II OSK 2182/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 34/15 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 4 kwietnia 2012 r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 34/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 4 kwietnia 2012r. nr ... , którą organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 1 i § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., w związku z art. 8 ustawy z 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 3 ust. 1 lit. b pkt iii rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006r.), utrzymał w mocy decyzję z 8 listopada 2011r. L. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 50 000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych na S. K., będącego odbiorcą odpadu w postaci pojazdu marki Alfa Romeo o numerze identyfikacyjnym nadwozia ..., dalej "pojazd marki Alfa Romeo", przywiezionego do Polski nielegalnie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie dokumentów przekazanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. dotyczących zgłoszenia do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towaru pochodzącego ze Szwajcarii w postaci m.in. używanego pojazdu marki Alfa Romeo i ujawnienia nielegalnego przemieszczenia odpadów, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia sposobu zagospodarowania ww. pojazdu przez S. K., który zgodnie ze zgłoszeniem celnym (dokumentem SAD) był jego odbiorcą. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał S. K. do oddania odpadu w postaci zużytego i nienadającego się do użytkowania pojazdu marki Alfa Romeo do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec tego, że strona nie wykonała powyższego obowiązku Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z 24 września 2009r., nałożył na S. K. obowiązek oddania odpadu w postaci ww. pojazdu marki Alfa Romeo do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 20 kwietnia 2011r. W dniu 7 października 2011r. L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadu – S. K., w postaci uszkodzonego pojazdu marki Alfa Romeo, przywiezionego nielegalnie na terytorium RP ze Szwajcarii. Następnie, decyzją z 8 listopada 2011r. L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na S. K. karę pieniężna w wysokości 50 000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych. Odwołanie od decyzji z 8 listopada 2011r. złożył S. K. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z 4 kwietnia 2012r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie budzi wątpliwości, że uszkodzony pojazd marki Alfa Romeo, wypełnia definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. o odpadach. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) ww. przedmiot należało sklasyfikować pod kodem 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy". Nabywcą ww. pojazdu jest S. K., P. ..., ... K., co wynika zarówno z faktury zakupu pojazdu, jak i dokumentu SAD. Z tego względu organ uznał S. K. za odpowiedzialnego za sprowadzenie odpadu w postaci ww. pojazdu z naruszeniem zasad międzynarodowego przemieszczania odpadów, tj. bez dokonania zgłoszenia wymaganego na podstawie przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów. Organ podkreślił, że powyższa kwestia została rozstrzygnięta ostateczną decyzją z 20 kwietnia 2011r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 24 września 2009r. w przedmiocie zobowiązania S. K. do przekazania odpadu w postaci pojazdu marki Alfa Romeo, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punktu zbierania pojazdów. W konsekwencji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie uznał S. K. za odbiorcę ww. odpadu i nałożył na niego karę pieniężną w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Uzasadniając wysokość nałożonej kary (50 000 zł) organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż przy jej wymiarze uwzględnił ilość przywiezionych do kraju odpadów, tj. jednego uszkodzonego pojazdu o kodzie 16 01 04* oraz wziął pod uwagę fakt, że pojazd nie spowodował zanieczyszczenia środowiska, a odbiorca nie naruszał wcześniej przepisów z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów. W ocenie organu odwoławczego ustalona minimalna kwota kary pieniężnej jest adekwatna do popełnionego naruszenia. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w odwołaniu od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, iż pojazd objęty decyzją nie stanowi odpadu, organ wyjaśnił, że kwestia ta była przedmiotem postępowania administracyjnego Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zakończonego ostateczną decyzją z 20 kwietnia 2011r. Decyzja ta posiada charakter prejudycjalny dla postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczania odpadów, jest ostateczna. Ponieważ nie została wyeliminowana z obrotu prawnego zarzut, iż L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska błędnie uznał przedmiotowy pojazd za odpad jest nieuzasadniony. Skargę na decyzję z 4 kwietnia 2012r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wywiódł S. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, art. 24 ust. 3 rozporządzenia WE w sprawie przemieszczenia odpadów, art. 77 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 154 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi S. K. podniósł, że pojazd marki Alfa Romeo został nieprawidłowo zakwalifikowany jako odpad. jest on w dobrym stanie technicznym i będzie spełniać normy techniczne określone przepisami ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, co potwierdza opinia rzeczoznawcy Z. R. Skarżący wywiódł, że poprzedni właściciel pojazdu nie wyzbył się go w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, lecz przeniósł jego własność na skarżącego w drodze umowy sprzedaży. Zdaniem skarżącego, skoro samochód niewłaściwie został zakwalifikowany jako odpad o kodzie 16 01 04*, to tym samym nie istniała konieczność uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie oparł się wyłącznie na własnej decyzji z 20 kwietnia 2011r. i nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych. W ocenie skarżącego budzi kontrowersje uznanie decyzji z 20 kwietnia 2011r. jako decyzji prejudycjalnej. Chybione jest również wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie niemożności wzruszenia własnej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podjęte w wyroku z dnia 18 marca 2015r. rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006r.) określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia – art. 1 ust. 1. Rozporządzenie to ma zastosowanie m.in. do przemieszczania odpadów przywożonych do Wspólnoty z państw trzecich – art. 1 ust. 2 lit. b. Nielegalne przemieszczanie odpadów, oznacza m.in. przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z w/w rozporządzeniem – art. 2 pkt 35 lit. a. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z dnia 29 czerwca 2007r. (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) określa postępowanie i organy do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. – art. 1 ust. 1. Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Przy ustalaniu wysokości tej kary pieniężnej należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006 – art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Przez odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, należy rozumieć każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Jednocześnie domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Sąd stwierdził, iż L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zasadnie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki Alfa Romeo, przywiezionego nielegalnie na terytorium RP ze Szwajcarii. Sąd argumentował, że w chwili dokonania przemieszczenia przedmiotowego pojazdu nie był on sprawny technicznie i bez naprawy nie mógł być używany zgodnie z jego przeznaczeniem. W tym stanie faktycznym prawidłowo został zakwalifikowany do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), jak i do kategorii odpadów o kodzie 16 01 04* w rozumieniu załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie kategorii odpadów (Dz. U. Nr 121, poz. 1206) - zużyte nienadające się do użytku pojazdy. Organy w toku postępowania administracyjnego wykazały, że nabywcą przedmiotowego pojazdu jest S. K. W związku z powyższym Sąd wywiódł, że międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci zużytego nienadającego się do użytku pojazdu ze Szwajcarii do Polski winno się odbyć z zastosowaniem procedury uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Ponieważ zgody tej nie uzyskano, zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia przemieszczenie to posiadało status przemieszczenia nielegalnego, co upoważniało organ I instancji do nałożenia na S. K., jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej. W ocenie Sądu I instancji, wysokość nałożonej kary pieniężnej jest uzasadniona i uwzględnia wymagania wynikające z art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Sąd uznał, że okoliczność, iż pojazd marki Alfa Romeo jest odpadem była przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 kwietnia 2011r., którą zobowiązano skarżącego do przekazania odpadu w postaci ww. pojazdu do przedsiębiorcy prowadzonego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. W tym postępowaniu została przesądzona kwestia, że pojazd ten jest odpadem. Sąd wskazał na znany mu z urzędu fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2012r., wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 903/12 oddalił skargę S. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 kwietnia 2011r., nr ... w przedmiocie obowiązku przekazania odpadu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 października 2014r., sygn. akt II OSK 887/13 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie nie został również naruszony art. 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny, który był podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Zostały wskazane fakty, które organ uznał za udowodnione. Wskazane zostały dowody, które je potwierdzają. Ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wobec powyższego Sąd uznał zarzut naruszenia art. 16 § 1 i art. 154 § 1 k.p.a. za nieuzasadniony. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U.2016 p.718), zw. dalej p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to : - art. 3 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach poprzez błędne ustalenie, że sprowadzony przez S. K. pojazd pojazdu marki Alfa Romeo o nr VIN ... jest odpadem, w sytuacji gdy o uznaniu konkretnego przedmiotu za odpad decydować winny obiektywne przesłanki, czyli posiadanie określonych, przypisanych temu przedmiotowi walorów i cech warunkujących korzystanie z niego zgodnie z jego przeznaczeniem, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z prawem, jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, a to: art. 77 k.p.a. i w art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez niezasadne odstąpienie poddania kontroli działalności organu administracji - Głównego Inspektora Ochrony Środowiska - w zakresie, w jakim niezasadnie odstąpił on, działając jako organ administracji od zebrania całego materiału dowodowego, wobec pominięcia informacji zgłaszanych przez stronę dotyczących charakteru sprowadzonego przez niego pojazdu i zastąpienie własnych ustaleń faktycznych organu w zakresie okoliczności, czy przedmiotowy pojazd stanowi odpad treścią decyzji GIOŚ o sygn. ..., a tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów - skutkujące zaniechaniem ustalenia dokładnie stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym ustalenia stanu technicznego przedmiotowego pojazdu istniejącego w dacie wwiezienia tegoż pojazdu do Polski i nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, - art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku niepełnego i lakonicznego ustosunkowania się do zarzutów skargi, sprowadzającego się jedynie do stwierdzenia, iż Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za zasadne, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną tak umotywowanego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzała się do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) oraz przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jednak żaden z nich nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że zmierza on do zakwestionowania oddalenia skargi i wykazania, że w sprawie skarga powinna być uwzględniona przez Sąd I instancji. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z prawem, jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, a to: art. 77 k.p.a. i w art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie tego zarzutu zmierza do wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaakceptowania przez Sąd I instancji poglądu organów, że są one związane wydaną uprzednio decyzją ustalającą nielegalne przemieszczenie odpadów. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 24 września 2009r., nałożył na S. K. – na podstawie art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859) w zw. z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.WE L 190 z 12.07.2006r ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202 ze, zm.) obowiązek oddania odpadu w postaci pojazdu marki Alfa Romeo do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 kwietnia 2011r. nr .... Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2012r., wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 903/12 oddalił skargę S. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 kwietnia 2011r. w przedmiocie obowiązku przekazania odpadu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 października 2014r., sygn. akt II OSK 887/13 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji oraz orzekających w sprawie organów administracji, że przedmiotowy pojazd uszkodzony i wyrejestrowany musi być uznany za odpad i tej klasyfikacji nie zmienia to, że w wyniku ewentualnego remontu możliwe jest przywrócenie sprawności kupionego przez S. K. pojazdu marki Alfa Romeo, a nawet ponowne jego zarejestrowanie i dopuszczenie do ruchu. W wyroku wskazano także, że skarżący kasacyjnie jest odbiorcą tego odpadu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. W sprawie niniejszej organy obu instancji prawidłowo uznały, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, że nie mogą ponownie ustalać, czy nastąpiło nielegalne przemieszczanie odpadów, czy wwieziony pojazd do Polski stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, którego przywóz wymagał dokonania uprzedniego zgłoszenia pisemnego i zgody właściwych organów, oraz czy skarżący jest odbiorcą odpadu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zostało to ustalone w ostatecznej decyzji właściwego organu administracji, zatem nie jest konieczne czynienie ponownych ustaleń w tym przedmiocie w niniejszej sprawie, która jest konsekwencją wydanej uprzednio decyzji. Związanie to wywieść należy z art. 16 k.p.a., tj. zasady trwałości decyzji administracyjnych. W innym postępowaniu, prowadzonym w oparciu o ustalenia zawarte we wcześniejszej ostatecznej decyzji w odniesieniu do tego samego przedmiotu, organ nie mógł dojść do wniosków przeciwnych niż zawarte we wcześniejszej i ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1419/15). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu prowadzonym z urzędu przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w przedmiocie kary pieniężnej za nielegalne przewiezienie przedmiotowego pojazdu, uznanego za odpad o kodzie 16 01 04*, nie było podstaw do ponownego ustalania, a zatem również kwestionowania przez skarżącą stronę, tych przesłanek nałożenia kary administracyjnej, których zaistnienie w tej sprawie zostało już stwierdzone pozostającą w obrocie prawnym ostateczną decyzją administracyjną. W związku z tym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., art. 77 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. jest nieusprawiedliwiony. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku niepełnego i lakonicznego ustosunkowania się do zarzutów skargi, sprowadzającego się jedynie do stwierdzenia, iż Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za zasadne, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, bowiem nawet ogólnikowość uzasadnienia wyroku nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W sprawie niniejszej natomiast nie można uznać, że Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym przedstawienie stanu sprawy, podniesione w skardze zarzuty, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co umożliwia kontrolę instancyjną. W związku z powyższym, ustalony stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony rozpoznawaną skargą kasacyjną. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 3 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach poprzez błędne ustalenie, że sprowadzony przez S. K. pojazd pojazdu marki Alfa Romeo o nr VIN ... jest odpadem, w sytuacji gdy o uznaniu konkretnego przedmiotu za odpad decydować winny obiektywne przesłanki, czyli posiadanie określonych, przypisanych temu przedmiotowi walorów i cech warunkujących korzystanie z niego zgodnie z jego przeznaczeniem, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że powołany w nim art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach zawiera 34 punkty, a w skardze kasacyjnej nie wskazano punktu zaskarżonego. Natomiast art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach nie był stosowany w niniejszej sprawie, bowiem orzeczenie zostało wydane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859). Ponieważ obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, tzn. podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny I instancji, a ponadto wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy, uznać należy, że tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł wywołać oczekiwanego rezultatu. Prawo materialne zostało prawidłowo zastosowane do stanu faktycznego, który nie został skutecznie zakwestionowany. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. ----------------------- 1