II OSK 2193/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1088/23 w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 marca 2023 r. nr 181/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz G.S. kwotę 1227 (jeden tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1088/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 marca 2023 r. nr 181/OPON/2023. Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych. Decyzją z dnia 5 stycznia 2023 r. nr 11/2023 Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1333 z późn. zm.; zwanej dalej: p.b.) w związku z art. 26 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; zwanej dalej: k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. S.A. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej z instalacją bazową telefonii komórkowej na działce nr [...] w G., gm. G. Po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez G.S. oraz A.B., Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 7 marca 2023 r. nr 181/OPON/2023, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 p.b. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty z 5 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił m.in., że w opinii geotechnicznej warunki gruntowe określono jako proste, a obiekt zakwalifikowano do II kategorii geotechnicznej. Urządzenia sterujące umieszczone będą na płycie betonowej, teren 7 m x 8 m utwardzony i ogrodzony siatką. Dostęp zapewniono z drogi publicznej (dz. nr ew. [...]), przez wewnętrzną drogę dz. nr [...]. Stacja będzie bezobsługowa. Wskazał, że w świetle "Kwalifikacji przedsięwzięcia" inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Będzie składać się z anten sektorowych: S1. na azymucie 40°, na wysokości 49 m n.p.t., pracująca na częstotliwości 800/900 MHz, moc izotropowa na antenę 9640W; S2 na azymucie 290°, na wysokości 49 m n.p.t., pracująca na częstotliwości 800/900 MHz, moc izotropowa na antenę 9640W; S3 na azymucie 150°, na wysokości 49 m n.p.t., pracująca na częstotliwości 800/900 MHz, moc izotropowa na antenę 9640W oraz anteny mikrofalowej na azymucie 79°, na wysokości 46 m n.p.t., moc izotropowa na antenę 3549W. Na podstawie analizy rozkładów elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnej oceniono, że inwestycja będzie spełniać wymagania rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Prognozowane pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalne wystąpią wyłącznie poza miejscami dostępnymi dla ludności. Skargę na powyższą decyzję złożyła G.S. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego zastosowanie zamiast art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b., co skutkowało nienależytym sprawdzeniem kompletności projektu architektoniczno-budowlanego; 2) art. 104 k.c. w stopniu rażącym, poprzez jego niezastosowanie i nieodrzucenie pism składanych przez osobę bez stosownego umocowania, co skutkowało dopuszczeniem do czynności prawnych nieważnych z mocy prawa; 3) art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji składania pism przez osobę bez prawidłowego umocowania, co skutkowało błędnym uwzględnieniem czynności prawnych nieważnych z mocy prawa; 4) art. 7 k.p.a. poprzez niesprawdzenie, czy istnieje droga dojazdowa, co skutkowało błędnym zaakceptowaniem projektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1088/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma przepisów uprawniających organy architektoniczno-budowlane do oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego, gdyż pełną odpowiedzialność za zgodność projektu z prawem ponosi wyłącznie projektant, a - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt. Podmioty te zobligowane są do opracowania projektu budowlanego zgodnie m.in. z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz sprawdzenia projektu architektoniczno- budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sąd I instancji ocenił, że organy dokonały prawidłowej weryfikacji złożonej dokumentacji budowlanej, a inwestor ostatecznie spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4, 33 ust. 2, jak i 35 ust. 1 p.b. Odnosząc się do zagadnienia związanego z zapewnieniem dostępu do drogi publicznej Sąd uznał, że dostęp ten został zapewniony z drogi publicznej przebiegającej na dz. nr ew. [...], poprzez drogę wewnętrzną na działce o nr ew. [...], która w ewidencji gruntów i budynków stanowi użytek "dr". Taką też obsługę komunikacyjną przewidywała decyzja Wójta Gminy [...] z 27 czerwca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - "dojazd z przyległej drogi publicznej". Powyższe spełnia wymóg określony w § 14 pkt 3 lit. d rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Warunki techniczne przedmiotowego obiektu budowlanego - z uwagi na jego technologiczną specyfikę - i posadowienie na działce regulują odrębne przepisy, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, a od 1 czerwca 2023 r. rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Żaden z ww. aktów wykonawczych nie ustanawiał i nie ustanawia parametrów dróg dojazdowych do stacji bazowej telefonii komórkowej. Natomiast w aspekcie potrzeby zagwarantowania bezpieczeństwa pożarowego obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 124, poz.1030). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do wymienionych budynków (pkt 6) i obiektu budowlanego innego niż budynek, przeznaczonego do użyteczności publicznej lub zamieszkania zbiorowego, w którym przewiduje się możliwość jednoczesnego przebywania w strefie pożarowej ponad 50 osób. W stacji bazowej telefonii komórkowej nie przewiduje się - co do zasady - przebywania żadnych osób (oprócz konserwatorów sprzętu). Ponadto, projektowana stacja bazowa jest urządzeniem bezobsługowym. Dalej Sąd stwierdził, że wprawdzie rację ma skarżąca co do tego, że pełnomocnictwo udzielone przez inwestora A.K. obowiązywało tylko do 31 grudnia 2021 r., a także nie zostało zweryfikowane w toku postępowania, niemniej uchybienie to - w okolicznościach faktycznych tej sprawy - nie mogło prowadzić do uchylenia kontrolowanych decyzji. Niezłożenie aktualnego pełnomocnictwa winno obligować organ do wezwania do jego przestawienia w zakreślonym terminie z pouczeniem o skutkach niedopełnienia tej czynności - art. 64 § 2 k.p.a. Przeprowadzenie postępowania administracyjnego z udziałem osoby, która nie jest należycie umocowana, może bowiem oznaczać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Wniosek w tym zakresie przysługuje wyłącznie stronie pominiętej. Z akt sprawy nie wynika, aby na jakimkolwiek etapie postępowania inwestor kwestionował czynności podejmowane przez jej pełnomocnika. Odnośnie braku projektu geotechnicznego Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Skoro wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych należy wykonać w zależności od potrzeb, to wymóg dołączenia do projektu wyników takich badań nie jest obligatoryjny. O tym, czy występuje potrzeba przeprowadzenia takich badań decyduje projektant konstrukcji obiektu budowlanego. Jeżeli taka potrzeba istnieje, wyniki tych badań dołączane są do projektu budowlanego. Z powyższego przepisu nie wynika ponadto, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia takich badań. Ponadto za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym za przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant. Dotyczy to także oceny dołączenia do projektu budowlanego dokumentów stanowiących jego fakultatywną część oraz ocena poprawności wykonania tych dokumentów. W aktach sprawy - w jednym opracowaniu - znajduje się dokumentacja badań podłoża gruntowego, jak i opinia geotechniczna wraz załącznikami, sporządzona i sprawdzona przez geodetę. W skardze kasacyjnej G.S. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a lit. a p.b. i art. 32 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. d p.b. w zw. z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 4 p.b. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit d p.b., w sytuacji gdy do dokumentacji projektowej nie został dołączony projekt geotechniczny, a obowiązek jego dołączenia wynika z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit d p.b. w związku z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia, bowiem w przypadku obiektów drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, a w przedmiotowej sprawie projekt geotechniczny nie został sporządzony; wobec czego inwestor nie złożył kompletnej dokumentacji projektowej, a zatem wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a lit. a oraz art. 32 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. d p.b. nie zostały spełnione; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 32 i art. 33 § 2 i § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że czynności dokonane przez pełnomocnika inwestora – A.K. odniosły skutek prawny i w konsekwencji, że projekt budowlany został uzupełniony przez inwestora, podczas gdy, od dnia wygaśnięcia pełnomocnictwa A.K. w dniu 31 grudnia 2021 r., jego czynności wykonane w imieniu inwestora nie wywołały skutków prawnych; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów zawartych w skardze, tj. zarzutu braku projektu geotechnicznego i w konsekwencji braku kompletności projektu budowlanego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem rozpoznając powyższy zarzut Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien dostrzec brak obligatoryjnego dokumentu, jakim jest projekt geotechniczny i w konsekwencji stwierdzić brak kompletności projektu budowlanego; 4) 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 35 ust. 4 p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a, lit. a p.b. w zw. z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez uznanie, iż wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b. oraz art. 32 ust. 4 p.b. zostały spełnione, podczas gdy w opinii geotechnicznej obiekt zakwalifikowano do drugiej kategorii geotechnicznej, a zgodnie z przepisem § 7 ust. 2 rozporządzenia w przypadku obiektów drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, a w przedmiotowej sprawie projekt geotechniczny nie został sporządzony; wobec czego inwestor nie złożył kompletnej dokumentacji projektowej, a zatem wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b. oraz art. 32 ust. 4 p.b. nie zostały spełnione. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Wojewody, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że projektowany obiekt zakwalifikowano do II kategorii geotechnicznej. Z § 7 ust. 2 rozporządzenia wynika, że "W przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny". Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Potrzebę wykonania tych badań i warunków posadowienia określa projektant, który określa kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. Brak projektu geotechnicznego powoduje, że projekt budowlany jest niekompletny. Skarżąca kasacyjnie wskazała ponadto, że wszystkie czynności miedzy tymi datami, w tym wszystkie uzupełniania braków postępowania dokonane przez pełnomocnika inwestora – A.K. są nieważne, gdyż zostały dokonane przez osobę nieuprawnioną. Pełnomocnictwo dla A.K. jest jasne, nie wymaga wykładni, co do czasu jego obowiązywania, bowiem limitowane jest datą kalendarzową. Przypisywanie A.K. upoważnienia do działania w imieniu inwestora po dacie pełnomocnictwa jest arbitralne, nie znajduje podstaw w przepisach prawa, a wręcz jest sprzeczne ze wspomnianym art. 33 § 2 i § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zasadnie zakwestionowano stanowisko Sądu I instancji w zakresie oceny kompletności projektu budowlanego. Przepis art. 35 p.b. przewiduje ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organy nadzoru budowlanego. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 - 3 p.b. projekt budowlany składa się m.in. z projektu zagospodarowania działki lub terenu, z projektu architektoniczno-budowlanego oraz z projektu technicznego. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zostały ograniczone w odniesieniu do projektu architektoniczno budowlanego do kompetencji obejmującej sprawdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki - art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. Z kolei badanie prawidłowości projektu budowlanego ogranicza się do zbadania jego kompletności. Projekt budowlany ma być kompletny i sporządzony przez wykwalifikowane osoby (art. 35 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 p.b.). Za rozwiązania w nim przyjęte odpowiada wyłącznie projektant i to on ponosi pełną odpowiedzialność za wykazanie, że przyjęte rozwiązanie czy przedłożona dokumentacja są uzasadnione rzeczywistymi okolicznościami. Organ udzielający pozwolenia na budowę nie ingeruje w rozwiązania przyjmowane przez projektanta i nie ma podstaw do ich weryfikacji. Organ ten jest zobowiązany jedynie do badania kompletności projektu. Oznacza to, że już z tego względu istotne jest zweryfikowanie zarzutów, że jakieś obligatoryjne elementy w treści projektu się nie znalazły. Projekt budowlany zawiera m.in. projekt architektoniczno-budowlany obejmujący opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d p.b.), a także projekt techniczny obejmujący w zależności od potrzeb - dokumentację geologiczno-inżynierską lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych (art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. d p.b.). Zamieszczenie w projekcie technicznym wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych jest uwarunkowane potrzebami w tym zakresie. Wynika to wprost z określenia "w zależności od potrzeb". Z normy art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. d p.b. należy zatem wywieść wniosek, iż nie jest to obligatoryjny element projektu budowlanego. W konsekwencji, od projektanta zależy zakres i rodzaj wykonanych badań (por. wyroki NSA z dnia 4 lipca 2019 r., II OSK 757/19; z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 470/21; z dnia 14 maja 2025 r., II OSK 2502/22; http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Z upoważnienia zawartego w art. 34 ust. 6 pkt 2 p.b. zostało wydane rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). Stosownie do § 3 ust. 3 rozporządzenia z 2012 r. geotechniczne warunki posadowienia przedstawia się w formie: opinii geotechnicznej (pkt 1), dokumentacji badań podłoża gruntowego (pkt 2), projektu geotechnicznego (pkt 3). Forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadowienia oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 4). Jak stanowi § 7 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną. Natomiast w myśl § 7 ust. 2 w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. § 7 ust. 3 stanowi, że przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981). W przedłożonym przez inwestora projekcie znajduje się dokumentacja badań podłoża gruntowego, jak i opinia geotechniczna wraz załącznikami. W opinii geotechnicznej warunki gruntowe określono jako proste, a obiekt zakwalifikowano do II kategorii geotechnicznej. Dlatego też stosownie do § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia projekt budowlany powinien zawierać opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. Na co trafnie zwraca uwagę skarżąca kasacyjnie w projekcie budowlanym brakuje projektu geotechnicznego. O ile rację należy przyznać Sądowi I instancji, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do weryfikacji przyjętej przez projektanta kategorii geotechnicznej, to nie można zgodzić się z oceną, że w ramach sprawdzenia projektu w granicach określonych w art. 35 p.b. nie mieści się sprawdzenie kompletności projektu w zakresie dokumentacji o jakiej mowa w art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. d p.b. Dlatego skoro projektant zakwalifikował obiekt do II kategorii geotechnicznej, to stosownie do tej kwalifikacji powinien był zamieścić wszelkie niezbędne dokumenty. W konsekwencji przyjąć trzeba, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonały prawidłowego sprawdzenia projektu budowlanego, czego nie dostrzegł Sad I instancji. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną uznał za zasadną. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji skarżącej kasacyjnie w zakresie wadliwości pełnomocnictwa udzielonego przez inwestora A.K. Na żadnym etapie postępowania inwestor nie kwestionował czynności podejmowanych przez pełnomocnika. W tym zakresie słuszność należy przyznać ocenie Sądu I instancji, iż przeprowadzenie postępowania administracyjnego z udziałem osoby, która nie jest należycie umocowana, może oznaczać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a wniosek w tym zakresie przysługuje wyłącznie stronie pominiętej. Mając na uwadze, że istota sprawy została należycie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyroki i zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.