II OSK 2428/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.) del NSA Janina Kosowska Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 371/14 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od I. P. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 371/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi I. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.) nakazał I. P. rozbiórkę basenu przydomowego wraz z obudową przesuwną z poliwęglanu o wymiarach 6,10 m x 12,70 m, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej na [...] w m. T., Gm. K. W wyniku odwołania wniesionego przez I. P., Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę w celu oceny możliwości przeprowadzenia legalizacji obiektu należy umożliwić inwestorowi podjęcie działań zmierzających do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Następnie PINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie ww. basenu i nakazał I. P. przedstawienie zaświadczenia Burmistrza MiG K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., a w przypadku jego uzyskania dostarczyć 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków izby samorządu zawodowego, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 2 sierpnia 2013 r. do PINB wpłynęło pismo z Urzędu Miejskiego w K. wraz z kserokopią zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik z dnia 10 lipca 2013 r. o braku zgodności budowy basenu przydomowego systemowego wraz z obudową przesuwną z poliwęglanu wydanego na wniosek pełnomocnika inwestora. W związku z powyższym PINB dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]) na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał I. P. rozbiórkę przedmiotowego basenu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podczas kontroli w dniu 20 grudnia 2011 r. ustalono, że basen położony jest częściowo na działce nr [...], a częściowo na działce nr [...]. Uwzględniając treść powyższego zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik oraz ustalenia dokonane podczas kontroli organ przyjął, że budowa przedmiotowego basenu była niezgodna z obowiązującym na tym terenie m.p.z.p. w szczególności w zakresie jego lokalizacji poza dopuszczalną strefą zabudowy. Podkreślono, że możliwość legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego jest uzależniona od zgodności przedmiotowej budowy z m.p.z.p. lub decyzją o warunkach zabudowy. Brak zgodności przedmiotowego basenu z m.p.z.p. skutkuje koniecznością orzeczenia jego rozbiórki w myśl art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji PINB dla powiatu poznańskiego z dnia 20 września 2013 r. wniósł I. P. Po rozpatrzeniu odwołania Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej podstawę prawną a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że PINB prawidłowo przyjął, iż przydomowy basen jest to budowla w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Montaż obiektu budowlanego, w tym przypadku basenu, wymaga wykonania robót budowlanych, które można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwolnienie z tego obowiązku obejmuje baseny o powierzchni do 30 m2, a w tym przypadku basen ma większą powierzchnię. Organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. PINB wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie ww. basenu i nakazał I. P. przedstawienie zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., a w przypadku jego uzyskania dostarczyć 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków izby samorządu zawodowego, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego na tym etapie decyzja powinna się opierać na stwierdzeniu spełnienia lub niespełnienia obowiązków nałożonych ww. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie złożył wymaganych dokumentów nie tylko w terminie wyznaczonym przez PINB, lecz także w okresie zawieszenia postępowania, jak również w postępowaniu odwoławczym. Bez znaczenia jest przyczyna niezłożenia dokumentów, w tym ewentualna wadliwość m.p.z.p. Tylko złożenie wszystkich wymaganych dokumentów umożliwia legalizację samowolnie wniesionego obiektu budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. wniósł I. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 371/14, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 13 stycznia 2012 r. działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie ww. basenu i nakazał I. P. przedstawienie zaświadczenia Burmistrza MiG Kórnik o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., a w przypadku jego uzyskania dostarczenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków izby samorządu zawodowego, a także oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestor wykonując obowiązek nałożony ww. postanowieniem pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. uzupełnionym pismem z dnia 15 lutego 2012 r. zwrócił się do Burmistrza Gminy Kórnik o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy basenu przydomowego systemowego wraz z obudową przesuwną z poliwęglanu o wymiarach 6,10 m x 12,70 m, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej na [...] w m. T., Gm. K. z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Burmistrz Gminy Kórnik działając na podstawie art. 219 k.p.a. wydał postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności wnioskowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p. Powyższe orzeczenie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] z uwagi na niewykazanie przez organ pierwszej instancji słuszności odmowy wydania zaświadczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. W związku z powyższym Urząd Miejski w Kórniku w dniu 10 lipca 2013 r. wydał zaświadczenie o braku zgodności budowy przedmiotowego basenu systemowego z obowiązującym m.p.z.p. Na podstawie powyższego zaświadczenia organ odwoławczy przyjął, iż nie jest możliwym stwierdzenie zgodności budowy basenu z obowiązującym m.p.z.p. i stwierdzając brak wykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. orzekł o rozbiórce obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu uwadze organu odwoławczego umknęło, iż jak wynika z akt sprawy skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami m.p.z.p. – co w ocenie Sądu było żądaniem wydania zaświadczenia o określonej treści. Zgodnie więc z treścią art. 219 k.p.a. nakładało to na organ obowiązek wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, na które przysługuje zażalenie. Zaświadczenie o treści żądanej przez wnioskodawcę jest czynnością faktyczną, rodzajem dokumentu urzędowego. Ponadto Urząd Miasta w Kórniku nie jest organem administracji publicznej. Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.; dalej: u.s.g.), organami gminy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Natomiast urząd gminy (urząd miasta) jest wyłącznie aparatem pomocniczym wójta (art. 33 u.s.g.). Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.s.g. decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, iż organem właściwym do wydania zaświadczenia lub postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści w przedmiotowej sprawie jest Burmistrz a nie Urząd Miasta Kórnika. Sąd podkreślił również, iż wnioskodawcą w sprawie o wydanie zaświadczenia był inwestor, a nie jego pełnomocnik tak jak to stwierdzono w zaświadczeniu z dnia 10 lipca 2013 r. Dlatego też zdaniem Sądu, skoro bez swej winy skarżący nie przedłożył zaświadczenia o zgodności budowy przydomowego basenu systemowego z zapisami m.p.z.p., a znajdujące się w aktach zaświadczenie wydane zostało z naruszeniem art. 217 k.p.a. i przepisów o właściwości, stwierdzić należy, iż przedwczesnym jest przyjęcie przez organy orzekające w sprawie, iż skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. w zakresie przedstawienia zaświadczenia Burmistrza MiG Kórnik o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Sąd podkreślił, że w myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie. Urząd Miejski w Kórniku wydając zaświadczenie o treści odmiennej od określonej we wniosku de facto odmówił wydania zaświadczenia o określonej treści. Przy czym nie zachowując ustawowej formy postanowienia wymaganej w przypadku takiej odmowy pozbawił skarżącego możliwości złożenia zażalenia. Tym samym naruszono zasadę dwuinstancyjności obowiązującą w takim przypadku. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nierozpoznanie w granicach przedmiotowej sprawy, które wyraża się dokonaniem przez Sąd oceny legalności zaświadczenia z dnia [...] lipca 2013 r. ([...]), wystawionego w samorządzie gminnym, tak jakby to zaświadczenie było przedmiotem tejże oceny, podczas gdy w rzeczywistości ocenie legalności były poddane decyzje nadzoru budowlanego wydane na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nierozpoznanie w granicach przedmiotowej sprawy, które wyraża się nierozpoznaniem istoty sprawy, tj. całkowitym pominięciu przez Sąd faktu, iż organy nadzoru budowlanego wydały decyzję o nakazie rozbiórki nie z powodu treści zaświadczenia z dnia [...] lipca 2013 r. ([...]), lecz powodu niewywiązania się I. P. z obowiązków nałożonych na niego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. ([...]), a w szczególności z powodu niedostarczenia zaświadczenia, o jakim mowa w przepisie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania w związku z zakwestionowaniem przez Sąd legalności zaświadczenia z dnia [...] lipca 2013 r. ([...]), wystawionego przez organ samorządu gminnego, w sytuacji, gdy po pierwsze obowiązek wystąpienia i uzyskania poprawnego zaświadczenia w przedmiotowej sprawie spoczywa na I. P., a nie na nadzorze budowlanym w ramach jego działań z urzędu i w sytuacji, gdy po drugie I. P. otrzyma zaświadczenie o treści jak poprzednia i znów nie podejmie jakichkolwiek działań prawnych mających zapewnić mu uzyskanie zaświadczenia o treści jaką przewiduje przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący kasacyjnie organ zarzucił również w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. przez: 1) niezastosowanie przepisu prawa: art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, tj., że należy nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego w sytuacji nieprzedłożenia przez inwestora zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) błędną wykładnię przepisu prawa: art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, wyrażającą się w takim rozumieniu przepisu, które dopuszcza wielokrotne wydawanie w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego przez nadzór postanowienia oraz wielokrotne nakładanie obowiązków na samowolnego inwestora, w sytuacji niewywiązania się przez tegoż inwestora z nałożonych obowiązków – tutaj niedostarczenia wymaganego przepisem zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, gdyż jak wskazuje się w niej, Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli w zakresie tego co było przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego. Bezspornym w sprawie jest, że basen będący przedmiotem nakazu rozbiórki jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotowy basen został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, powinny mieć zastosowanie przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego w takiej sytuacji, powinny w pierwszej kolejności podjąć kroki zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej, co też uczyniły jak wynika z akt sprawy, wydając postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nakładające na inwestora określone obowiązki przedstawienia wymaganych dokumentów. Jednym z wymaganych dokumentów jest zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki na danym terenie obowiązuje. Jak wynika z akt sprawy skarżący przedstawił zaświadczenie o braku zgodności wykonanej budowy basenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz nie przedstawił innych wymaganych postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. dokumentów. W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowego basenu, co utrzymał w mocy organ odwoławczy zaskarżoną decyzją. I w tym zakresie Sąd pierwszej instancji powinien przeprowadzić kontrolę, a nie skupiać się wyłącznie na wydanym zaświadczeniu, które stanowi jedynie jeden z elementów i to nie najistotniejszy w procedurze legalizacyjnej, skoro skarżący w tej sprawie, nie wykonał żadnego z nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. obowiązków. W tej sytuacji kwestionowanie legalności przedłożonego zaświadczenia jest niezasadne, skoro inwestor powinien wykonać wszystkie obowiązki (łącznie) na niego nałożone postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, aby uniknąć nakazu rozbiórki obiektu budowlanego będącego samowolą budowlaną. Trafnie więc podnosi się w skardze kasacyjnej (pkt 1), że przedstawione przez skarżącego zaświadczenie nie było przedmiotem oceny organu nadzoru budowlanego wydającego decyzję o nakazie rozbiórki i że to nie treść przedstawionego zaświadczenia była przyczyną wydania decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, jak wskazuje się w pkt 2 skargi kasacyjnej. Nie ulega też wątpliwości, że zaświadczenie z dnia 10 lipca 2013 r. (k. 143) z uwagi na to co w nim stwierdzono (brak zgodności z m.p.z.p.), nie mogło organowi nadzoru budowlanego dać podstawę do pozytywnego zakończenia postępowania legalizacyjnego, nawet gdyby przedstawił inne wymagane prawem dokumenty. Należy też zgodzić się z poglądem, że organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do kontroli zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego pod względem jego treści jak i formy. Trafnie też podnosi się w pkt 3 skargi kasacyjnej, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie zawarł wskazań co do dalszego postępowania, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 9–10) Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją, poprzedzającą wyłącznie z tego powodu, że zdaniem Sądu, zaświadczenie z dnia [...] lipca 2013 r. zostało wydane z naruszeniem art. 217 i 219 k.p.a. Jest to błędny pogląd i nie mogący stanowić podstawy rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż nawet gdyby przyjąć, że ww. zaświadczenie zostało wydane z naruszeniem prawa, to nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., a tylko wtedy ten przepis powinien mieć zastosowanie. Sąd pierwszej instancji najwyraźniej nie dostrzegł, że powodem wydania decyzji o nakazie rozbiórki, nie było samo zaświadczenie lecz to, że skarżący nie przedstawił żadnych innych dokumentów poza zaświadczeniem, co było wymagane zgodnie z wydanym postanowieniem i co uniemożliwiało legalizację obiektu budowlanego. Trafnie więc w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż w tej sprawie nie było podstaw do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o ten przepis. Zarzut naruszenia prawa materialnego tzn. art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 Prawa budowlanego zasługuje również na uwzględnienie, ponieważ w stanie faktycznym tej sprawy była podstawa do zastosowania ww. przepisów na skutek nie wykonania przez skarżącego obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd powinien dokonać kontroli całości przeprowadzonego postępowania przez organy nadzoru budowlanego i wydanych w nim aktów. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.