II OSK 2132/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1490/17 w sprawie ze skargi H. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1490/17, oddalił skargę H. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach: 22 kwietnia 2014 r., 27 maja 2015 r., 11 sierpnia 2015 r. przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] ustalili, iż na działce nr ew. [...] przy ul. S. [...] w I. inwestor – H. F. zrealizowała budynek gospodarczy w oparciu o decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. Wójta Gminy [...] o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego w sposób istotny odstępując od zatwierdzonego projektu budowlanego, poprzez zwiększenie długości i szerokości budynku od strony południowo-wschodniej, rezygnację z wykonania podcienia wejściowego o wym. 1,7 m x 1,7 m, zmianę wysokości ścian kolankowych w granicy działki o ok. 40 cm. Zmianie uległa powierzchnia zabudowy, kubatura budynku, jego wysokość oraz sposób zagospodarowania działki. Budynek w dniu kontroli znajdował się w stanie surowym zamkniętym, a budowa była prowadzona bez nadzoru osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane oraz nie był prowadzony dziennik budowy. W związku z powyższymi ustaleniami postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r. organ powiatowy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia oceny technicznej wraz z określeniem zakresu robót budowlanych pozostałych do wykonania. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. PINB [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego obiektu. Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] uchylił decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego. W dniu 8 grudnia 2015 r. pełnomocnik inwestora A. K. przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego. W związku z niekompletną dokumentacją organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonego projektu budowlanego zamiennego. W dniu 22 kwietnia 2016 r. A. K. przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową. W dniu 29 czerwca 2016 r. H. F. złożyła do organu powiatowego pismo informujące o cofnięciu pełnomocnictwa A. K., z prośbą o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy. Następnie pismem z dnia 2 września 2016r. wniosła do organu powiatowego o "odrzucenie projektu złożonego przez mojego byłego pełnomocnika" oraz o doprowadzenie obiektu "do zgodności z projektem na który było wydane pozwolenie na budowę". H. F. zakwestionowała projekt zamienny złożony przez jej pełnomocnika oświadczając, że nie zamierza realizować zaleceń wynikających z tego projektu, przy czym sama nie złożyła innego projektu zamiennego. PINB [...] uznał stanowisko inwestora za jednoznaczne z niewypełnieniem obowiązków wynikających z decyzji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. nakładającej na inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego obiektu i decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), nakazał H. F. rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania H. F., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że stan faktyczny i prawny omawianej sprawy wypełnia przesłanki art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Niewątpliwie słusznie organ I instancji zakwalifikował roboty budowlane jako istotnie odstępujące od warunków i ustaleń zawartych w pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym. Zasadnie też prowadził postępowanie administracyjne w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakładając na inwestora obowiązek dostarczenia projektu budowlanego zamiennego. Jak wynika z akt sprawy H. F. w piśmie z dnia 2 września 2016 r. wskazała wprost, że wnosi o "odrzucenie projektu złożonego przez mojego byłego pełnomocnika A. K. i wstrzymanie się z kolejnymi decyzjami w tej sprawie." Kwestionując złożony projekt zamienny H. F. nie przedstawiła nowego projektu zamiennego zarówno przed organem I instancji jak i w toku postępowania odwoławczego. Organ wojewódzki podzielił więc stanowisko organu I instancji, iż inwestor nie skorzystał z możliwości wynikającej z prowadzonego postępowania naprawczego, mającego doprowadzić wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem i wymaganego projektu zamiennego nie przedłożył. Tak więc decyzja orzekająca o rozbiórce jest zasadna i zgodna z przepisem art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję organ odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. F., zarzucając naruszenie: art. 51 ust. 5, art. 103 ust. 2 Prawa Budowlanego, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że bezsporne jest, że w obiegu prawnym znajduje się ostateczna i prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] września 2015 r., którą nałożono na skarżącą jako inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku gospodarczego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Decyzja ta została wydana po uprzednim wstrzymaniu robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegających od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego. Bezsporne jest również, iż powyższa decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek uchylenia decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...]. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] oznacza, że nie jest już możliwym doprowadzenie obiektu "do zgodności z projektem na który było wydane pozwolenie na budowę", czego domagała się skarżąca w piśmie z dnia 2 września 2016 r. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej złożył projekt budowlany zamienny, który skarżąca zakwestionowała wnosząc o jego odrzucenie i oświadczając, że nie zamierza realizować zaleceń wynikających z tego projektu, przy czym sama nie złożyła innego projektu zamiennego. Zdaniem Sądu, w tej sytuacji organ trafnie uznał, że skarżąca nie wywiązała się z nałożonego obowiązku, co skutkowało zastosowaniem art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Z uwagi na charakter odstępstw dokonanych przez inwestora, a także brak możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, wydanie nakazu rozbiórki w takim zakresie w jakim inwestycję zrealizowano było uzasadnione i znajdowało oparcie w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, który kończy postępowanie naprawcze. Sąd uznał, że postępowanie naprawcze było prowadzone we właściwym trybie i na podstawie właściwej ustawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła H. F., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi przez Sąd oraz nieuchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, pomimo ewidentnego naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na zaaprobowaniu przez Sąd wadliwego, nierzetelnego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego oraz poczynionych przez nie błędnych ustaleń faktycznych, iż obiekt budowlany zrealizowano z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu w sytuacji gdy zgromadzona w sprawie dokumentacja do sformułowania takiej oceny nie uprawniała, oraz nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do dokumentów, które potwierdzały wykonanie budynku w sposób prawidłowy; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem nieprawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie zrealizowania obiektu budowlanego z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu, co doprowadziło do bezzasadnego zobowiązania skarżącej do opracowania projektu zmiennego i finalnie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku; 3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi przez Sąd oraz nieuchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, pomimo ewidentnego naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na zaaprobowaniu przez Sąd wadliwego, nierzetelnego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego oraz poczynionych przez nie błędnych ustaleń faktycznych, co do możliwości doprowadzenia spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem albowiem wobec pozytywnego zatwierdzenia projektu przedstawionego przez ówczesnego pełnomocnika skarżącej, potwierdzono, co do zasady możliwość konwalidacji stwierdzonych wad budynku, z kolei dokonana po jego cofnięciu, ocena braku możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem była przedwczesna skoro skarżącej uniemożliwiono przedłożenie nowego projektu, nadto mając na uwadze fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa A. K., Sąd nie zauważył, że wobec skarżącej nie zostały zrealizowane podstawowe zasady postępowania tj. zasada zaufania, informacji i wyjaśniania zasadności przesłanek, tym bardziej, iż skarżąca po wypowiedzeniu pełnomocnictwa podejmowała samodzielnie czynności zmierzające do skonsultowania z organem projektu optymalnego z prawnego punktu widzenia, organ zaś w myśl powołanych zasad nie wykazał wystarczającej aktywności i nie wyjaśnił motywów swej decyzji w uzasadnieniu; 4) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy sformułowane przez skarżącą żądanie odrzucenia projektu zmiennego przedstawionego przez jej ówczesnego pełnomocnika połączone z wnioskiem o umożliwienie złożenia innego projektu, należało w istocie kwalifikować jako wniosek o przedłużenie terminu do przedstawienia nowego, akceptowanego także przez skarżącą projektu zmiennego, zwłaszcza, iż skarżąca poza sformułowaniem ww. żądania podejmowała także działania zmierzające do skonsultowania nowego projektu z pracownikami PINB, co mając na uwadze fakt, iż termin o którym mowa art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ma charakter jedynie procesowy i objęty tzw. luzem administracyjnym, a orzeczenie nakazu rozbiórki w myśl Prawa budowlanego, jest najdalej idącą sankcją za naruszenie przepisów ustawy, zasadnym i racjonalnym czyniło jego przedłużenie; 5) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez jego niezasadne zastosowanie będące następstwem błędnych ustaleń faktycznych o braku możliwości doprowadzenia spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy do sformułowania takiej oceny nie uprawniał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie przesłanki dotyczące nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a, które nie występują w rozpoznawanej sprawie. Niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi przez Sąd oraz nieuchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, pomimo ewidentnego naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na zaaprobowaniu przez Sąd wadliwego, nierzetelnego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego oraz poczynionych przez nie błędnych ustaleń faktycznych, iż obiekt budowlany zrealizowano z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu w sytuacji, gdy zgromadzona w sprawie dokumentacja do sformułowania takiej oceny nie uprawniała, oraz nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do dokumentów, które potwierdzały wykonanie budynku w sposób prawidłowy. Fakt, że budynek gospodarczy wykonano z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego wynika jednoznacznie z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 11 sierpnia 2015r. z udziałem pełnomocnika skarżącej. Niewątpliwą okolicznością jest także to, że decyzja o pozwoleniu na budowę wymienionego budynku wydana przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] grudnia 1992 r., została uchylona decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...]. Decyzja ta nie została zakwestionowana przez skarżącą kasacyjnie, podobnie jak i decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...], z dnia [...] września 2015 r., którą nałożono na skarżącą, jako inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Wobec pozostawania w obrocie prawnym wymienionych decyzji, nie można zatem uznać, że ustalenia co do istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę dokonane w powołanym wyżej protokole kontroli, jak i wcześniejszych kontrolach są wadliwe. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania opisany w punkcie 3 skargi kasacyjnej. Zgodnie z powołaną wyżej decyzją nr [...], z dnia [...] września 2015 r., pełnomocnik skarżącej A. K., będący inżynierem budowlanym z właściwymi uprawnieniami, co wynika z załączonych dokumentów, przedłożył organowi w dniu 22 kwietnia 2016r. kompletny projekt zamienny, który został zaaprobowany. Skarżąca kasacyjnie w piśmie z dnia 29 czerwca 2016r. wycofała jednak pełnomocnictwo A. K. a następnie w dniu 2 września 2016r. złożyła pismo, w którym oświadczyła, że wnosi o odrzucenie złożonego projektu zamiennego, bowiem budynek stoi już od 1993r. a całe postępowanie jest bezzasadne i wcześniejsze kontrole nie wykazały odstępstw od pierwotnego projektu. Poza tym, budynek jest w budowie i może dokonać zmian oraz doprowadzić obiekt do zgodności z projektem. Ponadto, prosi o wyznaczenie nowego terminu i uwzględnienie jej interesu. Z treści tego pisma wynika, że skarżąca kasacyjnie uważała, że budynek został wykonany zgodnie z pierwotnym projektem ale jednocześnie przyznała, że możliwe jest dokonanie zmian, które doprowadzą do zgodności z tymże projektem. Kwestia charakteru odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, jak wyżej powiedziano, została już wcześniej przesądzona w ostatecznej decyzji nakazującej złożenie projektu zamiennego. Twierdzenie zatem, że przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę, powinno być w sprawie przeprowadzone ponowne postępowanie dowodowe w tym zakresie jest nieuprawnione. Na tym etapie postępowania istotne jest przede wszystkim, czy został złożony projekt budowlany zamienny spełniający wymogi prawa. Skarżąca swoim działaniem doprowadziła do wycofania złożonego przez jej pełnomocnika projektu zamiennego i nie podjęła żadnych działań, które pozwalałby by zakładać, że ma zamiar złożyć nowy projekt. Miała przy tym świadomość, że w obrocie prawnym jest decyzja nakładająca na nią taki obowiązek. Prośba o wyznaczenie nowego terminu zawarta w jej piśmie była w tej sytuacji bezprzedmiotowa i co najwyżej miała na celu przedłużenie postępowania. Należy także podkreślić, że od dnia złożenia przez skarżącą pisma o wycofaniu projektu zamiennego w dniu 2 września 2016r. do dnia wydania decyzji w dniu [...] stycznia 2017r. nakazującej rozbiórkę obiektu, upłynęły ponad 4 miesiące. W tym czasie skarżąca mogła zatem podjąć działania zmierzające do wykonania decyzji z [...] września 2015r. zobowiązującej do przedłożenia projektu zamiennego. W zaistniałych okolicznościach, organy orzekające w sprawie, biorąc pod uwagę wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2015r. zobowiązującą do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego prawidłowo oceniły, że skarżąca kasacyjnie nie przedłożyła w wyznaczonym terminie takiego projektu. Zauważyć należy także, że nie zachodził w sprawie obowiązek pouczania skarżącej w trybie art. 9 k.p.a. Skarżąca miała pełną świadomość stanu faktycznego sprawy, jak i obowiązków jakie na niej ciążyły ( zapoznawała się z aktami sprawy) oraz konsekwencji jakie mogą zaistnieć w razie ich niewykonania. Wynika to jednoznacznie z pisma z dnia 2 września 2016r. w którym wycofując złożony projekt zamienny prosiła o powstrzymanie się od podejmowania decyzji w sprawie. Za niezasadne należy także uznać zarzuty naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie, jak wyżej powiedziano, skarżąca kasacyjnie miała wystarczająco dużo czasu na złożenie zamiennego projektu budowlanego, także po wycofaniu projektu złożonego przez jej pełnomocnika. Gdyby posiadała taką wolę, to okres 4 miesięcy był wystarczający do dokonania takiej czynności. Twierdzenie, że organ I instancji powinien był jej pismo potraktować jako wniosek o wyznaczenie nowego terminu jest nieuprawnione w przedstawionych wyżej okolicznościach sprawy. Należy także zauważyć, że upływ terminu procesowego do przedłożenia projektu zamiennego nie powoduje, że wygasa sam obowiązek jego przedłożenia. Skarżąca mogła projekt złożyć także po upływie terminu bez jego ponownego wyznaczania. Zasadnie zatem organy uznały, że skarżąca kasacyjnie nie złożyła zamiennego projektu budowlanego i zgodnie z art. 51 ust 5 Prawa budowlanego nakazały rozbiórkę budynku gospodarczego. Twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że organy nie rozważyły zastosowania innych sankcji niż rozbiórka, przewidzianych w powołanym wyżej przepisie, jest nieuzasadnione. Nakaz zaniechania prowadzenia dalszych robót budowlanych, wobec wybudowania budynku z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego, prowadziłby w rezultacie do zaakceptowania stanu niezgodnego z prawem. Doporowadzenie zaś obiektu do stanu poprzedniego było niemożliwe, jako że obiekt został nowo wybudowany. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).