II OSK 2456/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 462/23 w sprawie ze skargi T.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 19 czerwca 2023 r. nr SKO-4213/26/23 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 462/23, oddalił skargę T.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 19 czerwca 2023 r., nr SKO-4213/26/23 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza K. z 19 kwietnia 2023 r. (nr GP.6724.152.2019) o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności wykonanego budynku handlowego zlokalizowanego w K. przy ul. B. (działka nr [...]) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie, na którym znajduje się ten budynek. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T.O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie od SKO w Kaliszu na rzecz skarżącego T.O. niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 440 zł (wynagrodzenia pełnomocnika – 240 zł, kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej 100 zł, opłaty kancelaryjnej – 100 zł). Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano: 1. art. 174 pkt 2, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 126 k.p.a. polegające w istocie na niepełnym i nieprawidłowym ustaleniu i przedstawieniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało; 2. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. naruszenia przepisu § 36 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 lit b uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie ulic S., C., W. i B. polegające na błędnej wykładni, która skutkowała niewłaściwym ich zastosowaniem (Dz. Urz. Woj. Wielk. Nr 131, poz. 2159, dalej: "plan miejscowy"); 3. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. traktowanych jak przepisy prawa materialnego polegające na ich niezastosowaniu, oraz przepisu art. 219 k.p.a. traktowanego jak przepis prawa materialnego polegające na jego zastosowaniu; 4. art. 174 pkt 2, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonych orzeczeń (SKO w Kaliszu i Burmistrza K.), tj. na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wypada jednak wyjaśnić, że skarżący kasacyjnie ubiegał się o zaświadczenie o zgodności wykonanego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu wykonania nałożonego na niego obowiązku postanowieniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 września 2017 r. (nr WOA.7722.141.2017.PJ), wydanym w toku postępowania legalizacji samowoli budowlanej. Dokonana przez Sąd I instancji ocena zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy poprzedzające je postanowienie okazała się trafna. Organy wydając postanowienia odpowiednio: o odmowie wydania zaświadczenia oraz o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia uwzględniły uwarunkowania prawne wynikające z § 36 ust. 2 oraz § 6 pkt 3 lit. a i b planu miejscowego oraz okoliczności faktyczne udokumentowane w aktach postępowania administracyjnego. Z § 36 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego wynika, że dla terenu U1, na którym został wybudowany przez skarżącego kasacyjnie budynek usługowy ustalono w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu nieprzekraczalne linie zabudowy, liczone od linii rozgraniczającej 8 m od strony ul. S. oraz 6 m od strony ul. B., lecz nie mniej niż 8 m od krawędzi jezdni. Z kolei w myśl § 6 pkt 3 lit. a i b w odniesieniu do budynków istniejących dacie wejścia w życie planu miejscowego, a niespełniających parametrów i wskaźników w nim określonych dopuszcza się między innymi ich odbudowę w istniejącym obrysie budynku bądź fundamentów. Ze zgormadzonej dokumentacji wynika, że budynek przy ul. B. [...] został wzniesiony po uprzedniej rozbiórce wybudowanego w roku 1969 budynku handlowego. Na podstawie mapy pochodzącej z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej wykonanej na potrzeby sporządzenia planu miejscowego ustalono, że usytuowanie rozebranego budynku nie spełnia wymogów określonych § 36 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, co oznacza, że aby znajdujący się obecnie budynek przy ul. B. [...] mógł być mimo to uznany za zgodny z planem miejscowym, to powinien być, w myśl § 6 pkt 3 lit. a i b planu miejscowego, zlokalizowany w obrysie budynku rozebranego. Dokonana w tym zakresie weryfikacja wykazała, że nowo wybudowany obiekt został wysunięty poza obrys dotychczasowego budynku. To z kolei stało się podstawą do odmowy wydania zaświadczenia o zgodności wykonanego budynku z planem miejscowym. Mając powyższe na względzie wszystkie cztery przytoczone wyżej zarzuty kasacyjne należało uznać za nieuzasadnione. Ograniczone ze swej istoty postępowanie dowodowe prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydawania zaświadczenia doprowadziło bowiem do niebudzącego wątpliwości ustalenia, że nowo wybudowany budynek został wzniesiony poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, liczonymi od linii rozgraniczającej 8 m od strony ul. S. oraz 6 m od strony ul. B., a zatem niezgodnie z § 36 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego. Wysunięcie go poza obrys rozebranego budynku sprawia zaś, że obiekt ten nie wypełnia wymogu określonego § 6 pkt 3 lit. a i b planu miejscowego. Zatem z uwagi na dostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Dokonane na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalenia świadczące o niezgodności wykonanego budynku handlowego z planem miejscowym stały się natomiast podstawą do wydania, zgodnie z art. 219 k.p.a., postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia w powyższej sprawie, a następnie utrzymania go w mocy przez organ odwoławczy, zaś w wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd I instancji nie dopatrując się naruszeń prawa w niniejszej sprawie – wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie – trafnie zastosował art. 151 p.p.s.a., oddalając skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.