II OSK 2524/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "X" S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 63/22 w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 25 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od T. C. na rzecz "X" S.A. z siedzibą w [...] kwotę 507 (pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 63/22, po rozpoznaniu skargi T. C. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 25 października 2021 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Ż. nr [...] z dnia 6 lipca 2021 r. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji wnioskiem z dnia 22 marca 2021 r. T. C. (dalej jako: "skarżący") wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowego – zakładu pogrzebowego (z instalacją do spopielania zwłok), na działce nr [...] położonej w obrębie miasta Ż. Starosta Ż. postanowieniem z 10 maja 2021 r. nałożył on na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości dotyczących przedstawionego projektu budowlanego (na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – dalej: "Prawo budowlane") – w tym doprowadzenie projektowanej zabudowy do zgodności z funkcją i przeznaczeniem terenu, określonymi w § 7 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ż. G." uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia 12 czerwca 2008 r. – dalej: "plan miejscowy" z uwzględnieniem zakazu lokalizacji usług uciążliwych zdefiniowanych w § 4 pkt 10 ww. planu, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko było i mogło być wymagane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, 2573). Inwestor przedstawił uzupełniony projekt budowlany zgodnie z wezwaniem organu, przy czym w odniesieniu do obowiązku doprowadzenia planowanej zabudowy do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – wyraził on pogląd, że budowa zakładu pogrzebowego ze spopielarnią zwłok w obecnym stanie prawnym nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych i w związku z tym może ona zostać zrealizowana na terenie, na którym jako podstawową przyjęto funkcję usługową. Decyzją z dnia 6 lipca 2021 r., Starosta Ż. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego – zakładu pogrzebowego (spopielarni zwłok ludzkich), na działce nr [...] w Ż. Organ w uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania – w tym wskazał na kolejne pisma mieszkańców Ż. wpływające do organu i wyrażające sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Przytoczył również brzmienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ż. G." - § 22 ust. 4, § 4, § 7 ust. 1 pkt 6 oraz § 8 i 9 planu. Wyjaśnił, że działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenie zabudowy usługowej U4. Analizując zaś powołane przepisu planu organ I instancji stwierdził, że na terenach zabudowy usługowej wprowadzono zakaz lokalizowania usług uciążliwych, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane i może być wymagane. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzeniem projektu zagospodarowania. Wojewoda Kujawsko-Pomorski, decyzją z dnia 25 października 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 6 planu funkcja terenu zabudowy usługowej (U) obejmuje głównie usługi komercyjne typu handel lub gastronomia bez wprowadzenia funkcji mieszkaniowej z zakazem lokalizacji usług uciążliwych, dla których sporządzenie raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest i może być wymagane. Spopielarnia zwłok nie kwalifikuje się do katalogu usług komercyjnych określonych w planie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący ponowił zarzuty formułowane w odwołaniu W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Uczestnik postępowania "X" S.A. wniosła o odrzucenie skargi lub jej oddalenie, w pełni podzielając stanowisko zajęte przez organy obu instancji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Jak wskazano w uzasadnieniu, w niniejszej sprawie sporną kwestią jest to, czy organ I instancji miał podstawy prawne do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wykonał obowiązki nałożone w wezwaniu wydanym na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, niemniej zdaniem organu I instancji inwestor nie doprowadził projektowanej zabudowy do zgodności z funkcją i przeznaczeniem terenu, określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwale Rady Miejskiej w Ż. Nr [...] z 12 czerwca 2008 r.) – co z kolei doprowadziło organ odwoławczy do wniosku o konieczności zastosowania art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący został wezwany do usunięcia nieprawidłowości projektu w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego także w zakresie "nieusuwalnego" braku – tj. doprowadzenia do zgodności projektowanego budynku spopielarni zwłok z funkcją terenu określoną w planie. Wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego uznać zatem należało za błąd w stosowaniu prawa materialnego mający wpływ na wynik postępowania. Sąd pierwszej instancji, dostrzegając wadliwość zastosowanej przez organ odwoławczy podstawy prawnej, uznał konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji także z innego powodu. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem U4, który zgodnie § 22 ust. 4 przewiduje budowę obiektów usługowych z dopuszczalną realizację mieszkań jako funkcją uzupełniającą. Plan w § 7 ust. 1 pkt 6 dla terenów zabudowy usługowej (U) ustala, że tereny te obejmują istniejącą i projektowaną zabudowę o funkcji usługowej, przeznaczonej głównie na usługi komercyjne typu handel lub gastronomia bez prawa wprowadzania funkcji mieszkaniowej, z zakazem lokalizacji usług uciążliwych, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest i może być wymagane; w § 4 pkt 10 plan definiuje pojęcie usług uciążliwych jako usługi, generujące uciążliwości dla terenów sąsiednich (wzmożenie ruchu, nieprzyjemne zapachy). Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wyrażając pogląd dotyczący niedopuszczalności przedmiotowej inwestycji na podstawie ww. ustaleń planu miejscowego, organ I instancji nie zauważył, że zgodnie z § 4 pkt 8 planu przez przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, (których lokalizacja nie jest dopuszczalna na terenie zabudowy usługowej – w tym na terenie oznaczonym U4) należy rozumieć: "przedsięwzięcia, o których mowa jest w przepisach o ochronie środowiska". Plan odsyła zatem ogólnie do przepisów o ochronie środowiska, nie ogranicza zatem ustalanych zakazów do tych objętych przepisami wykonawczymi i obowiązującym w dacie jego uchwalania rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Należy zatem przyjąć, że lokalny uchwałodawca przewidział możliwość zaistnienia zmian prawnych w kwalifikowaniu poszczególnych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dopuścił tym samym ewentualność zmiany w zakresie obowiązywania określonych zakazów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (przewidział zatem możliwość zwolnienia określonych przedsięwzięć z zakazu ich realizacji). Powołanie się zatem na przepisy wykonawcze nieobowiązujące w dacie rozpoznania wniosku inwestora uznać należało za wadliwe i prowadzące do stosowania rozszerzającej wykładni ustaleń planu – co zresztą dostrzegł organ odwoławczy, stwierdzając brak podstaw do stosowania w rozpoznawanej sprawie ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004r. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, także Wojewoda nie ustrzegł się przed zastosowaniem niedopuszczalnej rozszerzonej wykładni ustaleń planu "Ż. G.". Przyjął bowiem, że prowadzenie domu pogrzebowego z instalacją do kremacji zwłok pozostaje w sprzeczności z funkcją usługową przewidzianą dla terenu obejmującego działkę inwestycyjną, albowiem nosi cechy usług uciążliwych (możliwa emisja zanieczyszczeń organicznych) w rozumieniu definicji zawartej w § 4 planu). Tymczasem zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 6 planu dla terenów zabudowy usługowej (U) ustalono zakaz lokalizacji tylko tych usług uciążliwych (generujących uciążliwości dla terenów sąsiednich), dla których jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skoro aktualnie obowiązujące przepisy o ochronie środowiska, (do których odsyła § 4 pkt 8 planu) – w tym przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) – dalej: "rozporządzenia z 2019 r." oraz poprzednio obowiązujące rozporządzenie z 9 listopada 2010 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie kwalifikują już instalacji do spopielania zwłok do inwestycji znacząco oddziałujących na środowisko to tym samym nie jest dla tych inwestycji wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wymogami określonym w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029) – dalej: "ustawa ocenowa". Tym samym prawidłowa wykładnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może prowadzić do wniosku o zakazie lokalizacji usług w postaci domu pogrzebowego wraz z instalacją do kremacji zwłok na terenie zabudowy usługowej (U4) – albowiem budowa takiej instalacji nie wymaga obecnie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Inaczej mówiąc - okoliczność, że działalność usługowa polegająca na prowadzeniu spopielarni zwłok może emitować zanieczyszczenia nie ma znaczenia dla oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem krematoria nie zostały ujęte w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Za zasadne Sąd pierwszej instancji uznał również te zarzuty skargi, które dotyczą kwestii ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, jednakże naruszenie art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego jest wynikiem uchybienia podstawowym zasadom prowadzenia postępowania przez organy obu instancji. Sąd zauważył, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu, jak i w decyzji organu I instancji nie przedstawiono uzasadnienia dla sposobu ustalenia kręgu stron postępowania. Organ I instancji ograniczył się jedynie do przedstawienia stosownych przepisów prawa (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego), a uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego sprowadza się w zasadzie do stwierdzenia, że z uwagi na charakter prowadzonej przez właścicieli sąsiednich działek działalności i znaczną uciążliwość planowanej inwestycji należało rozszerzyć krąg stron postępowania. Decyzje organów obu instancji w tej kwestii uchylają się zatem spod kontroli sądowej. W świetle powyższych rozważań Sąd Wojewódzki orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła X S.A. z siedzibą w [...] – dalej: "Spółka". Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, na wstępie zarzucono, że skarżony wyrok wydany został w warunkach nieważności postępowania określonej w art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a, a to w związku z orzekaniem w składzie rozpoznającym sprawę przed Sądem pierwszej instancji, Katarzyny Koryckiej, jako osoby powołanej na urząd sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, co prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Dalej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest: a) art. 145 § 1 pkt lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77,107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz.471) - dalej: "ustawa nowelizująca" w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne zastosowanie znowelizowanego przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co skutkowało niewłaściwym ustaleniem przez WSA katalogu stron postępowania administracyjnego, oraz błędnym uznaniem, że projekt budowlany przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę został sporządzony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego obowiązujące od dnia 19 września 2020 r.; gdyby WSA zastosował art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej w zw. z art. 26 i 27 ust. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej, jako że autor projektu budowlanego wyraźnie zastosował normę art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji, doszedłby do innych wniosków, bowiem musiałby stosować inny stan prawny. To uchybienie procesowe miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem: - Sąd pierwszej Instancji wadliwie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej Instancji, zostały wydane z naruszeniem ww. przepisów, w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia, zaś zastosowanie tych przepisów w sposób zaprezentowany przez Sąd pierwszej Instancji, bezpodstawnie wyklucza możliwość udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z inwestycją, na których planowana inwestycja będzie oddziaływać, - Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że do niniejszej sprawy będą miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym pod dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, - ochrona interesu prawnego związanego z prawem własności w ramach prawa sąsiedzkiego byłaby iluzoryczna, gdyby właściciel nieruchomości mógł bronić swojego interesu prawnego tylko na etapie ustalania sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, zaś na etapie, na którym ten ustalony sposób zagospodarowania nieruchomości byłby realizowany, czyli np. na etapie budowy obiektu budowlanego nie mógłby już bronić swojego interesu. - taka nieuprawniona wykładnia przepisów przez Sąd pierwszej Instancji pozbawiałaby właścicieli nieruchomości sąsiednich udziału w postępowaniu, które dotyczy również oceny, czy nieruchomość na której ma być prowadzona inwestycja zostanie zabudowana zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także czy konkretny obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz z zapewnieniem wymogów przewidzianych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, b) art. 145 § 1 pkt lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77,107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem nawet gdyby uznać, że zastosowanie powinien znaleźć art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą to: - niedopuszczalne jest uzależnienie przymiotu strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę wyłączenie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też stwierdzenia bezprawnego naruszenia ich interesu prawnego, bowiem wystarczająca jest sama możliwość spowodowania odziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, - obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych techniczno-budowlanymi, - niedopuszczalne jest pozbawienie możliwości ochrony swoich interesów przez właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiadujących z planowaną inwestycją, w szczególności w zakresie, czy nieruchomość inwestora została zabudowana zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub wymogami środowiskowymi, co w konsekwencji może wpływać na możliwość zabudowy nieruchomości sąsiednich, - realizacja tak szczególnej inwestycji jak krematorium służącego do spopielania zwłok ludzkich już samo w sobie uzasadnia dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę właścicieli nieruchomości sąsiednich, bowiem niewątpliwie ogranicza możliwość zabudowy ich terenu zabudową mieszkaniową, szkolno- edukacyjną, czy też zabudową służącą świadczeniu usług związanych z pobytem ludzi, w tym świadczeniem usług wypoczynkowych, rehabilitacyjno-zdrowotnych i kierując się doświadczeniem życiowym nie wymaga szczegółowego uzasadnienia w każdym przypadku wpływu takiej inwestycji na organicznie możliwości zabudowy w jej otoczeniu, - dla uzyskania przymiotu strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę wystarczające jest podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, nawet jeżeli jest to oddziaływanie dopuszczalne wg norm prawa, - wyznaczanie obszaru oddziaływania obiektu należy do organu prowadzącego postępowanie, który może ustalić ten obszar w sposób odmienny od projektanta. a więc sąd naruszając prawo procesowe w tym zakresie także błędnie ustalił krąg uczestników postępowania administracyjnego; c) art. 145 § 1 pkt lit. a i c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 25 października 2021 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Ż. nr [...] z dnia 6 lipca 2021 r. odmawiającej uczestnikowi (Inwestorowi) zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego - zakładu pogrzebowego (spopielanie zwłok ludzkich) na działce [...], położonej w obrębie ewidencyjnym miasta Ż., w sytuacji gdy po dokonaniu prawidłowej oceny stanu faktycznego i korelujących z nim przepisów, Sąd pierwszej instancji powinien dojść do przekonania o zasadności utrzymania w mocy tych decyzji i wówczas prawidłowo zastosowałby art. 151 P.p.s.a, oddalając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości; d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób, w którym nie wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że autor projektu budowlanego sporządził go wedle nowych przepisów, i w konsekwencji zastosowanie mają nowe przepisy Prawa budowlanego, podczas z treści projektu wynika, iż autor sporządził go w oparciu o "stare" przepisy; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego a mianowicie: a) art. 26 i 27 ust. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej poprzez ich błędne pominięcie i niezastosowanie, co spowodowało orzekanie w niewłaściwym stanie prawnym, b) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawę nowelizującą poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że do przedmiotowego postępowania będą miały zastosowanie przepisy w brzmieniu nadanym ustawę nowelizującą, podczas gdy projekt budowlany przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę został sporządzony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego obowiązujące przed 19 września 2020, co w konsekwencji na mocy art. 26 i 27 ust. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej, do przedmiotowego postępowania nakazuje stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym tj. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, c) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że organy obu instancji nie mogły zastosować trybu określonego w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia sprzeczności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako że taki brak projektu jest nieusuwalny, a w konsekwencji organy te nie mogły odmówić udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której taki brak nie został usunięty przez inwestora w wyznaczonym terminie, podczas gdy: - organy obu instancji stwierdzając niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogły i prawidłowo zastosowały tryb określony w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który wprost odwołuje się do katalogu określonego w ust. 1 tego przepisu i umożliwiał inwestorowi doprowadzenie projektu do zgodności z ustaleniami tego planu w określonym terminie, - z uwagi na niezastosowanie się inwestora do wezwania do dostosowania projektowanej zabudowy do zgodności z ustaleniami miejscowego planu, organy obu instancji prawidłowo odmówiły udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o treść art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. d) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organy administracji architektoniczno-budowlanej zostały ograniczone w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, z których wyłączone jest badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania, podczas gdy głównym celem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest merytoryczna ocena zamierzenia budowlanego, w tym: - pod kątem jego zgodności z przepisami prawa chroniącymi interesy osób trzecich, - pod kątem zachowania wymogów ochrony środowiska, w tym, (lecz nie wyłącznie), określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy ocenowej, - stwierdzenie, czy przedłożony razem z wnioskiem o wydanie pozwolenie na budowę projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania formalne i materialne, - dokonania samodzielnej analizy kwestii zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także jego kompletności również w kontekście obowiązku dokonania kwalifikacji projektowej w kontekście wymagań ochrony środowiska, projektu zagospodarowania działki. e) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że: a. instalacja służąca do kremacji zwłok ludzkich (krematorium) nie pozostaje w sprzeczności z funkcją usługową przewidzianą dla terenu stanowiącego działkę inwestycyjną i nie nosi cechy usług uciążliwych (generujących uciążliwości dla terenów sąsiednich), b. dla krematoriów nie ma obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, jako że krematoria na dzień dzisiejszy me zostały ujęte w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, c. obowiązujący plan pojęcie usług uciążliwych wiąże jedynie z charakterem inwestycji w świetle postanowień aktualnie (na dzień rozpoznawania wniosku inwestora), przepisów o ochronie środowiska, w tym przepisów wykonawczych w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, d. lokalny uchwałodawca przewidział możliwość zaistnienia zmian prawnych w kwalifikowaniu poszczególnych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dopuścił tym samym ewentualność zmiany w zakresie obowiązywania określonych zakazów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, e. krematorium nie zakłóci funkcji usługowej przewidzianym w MPZP, skoro już Inwestor prowadzi działalność usługową w postaci domu pogrzebowego, poszerzenie tej działalności o budynek z instalacją do spopielania zwłok mieści się w zakresie kontynuacji funkcji usługowej domu pogrzebowego realizowanej już na terenie działki inwestycyjnej, podczas gdy prawidłowa wykładnio przepisów powinna uwzględniać, że: a. planowana inwestycja polegając na budowle Krematorium (instalacji do spopielania zwłok ludzkich): - znajduje się na terenie usługowym oznaczonych w MPZP symbolem "U", przeznaczonym w podstawowym zakresie na usługi komercyjne służące zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludności tj. handel (z wyłączeniem sprzedaży paliw I pojazdów mechanicznych), gastronomie, kulturę, edukację, opiekę zdrowotną (bez wytwarzania dóbr materialnych) i zakazuje zakaz lokalizacji w tym obszarze usług uciążliwych tj. usług generujących uciążliwości dla terenów sąsiednich jak wzmożenie ruchu, nieprzyjemne zapachy (§ 7 ust. 1 pkt ó w zw. z § 4 pkt 1, 2, 9,10), - krematorium (spopielania zwłok) jest instalacją w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2021 r. poz. 1973) - dalej: "p.o.ś" i do jej eksploatacji mają zastosowanie przepisy art. 141, 142 i 144 ust. 1 i 2 tej ustawy i jako taka generuje emisje w rozumieniu art. 3 pkt 4 p.o.ś, a w konsekwencji wpisuje się w definicję przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 4 pkt 8 planu miejscowego, zresztą zgodnie z art. 17 pkt 4 oraz 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy sporządzaniu planu miejscowego oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 ustawy ocenowej, sporządza się strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko/prognozę oddziaływania na środowisko; - planowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim otoczeniu nieruchomości dla których przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinna z usługami oznaczona w MPZP symbolem "MNU" z prawem lokalizacji usług wbudowanych w parterach budynków mieszkalnych nie przekraczających 30 % powierzchni budynku mieszkalnego i jednoczesnym zakazem lokalizacji usług uciążliwych, warsztatów samochodowych etc. (§ 7 ust. 1 pkt 4 MPZP w zw. z załącznikiem nr 1 do planu miejscowego), - wykładania celowościowa § 7 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego prowadzi do wniosku, że nowa zabudowa związana z usługami krematoryjnymi (spopielaniem zwłok ludzkich) ma charakter zabudowy zakłócającej podstawową funkcję usługową o charakterze komercyjnym typu handel lub gastronomia, wyłączającej możliwość lokalizacji usług uciążliwych, nie tylko ze względu na ryzyko emitowania substancji szkodliwych dla zdrowia i środowiska, ale także ze względu na negatywne oddziaływanie psychiczne i psychologiczne czego wyrazem jest chociażby kontestowany sprzeciw społeczności lokalnych, bowiem istotnie utrudniałaby realizację podstawowych funkcji usługowych służących zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludności (oraz mieszkaniowych znajdujących się w otoczeniu krematorium) oraz byłaby niedopogodzenia z zasadniczym przeznaczaniem tego i otaczających terenów (§ 6 ust. 3 w zw. z Załącznikiem nr 1 do planu miejscowego, § 4 pkt i, 2 w zw. z § 6 pkt 6 w z zw. z załącznikiem nr 1 do planu miejscowego, § 7ust. 1 pkt. 6, § 4 pkt 8,9 i 10 planu miejscowego), - na podstawie Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych sporządzona w Sztokholmie dnia 22 maja 2001 (Dz.U. z 2009 r., nr 14, poz. 76) - dalej: "Konwencja Sztokholmska", w art. 5 i załączniku C (produkcja niezamierzona), Część III. Kategorie źródeł lit. g), wymienia krematoria jako potencjalne źródło niezamierzonego uwalniania polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn, dibenzofuranów, heksachlorobenzenu oraz polichlorowanych bifenyli (trwałe zanieczyszczenia organiczne ze źródeł antropogenicznych), - art. 6 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 z dnia 20 czerwca 2019 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U.UE.L.2019.169.45), nakazuje podczas rozpatrywania wniosków dotyczących budowy nowych zakładów lub znacznej modyfikacji istniejących zakładów, w których stosuje się procesy wiążące się z uwalnianiem substancji chemicznych wymienionych w załączniku III część A - Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny i dibenzofurany (PCDD/PCDF), Polichlorowane bifenyle (PCB) - część B Heksachlorobenzen (HCB) (nr CAS 118-74-1) tj. substancje emitowane przez krematoria - stosować wytyczne dotyczące najlepszych dostępnych technik oraz tymczasowe wytyczne dotyczące najlepszych praktyk w zakresie ochrony środowiska - co w konsekwencji niewątpliwie nakazuje przyjąć, że polegające na spopielaniu zwłok ludzkich są usługami uciążliwymi, - budowa krematorium oraz prowadzenie działalności w zakresie spopielania ciał ludzkich, stanowi zagrożenie dla ludzi oraz środowiska w postaci emisji dwutlenku węgla oraz uwalnianymi toksynami do atmosfery w procesie spalania ludzkich zwłok, jak również stanowi zagrożenie wybuchem pieca kremacyjnego, co powoduje, że usługi w zakresie spopielania zwłok ludzkich są o większym poziomie uciążliwości niż dotychczas usługi świadczone przez inwestora związane z prowadzeniem domu pogrzebowego i nie pozwala na przyjęcie, że stanowi to kontynuację funkcji w zakresie dotychczas świadczonych usług domu pogrzebowego, - w dacie uchwalenia planu obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.2004.257.2573) , które w § 3 pkt ó7 kwalifikowało krematoria jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji takie przedsięwzięcia wymagały sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co nakazuje przyjęcie, że instancją uchwałodawcy było ujęcie krematoriów jako usług uciążliwych w rozumieniu § 7 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego i objęcie ich zakazem lokalizowania na nieruchomości inwestora, - obszar miasta Ż. objęty MPZP położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] ([...]) - § 9 MPZP), zaś realizacja Krematorium może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia z uwagi na pobliski obszar Natura 2000, na podstawie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydanego w oparciu o art. 59 ust. 2 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy ocenowej, co jednoznacznie wypełnia dyspozycję § 7 ust. 1 pkt. 6 MPZP zakazującą realizacji tego rodzaju przedsięwzięć w obszarze działki inwestora z uwagi na potencjalny wymóg spełnienia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia, - Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L.2012.26.1 z dnia 2012.01.28), nie wyklucza konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia jak krematorium na środowisko - art. 4 ust. 2 w zw. z załącznikiem nr II pkt pkt 10 lit. b i pkt 13 lit. a do ww. Dyrektywy, - stosownie do § 9 ust. 2 planu miejscowego to na inwestorze ciążył prawny obowiązek wykazania, że Krematorium nie będzie miało niekorzystnego wpływu na przyrodę obszaru chronionego krajobrazu, poprzez przeprowadzenie procedury oddziaływania na środowisko, zważywszy także na fakt ustanowienia w MPZP Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...], - nadrzędnym celem Gminy Ż. jest poprawa warunków i jakości życia mieszkańców Gminy Ż. na drodze zrównoważonego rozwoju w okresie 2015-20 20 oraz jedną z najistotniejszych informacji zawartych w tomie II Studium uwarunkowań jest kwestia przeznaczenia terenów w okolicy ul. [...] i Cukrowni [...] tj. "Lokalizacja funkcji usługowych na tym obszarze winna obejmować zwłaszcza usługi związane z promocję obszaru, kulturą, turystyką, sportem i rekreacją" - co ma wpływ na wykładnię definicji usług uciążliwych zawartej w § 7 ust. 1 pkt 6 MPZP i nie można uznać Krematorium jako usługi nieuciążliwiej w rozumieniu tego przepisu MPZP, Sąd pierwszej instancji błędnie więc oparł swoją wykładnię przepisów MPZP w powiązaniu z przepisami Prawa budowlanego, wyłącznie na tym, że rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie obejmuje krematoriów, z jednoczesnym całkowitym pominięciem podstawowych funkcji przewidzianych w MPZP dla tego terenu, które mogą służyć wyłącznie zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludności jak handel, gastronomia, kultura, opieka czy edukacja, Sąd pierwszej instancji zauważył, że budynek Krematorium (spopielarni zwłok) stanowi obiekt usługowy: "o specyficznym charakterze i pewnej uciążliwości wynikającej ze specyfiki świadczonych usług w pomieszczeniach przedpogrzebowych (organizowanie uroczystości pożegnalnych, przechowywanie ciał osób zmarłych)"; a także "może emitować zanieczyszczenia" - co pozostaje w wewnętrznej sprzeczności z twierdzeniem Sądu pierwszej Instancji, że usługi spopielania zwłok ludzkich nie są usługami uciążliwymi w rozumieniu MPZP, - obszar działki inwestora może być objęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia 27 czerwca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Mieście Ż. przy ul. [...] - dalej: "plan miejscowy", przyjęty jedynie dla działki Inwestora i dopuszczający w § 8 ust. 2 pkt 1 podstawą funkcję mieszkaniową w zabudowie jednorodzinnej, zaś pkt 2 tego przepisu uzupełniającą funkcję uzupełniającą - usługi o uciążliwości nie przekraczającej granic władania, bowiem racjonalny uchwałodawca w § 42 pkt 5 MPZP nie wyłączyłby obowiązywania MPZP 2 jedynie w zakresie pokrywającym się z granicami MPZP zaś wyłączyłby obowiązywanie całego MPZP 2, co skutkuje brakiem możliwości uznania, że usługi świadczone z wykorzystaniem Krematorium będą usługami nieuciążliwymi; f. art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2021 r. poz. 741 ze zm.) – dalej: "u.p.z.p." poprzez jego błędną wykładnię I uznanie, że prawo zabudowy nie może naruszać istoty prawa własności, zaś ograniczenia ustanowione w MPZP nie mogą "bardziej ograniczać prawa własności, niż wynika to z Ich literalnego brzmienia", podczas gdy MPZP w sposób korespondujący z zasadą proporcjonalności ogranicza możliwość lokalizacji usług uciążliwych na terenie inwestycyjnym, zaś prawo własności nie ma charakteru absolutnego i może być wykonywane tylko w granicach określonych ustawą (wydanym na jej podstawie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) i zasadami współżycia społecznego (art. 140 K.c.), nie naruszając chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich, co oznacza, że budowa Krematorium w obszarze przewidującym zabudowę usługową typu handel lub gastronomia, zakazującym jednocześnie lokalizowania usług uciążliwych, narusza interes osób trzecich, w tym właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących (na których nieruchomości inwestycja ta będzie oddziaływała) oraz społeczności lokalnych, zaś MPZP zasadnie ogranicza możliwość zabudowy terenu takimi przedsięwzięciami - zachowując proporcję pomiędzy prawem własności inwestora a prawem własności innych osób. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o 1) zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Inwestora w całości; ewentualnie o: 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy; Ponadto wniesiono o: 1) skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji RP: "Czy art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego. 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz.471) jest zgodny z: a) art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej to jest czy nie prowadzi do naruszenia zasady ochrony prawa własności (właścicieli i użytkowników wieczystych) nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę; czy zasadnym jest więc ograniczenie możliwości udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych w obszarze faktycznego oddziaływania inwestycji; w konsekwencji ograniczenie możliwości zapoznania się przez właściwe organy i sądy ze stanowiskami wszystkich zainteresowanych stron, na które projektowany obiekt będzie oddziaływał, co dalej skutkuje brakiem zagwarantowania im należytej ochrony ich prawa własności i narusza zasadę poszanowania prawa własności właścicieli nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, b) art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art 45 ust. 1 oraz art. 77 ust 2 Konstytucji RP, to jest czy nie narusza zasady proporcjonalności, oraz konstytucyjnych gwarancji ochrony wolności i praw właścicieli nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, jedynie w celu ułatwienia I przyspieszenia prowadzenia procesu budowlanego dla inwestora, co nie znajduje oparcia w katalogu wartości określonego w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej, a więc jest nieproporcjonalną ingerencją; takie rozumienie powołanego przepisu nie służy zapewnieniu bezpieczeństwa, porządku publicznego, ochronie środowiska, zdrowia i moralności, albo wolności i praw innych osób, lecz ograniczają istotę wolności i praw, w tym prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy i niezależny oraz niezawisły sąd, co wykracza poza standardy demokratycznego państwa prawnego wyrażone w art. 2 Konstytucji RP, c) art 32 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, to jest czy nie narusza zasady równego traktowania wszystkich przez władze publiczne i czy nie zamyka drogi sądowej dochodzenia naruszenia wolności lub praw, poprzez przyznanie uprzywilejowanego statusu na rzecz inwestora w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia budowlanego z jednoczesnym ograniczeniem lub wykluczeniem praw właścicieli lub użytkowników właścicieli sąsiadujących z planowaną inwestycją, na których nieruchomości ta inwestycja będzie oddziaływać; z uwagi na fakt, że: - zaskarżony przepis w powiązaniu z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2021 r. poz. 2351), oraz art. 28 K.p.a. stanowiąc, że stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, którzy w skutek realizacji inwestycji doznają ograniczeń w zagospodarowaniu swojego terenu, w istocie deroguje definicję "strony postępowania" określoną w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 28 K.p.a., - stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, nie może być podmiot, który objęty jest definicją "strony postępowania" w rozumieniu Prawa budowlanego oraz K.p.a., który obecnie nie ma możliwości ochrony 'swojego interesu prawnego w tym postępowaniu, nawet pomimo wykazania oddziaływania planowanej inwestycji na jego nieruchomość w tym jej wpływu na możliwość zagospodarowania swojego terenu oraz wykazania Interesu prawnego z tym związanego, wyłączając w ten sposób możliwość zaskarżenia do organu odwoławczego decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, a tym samym zamykając drogę do żądania przeprowadzenia kontroli legalności tej decyzji przez sąd administracyjny, - dalsze obowiązywanie skarżonego przepisu będzie w znacznej mierze opierało się na danych przedstawionych przez wnioskodawcę będącego jedyną stroną postępowania, w sytuacji w której decyzja o pozwoleniu na budowę, co może prowadzić do naruszenia praw właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich, na które inwestycja może negatywnie oddziaływać w zakresie możliwości zagospodarowania ich terenu - trudno bowiem przyjąć, że organ architektoniczno-budowlany może mieć pełen obraz sytuacji i poszanowanie uzasadnionych indywidualnych interesów właścicieli lub użytkowników wieczystych tych nieruchomości, z uwzględnieniem zasady określonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, - poprzednio obowiązujący stan prawny, jaki obowiązywał w związku z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2020 r. .poz. 1333), nie dyskryminował w podobny sposób właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, którzy w wyniku jej realizacji mogliby doznać ograniczeń w sposobie zagospodarowania swoich nieruchomości - co potwierdził sam ustawodawca w uzasadnieniu do ustawy nowelizującej - co więcej właściciele Ci zostali także pozbawieni możliwości kontroli zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi aktami planistycznymi czy też wymogami ochrony środowiska. 2) rozpoznanie sprawy na rozprawie, 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uprzednio wymienione zarzuty dodatkowo jeszcze umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. C. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącej wskazał w skardze kasacyjnej na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej mającej polegać na tym, że WSA w Bydgoszczy przeprowadzający kontrolę instancyjną był nienależycie obsadzony, albowiem w składzie orzekającym nie brała udziału osoba uprawniona, lecz sędzia Katarzyna Korycka, powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, co prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Odnosząc się do ww. zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że samo stanowisko stron postępowania ma znaczenie dla sformułowania oceny, czy prowadzący je wojewódzki sąd administracyjny spełnia standard niezawisłości i bezstronności. Każda z nich może zgłosić wniosek o wyłączenie sędziego lub asesora sądowego, jeżeli jej zdaniem uzyskał on powołanie do pełnienia urzędu w okolicznościach rzutujących następnie na postrzeganie go jako sędziego lub asesora sądowego niezależnego i bezstronnego. Brak tego rodzaju wniosków w czasie, gdy toczy się postępowanie oznacza zwykle, że jego przebieg nie wywołuje wątpliwości stron co do tego, czy sąd rozpoznający ich sprawę jest niezależny, a sędzia lub asesor sądowy niezawisły i bezstronny. Postawa stron prezentowana w toku przedmiotowego postępowania przed WSA w Bydgoszczy, a wynikająca wprost z akt sprawy, wskazująca na brak jakichkolwiek na tym etapie zastrzeżeń, co do zachowania niezawisłości i bezstronności sędziego, nie może pozostać bez wpływu na następczą ocenę, czy doszło do naruszenia standardu bezstronności i niezawisłości sądu prowadzącego postępowanie ze skutkiem w postaci uznania, że sąd ten był obsadzony sprzecznie z prawem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 16 P.p.s.a. nie zachodzi wyłącznie dlatego, że w składzie sądu bierze udział sędzia rekomendowany do tego urzędu przez Krajową Radę Sądownictwa powołaną do życia ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Kwestię zasadności zarzutu nienależytej obsady sądu można brać pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy zostanie wykazane, jakie konkretnie okoliczności miałyby mieć wpływ na podanie w wątpliwość niezawisłości i bezstronności sądu, który ma orzekać w danej sprawie. Temu wymogowi skarżąca nie sprostała, skoro w motywach wniesionego środka odwoławczego takich wywodów brak. Uchybienie wskazane przez skarżącego zawiera wyłącznie krytykę procedury nominacyjnej przeprowadzonej przez Krajową Radę Sądownictwa w jej kształcie wprowadzonym ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, bez podania ani jednego merytorycznego argumentu mogącego wywołać przy rozpoznawaniu tej sprawy uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędzi wskazanej w skardze kasacyjnej. Prezentowane do tego zarzutu bardzo ogólne uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala na jego podzielenie. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. a nadto nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania dalszych zarzutów kasacyjnych. Przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę "Projekt budowlany budynku usługowego - zakładu pogrzebowego" datowany na dzień 22 lutego 2021 r. jednoznacznie wskazuje: "Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu dokonano w oparciu o art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który stanowi, że obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.". Jednakże ustawa nowelizująca spowodowała, że definicja obszaru oddziaływania obiektu, do której odwołuje się art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, odeszła od: "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu" i cały ciężar przeniosła na: "ograniczenia w zabudowie terenu", a w konsekwencji ograniczyła pojęcie obszaru oddziaływania jedynie do wpływu inwestycji na ograniczenia w "zabudowie" nie w "zagospodarowaniu" terenu. Świadczy o tym wykreślenie w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego sformułowania: "zagospodarowaniu, w tym zabudowy.". Inwestor w projekcie budowlanym określił obszar oddziaływania inwestycji w powiązaniu z ograniczeniami w zagospodarowaniu terenu - nie zaś wyłącznie z zabudową, jak nakazywał to art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej. Z woli ustawodawcy wybór reżimu prawnego dla projektu budowlanego zgodnie z ustawą nowelizującą determinuje prowadzenie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 pkt 1) ustawy nowelizującej jeżeli w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, inwestor do swojego wniosku dołączy projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym sprzed ustawy nowelizującej, to w prowadzonym postępowaniu należy stosować przepisy w brzmieniu sprzed ustawy nowelizującej. Przenosząc to na grunt przedmiotowej sprawy, skoro projekt budowlany przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, został sporządzony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, to w świetle z art. 27 ust. 1 pkt 1), do niniejszego postępowania należy stosować przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Stronami przedmiotowego postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, będą więc właściciele i użytkownicy wieczyści nie tylko, którzy w skutek realizacji krematorium potencjalnie doznaję ograniczeń w zabudowaniu swoich nieruchomości, ale także tacy, którzy mogą doznać ograniczeń w sposobie zagospodarowania swoich nieruchomości. Nawet gdyby uznać, że zastosowanie powinien znaleźć art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, to nie można uzależniać przymiotu strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też stwierdzenia bezprawnego naruszenia ich interesu prawnego. Wystarczająca jest bowiem sama możliwość spowodowania odziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych normami techniczno- budowlanymi (por. wyroki NSA: z dnia 15 marca 2022 sygn. akt II OSK 811/21, LEX nr 3349490 oraz z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 3111/20, LEX nr 3340052). Zatem, ocena w kontekście art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, czy nieruchomość usytuowana w otoczeniu określonego obiektu budowlanego, znajduje się w jego obszarze oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i z tego powodu jej właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego budynku bądź w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na jego budowę, powinna polegać na analizie mogących wchodzić w grę przepisów, z których mogłyby wynikać ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie, tej nieruchomości. Realizacja tak szczególnej inwestycji jak krematorium, służącego do spopielania zwłok ludzkich, już samo w sobie uzasadnia dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich. Należy bowiem zaznaczyć, że krematorium (spopielarnia zwłok) jest instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś. Do jej eksploatacji mają zastosowanie przepisy art. 141,142 144 ust. 1 i 2 p.o.ś. Instalacja ta generuje emisje w rozumieniu art. 3 pkt 4 p.o.ś. Przyjmując zasadę dobrego sąsiedztwa wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 9) Prawa budowlanego nakazującej poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, nie sposób nie odwołać się do ochrony własności. Przepis art. 140 K.c. dopuszcza możliwość korzystania z rzeczy, lecz takie korzystanie musi odbywać się w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz w sposób zgody ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Z kolei art. 144 K.c. nakazuje przy wykonywaniu uprawnień właścicielskich powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, który posiłkowo można stosować przy ustaleniu kręgu uczestników postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1142/19, LEX nr 3021194). Trzeba mieć też na uwadze, że obiekty oraz instalacje służące do kremacji (spopielania) ciał wzbudzają też negatywne konotacje i odczucia emocjonalne, i psychologiczne, nie wspominając już o zagrożeniu dla zdrowia i życia, czy zagrożenia wybuchem pieca kremacyjnego. Taka inwestycja niewątpliwie ogranicza możliwość zabudowy terenu zabudową mieszkaniową, szkolno-edukacyjną, czy też zabudową służącą świadczeniu usług związanych z pobytem ludzi, w tym świadczeniem usług wypoczynkowych, rehabilitacyjno-zdrowotnych. Niedopuszczalne jest więc pozbawienie możliwości ochrony swoich interesów przez właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiadujących z planowaną inwestycją, w szczególności w zakresie pozbawienia ich możliwości kontroli, czy nieruchomość inwestora została zabudowana zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub wymogami środowiskowymi, co w konsekwencji może wpływać na możliwość zabudowy nieruchomości sąsiednich. Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie Spółką, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 145 § 1 pkt lit. a i c i art. 135 P.p.s.a. ponieważ wadliwie zastosował te przepisy i niezasadnie uchylił decyzję organu I i II instancji, która odmawiała zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego - zakładu pogrzebowego (spopielarni zwłok ludzkich) na działce 1490/6, położonej w obrębie ewidencyjnym miasta Ż. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, zaś w przypadku jego bezskutecznego upływu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę - stosując przepisy Prawa Budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej - albo art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego - stosując przepisy w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej. Przepisy te nakazują wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, a konsekwencji odmawiając wydania decyzji o pozwoleniu no budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 przepisu art. 35 Prawa budowlanego. Sąd Wojewódzki naruszył art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą poprzez wadliwą subsumpcję i uznanie, że do przedmiotowego postępowania będą miały zastosowanie przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Projekt budowlany przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę został bowiem sporządzony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego obowiązujące przed 19 września 2020, co w konsekwencji na mocy art. 26 i 27 ust. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej, do przedmiotowego postępowania nakazuje stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym tj. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. To z kolei sprawia, że Sąd Wojewódzki winien był dokonać oceny prawidłowości zastosowania przez Organ II Instancji przepisu art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Sąd Wojewódzki dokonał błędnej wykładni przepisu art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego uznając, że organy obu Instancji nie mogły zastosować trybu określonego w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nawet w przypadku stwierdzenia sprzeczności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając taki brak projektu jako "nieusuwalny". W konsekwencji stwierdził, że organy te nie mogły odmówić udzielenia pozwolenia na budowę (niezależnie czy to na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, czy to na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu po wejściu w życie ustawy nowelizującej w zw. z art. 35 ust. 3 ) w sytuacji, w której taki brak nie został usunięty przez inwestora w wyznaczonym terminie, bowiem nie mógł on sprostać temu obowiązkowi. Organ I instancji postanowieniem z dnia 10 maja 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości dotyczących projektu budowlanego w terminie do dnia 20 maja 2021 r. W odpowiedzi na powyższe inwestor wskazał, że projektowana zabudowa jest zgodna z funkcją i przeznaczeniem terenu określonymi w § 7 ust. 1 pkt 6) planu miejscowego, ponieważ dla krematoriów aktualnie nie istnieje wymóg przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wskazać przy tym należy, że z uwagi fakt ustanowienia w planie miejscowym Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...], to stosownie do § 9 ust. 2, to na inwestorze (Uczestniku) ciążył prawny obowiązek wykazania, że krematorium nie będzie miało niekorzystnego wpływu na przyrodę obszaru chronionego krajobrazu, poprzez przeprowadzenie procedury oddziaływania na środowisko - czego jednak nie uczynił. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że inwestor uzupełnił projekt budowlany zgodnie z wydanym postanowieniem, za wyjątkiem pkt 2 nakładającego na inwestora obowiązek doprowadzenia projektowanej zabudowy do zgodności z funkcją i przeznaczaniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji, stwierdzając niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wobec braku wypełnienia przez inwestora w terminie nałożonego na niego w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązku doprowadzenia projektowanej zabudowy do zgodności z funkcją i przeznaczeniem terenu określonego w planie miejscowym, mogły i prawidłowo zastosowały tryb określony w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W wyroku z dnia 16 października 2020 r. sygn. akt II OSK 729/18, (LEX nr 3090495) NSA wskazał, że: "Gdy organ stwierdzi niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 35 ust. 3 p.b. ma zastosowanie. Tryb ten umożliwia inwestorowi doprowadzenie do zgodności projektu z ustaleniami planu. Jednak wtedy, gdy takie doprowadzenie nie jest możliwe, z uwagi na zasadniczą sprzeczność planowych robót z planem, organ jest uprawniony i zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na te roboty, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., bez wyczerpywania trybu określonego w art. 35 ust. 3 tej ustawy. Nie można od organu wymagać, aby wzywał inwestora do usunięcia braku nieusuwalnego.". Z tego względu organy obu instancji, prawidłowo odmówiły udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na niezastosowanie się inwestora do treści wezwania nakazujqcego dostosowanie projektowanej zabudowy do zgodności z ustaleniami MPZP w zakreślonym terminie, zaś Sąd Wojewódzki dokonując błędnej wykładni tych przepisów niezasadnie uchylił obie decyzje. Trzeba też zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie Spółką, że Sąd Wojewódzki dopuścił się także naruszenia art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, poprzez ich błędną wykładnię. Mylnie bowiem uznał że krematorium (spopielania zwłok ludzkich) nie zakłóci funkcji usługowej przewidzianej dla terenu inwestora w MPZP i nie może być uznane za realizację usług uciążliwych a więc zakazanych ustaleniami tego planu. Swoje twierdzenie wywodzi z treści § 7 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, który nakłada zakaz: "lokalizacji usług uciążliwych, dla których sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest i może być wymagane", zaś treść aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), nie kwalifikuje krematoriów jako przedsięwzięć mogących znacząco (lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja polegając na budowie krematorium (instalacji do spopielania zwłok ludzkich) znajduje się na terenie usługowym oznaczonym w MPZP symbolem "U4". Teren inwestora jako jedyny został oznaczony symbolem U4 i znajduje się w bezpośredniej okolicy terenów oznaczonych symbolami: MNU - zgodnie z § 6 pkt 4) w zw. z § 7 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego, tj. "tereny zabudowy mieszkaniowej - jednorodzinnej z usługami (MNU), które obejmuję zabudowę istniejącą i projektowaną o funkcji mieszkaniowej z prawem lokalizacji usług wbudowanych w parterach budynków mieszkalnych z dopuszczeniem powierzchni usługowej powyżej 30% powierzchni budynku mieszkalnego, z zakazem lokalizacji usług uciążliwych, warsztatów samochodowych; UO - zgodnie z § 6 pkt 8) w zw. z § 7 ust. 1 pkt 8) planu miejscowego, tj... "tereny usług oświaty (UO) obejmuję istniejące tereny przeznaczone na szkoły, przedszkola, świetlice, itp.;" U5 - przy którym zlokalizowano miejscowy oddział Urzędu Skarbowego. Sąd Wojewódzki zupełnie pominął fakt, że krematorium (spopielania zwłok) jest instalacją w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś i do jej eksploatacji mają zastosowanie przepisy art. 141,142 i 144 ust. 1 I 2 tej ustawy. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje i przyjmuje jako swoje stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2438/21, (LEX nr 3828411), że z obowiązujących regulacji prawnych, w tym międzynarodowych i unijnych wynika, iż krematoria są przedsięwzięciami, które emitują zanieczyszczenia stanowiące zagrożenie dla zdrowia ludzkiego i środowiska i podlegają reglamentacji prawnej w celu przeciwdziałania tym zanieczyszczeniom. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje fakt, że krematoria nie zostały sklasyfikowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) jako przedsięwzięcia mogące znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym bardziej, gdy przedsięwzięcia tego rodzaju nie podlegają klasyfikacji środowiskowej i w następstwie ocenom oddziaływania na środowisko, analiza oddziaływania takiego przedsięwzięcia na interesy osób trzecich w każdym indywidulanym postępowaniu administracyjnym winna być dokonana wszechstronnie i ze szczególną skrupulatnością. Na gruncie uregulowań międzynarodowych, w Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych sporządzonej dnia 22 maja 2001 r., której Polska jest sygnatariuszem, krematoria uznano za źródło niezamierzonej emisji trwałych zanieczyszczeń organicznych, co do których w preambule stwierdzono, że posiadają właściwości toksyczne, są odporne na degradację, podlegaj biokumulacji i przenoszone są za pośrednictwem powietrza, wody i gatunków wędrownych przez granice międzynarodowe oraz powodują problemy zdrowotne wynikające z lokalnej ekspozycji. Zanieczyszczenia te poddano wymogom artykułu 5, który zobowiązuje państwa – strony Konwencji do podjęcia działań na rzecz zmniejszania całkowitych uwolnień ze źródeł antropogenicznych wszystkich substancji wymienionych w załączniku C w celu ich ciągłej minimalizacji, a tam gdzie jest to wykonalne, ostatecznego ich wyeliminowania. Podobnie, regulacje bezpośrednio wiążącego Polskę rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 z dnia 20 czerwca 2019 r. dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych, w art. 6 zobowiązują do redukcji, minimalizacji i eliminacji uwalniania trwałych zanieczyszczeń organicznych. Należy przy tym mieć na względzie, że zgodnie z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP ratyfikowana umowa międzynarodowa jest częścią krajowego porządku prawnego i ma pierwszeństwo wobec ustawy, jeżeli nie da się pogodzić ustawy z umową. Ponadto w świetle Konstytucji prawo stanowione przez organy UE jest stosowane bezpośrednio mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami (art. 91 ust. 3). Sąd Wojewódzki błędnie uznał, że lokalny prawodawca przewidział możliwość zaistnienia zmian prawnych w kwalifikowaniu poszczególnych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dopuścił tym samym ewentualność zmiany w zakresie obowiązywania określonych zakazów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Twierdzeniu temu przeczy nie tylko cel przepisów planu miejscowego oraz prawidłowe odczytanie podstawowej funkcji jaka została ustanowiona na działce inwestora, ale także obowiązujące krajowe, unijne i międzynarodowe regulacje prawne - co zostało wykazane powyżej. Instalacja służąca do kremacji zwłok ludzkich (krematorium) ze względów opisanych powyżej, pozostaje w sprzeczności z funkcją usługową (usług służących zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludności jak handel, gastronomia, kultura, edukacja, czy opieka zdrowotna) przewidzianą dla terenu stanowiącą działkę inwestycyjną, także z tego względu, że nosi cechy usług uciążliwych (generujących uciążliwości dla terenów sąsiednich). Odnosząc się do wniosku skarżącego o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego, Sąd zauważył, że rozpatrując przedmiotową sprawę nie dostrzegł takiej konieczności, ponieważ przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy Sąd poweźmie wątpliwości w tym zakresie. Na podstawieart.193Konstytucji RP wystąpienie przez skład orzekający z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego może mieć miejsce wówczas, gdy od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, przy czym ocena, czy taka sytuacja zachodzi jest pozostawiona wyłącznie uznaniu sądu. Trzeba przy tym podkreślić, że chodzi tu o uzasadnione wątpliwości sądu, a nie wątpliwości skarżącego. Skarżący nie ma bowiem uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wniesiona skarga kasacyjna skutecznie podważyła stanowisko Sądu pierwszej instancji w aspekcie stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, a jak wynika z akt sprawy administracyjnej istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a., rozpoznał skargę przez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.