II OSK 2202/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 224/24 w sprawie ze skargi [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 5 stycznia 2024 r. nr IF-VII.7840.1.37.2023.DB w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Z. na rzecz [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 maja 2024 r., II SA/Lu 224/24, w wyniku rozpoznania skargi [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego z 5 stycznia 2024 r., nr IF-VII.7840.1.37.2023.DB oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z 15 września 2023 r., nr 646/23, którą wskazany organ, działając na postawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a., a także art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), dalej: p.b., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 13 kwietnia 2023 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę stacji paliw obejmującej pawilon z myjnią z instalacjami: wodociągową, kanalizacją sanitarną i deszczową, elektryczną, teletechniczną i wentylacją, wiatą z wysepkami paliwowymi, zbiornikami paliw z instalacją, zbiornikiem LPG (podziemnym) z instalacją, wiatą śmietnikową, fundamentami znaków informacyjnych, pylonem reklamowym, ekranem akustycznym, drogami, chodnikami i miejscami postojowymi, doziemnymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej i deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, elektryczną z ładowarką aut elektrycznych i oświetleniem terenu oraz paliwową, przyłączem wody i kanalizacji sanitarnej na części działki nr ew. [...], obręb [...], przy al. [...] w [...]. Uczestnik postępowania A. Z. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. w zw. z § 56 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej: r.w.t., w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. a i c oraz art. 34 ust. 2b p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji organów obu instancji z uwagi na jej przedwczesność, mimo niewykonania przez inwestora w terminie postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu, przy jednoczesnym przyznaniu, że co do zasady konieczny jest udział projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej niezależnie od technologii, z jakiej korzystają urządzenia telekomunikacyjne zainstalowanie w budynku użyteczności publicznej; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1a p.b. w zw. z § 7 ust. 9 uchwały Nr 166/XI/2011 Rady Miasta Lublin z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin dla obszaru położonego w rejonie ulic: Spółdzielczości Pracy i Nasutowskiej (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 128, poz. 2218), dalej: m.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że organy obu instancji dokonały zbyt szerokiej interpretacji zakazu realizacji obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko wychodzących swoją uciążliwością poza granice działki inwestorskiej, uznając, że uciążliwość dotyczy jedynie środowiska w sytuacji, gdy z m.p.z.p. wynika zakaz realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w rozumieniu wskazanym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), które to inwestycje uciążliwością wychodzą poza granice działki a uciążliwość nie dotyczy jedynie uciążliwości środowiskowych), co skutkowało uchyleniem decyzji obu instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania; 3) § 7 ust. 9 m.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji obu instancji wobec przyjęcia, że organy przedwcześnie odmówiły wydania pozwolenia na budowy i błędnie rozszerzyły zakres pojęcia uciążliwości, uznając, że należy rozumieć to pojęcie w sensie potocznym, podczas gdy w postanowieniu mowa o uciążliwościach dla środowiska bez dookreślenia, że chodzi o środowisko przyrodnicze; 4) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie za nieprzekonującej argumentacji Wojewody Lubelskiego w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i uchylenie decyzji wskutek uznania, że ze względu na zabudowę budynkiem garażowym działki nr ew. [...] jej zabudowa budynkiem użyteczności publicznej jest obecnie niemożliwa, zatem planowana inwestycja nie narusza praw osób trzecich, podczas gdy zaskarżona decyzja realizowała dyspozycję przywołanych przepisów, zapewniając należytą ochronę interesów osób trzecich, zakładając możliwość zmiany zagospodarowania terenu w przyszłości, w związku z czym nie naruszała prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie; 5) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuprawnioną ingerencję Sądu w ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy administracyjne i uznanie, że organy w sposób błędny dokonały oceny materiału dowodowego w sytuacji, gdy organy dokonały oceny w sposób odpowiadający prawu, co spowodowało odebranie przez Sąd prawa do swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącą kasacyjnie na uzasadnionych podstawach. Nie jest trafny zarzut kasacyjny, który przypisuje Sądowi I instancji naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ Sąd zasadnie, orzekając o uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Lublin z 15 września 2023 r., przyjął, że odmowne rozpatrzenie wniosku inwestora z 13 kwietnia 2023 r. o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę dla zaprojektowanego na działce nr ew. [...], obręb [...] w [...] przedsięwzięcia naruszyło ww. przepisy, ponieważ rozstrzygnięcie to należało uznać za przedwczesne, tj. niepoparte właściwą analizą zaprojektowanych przez inwestora rozwiązań i przekonującą argumentacją. To działanie Sądu I instancji, wbrew formułowanej w skardze kasacyjnej ocenie, nie spowodowało odebrania przez Sąd organom "prawa do swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego", ponieważ ciążący na sądzie administracyjnym obowiązek oceny legalności zaskarżonego skargą aktu w przyjętym w p.p.s.a. modelu kontroli administracji wymusza objęcie weryfikacją nie tylko dokonanej przez organy orzekające wykładni przepisów pod kątem jej prawidłowości, ale również ustaleń określających stan faktyczny sprawy, co przekłada się na konieczność wypowiedzenia się przez sąd, czy wnioski wyprowadzone przez organ ze zgromadzonego materiału dowodowego cechują się poprawnością. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy administracji architektoniczno-budowlanej jest kształtowane przepisami rozdziału IV Działu II k.p.a., wobec czego, jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji, organy prowadzące to postępowanie zobowiązane były podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, co obejmuje wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego, umożliwiający realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), pozostaje w ścisłym związku z przyjętą w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów. Stosownie natomiast do art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Konieczność właściwego uzasadnienia decyzji wiąże się z zawartą w art. 8 k.p.a. zasadą budzenia zaufania, na którą trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, uznając ją za naruszoną w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej decyzją z 5 stycznia 2024 r. Nie powinno ulegać wątpliwości, że elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia, a zarazem przedstawiającym tok rozumowania organu jest uzasadnienie decyzji. Zasada budzenia zaufania i pozostającą z nią w łączności zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) nie zostaną zrealizowane, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się rzeczowo do faktów istotnych dla danej sprawy. W szczególności decyzje negatywne dla strony, takie jak odmowa zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, co odnosi się zarówno do okoliczności faktycznych wziętych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej pod uwagę, jak i do sposobu rozumienia przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia opartego na stwierdzeniu nieusunięcia przez inwestora nieprawidłowości dokumentacji projektowanej w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie wnioski wywiedzione przez organ zostały dogłębnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez inwestora, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności lub nie nadał zastosowanym przepisom wykładni nieznajdującej potwierdzenia w ich treści. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej, treść zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia rzeczowo powodów nakazujących przypisać inwestorowi niespełnienie wymagania przewidzianego w art. 34 ust. 2b p.b. Ocena prawna Sądu I instancji w powyższym zakresie nie narusza art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. w zw. z § 56 r.w.t. w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. a i c oraz art. 34 ust. 2b p.b., albowiem nie opiera się na wyłączeniu przez Sąd z zakresu obowiązków ciążących na inwestorze wymogu przedstawienia projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, uznaniu, że niedopełnienie tego obowiązku po wezwaniu inwestora przez organ do usunięcia powyższej nieprawidłowości powinno prowadzić do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, zanegowaniu ustalenia, że budynek użyteczności publicznej powinien być wyposażony w instalację telekomunikacyjną, czy na nieodróżnianiu uprawnień budowlanych udzielanych w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych, jak też sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych oraz elektroenergetycznych. Istota zgłoszonych przez Sąd zastrzeżeń względem stanowiska Wojewody Lubelskiego opiera się nie tyle na postawieniu organowi zarzutu dopuszczenia się błędnej wykładni przywołanej regulacji prawnej, ile na stwierdzeniu, że w realiach rozpatrywanej sprawy treść zaskarżonej decyzji nie dowodzi, by organ poddał właściwej analizie wyjaśnienia inwestora przedstawione w piśmie z 28 sierpnia 2023 r. wskazujące na specyfikę rozwiązań technicznych zastosowanych w projektowanym obiekcie (pkt 3-4). Argumentacja skargi kasacyjnej nie doprowadziła do podważenia tego wniosku. W sytuacji, gdy funkcje instalacji telekomunikacyjnej w obiekcie budowlanym ma pełnić instalacja elektryczna, która z uwagi na swoją charakterystykę (system niskonapięciowy) może być wykorzystywana do transmisji danych, sygnałów i komunikacji w budynku, niewykonanie odrębnej instalacji telekomunikacyjnej powinno różnicować tego rodzaju przypadek od sytuacji, w której dochodzi do zaprojektowania w obiekcie użyteczności publicznej instalacji telekomunikacyjnej obejmującej elementy jej infrastruktury opisane w § 192c r.w.t., co wymaga w zakresie poprawności zastosowanych rozwiązań dysponowania przez jej projektanta odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi (w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych). W toku kontroli zaskarżonej decyzji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie dopuścił się również naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. (w skardze kasacyjnej określony jako "art. 35 ust. 1 pkt 1a") w zw. z § 7 ust. 9 m.p.z.p., ponieważ Sąd nadał postanowieniom ww. aktu prawa miejscowego prawidłowe znaczenie normatywne, słusznie uznając, że w zakresie zastosowania § 7 ust. 9 m.p.z.p. organy administracji architektoniczno-budowlanej nie wykazały dostatecznie powodowania przez sporną inwestycję uciążliwości środowiskowych wychodzących poza granice działki inwestorskiej. Odmienne wnioski, na jakich zdecydował się w odniesieniu do powyższej kwestii oprzeć Wojewoda Lubelski, zostały przyjęte arbitralnie, tj. bez dokonania właściwej analizy wskazanego problemu prawnego. Sąd I instancji zwrócił trafnie uwagę, że została ona oparta na błędnym założeniu, że zastosowanie przez inwestora określonych zabezpieczeń terenów sąsiednich przed emisjami wywarzanymi na etapie eksploatacji inwestycji potwierdza, że przedsięwzięcie to jest uciążliwe i zakres tejże uciążliwości nie jest ograniczony do granic działki inwestycyjnej. Tymczasem fakt posłużenia się przez inwestora w projekcie rozwiązaniami, które stwierdzone uciążliwości, jakie będzie generować stacja paliw, zamykają w granicach działki nr ew. [...], powinno prowadzić do kwalifikowania inwestycji w sposób odmienny, tj. niepozwalający uznawać jej za naruszającą zakaz opisany w § 7 ust. 9 m.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zapatrywanie Sądu I instancji, że zakaz odnoszony do niedopuszczenia przez prawodawcę lokalnego "realizacji obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko wychodzących swoją uciążliwością poza granice działki inwestorskiej" nie może być rozumiany w ten sposób, iż pojęciem "uciążliwości" będą obejmowane wszelkie trudności (dokuczliwości/niedogodności) wynikające z realizacji zamierzenia budowlanego związanego z budową punktu sprzedaży detalicznej paliw płynnych i gazowych w ramach obsługi lokalnego ruchu samochodowego oraz myjni automatycznej. A tak ocenił projektowaną inwestycję, jak należy przyjąć, organ, wskazując chociażby na to, że działająca całodobowo stacja paliw jest dokuczliwa w porze nocnej z uwagi na światło generowane przez oświetlenie obiektu, czy też drgania i hałas wytwarzane przez ruch pojazdów. Zgodzić się trzeba z uwagą skarżącej kasacyjnie, że analiza ww. pojęcia powinna obejmować różnorakie elementy środowiska nie tylko przyrodniczego. Sporny przepis tym niemniej nawiązuje do mierzalnych uciążliwości wynikających z oddziaływania inwestycji na środowisko, co powinno nakierowywać uwagę organu na określone przepisami prawa materialnego normy jakości środowiska, które powinny stanowić punkt odniesienia dla oceny, czy objęte wnioskiem inwestora przedsięwzięcie cechuje się niedopuszczalną uciążliwością, o której mowa w § 7 ust. 9 m.p.z.p. Za prawidłową uznać również trzeba ocenę prawną zamieszczoną w zaskarżonym wyroku w zakresie, w jakim Sąd I instancji wskazał, że argumentacja Wojewody Lubelskiego odwołująca się do niezapewnienia przez zaproponowane przez inwestora rozwiązania projektowe należytej ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.) pozostaje nieprzekonująca, a w konsekwencji nie może uzasadniać wydania przez organ odwoławczy decyzji odmownej. Z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wynika, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione normatywnie interesy osób trzecich. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, albowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie ma charakteru absolutnego. W kontekście poruszonego w skardze kasacyjnej problemu zasięgu ciążącego na inwestorze obowiązku zabezpieczenia interesów właścicieli nieruchomością sąsiednich wymaga zauważenia, że interes osób trzecich chroniony wymienionym przepisem nie może naruszać prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości, wynikającego z art. 4 p.b. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z art. 32 Konstytucji RP wynika, że inwestor korzystający z przysługującego mu prawa zabudowy na etapie projektowania jest zobowiązany uwzględnić analogiczne zamierzenia właściciela nieruchomości sąsiedniej. Obowiązek ten nie może być jednakże rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości, co powoduje, że organ wypowiadając się odnośnie do podstaw uzasadniających zatwierdzenie projektu budowlanego nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej nieruchomości, co do realizacji której nie istnieje nawet ogólny zamiar jej właściciela (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., II OSK 923/21). Przenosząc powyższe wnioski na grunt rozpatrywanej przez Sąd I instancji sprawy, nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że wskutek zaprojektowanego umiejscowienia zbiornika LPG tuż przy granicy działek nr ew. [...] i [...], dojdzie do istotnego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. ograniczenia możliwego zagospodarowania tej ostatniej nieruchomości z uwagi na postanowienia § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1707). Uwzględnić bowiem trzeba, że teren ww. nieruchomości znajdujący się w oznaczonych w projekcie zagospodarowania działki strefach wokół zbiornika LPG, na którym obowiązuje zakaz sytuowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz obiektów użyteczności publicznej, nie może być zabudowany z uwagi na zlokalizowanie na nim już budynku garażowego. Uwaga, że możliwe jest zaadoptowanie istniejącej zabudowy garażowej celem przekształcenia jej w budynek mieszkalny, a usytuowanie zbiornika LPG w planowanym miejscu definitywnie wykluczy tę możliwość, powinna być oceniana jako forma kontestacji planów inwestora, a nie wyraz realnie istniejącego rzeczywistego zamiaru inwestycyjnego. Podobnie należy potraktować twierdzenie wskazujące na możliwość łącznego przeznaczenia działek nr ew. [...], [...] i [...] pod budowę obiektu użyteczności publicznej "po uprzednim uprzątnięciu terenu", na którym usytuowany jest już ww. budynek garażowy, jak również wolnostojący budynek mieszkalny jednorodzinny. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.