II OSK 2161/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 25/23 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 listopada 2022 r. znak: DON.7100.192.2022.ANE w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., VII SA/Wa 25/23, oddalił skargę M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z 23 listopada 2022 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia 19 października 2022 r., odmawiającą uchylenia decyzji WINB z 13 stycznia 2014 r. M. K. wniósł na tę decyzję do WSA w Warszawie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę. Sąd podał, że istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów, w których po wszczęciu tzw. postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) organu obu instancji odmówiły (na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) uchylenia ostatecznej decyzji WINB z 13 stycznia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, bowiem nie ziściła się przesłanka stanowiąca podstawę wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący próbuje wzruszyć w trybie postępowania wznowieniowego ostateczną decyzję organów nakazującą rozbiórkę murowanej dobudówki o wymiarach 2,15 m x 5,50 m wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w N. na terenie działki nr [...] bez pozwolenia na budowę. Skarżący występując o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r., nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego, powołał się na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując, że w sprawie pojawił się nowy dowód w postaci zdjęcia lotniczego z 1993 r. pozyskanego z Wojskowego Biura Historycznego 26 marca 2018 r., na którym, zdaniem Wnioskodawcy "(...) uwidoczniona jest przedmiotowa nieruchomość i wyraźnie zaznaczony jest fragment nieruchomości będący łącznikiem między budynkami (...)". W ocenie skarżącego, błędnie ustalono w toku postępowania zwykłego, że sporna dobudówka powstała po 2000 r. W ocenie Sądu, zasadnie organy obu instancji uznały, że powołany przez skarżącego dowód w postaci zdjęcia lotniczego miejscowości N. z 1993 r. pozyskanego z Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie nie wnosi nic nowego do sprawy. Zdaniem Sądu, podnoszone w skardze zarzuty są całkowicie bezzasadne. Nie można przyjąć, że organy w niniejszej sprawie "bezrefleksyjnie powielały uzasadniane na wyroku WSA w Szczecinie z 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 222/14, który został wydany przed pojawieniem się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał". Organy w sposób właściwy odniosły się do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym do "nowych" okoliczności i dowodów w sprawie) i zasadnie uznały, że przedstawione przez skarżącego dowody w postaci zdjęć Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki spornej "dobudówki". Żaden z dowodów przedłożonych przez skarżącego nie przesądza bowiem, że łącznik pomiędzy nieruchomościami znajdujący się obecnie na nieruchomości skarżącego jest tym samym łącznikiem, który został wybudowany w latach 90-tych. Fotografia może być jednym z dowodów, o których mowa w art. 75 k.p.a., o ile zarejestrowany na niej obraz przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Taka sytuacja jednak, zdaniem Sądu, w sprawie nie wystąpiła. W ooinii Sądu, ocena dowodów w zakresie wystąpienia przesłanki wznowieniowej została dokonana bez naruszenia art. 80 k.p.a., jak również w zgodzie z pozostałymi zasadami procedury. Nie została również naruszona zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, wyrażona w art. 81a k.p.a. Celem tegoż przepisu jest bowiem przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organ wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Zastosowanie art. 81a § 1 k.p.a. (tj. zasady uwzględnienia wątpliwości na korzyść strony skarżącej) jest dopuszczalne w sytuacji, w której po zebraniu wszelkiego dostępnego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy będzie niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje zatem, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta zatem oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły wątpliwości w sprawie stanu faktycznego, czemu organy obu instancji dały wyraz w uzasadnieniach decyzji. Zdaniem Sądu, brak jest również podstaw do akceptacji stanowiska skarżącego, że w sprawie naruszono art. 10 k.p.a. formułujący zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny, o ile strona wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym chodzi o wykazanie uniemożliwienia takich czynności, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wskazał, jaki wpływ na jego sytuację prawną miało uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniósł M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i uwzględnienia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także – w obu przypadkach –zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej p.u.s.a.) oraz art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi "w oparciu o akceptacje dokonanego przez organ II instancji ocenę materiału dowodowego" z naruszeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na arbitralnej, niewszechstronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego w toku postępowania, pomimo iż przedstawione przez skarżącego dowody w postaci zdjęć Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie oraz oświadczenia R. B. z dnia 18 grudnia 2022 r. wyraźnie potwierdzają kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność istnienia obiektu objętego decyzją o rozbiórce już w latach 90-tych, czyli przed datą przyjętą we wznawianej decyzji oraz fakt, iż jest to ten sam łącznik, który istnieje obecnie; 2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w oparciu o akceptację dokonanego przez organ II instancji niewyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie wyczerpującego zebrania i błędnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność skargi, poprzez błędne uznanie, iż oświadczenia świadków pozostają bez żadnego wpływu na rozstrzygnięcia organów, kserokopia opinii sądowej sporządzonej w dniu 22 września 2011 r. nie dotyczy spornej dobudówki, a materiał dowodowy został w całości prawidłowo oceniony przez WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 24 lipca 2014 r. podczas gdy całokształt okoliczności przedstawianych w toku postępowania powyższemu przeczy; 3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w oparciu o akceptację dokonanego przez organ II instancji niewyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpującego zebrania i błędnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu poprzez uznanie przez Sąd, że istnienie dobudówki w latach 90-tych nie jest kwestionowane, albowiem kwestią sporną jest czy istniejąca dobudówka jest tą samą, która istniała w latach 90-tych, co przesądza, iż Sąd błędnie rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy przyjmując, że skarżący wyburzył łącznik z lat 90-tych, a następnie wybudował go ponownie, opierając dach łącznika na nieruchomości R. K., informatorki Nadzoru Budowlanego, z którą pozostawał w sporze, jednocześnie pomijając oświadczenia sześciu osób, które potwierdzały, iż dobudówka istniejąca w chwili obecnej jest tą samą, która istniała w latach 90-tych, jako nie mających wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, co uznać należy za rażąco błędne rozpatrzenie materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego w toku postępowania; 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w oparciu o akceptację dokonanego przez organ II instancji niewyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpującego zebrania i błędnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu poprzez nie odniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do pisma z dnia 18 grudnia 2022 r. R. B., z którego bezpośrednio wynika, iż łącznik istniejący w latach 90-tych jest tym samym łącznikiem, który istnieje obecnie na nieruchomości skarżącego, tym samym Sąd dopuścił się dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie i niewłaściwe rozpatrzenie całości materiału dowodowego, nie odnosząc się do dowodu mającego fundamentalne znaczenie dla postępowania; 5) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 81a k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w oparciu o akceptację dokonanego przez organ II instancji uchybienia wymogowi rozstrzygnięcia wątpliwości niedających się usunąć na korzyść strony co do ustalenia w treści zaskarżonej decyzji, że po roku 2000 łącznik miał być wyburzony, a następnie wybudowany raz jeszcze pomimo, iż nie było żadnego dowodu na prowadzenie takich prac budowlanych, a przede wszystkim pozostaje to w sprzeczności z innymi dowodami (pominiętymi przez organ wydający decyzję) potwierdzającymi, że łącznik w stanie obecnym został wybudowany w latach 90-tych abstrahując od tego, że oczywistą sprzecznością z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest, że w roku 2000 łącznik miał być wyburzony i wybudowany od nowa, co przesądza, że w sprawie mamy do czynienia z dwoma zasadniczo sprzecznymi, ale równie prawdopodobnymi w realiach danej sprawy wersjami stanu faktycznego, albowiem całokształt okoliczności przedstawionych w toku postępowania przedstawia wersję odmienną od przyjętej przez organ w decyzji, a w ślad za nim przez Sąd, co przesądza o konieczności rozstrzygnięcia wątpliwości faktycznych na korzyść strony; 6) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w oparciu o akceptację dokonanego przez organ II instancji niewyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpującego zebrania i błędnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność skargi, poprzez uznanie przez Sąd, że z powodu nieczytelności zdjęć lotniczych i satelitarnych pozyskanych przez organy reprografii fotogrametrycznej miejscowości N. nie można zidentyfikować przedmiotowego obiektu, podczas gdy zdjęcie posiadane przez Sąd (przedstawiane do wglądu skarżącemu na rozprawie) było wielokrotnie kserowane, stąd jakość skserowanego zdjęcia wpływa na jego nieczytelność, a nie samo zdjęcie, które zostało przez skarżącego przedłożone w formie czytelnej i klarownej, jednoznacznie wskazując w jakim miejscu znajduje się łącznik; 7) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a. polegające na arbitralnym podważaniu wagi dowodowej jakości zdjęć lotniczych złożonych przez skarżącego, z powołaniem na kwestionowanie jakości i czytelności zdjęć w sytuacji, gdy taka ocena niewątpliwie wymaga wiedzy specjalnej, a tym samym ewentualnego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w sytuacji, gdy Sąd w ślad za organem wskazuje na problemy z odczytaniem zdjęć; 8) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezrefleksyjnie powielenie przez Sąd w ślad za organem, iż zaskarżona decyzja została już w całości oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 24 lipca 2014 r., II SA/Sz 222/14, który został wydany przed pojawieniem się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał, tym samym oparcie się na uzasadnieniu ww. orzeczenia, które odnosi się do odmiennego stanu faktycznego sprawy nie uwzględniającego całości zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego; 9) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w oparciu o akceptację dokonanego przez organ II instancji błędnego uznania, iż w niniejszym postępowaniu nie zachodzi żadna z przesłanek wznowieniowych wymienionych w przepisie, pomimo iż przedłożone przez skarżącego w toku postępowania wznowieniowego dowody jednoznacznie wskazują na istotne dla sprawy, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który ją wydał przesądzające o spełnieniu przesłanki wznowieniowej; co doprowadziło do oddalenia skargi wobec uznania, iż aktualnie istniejąca dobudówka nie jest dobudówką istniejącą w latach 90-tych, ponieważ dobudówka o funkcji gospodarczo- magazynowej miała wymiary 1,20 m x 2,20 m, a obiekt istniejący obecnie i stanowiący przedmiot postępowania ma wymiary 5,5 m x 2,15 m, co doprowadziło Sąd do lakonicznego stwierdzenia, że przedłożone przez skarżącego nowe dowody nie mogą dowodzić faktów innych, niż te, które wynikają z treści ostatecznej decyzji, co w konsekwencji stanowi o nie zebraniu i nie rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji nie odniesieniu się do tego przez Sąd w swoim rozstrzygnięciu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do tego, czy została w niej spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. czy w sprawie zakończonej ostateczną decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w tym w szczególności z motywów wyroku Wojewódzkiego Sądu Adminisstracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lipca 2014 r., II SA/Sz 222/14, w miejscu obiektu budowlanego będącego przedmiotem nakazu rozbiórki orzeczonego decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r. istniał uprzednio inny obiekt budowlany. W powyższym wyroku wskazano, że: "Fakt istnienia dobudówki przy granicy z działką nr [...] potwierdzają dokumenty sporządzone na potrzeby decyzji z dnia 12 września 2000 r. wydanej przez Starostę Gryfickiego. Dobudówka, o funkcji gospodarczo-magazynowej, miała wymiary 1,20 m x 2,20 m. Obiekt istniejący obecnie i stanowiący przedmiot niniejszego postępowania ma wymiary 5,5 m x 2,15 m. Z pewnością więc nie są one tożsame, a ani poprzednia właścicielka działki nr [...] w N, ani skarżący, nie uzyskali pozwolenia na budowę, ani użytkowanie obiektów gospodarczo – magazynowych, w takim kształcie jakim obecnie istnieją". Wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., II OSK 3139/14, NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 lipca 2014 r., II SA/Sz 222/14. W wyrokach tych przesądzono zatem prawomocnie, że w miejscu obiektu budowlanego będącego przedmiotem nakazu rozbiórki orzeczonego decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r. istniał uprzednio inny obiekt budowlany. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przedstawione przez niego dowody w postaci zdjęć Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie oraz oświadczenia R. B. z dnia 18 grudnia 2022 r. potwierdzają okoliczność istnienia obiektu objętego decyzją o rozbiórce już w latach 90-tych, czyli przed datą przyjętą we wznawianej decyzji oraz fakt, iż jest to ten sam łącznik, który istnieje obecnie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zasadnie organy obu instancji uznały, że powołany przez skarżącego dowód w postaci zdjęcia lotniczego miejscowości N. z 1993 r. pozyskanego z Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie nie wnosi nic nowego do sprawy. W opinii WSA, organy w sposób właściwy odniosły się do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym do "nowych" okoliczności i dowodów w sprawie) i zasadnie uznały, że przedstawione przez skarżącego dowody w postaci zdjęć Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki spornej "dobudówki". Żaden z dowodów przedłożonych przez skarżącego nie przesądza bowiem, że łącznik pomiędzy nieruchomościami znajdujący się obecnie na nieruchomości skarżącego jest tym samym łącznikiem, który został wybudowany w latach 90-tych. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodzić się należy z WSA, akceptującym w tym zakresie stanowisko WINB i GINB, że przedstawione przez skarżącego kasacyjnie dowody nie podważają prawomocnych ustaleń faktycznych zawartych w decyzji WINB z 13 stycznia 2014 r. Nie przesądzają bowiem w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że łącznik pomiędzy nieruchomościami znajdujący się obecnie na nieruchomości skarżącego kasacyjnie jest tym samym łącznikiem, który został wybudowany w latach 90-tych. Podkreślić należy, że w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji WINB z 13 stycznia 2014 r. ustalono, że w miejscu obiektu budowlanego będącego przedmiotem nakazu rozbiórki orzeczonego decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r. istniał uprzednio inny obiekt budowlany. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że przedstawiona przez Sąd I instancji oraz organy administracyjne ocena dowodów przedstawionych przez skarżącego kasacyjnie nie była dowolna, lecz wynikała z prawidłowo przeprowadzonej ich analizy. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. (zarzut 1); art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. (zarzut 2); a także art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. (zarzut 3). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. (zarzut 4), nawiązującego do zarzutu 1, stwierdzić trzeba, że dołączone do skargi (k. 8) pismo z dnia 18 grudnia 2022 r. R. B. zostało sporządzone po wydaniu zaskarżonej decyzji GINB z 23 listopada 2022 r. Nie było więc brane pod uwagę przez organ rozstrzygający sprawę administracyjną. Sąd administracyjny natomiast ocenia zgodność z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z chwili wydawania zaskarżonego aktu. Abstrahując od powyższego zauważyć wypada, że treść tego pisma i dołączone do niego zdjęcie nie przesądzają w sposób nie budzący wątpliwości, że jest to obiekt objęty decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 81a k.p.a. (zarzut 5), zaznaczyć należy, że to, czy po roku 2000 łącznik miał być wyburzony, a następnie wybudowany raz jeszcze, pomimo iż nie było żadnego dowodu na prowadzenie takich prac budowlanych, nie mogło być rozważane w niniejszej sprawie. Istotą bowiem tej sprawy było ustalenie, czy przedłożone przez wnoszącego o wznowienie postępowania dokumenty stanowią istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a nie oderwane od tej kwestii ponowne rozpatrywanie sprawy zakończonej ostateczną (i prawomocną) decyzją. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. (zarzut 6) należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej zdjęcie, które zostało przez skarżącego kasacyjnie przedłożone, nie było w formie czytelnej i klarownej, jeżeli zaś chodzi o jednoznaczne wskazanie w jakim miejscu znajduje się łącznik, to fakt ten nie przesądza, że obiekt na zdjęciu jest obiektem objętym decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a. (zarzut 7), ponieważ ani WSA, ani organy nie podważały arbitralnie wagi dowodowej jakości zdjęć lotniczych złożonych przez skarżącego, z powołaniem się na kwestionowanie jakości i czytelności zdjęć w sytuacji, gdy taka ocena wymagałaby wiedzy specjalnej, a tym samym ewentualnego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w sytuacji, gdy Sąd w ślad za organem wskazywał na problemy z odczytaniem zdjęć. Do stwierdzenia bowiem, że jakość tych zdjęć nie pozwala na jednoznaczne poczynienie na ich podstawie ustaleń w zakresie tego, czy przedstawiają one obiekt objęty decyzją WINB z 13 stycznia 2014 r., czy inny obiekt, nie potrzeba było wiadomości specjalnych, lecz wystarczało zwykłe doświadczenie życiowe. Stanowisko Sądu i organów nie było więc arbitralne, lecz wynikało z oceny przedłożonych zdjęć dokonanej na podstawie doświadczenia życiowego. Usprawiedliwionych podstaw nie ma także zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. (zarzut 8). Stanowisko bowiem Sądu I instancji i organów nie było bezrefleksyjnym powieleniem przez Sąd w ślad za organem, iż zaskarżona decyzja została już w całości oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 24 lipca 2014 r., II SA/Sz 222/14, który został wydany przed pojawieniem się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał, lecz zostało zajęte po należytym rozważeniu przedstawionych dowodów i dokonaniu ich oceny, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku i motywów kontrolowanych przez Sąd decyzji. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, WSA uwzględnił całość zebranego materiału dowodowego i należycie materiał ten rozpatrzył. W konsekwencji powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ nieuwzględnienie skargi nastąpiło nie wskutek akceptacji dokonanego przez organ II instancji błędnego uznania, iż w niniejszym postępowaniu nie zachodzi żadna z przesłanek wznowieniowych wymienionych w przepisie, lecz z uwagi na należytą analizę i prawidłową ocenę wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, przedłożone przez skarżącego w toku postępowania wznowieniowego dowody nie wskazywały jednoznacznie na istotne dla sprawy, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który ją wydał, przesądzające o spełnieniu przesłanki wznowieniowej, a jedynie potwierdzały istnienie obiektu budowlanego w miejscu, w którym znajduje się obecnie obiekt przeznaczony do rozbiórki. Nie pozwalały one jednak na jednoznaczne ustalenie, czy był to ten sam obiekt, który ma zostać rozebrany i nie podważały wcześniejszych odmiennych ustaleń poczynionych w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.