, jak również ocena Świętokrzyskiego Konserwatora Zabytków uzasadnia usytuowanie linii zabudowy w odległości 6 metrów od krawędzi jezdni, podczas gdy: a) dotychczasowa linia zabudowy, na nieruchomości na której inwestor zamierza przedsięwziąć inwestycję przebiegała w odległości 15 metrów od krawędzi ul. [...] (analogicznie jak bezpośrednio sąsiadujące z nią nieruchomości), b) linia zabudowy nie może być w wyznaczana wedle położenia pseudo portyku (obiektu małej architektury) podczas gdy poprzednia decyzja o warunkach zabudowy określała odległość 15 metrów z możliwością jej przekroczenia obiektem małej architektury, c) ustalenie nowej linii zabudowy w odległości 6 metrów od krawędzi jezdni doprowadzi do powstania kolejnej linii zabudowy co spowoduje pogłębienie chaosu przestrzennego, 2.art. 1 ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie wymagań ładu przestrzennego i wyznaczenie nowej linii zabudowy z pominięciem utrwalonego i ukształtowanego środowiska architektoniczno-urbanistycznego skutkującego pogłębianiem się chaosu urbanistycznego wywołanego niejednolitą linią zabudowy przy ul. [...] w W., 3.naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi strony A.B. Skarżący kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2. zasądzenie rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E.C. i K.C. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od skarżącego na ich rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekli się rozprawy. Pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. skarżący kasacyjnie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu obejmującego udzieloną informację publiczną przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w Kielcach z dnia 22 lipca 2024 r. w przedmiocie określenia kategorii drogi ul. [...] na odcinku, przy którym znajduję się zamierzona inwestycja i zakwalifikowania jej jako droga powiatowa. Pismem z dnia 16 września 2024 r. SKO wyjaśniło, że Rada Powiatu W. podjęła uchwałę nr XXV/18/21 z dnia 11 lutego 2021 r., zgodnie z którą ul. [...] została pozbawiona kategorii drogi powiatowej i z mocy prawa została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Następnie decyzją z dnia 16 listopada 2023 r., znak: FIP.6730.1.42.2020.GJ4, Burmistrz Gminy W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji położonej przy ul. [...] w obrębie [...] W.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu są okolicznościami należącymi do wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.". Są one ustalane także na podstawie sposobów przewidzianych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej także: "rozporządzenie MI". Jak wynika z komparycji decyzji Burmistrza Gminy W. Nr 1.42.2020, z dnia 16 listopada 2023 r., o warunkach zabudowy, decyzja ta została wydana po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30 listopada 2020 r., złożonego przez E. i K.C.. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uległa zmianie z dniem 3 stycznia 2022 r. na mocy ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986), jednak w myśl art. 4 ustawy zmieniającej, do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu dotychczasowym. Konieczne jest również odnotowanie unormowania art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), zgodnie z którym, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast przepisy rozporządzenia MI należy stosować w brzmieniu uwzględniającym § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399), według którego, do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia MI, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Istotne regulacje o charakterze procesowym zawarte są w przepisach § 9 ust. 1-4 rozporządzenia MI. Przed dalszymi uwagami należy jeszcze nawiązać do § 9 ust. 2, według którego, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji, ocena zrealizowania przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy wymagań procesowych, w tym także odnoszących się do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oceny tego materiału oraz przedstawienia rezultatów postępowania wyjaśniającego i podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie może być oderwana od treści załącznika stanowiącego wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Prawidłowość bądź wadliwość analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., jest więc zagadnieniem kluczowym w trakcie kontroli sądowej decyzji o warunkach zabudowy terenu (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1560/14). Analiza, jakkolwiek jej wyniki stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na wymaganie określone w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ma także charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną, a więc zbliżoną do dowodu z opinii biegłego. Projekt decyzji wraz z projektem załączników podlega ocenie organu. Podważenie rezultatów analizy urbanistycznej jest możliwe zarówno w zakresie okoliczności faktycznych przyjętych przez urbanistę jako podstawa oceny specjalistycznej, w zakresie wymaganym przepisem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisami rozporządzenia MI, jak i w zakresie samej oceny specjalistycznej. Wobec organu można zaś podnosić zarzuty niewłaściwej oceny dokumentu w postaci analizy i jej wyników. Powyższe, wstępne uwagi, uprawniają sąd kasacyjny do kontroli wyroku i zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy poprzez ocenę zasadności zaaprobowania rezultatów analizy urbanistycznej wykonanej w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie wykonano Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., dalej także: "Analiza". W aktach sprawy znajduje się część tekstowa oraz część graficzna tej Analizy. Załącznikami do decyzji Nr 1.42.2020, Burmistrza Gminy W. z dnia 16 listopada 2023 r. o warunkach zabudowy są dokumenty w postaci Wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu: część tekstowa i część graficzna. Zastosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zostało więc poprzedzone przeprowadzeniem analizy wymaganej przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia MI. To zaś, czy posługując się Analizą i jej wynikami organy dopuściły się naruszeń wskazanych przez skarżącego, jest zagadnieniem zgodności decyzji o warunkach zabudowy z procesowymi i materialnymi wymogami zawartymi w powołanych w kasacji przepisach ustawy i rozporządzenia. Należy podzielić tezę kasacji o naruszeniu § 4 ust. 1,3-4 rozporządzenia MI. Zgodnie z § 4: 1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. 3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. 4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Nie ma podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia § 4 ust. 2. W kasacji nie wykazano aby zachodziły okoliczności wyczerpujące hipotezę tej normy. Natomiast jest bezsporne, że linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Należało zatem, w pierwszej kolejności rozważyć zastosowanie § 4 ust. 3, a więc linię nowej zabudowy ustalić jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Tymczasem w Analizie (strona 11), powołując się na § 4 ust. 4 rozporządzenia MI, wskazano, że obowiązująca linia zabudowy 6 m od krawędzi jezdni drogi gminnej nawiązuje do zabudowy działki będącej przedmiotem inwestycji oraz zabudowy na działkach sąsiednich, jest zgodna z przepisami o drogach publicznych oraz wyznaczona została w oparciu o część budynku położonego w granicach terenu inwestycji wysuniętą w kierunku ul. [...], a nie w oparciu o średnią linię zabudowy, wynikającą z lokalizacji budynków położonych wzdłuż ul. [...], po północnej jej stronie, położonych w obszarze analizowanym. Autor Analizy, przyjmując, że należy wyznaczyć obowiązującą linię zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4, a następnie wyznaczając tę linię, nawet nie nawiązał do zasady określonej w § 4 ust. 3, tłumacząc jedynie powody dla których nie przyjął średniej wartości, o których przecież w § 4 ust. 1 i 3 nie ma mowy. Wyznaczenie innej nowej linii zabudowy, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia MI, jest dopuszczalne. Powinno być jednak uzasadnione w kontekście podstawowego wymagania wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegającego na tym, aby nowa zabudowa stanowiła kontynuację w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Chodzi zatem o to, by ewentualne odmienności od zasad, mieściły się w zastanym ładzie przestrzennym na obszarze analizowanym. Uzasadnienie odstępstwa zaproponowane przez urbanistę stanowi ocenę specjalistyczną, która co do zasady w zakresie wiedzy specjalnej wiąże organ oraz sad administracyjny. Jak jednak powyżej wskazano, ocena ta podlega kontroli. Weryfikacja analizy urbanistycznej, tak jak podobnych ocen specjalistycznych przewidzianych w postępowaniach administracyjnych (np. orzeczenie lekarskie w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej, operat szacunkowy sporządzany na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, projekt architektoniczno-budowlany w postępowaniu o pozwolenie na budowę), polega na zbadaniu, czy nie zawiera oczywistych omyłek lub niedokładności, czy ocena jest jasna i logiczna, czy jest sporządzona na podstawie określonych norm procesowych i kryteriów wynikających z tych norm. W Analizie posłużono się w argumentacji kryterium nieprzewidzianym w przepisach § 4 ust. 1-4 rozporządzenia MI, tj. średnią odległością linii zabudowy w obszarze analizowanym. Wskazano, że linia zabudowy istniejących budynków waha się od 4,5 m do 12,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (ul. [...]), a średnia kształtuje się na poziomie 8,1 m. Zdaniem autora Analizy, wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy w odległości 8,1 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej wprowadzi kolejną linię zabudowy, a przez to pogłębienie chaosu przestrzennego. Skoro w przepisach § 4 ust. 1-4 rozporządzenia MI nie przewidziano uwzględniania średniej linii zabudowy, odrzucenie przez autora Analizy tej średniej odległości nie oznacza uzasadnienia dla innej linii zabudowy, niż wskazana w § 4 ust. 3. Niezrozumiały jest zatem argument, według którego, skoro linia zabudowy kształtuje się schodkowo, to zasadnym jest "utrzymanie w granicach obszaru inwestycji linii zabudowy wyznaczonej o część budynku wysuniętego w kierunku drogi gminnej wynoszącej 6 m mierzonej od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej (ul. [...]), a nie średniej wartości wynikającej z sąsiednich budynków". Alternatywą dla linii zabudowy wyznaczonej w oparciu o część budynku sąsiedniego wysuniętą w kierunku drogi gminnej są przecież linie zabudowy budynków sąsiednich (zwłaszcza linia wyznaczona w oparciu o zasadę wynikającą z § 4 ust. 3), a nie linia zabudowy uśredniona. Przyjęcia linii zabudowy proponowanej przez autora Analizy nie uwiarygadnia powołanie się na uzasadnienie postanowienia Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, dalej: "ŚWKZ", z dnia 26 maja 2021 r. Przede wszystkim, nie jest to akt wydany w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy stanowiącej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Aktem tym jest postanowienie ŚWKZ z dnia 3 października 2023 r. Niezależnie od tego, znaczenia rozważań ŚWKZ zawartych w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 maja 2021 r. nie można odrywać od przedłożonego wówczas do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, według którego, linia zabudowy miała być usytuowana w odległości 4 m od krawędzi jezdni. Ponadto, wskazanie że linia zabudowy nie może być przekroczona jakimkolwiek elementem architektonicznym, nawiązuje do linii obecnego pseudo portyku, będącego rezultatem poprzedniego procesu inwestycyjnego oraz linii zabudowy ustalonej w wydanej w dniu 9 marca 2004 r. decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia 9 marca 2004 r., nr 1/2004, wyznaczono linię zabudowy budynku handlowo-usługowego w odległości 15 m od krawędzi jezdni ul. [...]. Natomiast linię zabudowy "Elementów małej architektury" wyznaczono w odległości 5 m od krawędzi jezdni. W uzasadnieniu postanowienia WKZ z dnia 26 maja 2021 r. nieprzypadkowo zatem stwierdzono, że jedynym możliwym projektem inwestycyjnym jest rozbudowa budynku do linii obecnego przeskalowanego pseudo portyku, bez możliwości przekroczenia jakimkolwiek elementem architektonicznym. ŚWKZ dodał w przytaczanym uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 maja 2021 r., że traktuje istniejący element przestrzenny jako zastałą formę architektoniczną, z możliwością jej rozbudowy, ale tylko i wyłącznie w lekkiej konstrukcji z zastosowaniem przeszkleń w całej kubaturze budowli, która ma zawierać się jedynie w kondygnacji parteru. WKZ zastrzegł nadto, że istotnym i kluczowym jest przedstawienie rzetelnych wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej co do kształtowania zabudowy w terenie sąsiednim, ze szczególnym uwzględnieniem zabudowy na odcinku od wnioskowanej działki do zabudowy rynku. Podkreślić zatem trzeba, że użycie przez ŚWKZ w omawianym uzasadnieniu określenia "rozbudowa do linii obecnego przeskalowanego pseudo portyku, bez możliwości przekroczenia jakimkolwiek elementem architektonicznym" nie oznacza, że WKZ określił w ten sposób jedyną dopuszczalną, nawet z punktu widzenia konserwatorskiego, linię zabudowy. Z określenia tego nie można wywodzić, jak stwierdził autor Analizy, że "wyznaczenie innej linii zabudowy wiązałoby się z odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy". Jest przy tym oczywiste, że konserwator zabytków działa w granicach swojej kompetencji, na co ŚWKZ zwrócił uwagę w postanowieniu uzgodnieniowym wydanym w granicach niniejszego postępowania, a więc w postanowieniu z dnia 3 października 2023 r., wskazując w rozstrzygnięciu, że postanawia uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. [...] na terenie Miasta W. w granicach terenu inwestycji oznaczonego na załączniku graficznym Nr 1 linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCDEF-A w zakresie wyłącznie swej właściwości, tj. jako organu właściwego w sprawach ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (pogrubienie w sentencji postanowienia). Omawiane uzgodnienie z dnia 3 października 2023 r. wskazuje na okoliczności istotne, zdaniem Konserwatora, z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej. ŚWKZ ustalił, że inwestycja lokalizowana jest w obszarze historycznego układu urbanistycznego, ujętego w Gminnej Ewidencji Zabytków przyjętej Zarządzeniem Nr 0050.67.2016, Burmistrza Gminy W. z dnia 23 grudnia 2016 r. Przedmiotem ochrony jest zachowanie i uczytelnienie historycznej kompozycji wszystkich elementów ją stanowiących. Z punktu konserwatorskiego istotnym jest, aby zagospodarowanie i zabudowa ulicy [...], przy której znajduje się wnioskowana inwestycja, zachowały zwarty charakter zabudowy. Procedowany projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie budowy budynku usługowego o funkcji gastronomicznej na działce o nr ew. [...] w granicach terenu inwestycji oznaczonego na załączniku graficznym Nr 1 linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCDEF-A, stanowi przedmiot uzgodnień administracyjnych od kilku lat. Z punktu widzenia konserwatorskiego istotnym jest aby budowa niskiego pawilonu integralnie związanego z istniejącym budynkiem, w konstrukcji lekkiej z przeszkleniem, jak najmniej dekonstruowała obecną przestrzeń urbanistyczną. ŚWKZ zwraca uwagę na linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej i wysokość budynku, nieprzekraczającą partii parteru. Wszystkie dodatkowe zmiany i korekty wskaźników urbanistycznych, które mogą mieć wpływ na bryłę budynku, będą oceniane na etapie uzgodnienia projektu budowlanego. Obszerne przywołanie rzeczywistej treści uzasadnienia zawartego w postanowieniu z dnia 26 maja 2021 r., treści uzasadnienia postanowienia z dnia 3 października 2023 r., a także zakres kompetencji organu konserwatorskiego wskazują na to, że przypisanie przesądzającego znaczenia wypowiedzi ŚWKZ zawartej w postanowieniu z dnia 26 maja 2021 r., w zakresie usytuowania linii zabudowy, jest bezpodstawne. W konsekwencji, wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy linii zabudowy, w oparciu o tak uzasadnione w Analizie odstępstwo od zasady określonej w § 4 ust. 3 rozporządzenia MI, oznacza przedwczesne zaaprobowanie zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia MI, co za tym idzie naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Odnotować można, że zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji, powtarzając wywody zawarte w Analizie i uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy W. w zakresie wyznaczenia linii zabudowy, nie wyeliminowali naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia MI. W uzasadnieniu decyzji SKO zauważyło co prawda, że przepisy regulujące zasady ustalenia linii zabudowy nie przewidują obliczania średniej wartości linii zabudowy wzdłuż ulicy, ale uznało, że skoro przepisy przewidują wyjątki od stosowania zasad, to nie można całkowicie zanegować ustaleń analizatora w tym względzie. Podkreślić należy, że SKO również oparło się na tej części wywodów Analizy, w której przywołano postanowienie ŚWKZ z dnia 26 maja 2021 r. Sąd pierwszej instancji powołał się zaś głównie na postanowienie ŚWKZ z dnia 5 sierpnia 2021 r., którego ustaleń i ocen nie wyrażono ani w wykonanej w odniesieniu do aktualnego projektu Analizie, ani w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Niezależnie od tego, stwierdzić należy, że również to postanowienie nie zostało wydane w odniesieniu do projektu decyzji Burmistrza, stanowiącej rozstrzygnięcie pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Niezależnie od tego można zauważyć, że postanowieniem tym uzgodniono przedłożony zmieniony projekt decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, że obowiązująca linia zabudowy zawiera się w linii obecnie istniejącego, wysuniętego pseudo portyku. ŚWKZ stwierdził nadto m.in., że na odcinku ulicy w którym zawiera się teren inwestycji doszło do zakłócenia jednolitej linii zabudowy – część budynków zlokalizowano z cofnięciem w głąb działek – dotyczy to również obecnie istniejącego, nowopowstałego budynku na działce nr [...]. Jakkolwiek omawiane postanowienie nie zostało wydane w granicach obecnie toczącego się postępowania, którego przedmiotem jest zaskarżona decyzja SKO z dnia 18 stycznia 2024 r., a także utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza z dnia 16 listopada 2023 r., warto odnotować, że organ konserwatorski nawiązał do istotnej okoliczności, która nie została w wystarczającym stopniu uwzględniona w powołanych decyzjach oraz w zaskarżonym wyroku. Ład urbanistyczny na terenie obejmującym działkę nr [...] był już badany w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego. W tej mierze została wydana decyzja Burmistrza Gminy W. Nr 1/2004, z dnia 9 marca 2004 r. Wyznaczenie linii zabudowy w tej decyzji zostało powyżej opisane. Przypomnieć natomiast można, że wyrokiem z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1870/08, oddalono skargę kasacyjna A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 383/08, w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 21 maja 2008 r. nr SKO. 404/933/123/2008, w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jak wynika z kopii decyzji Nr 1/2004, wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 5 stycznia 2004 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uzasadnienia wyroku WSA w Kielcach z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 383/08, wynika, że decyzją Starosty W. z dnia 5 lutego 2008 r. udzielono K. i E. małż. C. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami zapewniającymi użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, na terenie działki nr [...], położonej we W., przy ul. [...]. Decyzja ta została jednak uchylona w całości decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 18 kwietnia 2008 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia 5 sierpnia 2010 r. znak: IG.I.7111-13-14/10, Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania T. sp.j. w T., utrzymał w mocy decyzję Starosty W. nr 20/07 z dnia 4 maja 2010 r. znak: BU.II.7351/1/20/07, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. i E. małż. C. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami zapewniającymi użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem na terenie obejmującym działkę nr [...], położoną przy ul. [...] we W.. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 632/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. Sp.j. z siedzibą w T. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 5 sierpnia 2010 r. znak: IG.I.7111-13-14/10, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 719/11, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skarg kasacyjnych Wojewody Świętokrzyskiego oraz E. i K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 632/10 w sprawie ze skargi T. Sp. j. z siedzibą w T. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 5 sierpnia 2010 r. znak: IG.I.7111-13-14/10 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Oznacza to, że w obrocie prawnym pozostaje skonsumowane pozwoleniem na budowę rozstrzygnięcie, według którego, obowiązująca odległość linii zabudowy, spełniająca wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wynosi 15 m od krawędzi jezdni ul. [...], zaś odległość linii zabudowy dla "elementów małej architektury" od krawędzi jezdni wynosi 5 m. Przyjęcie, że w odniesieniu do nowej inwestycji na tej działce linię tę można wyznaczyć w innych odległościach nie jest wykluczone. Organ rozstrzyga sprawę w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty orzekania. Konieczne jest w tej sytuacji wskazanie z czego wynika zmiana oceny w stosunku do poprzedniej decyzji o warunkach zabudowy. Takiego odniesienia się zabrakło. Organ pierwszej instancji odniósł się do decyzji o warunkach zabudowy wydanych w latach 2013 i 2015, stwierdzając, że zabudowa ulega zmianom. Argumentował, że powstają nowe budynki, a istniejące są rozbudowywane i przebudowywane. W związku z tym, wyniki analizy przeprowadzanej w ramach innego postępowania mogą różnić się od poprzednich analiz. Burmistrz dodał, że obszar analizy jest ustalany indywidualnie dla każdego terenu objętego wnioskiem o warunki zabudowy. Stwierdził, że planowana inwestycja lokalizowana jest w obszarze historycznego układu urbanistycznego, ujętego w Gminnej Ewidencji Zabytków. Przedmiotem ochrony tego obszaru jest zachowanie i uczytelnienie struktur przestrzennych, na które składają się: linia zabudowy, jak też gabaryty poprzez zachowaną historyczną zabudowę. Burmistrz nie skonkretyzował jednak w jakim stopniu okoliczności te są odmienne w stosunku do przyjętych w 2004 r., a co za tym idzie, w jakim zakresie mogły determinować ustalenie innej linii zabudowy, niż poprzednio ustalona w procesie przeprowadzonym w odniesieniu do tego samego terenu przylegającego do tej samej ulicy [...] we W.. Należy zgodzić się z tezą sformułowaną w tej mierze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w Kielcach, według której, ustawodawca dopuścił możliwość uzyskania dla tego samego terenu kilku decyzji o warunkach zabudowy dla różnych inwestycji, ustalających różne parametry nowej zabudowy. Zatem występowanie w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy Nr 1.2004, z dnia 9 marca 2004 r., dla inwestycji która już powstała, nie uniemożliwia organowi wydania kolejnej decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu inwestycji – dla innej inwestycji o innych parametrach, niż te ustalone w poprzednim rozstrzygnięciu, uwzględniającej faktyczny stan zainwestowania terenu. Jednak obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji wykazanie, że zaistniałe, konkretne zmiany okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia MI w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., umożliwiają zmianę stanowiska co do wyznaczenia linii zabudowy. W tym zakresie konieczne jest skonfrontowanie Analizy, stanowiącej podstawę decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia 16 listopada 2023 r. o warunkach zabudowy oraz oceny urbanistycznej zawartej w analizie stanowiącej postawę decyzji Nr 1.2004, z dnia 9 marca 2004 r. o warunkach zabudowy. Nie podważając zaś znaczenia stanowiska Świętokrzyskiego WKZ, także w odniesieniu do linii zabudowy, konieczne jest zwrócenie uwagi na rzeczywistą treść postanowienia uzgadniającego, aktualnego, a więc odnoszącego się do projektu będącego przedmiotem procedowania oraz dokonanie oceny wpływu postanowienia na ustalenie tego parametru w decyzji o warunkach zabudowy. Wskazane jest także merytoryczne odniesienie się do okoliczności wyznaczenia linii zabudowy w decyzjach o warunkach zabudowy powołanych przez skarżącego w odwołaniu i w skardze, w zakresie w jakim odnoszą się do linii zabudowy na obszarze wchodzącym w skład obszaru analizowanego w niniejszej sprawie (decyzja z 23 kwietnia 2013 r. i decyzja z dnia 30 grudnia 2015 r.). Parametr ten w sposób oczywisty powiązany jest z lokalizacją innych obiektów budowlanych przy tej samej drodze. Powyższe rozważania uprawniają do przyjęcia, że konieczne jest powtórzenie postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz A.B. kwotę 1587 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.