II OSK 2459/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 592/23 odrzucającego skargę H. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na uchwałę Nr IX/67/15 Rady Gminy Lanckorona z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie Zmiany nr 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 2

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 592/23 odrzucił skargę H. Sp. z o. o. z siedzibą w S. na uchwałę Nr IX/67/15 Rady Gminy L. z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie Zmiany nr 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. Sąd wskazał, że pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. H. Sp. z o. o. w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr IX/67/15 Rady Gminy L. z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie Zmiany Nr 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (dalej: "plan", "uchwała"), zarzucając naruszenie: 1. art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2015 r. poz. 196, dalej: "p.g.g.") w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199, dalej: "u.p.z.p.") polegające na braku ujawnienia udokumentowanego złoża kopalin "S." w treści przedmiotowej uchwały pomimo obowiązku ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232, dalej: "p.o.ś.") w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na braku uwzględnienia obszaru występowania złoża kopalin "S." oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tego złoża w treści przedmiotowej uchwały, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3. art. 32 ust. 2 w zw. z art. 33 u.p.z.p. w zw. z art. 95 ust. 2 p.g.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na braku aktualizacji studium przed przystąpieniem do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również poprzez niewydanie uchwały o aktualności obowiązującego studium, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na niewprowadzeniu w treści uchwały zakazu zabudowy na udokumentowanym złożu piaskowców krośnieńskich "S.", co też narusza ochronę złoża i czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483) w zw. z art. 7 p.g.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym ograniczeniu przez Radę Gminy L. możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie działalności wydobywczej przez skarżącą w ramach złoża kopalin "S.", czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu podkreślono, że skarżąca Spółka jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], położonych w S., gmina L., powiat w., województwo m. Skarżąca jest podmiotem zainteresowanym wykupem bądź wydzierżawieniem pozostałej części udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "S." kat. C1, po otrzymaniu koncesji. Powierzchnia rzeczonego złoża stanowi obszar powyżej 2 ha. Skarżąca otrzymała zgodę wszystkich właścicieli nieruchomości, które stanowią pozostałą część ww. złoża, celem sporządzenia i zatwierdzenia dokumentacji geologicznej. Spółka otrzymała zalecenia konserwatorskie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 grudnia 2011 r., nr OZKr.5183.715.2011.ED. Skarżąca podpisała również umowy z innymi właścicielami działek, na których nieruchomości zostało udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich "S.". Skarżąca wskazała, że przedmiotem uchwały Rady Gminy L. nr IX/67/15 z dnia 24 czerwca 2015 r. była modyfikacja obowiązującego planu dotycząca między innymi miejscowości S., o czym mowa w § 1 pkt 2 uchwały, jednocześnie w treści zaskarżonego planu nie zostało ujawnione złoże kopalin "S." mimo wyraźnego obowiązku ciążącego w tym zakresie na organach gminy L. Ponadto w § 10 ww. uchwały wskazano, że: "Na całym obszarze objętym zmianą planu wprowadza się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko za wyjątkiem budowy dróg i infrastruktury technicznej". W ocenie skarżącej uchwała narusza interes prawny Spółki zarówno jako właściciela nieruchomości, jak również jako przedsiębiorcy zamierzającego prowadzić działalność wydobywczą, z uwagi na brak ujawnienia w treści uchwały udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "S." pomimo ciążącego na organach gminy L. obowiązku. Zaskarżony plan miejscowy w sposób oczywisty wyklucza możliwość uzgodnień koncesyjnych o których mowa w art. 23 p.g.g., co dodatkowo świadczy, w ocenie Spółki, o bezprawności działań organów gminy. Wniosek ten wynika z faktu, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie przewidują możliwości blokowania planami miejscowymi uzgodnień koncesyjnych. Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze w precyzyjny sposób określa warunki uzyskania koncesji na udokumentowanym złożu o powierzchni powyżej 2 ha. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu braku interesu prawnego skarżącej, względnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchwała dotyczy zmiany planu w zakresie terenu położonego w miejscowości S. o łącznej powierzchni 1,0880 ha. Uchwałą Nr XXXV/274/14 z dnia 26 lutego 2014 r. Rada Gminy L. przystąpiła do sporządzenia Zmiany Nr 2 miejscowego planu zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze. Jest to obszar pod budowę boiska sportowego. Zmiana nie dotyczyła działek będących w jakimkolwiek posiadaniu czy też w stosunku do których skarżąca miałaby jakikolwiek tytuł prawny. Przedmiotowa uchwała wprowadzała regulacje planistyczne w stosunku do bardzo ściśle ograniczonego terenu, na którym miało zostać i zostało wybudowane boisko sportowe i te działki należało określić pod względem ich zagospodarowania. Dlatego Gmina L. kwestionuje jakikolwiek interes prawny w zaskarżeniu tej konkretnej uchwały planistycznej. Przedmiotowa uchwała jako nie odnosząca się do nieruchomości stanowiących własność skarżącej nie narusza jej interesu, stąd w trybie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. skarga winna ulec odrzuceniu. Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, na czym miałoby polegać naruszenie jej interesu prawnego w rozstrzygnięciu o przeznaczeniu danej nieruchomości na budowę boiska sportowego. Samo stwierdzenie, że jest ona zainteresowana kupnem bez określenia szczegółów ewentualnej transakcji czego miałoby dotyczyć, jakich działek itd. nie wystarczy zdaniem organu do wykazania interesu prawnego. W ocenie organu, skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego oraz nie wykazała na czym miałoby polegać jego naruszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej: "u.s.g.") i stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca powinna była wykazać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Tymczasem skarżona uchwała dotyczy zmiany planu w zakresie terenu położonego w miejscowości S. o łącznej powierzchni 1,0880 ha, to jest działek do których strona skarżąca nie ma żadnych praw. Zmiana planu nie dotyczyła działek będących w jakimkolwiek posiadaniu czy też w stosunku do których skarżący miałby jakikolwiek tytuł prawny. Przedmiotowa uchwała jako nie odnosząca się do nieruchomości stanowiących własność skarżącej nie narusza jej interesu prawnego. Strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, na czym miałoby polegać naruszenie jej interesu prawnego w rozstrzygnięciu o przeznaczeniu danej nieruchomości na budowę boiska sportowego. Samo stwierdzenie, że jest ona zainteresowana kupnem bez określenia szczegółów ewentualnej transakcji, czego miałoby dotyczyć, jakich działek itd. nie stanowi o wykazaniu interesu prawnego. Ze skargi nie wynika także, aby przeznaczenie działek co do zmienionego planu, tj. pod boisko sportowe w jakikolwiek sposób oddziaływało na nieruchomości obecnie stanowiące własność strony skarżącej. Przedmiotowa uchwała wprowadzała regulacje planistyczne w stosunku do bardzo ściśle ograniczonego terenu, na którym miało zostać i zostało wybudowane boisko sportowe i te działki należało określić pod względem ich zagospodarowania. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały. W przekonaniu Sądu, pomimo obszernej argumentacji skargi, brak jest podstaw do twierdzenia, że interes prawny skarżącej został naruszony podjęciem zaskarżonej uchwały. Przeciwna konstatacja poprowadziłaby do wniosku że w zasadzie każdy miałby interes prawny w zaskarżeniu uchwały, co jest sprzeczne z duchem przepisów o interesie prawnym. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi środka nadzoru, ale jedynie jego uzupełnienie. Nie ma również charakteru skargi powszechnej, musi być zawsze związana z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnień konkretnych osób oraz z naruszeniem konkretnego przepisu prawa. Sąd uznał zatem, że strona skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego i odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył H. Spółka z o.o. z siedzibą w S., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na odrzuceniu skargi w oparciu o błędne założenie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej w rozumieniu ww. przepisu oraz że naruszony został wyłącznie interes faktyczny skarżącej, podczas gdy zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę uprawnień skarżącej wynikających z przepisów prawa, m.in. dlatego, że Wójt Gminy L. w odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 20 maja 2016 r. o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych pismem z dnia 7 czerwca 2016 r., znak: IR.6220.2.2016 poinformował, że nie może wydać decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, ponieważ z uwagi na treść uchwały Rady Gminy L. nr IX/67/15 z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany nr 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., m.in. z uwagi na zmianę przeznaczenia nieruchomości obejmujących złoże piaskowców krośnieńskich "S." kat. C1, jak również dlatego, że organy Gminy L. wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 95 ust. 1 p.g.g. nie dopełniły obowiązku ujawnienia udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "S." kat. C1 w planie, czego rezultatem jest uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, obejmującej działalność reglamentacyjną; 2. art. 132 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez ich niezastosowanie pomimo jednoczesnego braku podstaw do odrzucenia wniesionej skargi z uwagi na zaistnienie ścisłego związku pomiędzy wydaniem niezgodnego z prawem aktu prawa miejscowego, a naruszeniem interesu prawnego skarżącej oraz zaistnienia przesłanek do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą wniesioną przez H. Sp. z o.o. z siedzibą w S. W związku z powyższym, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie wniesiono o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., jest art. 101 ust. 1 u.s.g., który reguluje kwestię legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwalę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że uprawnienie do wniesienia skargi na jego podstawie przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Zaskarżając uchwałę w trybie tej regulacji należy zatem dowieść, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Skarga taka nie ma zatem charakteru actio popularis, a sąd zobowiązany jest do zbadania legitymacji procesowej skarżącego poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Podkreślenia przy tym wymaga, że interes prawny musi być konkretny, indywidualny, a także aktualny, a nie przyszły i niepewny. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo interes prawny w jego zaskarżeniu mają właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Należy jednak zauważyć, że do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na podstawie 101 ust. 1 u.s.g., nie wystarcza posiadanie interesu prawnego. Jak już wyżej wskazano, z przepisu tego wynika, że interes prawny musi być naruszony, co powinien wykazać skarżący. Dopiero zatem wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. W przeciwnym przypadku sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Skarżąca Spółka jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], położonych w S., gmina L. Jak wynika z załącznika graficznego do uchwały, ww. działki nie zostały objęte zaskarżoną uchwałą Nr IX/67/15 Rady Gminy L. z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie Zmiany nr 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., ani nie sąsiadują z obszarem objętym ww. zmianą planu. Zaskarżona uchwała dotyczy terenu położonego w miejscowości S. o łącznej powierzchni 1,0880 ha, który – jak wynika z uzasadnienia uchwały – przeznaczono na cele realizacji boiska sportowego. Uchwała ta wprowadza zmianę przeznaczenia terenu na teren usług sportu (§ 7 pkt 1 uchwały). Omawiana zmiana planu nie dotyczy zatem działek stanowiących własność skarżącej. Skarżąca wskazała, że jest podmiotem zainteresowanym wykupem bądź wydzierżawieniem pozostałej części udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "S." kat. C1, po otrzymaniu koncesji. Wskazała, że powierzchnia rzeczonego złoża stanowi obszar powyżej 2 ha. Podniosła, że otrzymała zgodę wszystkich właścicieli nieruchomości, które stanowią pozostałą część ww. złoża, celem sporządzenia i zatwierdzenia dokumentacji geologicznej. Spółka otrzymała zalecenia konserwatorskie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 grudnia 2011 r. Skarżąca podpisała również umowy z innymi właścicielami działek, na których zostało udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich "S.". Wobec tego należy zauważyć, że załączone do skargi umowy z właścicielami działek, na których – jak podnosi skarżąca – zostało udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich "S." kat. C1, dotyczą działek, które nie są objęte zaskarżoną uchwałą. Również dołączone do skargi zalecenia konserwatorskie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 grudnia 2011 r., jak i decyzja Marszałka Województwa Małopolskiego o zatwierdzeniu projektu robót geologicznych z dnia 30 maja 2012 r. dotyczą działek, które nie znajdują się na obszarze objętym postanowieniami zaskarżonej uchwały w sprawie zmiany planu, ani z nim nie sąsiadują. Z przedstawionej przez skarżącą dokumentacji nie wynika, żeby na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą udokumentowano złoża piaskowców krośnieńskich "S." kat. C1. Powołane w skardze kasacyjnej orzecznictwo wskazujące na możliwość naruszenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości położonych poza obszarem objętym zmianą planu miejscowego dotyczy sytuacji, gdy nieruchomości te sąsiadują z obszarem objętym zmianą planu miejscowego i określone regulacje planu wpływają na sytuację prawną nieruchomości sąsiednich. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, gdyż działki stanowiące własność skarżącej nie sąsiadują z obszarem objętym zaskarżoną uchwałą. Wobec tego w realiach niniejszej sprawy nie jest możliwe naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółki postanowieniami zaskarżonej uchwały. Spółka nie może zatem wywodzić legitymacji do zaskarżenia uchwały z prawa własności działek, na których stwierdzono występowanie złoża piaskowca, znajdujących się poza granicami obszaru objętego uchwałą. Interes prawny Spółki w zaskarżeniu uchwały nie wynika także z faktu, że nie uzyskała pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, której brak uniemożliwia wystąpienie o koncesję na wydobycie i prowadzenie w tym zakresie działalności gospodarczej przez Spółkę. Brak możliwości uzyskania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skarżąca wiąże z niedopełnieniem przez organ gminy obowiązku wynikającego z art. 95 ust. 1 p.g.g. Wobec tego należy zauważyć, że kwestia, czy gmina była obowiązana do ujawnienia w zaskarżonej uchwale udokumentowanego złoża podlegałaby ocenie przy merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd administracyjny. W sytuacji jednak, gdy skarżąca nie ma legitymacji do zaskarżenia uchwały, brak jest podstaw do badania zgodności uchwały z prawem, w tym dopełnienia obowiązku wynikającego z art. 95 ust. 1 p.g.g. Spółka nie może zatem wywodzić naruszenia interesu prawnego z braku ujawnienia złoża w zaskarżonej uchwale, skoro nie ma tytułu prawnego do żadnej nieruchomości położonej na obszarze objętym postanowieniami tej uchwały, jak i żadne regulacje zaskarżonej uchwały nie wpływają na jej uprawnienia wynikające z prawa własności działek położonych poza obszarem, którego dotyczy zmiana planu. Należy przy tym zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, z pisma Wójta Gminy L. z dnia 7 czerwca 2016 r. nie wynika, że z uwagi na treść zaskarżonej uchwały niemożliwe jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismo to odnosiło się do działek, które nie znajdują się na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą, a więc jej regulacje nie były przedmiotem rozważań organu. W piśmie tym Wójt stwierdził brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy L. z dnia 15 maja 2003 r. Nr VII/62/2003 r., na którego obszarze znajdują się działki skarżącej. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że skarżąca kasacyjnie Spółka nie wykazała naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia postanowieniami zaskarżonej uchwały, a zatem Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Z tych przyczyn, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634).