II OSK 2387/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy sekretarzy sądowy Katarzyna Zychora po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. P., [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] Sp. z o. o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 469/22 w sprawie ze skargi P. P., [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] Sp. z o. o. w [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2022 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. P., [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Wojewody [...] (dalej Wojewoda) z [...] lutego 2022 r. znak: [...], którym uchylono postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] kwietnia 2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budową, wyrokiem z 23 czerwca 2022 r. o sygn. II SA/Kr 469/22, skargę oddalił. Sąd w uzasadnieniu powołanego wyroku wskazał w szczególności, że jak wynika ze złożonego wniosku o wznowienie postępowania, wnioskodawcy oparli swoje podanie m.in. na przesłance wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa."). Podzielił stanowisko Wojewody, który ocenił, że organ I instancji nie mógł dokonać merytorycznej weryfikacji powyższej przesłanki już we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego. Wojewoda za bezzasadne uznał stwierdzenie organu I instancji, że brak legitymacji do występowania w sprawie administracyjnej po stronie wnioskodawców był w przedmiotowej sprawie oczywisty. Sąd wskazał, że wnioskodawcy są właścicielami lokalu znajdującego się w budynku, w którym ma być prowadzona sporna inwestycja. To, czy powinni oni być stroną tego postępowania zależy – zgodnie z art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418; dalej "Pr.bud.") – od analizy, czy znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej budowy. Obszar analizy jest natomiast wyznaczany z uwzględnieniem kryteriów opisanych w art. 3 pkt 20 Pr.bud., odrębnie do okoliczności faktycznych każdej sprawy. Kwestia ta nie może być zatem oceniana na etapie badania formalnego wniosku. Po drugie, nie można twierdzić, jak uczynił to organ I instancji, że brak legitymacji wnioskodawców jest oczywisty, skoro zostali uznani za stronę i brali udział w innych postępowaniach dotyczących inwestycji prowadzonych w ich budynku. Stwierdzono w konsekwencji, że organ odwoławczy słusznie zweryfikował dokonaną przez organ I instancji ocenę przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., jako przedwczesną. Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 28 Kpa. oraz art. 28 ust. 2 Pr.bud., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że właściciele poszczególnych lokali mogą być uznani za stronę postępowania dotyczącego nieruchomości wspólnej. Kwestia istnienia po stronie wnioskodawców interesu prawnego nie została przez organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie merytorycznie rozstrzygnięta. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano jedynie, że oceny tego aspektu organ I instancji dokonał w złej fazie postępowania. Zagadnienie to pozostało zatem nadal otwarte. Skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: 1) naruszenie prawa materialnego, w postaci art. 28 Pr.bud., poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, że D. D. oraz W. D. (wnioskodawcy) mogą być uznani za stronę postępowania, w sytuacji, gdy nie wykazują oni przysługującego im na podstawie konkretnego przepisu prawa materialnego interesu prawnego, a co za tym idzie, skutkowało uchyleniem postanowienia organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi, gdy z okoliczności sprawy wynika, że Sąd winien był skargę uwzględnić, a więc doszło w sprawie również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez jego błędne niezastosowanie, gdy doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania, a) art. 149 § 1-3 Kpa. poprzez nieprawidłową wykładnię i przyjęcie przez organ II instancji, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania skutkować musi wydaniem przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania i dopiero po wznowieniu może być ustalane spełnienie przesłanek wznowienia postępowania. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie, poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody z [...] lutego 2022 r. w całości i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie, na wypadek uznania przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi określona w przepisie art. 188 p.p.s.a. przesłanka do wydania orzeczenia reformatoryjnego, wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Wniesiono ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, że obok typowych przesłanek podmiotowych stojących za odmowa wznowienia postępowania, występują sytuacje, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji, innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek. Zdaniem skarżących uznanie wnioskodawców za strony postępowania w żaden sposób nie wpłynęłoby na treść wydanej przez organ I instancji decyzji. Nie sposób przyznać im wspomnianego statusu w jakimkolwiek postępowaniu tylko z tego powodu, że w innym uznano ich za stronę. Każde bowiem postępowanie dotyczyło innego rodzaju planowanych prac. Skarżący stwierdzili, że interes wszystkich członków wspólnoty jest interesem utworzonej przez nich wspólnoty. W konsekwencji w sprawach dotyczących części wspólnych budynku stroną postępowania, reprezentującą jednocześnie wszystkich właścicieli lokali, jest wspólnota mieszkaniowa (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 2266/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Skarżący kasacyjnie nie zgodzili się ze stanowiskiem Sądu I instancji, zgodnie z którym ocena tego, czy zindywidualizowany interes prawny współwłaścicieli nieruchomości wnoszących o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie istnieje, musi nastąpić we właściwej fazie postępowania wznowieniowego, to znaczy po wydaniu stosownego postanowienia przez właściwy organ. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli D. D. i W. D., reprezentowani przez adwokata, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania z powodów wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że NSA nie ma możliwości rozstrzygania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji w kwestii wykładni art. 149 Kpa. Zgodnie z art. 149 § 1 Kpa. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Stanowi ono konsekwencję stwierdzenia przesłanek formalnych uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego, nie jest poprzedzone badaniem przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zatem o ich istnieniu jeszcze nie przesądza. W świetle § 2 art. 149 nie ulega wątpliwości, że "postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy" ma miejsce później (tak: wyrok NSA o sygn. IV SA 2564/98, LEX nr 47856). Skoro art. 149 § 1 Kpa. formalizuje wznowienie postępowania przez uzależnienie wznowienia od stosownego postanowienia, to oznacza, że nie można wznowić postępowania per facta concludentia (w sposób dorozumiany na podstawie podjęcia innych czynności przez organ). Taka interpretacja nie jest dopuszczalna w świetle art. 149 § 1 Kpa. (tak: wyrok NSA o sygn. 4995/21, dostępny w CBOSA). Także odmowa wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 Kpa., następuje w drodze postanowienia, zaskarżalnego zażaleniem. Podstawy do jego wydania zachodzą przede wszystkim wtedy, gdy organ ma do czynienia z żądaniem, o którym mowa w art. 147 Kpa. i zarazem stwierdza, że brakuje choćby jednej z przesłanek formalnych uruchomienia trybu wznowienia postępowania. W szczególności podstawy te zachodzą w przypadku niezakończenia sprawy decyzją ostateczną, niewskazania w podaniu przewidzianej prawem przyczyny wznowienia, złożenia żądania z uchybieniem terminowi, złożenia żądania przez podmiot niemający statusu strony (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 324/12, dostępny w CBOSA). W niniejszej sprawie tymczasem organ I instancji podjął się analizy przesłanki wskazanej przez wnioskodawców już we wstępnej fazie danego postępowania, przyjmując, że brak legitymacji do występowania w sprawie po ich stronie był oczywisty. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, dotknięte jest jedną z wad, wymienionych w art. 145 § 1 Kpa. Jedną z nich jest niebranie przez stronę udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania, organ administracji publicznej bada zaistnienie w sprawie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, stanowiących przeszkodę do jego wznowienia. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, która zgodnie z art. 149 § 3 Kpa. następuje w drodze postanowienia, zaś ich brak – wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 Kpa.), które stosownie do art. 149 § 2 Kpa. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W kontrolowanej sprawie sporne zagadnienie prawne sprowadza się do oceny, czy organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. może w trakcie czynności wstępnych postępowania wznowieniowego, a więc przed wydaniem postanowienia o wznowieniu albo o odmowie wznowienia postępowania badać, czy wnioskodawca ma interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę zakończonego postępowania. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądów wyrażanych w doktrynie, przed wydaniem postanowienia, a po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są one czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 893/09, dostępny w CBOSA, a także B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). W toku tych czynności wstępnych organ bada, czy nie zachodzą zarówno przesłanki przedmiotowe (np. czy zachowano ustawowy termin do wniesienia wniosku lub czy została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia), jak i przesłanki podmiotowe (np. czy wnioskodawca posiada zdolność procesową), uzasadniające odmowę wznowienia postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie, a stanowisko Sądu I instancji, aprobujące rozstrzygnięcie Wojewody z [...] lutego 2022 r., jest co do zasady trafne. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 28 Pr.bud. poprzez jego błędną wykładnię, która, zdaniem skarżących kasacyjnie, miała doprowadzić Sąd I instancji do wadliwego wniosku, że D. D. oraz W. D. mogą być uznani za stronę postępowania. Należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zaskarżonym wyroku, oddalając skargę i aprobując postanowienie Wojewody, wbrew mylnemu zapatrywaniu skarżących kasacyjnie, nie przesądził statusu D. D. i W. D. jako stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z [...] kwietnia 2020 r. Sąd, podzielając stanowisko organu odwoławczego, jedynie akcentował, że problematyka dotycząca ich statusu, jako że zawiera się w granicach przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., powinna być badana w toku postępowania wznowieniowego, a nie w ramach wstępnej oceny wniosku o wznowienie. Prezydent odmawiając wznowienia postępowania, uczynił to jednak, jak słusznie zauważył Wojewoda, przedwcześnie, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ramach wznowionego trybu. Nie doszło zatem do naruszenia art. 28 Pr.bud. przez Sąd I instancji, bowiem Sąd ten aprobując zaskarżone postanowienie nie dokonał merytorycznej oceny, czy D. D. i W. D. są stronami postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a jedynie wypowiedział się na jakim etapie postępowania wznowieniowego kwestię tę należy badać. Podnoszone przez skarżących kasacyjnie argumenty merytoryczne, zmierzające do wykazania braku legitymacji D. D. i W. D. jako stron – w tym te dotyczące regulacji ustawy o własności lokali oraz znaczenia ich udziału w innych postępowaniach – nie mogą podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku, który akcentował konieczność zbadania tej kwestii dopiero po wznowieniu postępowania. Istotne jest bowiem, że Wojewoda, a za nim Sąd I instancji, trafnie wskazali na konieczność badania przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. w toku postępowania wznowieniowego, a nie w postanowieniu o odmowie wznowienia. Jest to szczególnie symptomatyczne w niniejszej sprawie. Prezydent, zapewne dlatego właśnie, że a limine odmówił D. D. i W. D. wznowienia postępowania, zaniechał skonkretyzowanej do okoliczności sprawy, analizy projektu budowlanego i szczegółów inwestycji zatwierdzonej decyzją z [...] kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia Prezydenta z [...] grudnia 2020 r. (zob. strony 4, a następnie 5-6) odniesiono się wprawdzie do projektu budowlanego, ale odwołania te są ogólnikowe i sprowadzają się do twierdzenia, że "roboty budowlane nie powodują ingerencji w odrębną własność Pani D. D. i Pana W. D., a co za tym idzie nie powodują oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego na lokal, którego są właścicielami, ani nie ograniczają ich w korzystaniu z niego, w związku z czym nie naruszają indywidualnego interesu ww. osób jako właścicieli przedmiotowego lokalu". Zabrakło rozwinięcia tych tez. Przede wszystkim nie nakreślono, w jaki sposób projektowane przez P. P., [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o. roboty budowlane ingerują w substancję budynku przy ul. [...] w [...], w jakiej relacji faktycznej do tych robót pozostaje lokal D. D. i W. D. oraz jaki jest zakres ich praw do lokalu, w tym także w kontekście potrzeby korzystania z części wspólnych budynku, w które inwestycja ingeruje. Tych kluczowych kwestii Prezydent nie zbadał wnikliwie. Organ I instancji, jak się wydaje, kierował się własnym, z góry przyjętym przekonaniem o braku przymiotu strony osób wnioskujących o wznowienie, a temu przekonaniu chciał dać wyraz właśnie poprzez formę prawną wydanego rozstrzygnięcia (postanowienie z art. 149 § 3 Kpa.). Zgodzić się należy z Wojewodą i Sądem I instancji, że okoliczności sprawy nie usprawiedliwiały jednak załatwienia wniosku D. D. i W. D. w drodze postanowienia o odmowie wznowienia postępowania – jak to uczynił Prezydent. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 149 § 1-3 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie trafnie bowiem przyjął, opierając się na ugruntowanym orzecznictwie, że odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa. jest możliwa jedynie w sytuacjach, gdy wniosek jest w sposób oczywisty niedopuszczalny z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Jeżeli natomiast, tak jak w niniejszej sprawie, wniosek o wznowienie opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., a status wnioskodawcy jako strony nie jest jednoznacznie wykluczony, organ jest obowiązany do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 Kpa.) i przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy (art. 149 § 2 Kpa.). Takie podejście prezentowane jest w doktrynie i dominującym orzecznictwie. Jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania i gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji powinno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 Kpa., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia – art. 149 § 2 Kpa. (tak: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, wyd. 19, el. Legalis, komentarz do art. 149 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn.: II OSK 821/11 [i powołane tam orzecznictwo], II OSK 2660/18, II OSK 1196/20, II OSK 416/18, II OSK 1833/19 i II OSK 2559/17, dostępne w CBOSA). Należy zaznaczyć, że skarżący kasacyjnie błędnie pojmują granice sprawy administracyjnej w niniejszym postępowaniu. W pierwszym etapie postępowania granice te nie są bowiem wyznaczane poprzez materialnoprawną podstawę wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym, lecz poprzez przepisy procesowe regulujące tok postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Rozważania przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie mają zatem znaczenia na tym etapie postępowania, gdyż dotyczą oceny istnienia podstawy wznowienia, a jak już wyżej była mowa, ta kwestia mogłaby być przedmiotem oceny dopiero we wznowionym postępowaniu. Warto dodać, że skarżący, choć stanowczo twierdzą, że wnioskodawcy nie posiadają legitymacji uzasadniającej wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., nie konkretyzują tej tezy w kontekście okoliczności sprawy. Innymi słowy, gdyby nawet roboczo dopuścić możliwość odmowy wznowienia postępowania z powołaniem na jednoznaczny brak statusu strony D. D. i W. D., to skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie wyjaśniają, dlaczego ich zdaniem prawa wnioskujących o wznowienie miałyby oczywiście nie pozostawać w relacji do zakresu inwestycji i jej oddziaływania. Poza ogólnym wywodem prawnym dotyczącym praw do lokalu i zasad zarządu częściami wspólnymi budynku, nie przedstawiono skonkretyzowanej argumentacji w odniesieniu do dokumentacji sprawy – nie opisano zwłaszcza oddziaływania przestrzennego inwestycji, zatwierdzonej decyzją z [...] kwietnia 2020 r. przez pryzmat umiejscowienia lokalu D. D. i W. D.. Przez te braki skarga kasacyjna jest tym bardziej nieprzekonująca. Nietrafne są także zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Skoro Sąd I instancji prawidłowo uznał, że postanowienie Wojewody z [...] lutego 2022 r., uchylające postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2020 r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia, było zgodne z prawem, to zasadnie oddalił skargę na to postanowienie na podstawie art. 151 p.p.s.a.. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako niezasadne, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a..