II OSK 2464/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2563/18 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 lipca 2018 r. nr KOC/4434/Zs/18 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2563/18 oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 lipca 2018 r. nr KOC/4434/Zs/18 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył C. sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a. przez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie), brak wyjaśnienia, jaką normę prawa materialnego Sąd I instancji zastosował w niniejszej sprawie stwierdzając: "Wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanego nośnika reklamowego z miejscowym planem jest możliwe jedynie wówczas, gdy przepisy planu zawierają ustalenia dotyczące zasad ich lokalizowania'' oraz brak wyjaśnienia, w jaki sposób Sąd ocenił naruszenie prawa materialnego w kontrolowanym postanowieniu (błędną wykładnię art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego), brak wyjaśnienia wykładni tych przepisów, a wady te nie pozwalają na kontrolę kasacyjną wyroku; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez akceptację wadliwych ustaleń faktycznych dokonanych w kontrolowanym postanowieniu, przez brak wyjaśnienia, m.in.: (i) dlaczego zaakceptowane zostało błędne i bezpodstawne ustalenie: "Zgodnie z ww. planem przedmiotowa działka znajduje się w strefie terenów mieszkalnictwa jednorodzinnego ekstensywnego (14MN, U) oraz w liniach rozgraniczających ulicy lokalnej (11 KUL)", pomimo że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] ustalony uchwałą Nr 269 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 29 czerwca 2000 r. (dalej: "Miejscowy Plan") ustala m.in. usługi nieuciążliwe, jako przeznaczenie terenu, na którym znajduje się przedmiotowa działka oraz pomimo że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się co najmniej 22 m od jezdni ulicy [...]; (ii) dlaczego pominięto, wskazany przez skarżącą dowód w aktach sprawy (kopię zdjęciową protokołu - IVOT/268/2018 z kontroli Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2018 r.), który wykazuje, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się co najmniej 22 m od jezdni ulicy [...]; (iii) dlaczego pominięto przepisy Miejscowego Planu, które określają przeznaczenie terenu i zabudowy terenu w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem 14 MN,U; (iv) dlaczego pominięto fakty (przedmiotowy nośnik reklamowy spełnia wymogi sanitarne i nie jest zaliczany do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska) wykazujące spełnienie wymagań Miejscowego Planu zarówno pod względem przeznaczenia terenu, jak również pod względem usytuowania (co najmniej 22 m od jezdni ulicy [...]), przez brak kontroli postanowienia z zastosowaniem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz w związku z art. 76 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez pominięcie, wskazanego przez skarżącą, dowodu w aktach sprawy (kopia zdjęciowa protokołu – IVOT/268/2018 z kontroli Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2018 r.), który wykazuje, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się, co najmniej 22 m od jezdni ulicy [...]. Tymczasem dowód ten wykazuje, że nie ma znaczenia ustalenie kontrolowanego postanowienia: "Zgodnie z ww. planem przedmiotowa działka znajduje się (..) w liniach rozgraniczających ulicy lokalnej (11 KUL)" ponieważ przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się, co najmniej 22 m od jezdni ulicy [...]; przez brak kontroli ustaleń faktycznych kontrolowanego postanowienia, a przyczyny nie dokonania tej kontroli nie zostały wyjaśnione, brak oceny naruszeń prawa w odniesieniu do materiałów sprawy, brak oceny materiałów sprawy z zastosowaniem art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz art. 76 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: "p.u.s.a."), w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 124 § 2 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego niezachowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., przez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., w związku z art. 136 k.p.a., art. 140 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., w związku z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., w związku z art. 120 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku: "(..) stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji (..) dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną'' oraz: " (..) zarzuty skargi są niezasadne.", niewyjaśnienie i nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego niezachowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., oraz dotyczącego naruszenia art. 124 k.p.a., art. 217 k.p.a. i art. 218 k.p.a., niewyjaśnienie i nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię, w szczególności stwierdzenie kontrolowanego postanowienia: "Określenie zgodność z planem nie może być traktowana jako synonim "braku sprzeczności", bowiem ww. przepis stanowi wyraźnie, że zaświadczenie ma dotyczyć zgodności z ustaleniami planu, a nie braku sprzeczności. Skoro w ww. planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano takiej formy zagospodarowania terenu, jak budowa nośnika reklamowego, to brak jest podstaw do stwierdzenia o zgodności tej inwestycji z planem miejscowym.", przez nieuwzględnienie i niezastosowanie znaczenia wyrazu "zgodność", który oznacza, wg słownika języka polskiego, m.in. "niesprzeczny z czymś"; 6) art. 90 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., w związku z art. 106 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 2 zdanie 1 i 2 p.p.s.a., w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 45 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Konstytucja RP") przez rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym pomimo, że skarżąca złożyła wniosek o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie, nieuwzględnienie prawa do sądu i zasady jawności rozprawy sądowej, gwarantowanych Konstytucją RP, przez błędne ustalenie, że niniejsza sprawa należy do spraw drobnych i prostych oraz, że kontrolowane postanowienie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, którego wydanie jest niezbędne do legalizacji tzw. samowoli budowlanej, a tym samym nie jest to sprawa ani drobna, ani prosta, postanowienie kontrolowane w niniejszej sprawie nie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) naruszenie następujących przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] ustalonego uchwałą Nr 269 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 29 czerwca 2000 r. ("Miejscowy Plan"); § 37 ust. 1 pkt 2 Miejscowego Planu, § 7 pkt 10 Miejscowego Planu oraz § 7 pkt 10 lit. a) Miejscowego Planu w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego, przez ich niezastosowanie, stwierdzenie, że przepisy Miejscowego Planu nie zawierają ustaleń dotyczących lokalizowania reklam, odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej, pomimo że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza Miejscowego Planu, a zasady lokalizowania obiektów budowlanych określają przepisy Miejscowego Planu, m.in. ww. przepisy § 37 ust. 1 pkt 2 Miejscowego Planu, § 7 pkt 10 Miejscowego Planu oraz § 7 pkt 10 lit. a) Miejscowego Planu w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego; 2) niezastosowanie przy wykładni przepisów prawa (m.in. Miejscowego Planu) art. 4 Prawa budowlanego, a tym samym naruszenie zasady wolności budowlanej, niezastosowanie art. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym naruszenie zasady państwa prawa i zasady proporcjonalności, nie zastosowanie art. 8, art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców a tym samym naruszenie zasady przyjaznej interpretacji przepisów oraz zasady proporcjonalności, dokonanie takiej interpretacji przepisów prawa (m.in. Miejscowego Planu), która doprowadziła do stwierdzenia w zaskarżonym wyroku: "Wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanego nośnika reklamowego z miejscowym planem jest możliwe jedynie wówczas, gdy przepisy planu zawierają ustalenia dotyczące zasad ich lokalizowania. Tymczasem przepisy wskazanego planu takich uregulowań nie zawierają. W konsekwencji powyższego zarzuty skargi są niezasadne. " Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, ewentualnie zmianę w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy Nr 32/Z/WIL/2018 z dnia 21 czerwca 2018 r. znak UD-XV-WAB-RU.6724.122.2018.ARY oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie Spółka wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy o wydanie zaświadczenia o zgodności wolnostojącego dwutablicowego nośnika reklamowego, usytuowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy Warszawa-Wilanów z dnia 29 czerwca 2000 r. Nr 269 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 92, poz. 909), dalej m.p.z.p. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem w niniejszej sprawie był art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), który stwarzał podstawę do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia nałożył właściwy organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Wobec wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowienia z dnia 18 maja 2018 r. nakładającego na skarżącą kasacyjnie Spółkę obowiązek przedstawienia zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., zaświadczenie, o które wnioskowała skarżąca kasacyjnie Spółka należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa. Zaświadczenie to nie jest wyłącznie prostym urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, gdyż wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić w nim o zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To oznacza, że organ w pierwszej kolejności dokonuje analizy i interpretacji przepisów aktu prawa miejscowego i ocenia możliwość ich zastosowania w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Dopiero po tak dokonanych ustaleniach organ może stwierdzić, czy zrealizowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1277/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 678/16, orzeczenia.nsa.gov.pl, A. Gliniecki [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 671-672). Stosownie do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Stwierdzić należy, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, nie naruszając wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia braku zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli postanowień organów, nie naruszając powołanych w skardze kasacyjnej przepisów p.p.s.a., a wynik tej kontroli znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku zawierającym wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku odniesiono się zaś do wszystkich zarzutów skargi mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do zarzutu rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji w trybie uproszczonym, wskazać należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia jest rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a., co uzasadniało jego zastosowanie w sprawie. Sąd I instancji nie naruszył zatem omawianego przepisu. Należy przy tym zauważyć, że Sąd zawarł w uzasadnieniu wyroku obszerne wyjaśnienie dotyczące zastosowania art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, organy, a następnie Sąd I instancji zasadnie przyjęły, że wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanego nośnika reklamowego z miejscowym planem byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby przepisy planu zawierały ustalenia dotyczące zasad lokalizowania wolnostojących nośników reklamowych. Z uwagi na to, że przepisy obowiązującego na tym obszarze planu miejscowego takich regulacji nie zawierają, należało odmówić wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą kasacyjnie Spółkę. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca określając w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wymaganą relację pomiędzy zrealizowaną w warunkach samowoli budową, a ustaleniami miejscowego planu, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony. Postanowienia tego aktu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. Plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści i z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu. Negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności budowy z ustaleniami planu przekreśla możliwość wydania stosownego zaświadczenia (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 871/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło, że "zgodność z planem" nie może być traktowana jako synonim "braku sprzeczności". Przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wyraźnie bowiem stanowi, że zaświadczenie ma dotyczyć zgodności z ustaleniami planu, a nie braku sprzeczności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu dokonało prawidłowej wykładni postanowień m.p.z.p. dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...] i słusznie uznało, że skoro w m.p.z.p. nie przewidziano takiej formy zagospodarowania terenu jak budowa nośnika reklamowego, to brak jest podstaw do stwierdzenia zgodności spornej inwestycji z planem. Wskazać również należy, że w sytuacji gdy przepisy planu nie zawierają regulacji dotyczących lokalizowania nośników reklamowych na obszarze, na którym znajduje się działka nr [...], brak było podstaw do ustalania dokładnej lokalizacji spornego obiektu na potrzeby postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia. Ustalenia organu co do położenia ww. działki potwierdza zaś wyrys z m.p.z.p. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, lokalizacji nośników reklamowych na terenie 14MN,U nie dopuszcza § 37 ust. 1 pkt 1, 2, 4 m.p.z.p., Zgodnie z § 37 ust. 1 m.p.z.p., dla obszaru funkcjonalnego 14MN,U plan ustala przeznaczenie terenu: mieszkalnictwo jednorodzinne w zieleni jako przeznaczenie podstawowe (pkt 1), usługi nieuciążliwe dla otoczenia towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jako przeznaczenie dopuszczone (pkt 2), w granicach uciążliwości drogi 1KUGP - przeznaczeniem podstawowym są usługi nieuciążliwe z mieszkalnictwem jako przeznaczeniem dopuszczonym (pkt 4). Stosownie zaś do § 7 pkt 10 lit. a m.p.z.p., usługi to obiekty budowlane, pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu podstawowym niż usługowe i urządzenia służące do działalności, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzającej bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych; usługi nieuciążliwe definiowane są zaś jako spełniające wymogi sanitarne właściwe dla podstawowego przeznaczenia obiektu budowlanego lub wskazanego w planie obiektu przyległego i nie zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej kasacyjnie, że ww. przepisy planu dopuszczają lokalizowanie nośników reklamowych na terenie 14MN,U. Należy zauważyć, że gdyby plan dopuszczał lokalizowanie nośników reklamowych, ustalałby również zasady ich lokalizowania, przede wszystkim gabaryty. Nie można uznać, żeby obiekty o takich gabarytach jak sporny nośnik reklamowy mogły być sytuowane na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan, bez określenia w tym planie jakichkolwiek zasad lokalizacji, w tym ustalenia dopuszczalnych parametrów takich obiektów. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329).