II OSK 2125/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1025/17 w sprawie ze skargi D. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1025/17, oddalił skargę D. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W toku tych czynności kontrolnych przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] ustalili, że na części działki nr ewid. [...] wydzielonej elementami prefabrykowanymi stanowiącej własność B. Z. i T. Z. prowadzona jest przez D. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "D. [...]" działalność usługowa (gry na automatach) pn. "[...]". Na terenie działki posadowiono gotowy blaszany kontener, niepowiązany trwale z gruntem (na kołach), o wymiarach: 4,05 m x 2,81 m i wysokości zmiennej ok. 2,80-2,90 m, z dachem jednospadowym, ze spadkiem w kierunku własnej działki. Obiekt wyposażony w automaty do gier (3 szt.), instalację elektryczną, alarmową, monitoring zewnętrzny i wewnętrzny. Przy kontenerze ustawiono WC typu Toy-Toy. Obiekt został wygrodzony od pozostałej części działki betonowymi elementami (ogrodzenie wewnętrzne). Wejście do przedmiotowego kontenera znajduje się bezpośrednio od ulicy J. Pismem z dnia 30 maja 2016 r. organ powiatowy zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] o udzielenie informacji, czy na budowę przedmiotowego obiektu zostało udzielone pozwolenie na budowę bądź dokonane zgłoszenie robót budowlanych. Z udzielonej odpowiedzi z dnia 3 czerwca 2016 r. wynika, że Starostwo Powiatowe w [...] nie posiada dokumentacji związanej z budową przedmiotowego obiektu. W dniu 7 czerwca 2016 r. PINB w [...] zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] o udzielenie informacji, czy lokalizacja przedmiotowego obiektu jest zgodna z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. poinformowano, że lokalizacja ww. obiektu jest niezgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. PINB decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nakazał "N. [...]" i współwłaścicielom nieruchomości B. Z. oraz T. Z. rozbiórkę przedmiotowego blaszanego kontenera wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzenia odwołania złożonego przez B. i T. Z., decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc, że w stosunku do firmy nie można wszcząć i prowadzić postępowania, a w konsekwencji wydać decyzji administracyjnej, a nadto należy mieć na względzie kolejność adresatów obowiązków wynikającą z przepisów prawa. W toku ponownego rozpatrywania sprawy PINB stwierdził, iż lokalizacja samowolnie wybudowanego przedmiotowego kontenera blaszanego wyposażonego w automaty do gier (3 szt.) wraz z instalacją elektryczną, alarmową, monitoringiem zewnętrznym i wewnętrznym, oraz WC typu Toy-Toy, w którym prowadzona jest działalność usługowa, narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. uchwalonego przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Woj. [...]. z dnia [...] czerwca 2013 r. pod poz. [...]. W związku z powyższym organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), nakazał D. G. rozbiórkę blaszanego kontenera, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył D. G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 28 Prawa budowlanego "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Zaznaczył, że katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ww. ustawy, zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Stosowanie wykładni rozszerzającej jest w tym wypadku niedopuszczalne. W ocenie organu wojewódzkiego, nie ulega wątpliwości, że wybudowanie przedmiotowego obiektu wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przedmiotowy obiekt nie jest trwale połączony z gruntem, jednakże okres od jakiego istnieje (marzec 2016 r.) pozwala na stwierdzenie, iż obiekt ten nie ma charakteru tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. W myśl ww. przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania) "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu ". Jak wynika z akt sprawy od momentu jego wzniesienia upłynęły 120 dni kalendarzowe. Zatem zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga on decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ okres rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, okazał się dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, a jego funkcja i użytkowanie wskazuje, iż inwestor miał zamiar użytkowania go dłużej niż wskazany wyżej okres. W związku z powyższym, organ II instancji uznał, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 48 Prawa budowlanego jest prawidłowe. Dalej, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do kwestii zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, [...]WINB stwierdził, iż kwestionowany obiekt narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Działka, na której posadowiony jest sporny obiekt znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MW/U-26. W § 16 pkt 1 ww. planu ustalone zostały zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego na terenach oznaczonych symbolami MW/U. W myśl § 16 ust. 1 pkt 4 lit. c) ww. uchwały "w sąsiedztwie pasów ulicznych obejmuje się zakazem realizacji pawilony handlowe z wykorzystaniem blach, drewna innych materiałów tymczasowych, z zastrzeżeniem dopuszczenia lokalizacji kiosków z prasą i innymi towarami". Ponadto zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 4 lit. d) "zakazuje się lokalizacji obiektów tymczasowych". Ustalenie to uzasadnia zastosowanie w niniejszej sprawie sankcji określonej w art. 48 ust.1 Prawa budowlanego. Organ wojewódzki powołując się na wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 104/04, zaznaczył, iż nie ma racji skarżący twierdząc, że przedmiotowy pawilon nie jest obiektem budowlanym. Ponadto nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, zgodnie z którym, w przedmiotowej sprawie nie doszło do budowy lecz do "posadowienia" czy też "ustawienia" pawilonu. Wyjaśnił przy tym, że niezależnie od użytego sformułowania w efekcie powstał obiekt bez wymaganego prawem zezwolenia właściwego organu, co uzasadnia podjęcie przez organ nadzoru budowlanego czynności kompetencyjnych. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia 13 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. G., zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż ustawienie kontenera blaszanego nie jest równoznaczne z jego budową, dlatego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący wyjaśnił, iż konstrukcja kontenera posiada odpowiedni atest higieniczny ([...]), wydany przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny, określający go jako zawierający "płyty warstwowe z dwoma okładzinami z blachy stalowej i rdzeniem ze styropianu" i fizycznie przez swój charakter nie jest trwale związany z gruntem. Na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane, w tym w szczególności art. 3 ust. 3, budowlą jest tylko taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem. Skoro zatem przedmiotowy kontener nie pozostawał trwale związany z gruntem, to nie może być mowy o tym, aby był obiektem budowlanym. W jego ocenie, błędnie zastosowano art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, stwierdził, że nietrafny jest zarzut, jakoby postawienie blaszanego kontenera, niepowiązanego trwale z gruntem będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nie wymagało pozwolenia na budowę, bowiem zdaniem skarżącego obiekt ten nie jest obiektem budowlanym. Sąd wskazał, że art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego określa, że budynek to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie Sądu, niewątpliwie obiekt będący przedmiotem postępowania jest wydzielony z przestrzeni przez przegrody budowlane (ściany) oraz posiada dach. Kwestionowane przez skarżącego jest trwałe związanie z gruntem oraz posiadanie fundamentów. Sąd podkreślił, że podziela pogląd organu, że o trwałości związania z gruntem przesądza posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie administracyjnym. Z tego też względu inwestycję tę należy zakwalifikować jako trwale związaną z gruntem. Sąd wskazał także, że przedmiotowy kontener nie zalicza się do kategorii obiektów tymczasowych, dlatego też wykonanie tego obiektu wymagało uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28), ponieważ tego typu obiekt nie został zwolniony na mocy art. 29-30 Prawa budowlanego z tego obowiązku. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego kontenera. W przypadku wystąpienia samowoli budowlanej możliwe jest wszczęcie procedury legalizacyjnej z art. 48 Prawa budowlanego lecz tylko wtedy gdy obiekt swym usytuowaniem nie narusza przepisów planistycznych zawartych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie taka procedura legalizacyjna nie została uruchomiona bowiem lokalizacja obiektu narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Reasumując Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego i naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył D. G., wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący, na podstawie art. 174 p.p.s.a., zarzucił: 1) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez celowe obejście prawa, nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów państwa; 2) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzeniu postępowania wobec skarżącego w sytuacji nieuwzględnienia żadnych wniosków dowodowych, które w sposób obiektywny miały istotne znaczenie dla sprawy, co więcej mimo ciążącego obowiązku nie podjęto nawet próby zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 3) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 84 k.p.a., polegającym na braku powołania biegłego lub biegłych, w sytuacji konieczności posiadania wiedzy specjalnej, w wyniku czego doszło do uznania, iż "kontener o konstrukcji stalowej" jest obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem bez uwzględnienia jego charakterystyki i właściwości; 4) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., polegającym na tym, iż błędna wykładnia artykułu 48 ust. 1 Prawa budowlanego skutkuje, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i bezzasadne; 5) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem reguł wskazanych w treści art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, jak również z niewiadomych przyczyn pominięcie, co najmniej kilku orzeczeń, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tworzących jednolitą linie orzeczniczą w zakresie przedmiotowej sprawy, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; 6) naruszenie art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, iż "kontener o konstrukcji stalowej" jest obiektem budowlanym, co w sposób oczywisty jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, jak też wykładnią obowiązujących przepisów, w tym ustawy Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Przede wszystkim, autor skargi kasacyjnej zarzuty te nieprawidłowo sformułował. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów procedury administracyjnej a zatem nie może ich naruszać. Sąd ten dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosuje środki przewidziane w powołanej wyżej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym, formułując w skardze kasacyjnej zarzuty przeprowadzenia niewłaściwej kontroli przez Sąd I instancji, zastosowanych w postępowaniu prowadzonym przez organy administracyjne przepisów procedury administracyjnej, należy wskazać, które przepisy procedury sądowoadministracyjnej zostały przez sąd naruszone w związku z konkretnymi przepisami procedury administracyjnej. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego. W sprawie niesporne jest, że na wynajętym i wydzielonym ogrodzeniem fragmencie działki budowlanej, skarżący postawił w 2016r. kontener o konstrukcji blaszanej, nie posiadający fundamentów, wyposażony w instalację elektryczną, alarmową, monitoring zewnętrzny i wewnętrzny, w którym wstawione są 3 automaty do gier. Obok kontenera ustawiona została toaleta typu Toy-Toy. W obiekcie prowadzona jest działalność usługowa. Zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 art., art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie wniosków dowodowych są całkowicie bezpodstawne. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał jakie istotne okoliczności faktyczne nie zostały ustalone ani też jakie wnioski dowodowe zostały pominięte w toku postępowania, które mogłyby mieć znaczenie dla dokonanych ustaleń faktycznych. Zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia, czy ustawiony kontener jest obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem jest chybiony. Nie budzi bowiem wątpliwości, że kontener nie posiada fundamentów. To, czy z uwagi na stabilność, możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie świadczy o tym, że jest to obiekt trwale związany z gruntem czy też nie, jest kwestią interpretacji przepisów prawa i nie może stanowić przedmiotu opinii biegłego. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom powołanego przepisu. Organ przedstawił ustalony stan faktyczny sprawy jak i wyjaśnił podstawę prawną swego orzeczenia. Twierdzenie o pominięciu bliżej nie określonych orzeczeń sądów administracyjnych jest zupełnie niezrozumiałe w kontekście podniesionego zarzutu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego to również i ten zarzut jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej kontener będący przedmiotem postępowania jest obiektem budowlanym. Stosownie do treści art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, w jego brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji, ilekroć w ustawie mowa jest o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadny jest pogląd wyrażony przez organy orzekające w sprawie, że obiekt kontenerowy posadowiony na wynajętej działce przez skarżącego kasacyjnie, stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, o jakim mowa w przytoczonym wyżej przepisie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy obiekt taki wymagał pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 12, 24 i 25 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymagała budowa następujących tymczasowych obiektów budowlanych: - niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 pkt 12); - obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych (art. 29 pkt 24) oraz - stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel (art. 29 pkt 25). W związku z powyższym należy uznać, że sporny obiekt kontenerowy warunków określonych w zacytowanych przepisach nie spełniał. Ponieważ obiekt taki, jak zrealizowany w rozpoznawanej sprawie, nie został wymieniony w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, to sytuacja taka oznacza, że nie był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, wobec niekwestionowania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], że obiekty takie jak zrealizowany przez skarżącego kasacyjnie nie mogą być sytuowane w miejscu jego posadowienia, prawidłowo, z uwagi na brak możliwości zalegalizowania dokonanej samowoli, na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazano jego rozbiórkę. Wobec braku usprawiedliwionych zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).