II OSK 2322/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych X z siedzibą w [...] oraz J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1475/22 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 października 2022 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1475/22, po rozpoznaniu skargi [...] Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 października 2022 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503) – dalej: "u.p.z.p.", § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588) – dalej: "rozporządzenie", § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1589), po rozpatrzeniu wniosku inwestora, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu położonego na działkach nr [...], [...] obr. [...] K., a także w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na części dz. nr [...], w tym m.in. przebudowa części drogi wewnętrznej oraz budowa zjazdu z drogi wewnętrznej - dz. nr [...] obr. j.w. na teren inwestycji, który stanowią działki wymienione powyżej przy ul. [...] w Krakowie". Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Towarzystwo na Rzecz Ochrony Przyrody w Krakowie. Odwołanie wniosła również [...] Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [...] w [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 6 października 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Sąd Wojewódzki wskazał, że z uzasadnienia decyzji organu I i II nie wynika, aby przeanalizowały one sporządzone w sprawie analizy. W szczególności nie zauważyły, że nie wszystkie ujęte w omawianej wcześniej tabeli dotyczącej wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu działki widoczne są na mapie przedstawiającej obszar analizowany oraz nie wyjaśniło prawidłowości przyjętej przez urbanistę metody grupowania działek. Powyższe mogło mieć wpływ na obliczoną wartość wskaźnika. Sąd ten zwrócił również uwagę na brak spójności między załącznikami nr 1 i 2 decyzji. W pierwszym z nich mowa jest o obowiązującej linii zabudowy, a w legendzie drugiego załącznika podano, że wrysowana linia z czarnymi trójkątami - to linia istniejącej zabudowy. Nie można się w związku z tym zgodzić z twierdzeniem Kolegium, że obowiązująca linia zabudowy została prawidłowo naniesiona na załącznik graficzny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie można zaakceptować także oceny Kolegium, że: "wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został określony na minimum 40% mając na uwadze przytoczone w analizie wartości tego parametru wynikające z nieruchomości sąsiednich". Jest to bezrefleksyjne powtórzenie fragmentu analizy, nie poprzedzone jej wnikliwą oceną. Sąd rozpoznający skargę zwrócił uwagę, że w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. mowa jest o "terenie" mającym dostęp do drogi publicznej. "Terenem" jest zaś obszar wszystkich działek przeznaczonych pod planowaną inwestycję. Dlatego też stwierdzenie dostępu do drogi publicznej - w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. - terenu inwestycji składającego się z kilku działek nie wymaga, by każda z nich miała dostęp do tego rodzaju drogi, czy to bezpośrednio, czy poprzez drogę wewnętrzną, czy też poprzez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Innymi słowy, zespół działek, które mają być objęte jedną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, z których jedne mają a inne nie mają rzeczywistego dostępu do drogi publicznej, jest uznawany prawnie za taki, który posiada dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z kolei z Zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 15 lutego 2019 r., obowiązki organu w zakresie sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej w Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK, realizowane są wspólnie przez odpowiednich pracowników tego Wydziału oraz Członków Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego. Do zakresu działań Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego należy akceptacja lub formułowanie zaleceń i uwag do opracowywanych analiz urbanistyczno-architektonicznych. Zespół Urbanistyczno-Architektoniczny w ramach sporządzanej analizy, formułuje wskazania mające wpływ na jej wynik. Nie jest natomiast "ciałem" ani "organem" sporządzającym projekt decyzji, ani wydającym decyzję w sprawie, te bowiem uprawnienia posiadają wyłącznie osoby, o których mowa w art. 50 ust. 4 i 60 ust. 4 oraz organy, o których mowa w art. 51 ust. 1 i 60 ust. 1 i 3 u.p.z.p.. Zestawienie opisanych wyżej zaleceń Zespołu i sporządzonej w sprawie analizy prowadzi do wniosku, że wyniki analizy, a w ślad za tym treść projektu decyzji, jak i w efekcie treść samej decyzji, nie są efektem samodzielnych ustaleń i rozważań osoby, o której mowa w art. 5 u.p.z.p. lub osoby wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. W ocenie Sądu Wojewódzkiego w kontrolowanej sprawie architekt sporządzający analizę działał zgodnie z wytycznymi Zespołu Urbanistycznego. Skład zespołu (Główny Architekt Miasta, Dyrektor Wydziału, Zastępca Dyrektora Wydziału) może wręcz wskazywać, że wytyczne Zespołu mają charakter polecenia służbowego. Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.z.p., prezydent miasta powołuje gminną komisję urbanistyczno-architektoniczną, jako organ doradczy, oraz ustala, w drodze regulaminu, jej organizację i tryb działania. Jednakże dla tego organu doradczego ustawa nie przewiduje żadnych uprawnień do władczego ingerowania w treść analizy urbanistyczno - architektonicznej, a w prostej konsekwencji w treść decyzji o warunkach zabudowy oraz że projekt sporządzony niesamodzielnie, ale w wykonaniu zaleceń innych osób, nie spełnia wymagań u.p.z.p. Z wszystkich powyżej przywołanych względów zaskarżona decyzja została uchylona jako naruszająca zarówno przepisy postępowania jak i prawa materialnego, na zasadzie art. 145 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli J. S. oraz X z siedzibą w [...]. W skardze kasacyjnej J. S. zaskarżono wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie to jest w szczególności: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że architekt sporządzający analizę nie działał samodzielnie, ale zgodnie z wytycznymi Zespołu Urbanistycznego, w sytuacji gdy projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został sporządzony zgodnie wymaganiami podmiotowymi zawartymi w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. czyli, przez osobę do tego uprawnioną. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p poprzez ich błędną wykładnię, co skutkowało bezzasadnym uchyleniem decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydanej przez organ I instancji, jak również uchyleniem decyzji organu I w sytuacji, gdy wszystkie przesłanki materialnoprawne wydania decyzji zostały spełnione, a co za tym idzie decyzje te powinny zostać utrzymane w obrocie prawnym. 2. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 P.p.s.a., polegające na bezzasadnym uchyleniu zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydanej przez Organu I instancji, w sytuacji gdy przedmiotowe decyzje były wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami materialnymi oraz proceduralnymi, a co za tym idzie nie było podstaw do ich usunięcia z obrotu prawnego. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zostało wykazane, że uchylenie decyzji organu I jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organy administracji nie zgromadziły wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie ustaleń w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z wymogami ładu przestrzennego realizując obowiązki nałożone przez rozporządzenie, w sytuacji gdy zarówno Organ I jak i II instancji zebrał wyczerpujący materiał dowodowy oraz dokonał właściwej oceny zebranych dowodów, co pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Ponadto uzasadnienie decyzji organu (I i II instancji) w sposób dokładny, precyzyjny i wyczerpujący przy zachowaniu wszelkiej procesowej oraz merytorycznej poprawności wykazało motywy przyjętych rozstrzygnięć. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej i decyzji ją poprzedzającej przy jednoczesnym braku wykazania. które to normy postępowania zostały naruszone przez organy administracji i to w takim stopniu, że naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez uznanie zasadności zarzutu opartego na art. 138 § 2 K.p.a, przy jednoczesnym braku wskazania na czym niniejsze uchybienie Organu II instancji miałoby polegać. e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez ograniczenie się przez sąd wyłącznie do wskazania podstawy prawnej uchybień proceduralnych, których dopuściły się organy administracji bez wskazania, na czym konkretnie polegały te uchybienia oraz jakie niniejsze uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie: - na podstawie art. 188 P.p.s.a. jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny dojdzie do wniosku, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji. - względnie gdyby Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że wniosek wyrażony w pkt 1 nie zasługuje na uwzględnienie – wniósł na podstawie art. 185 § 1 |P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. - wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. - wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Z kolei w skardze kasacyjnej X z siedzibą w [...] zaskarżono wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt. 4, § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 3 oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane przy braku łącznego spełnienia wszystkich przesłanek dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz ww. rozporządzeniem, co doprowadziło do uchylenia decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że sporządzona w toku postępowania administracyjnego analiza urbanistyczno-architektoniczna oraz projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowią efektu samodzielnych ustaleń i rozważań osoby do tego uprawnionej, ale zostały sporządzone w wykonaniu zaleceń Zespołu Urbanistycznego, w sytuacji gdy dokumenty te zostały sporządzone przez osobę do tego uprawnioną, zgodnie wymaganiami z art. 60 ust. 4 w zw. z art., 5 u.p.z.p., a przy tym nie istnieją podstawy do kwestionowania samodzielności ustaleń i wniosków architekta; 2. przepisów postępowania, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140, art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla ustalenia zgodności planowanej inwestycji z wymogami rozporządzenia, podczas gdy Organy obu instancji w toku niniejszej sprawy zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy oraz dokonały prawidłowej oceny zebranych dowodów, co pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie, przy czym uzasadnienia decyzji organów I i II instancji w sposób precyzyjny i wyczerpujący wykazały motywy przyjętych organy rozstrzygnięć; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, podczas gdy przedmiotowe decyzje nie naruszały przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, przy czym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano przyczyn, dla których uchylenie decyzji organu I miałoby być niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a, art. 107 § 3 K.p.c. w zw. z art. 140 K.p.a., art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie za zasadne zarzutów skargi, przy jednoczesnym braku uzasadnienia na czym polegały ww. uchybienia proceduralne postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją i jaki wpływ mogły mieć na wynik postępowania, podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był szczegółowo uzasadnić motywy stojące za takim rozstrzygnięciem; - które to naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do błędnego uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, uzasadniającym ich uchylenie. W oparciu o wskazane wyżej zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej w całości oraz zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie w całości skargi [...] Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 października 2022 r., a także poprzedzającej ją decyzję organu I instancji, ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, w przypadku uznania przez Sąd, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, na zasadzie art. 185 § 1 P.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Nadto wniesiono o zasądzenie od [...] Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Zasadny jest zarzut podniesiony w obu skargach kasacyjnych naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 P.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie powinno być zatem sporządzone w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie realizuje powyższych wymagań. Przede wszystkim Sąd Wojewódzki w ogóle nie odniósł się do istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, pisma Prezydenta Miasta Krakowa – Wydziału Architektury i Urbanistyki z dnia 4 kwietnia 2023 r. informującego Sąd, że decyzją z dnia 14 marca 2023 r. Prezydent Krakowa, z urzędu, stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 13 kwietnia 2022 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu położonego na działkach nr [...], [...] obr. [...] K., a także w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na części dz. nr [...], w tym m.in. przebudowa części drogi wewnętrznej oraz budowa zjazdu z drogi wewnętrznej - dz. nr [...] obr. j.w. na teren inwestycji, który stanowią działki wymienione powyżej przy ul. [...] w Krakowie" (k. 74 i 75 akt sądowoadministracyjnych). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że od dnia 8 października 2022 r. na terenie objętym ustaleniami decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kazimierza Wielkiego", uchwalony uchwałą nr XCIV/2576/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w decyzji ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ określono w inny sposób warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że z uwagi na uchybienia procesowe nie jest możliwe odniesienie się do zarzutów, zawartych w obu skargach, związanych z wykładnią i zastosowaniem norm prawa materialnego. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, mając przede wszystkim na uwadze, że uwzględnienie skargi kasacyjnej było wyłącznie wynikiem uchybień jakich dopuścił się Sąd Wojewódzki. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Wojewódzki weźmie pod uwagę nowy stan prawny dotyczący zasad zabudowy na terenie objętym ustaleniami zaskarżonej decyzji, jak również ustali, czy decyzja o wygaśnięciu zaskarżonej decyzji jest ostateczna.