II OSK 213/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. N. i I. N., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt II SA/Go 420/23, w sprawie ze skargi S. N. i I. N., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze, z dnia 25 stycznia 2023 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, , oddala skargę kasacyjną.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt II SA/Go 420/23, oddalił skargę S. N. i I. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 25 stycznia 2023 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji wnioskiem z dnia 10 czerwca 2020 r. J. G. wystąpił do Burmistrza Ś. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...] w obrębie [...] miasta Ś. przy ul. [...]. Burmistrz Ś. decyzją z dnia 1 kwietnia 2021 r., nr [...] – działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) – dalej: "u.p.z.p." – ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze, po rozpoznaniu odwołania D. S., J. S., K. J., M. J., S. P., W. B., S. N. i I. N., decyzją z dnia 18 maja 2021 r., nr [...] – działając na podstawie m.in. art. 52, art. 54, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i 5, art. 64 ust. 1 u.p.z.p., § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) – dalej: "rozporządzenie" – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek skargi I. N. i S. N., wyrokiem z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 941/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił obie powyższe decyzje. Sąd uznał m.in., że analiza urbanistyczna, w oparciu o którą ustalone zostały warunki zabudowy w zaskarżonej decyzji, obciążona jest wadami (opisanymi szczegółowo w uzasadnieniu wyroku), powodującymi konieczność sporządzenia ponownej analizy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz Ś., decyzją z dnia 15 listopada 2022 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. D. S., J. S., K. J., M. J., S. P., W. B., S. N. i I. N. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze decyzją z dnia 25 stycznia 2023 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. S. N. i I. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na powyższą decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności Sąd ten wskazał, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt, iż sprawa ta była już przedmiotem orzekania przez Sąd Wojewódzki, który prawomocnym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 941/21 uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Zielonej Górze z dnia 18 maja 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ś. z dnia 1 kwietnia 2021 r. ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowanie znajduje przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1354, ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe Sąd rozpoznając przedmiotową skargę zobowiązany był zbadać, czy organy ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo zastosowały się do oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Sądu z 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 941/21 i czy wykonane zostały wskazania w nim zawarte, a zatem czy organy nie dopuściły się naruszenia cyt. art. 153 P.p.s.a. Przystępując do oceny zgodności z prawem objętych skargą decyzji Sąd Wojewódzki wskazał, iż ich podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy u.p.z.p., według stanu prawnego nieuwzględniającego zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 922) i ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1986). W myśl bowiem art. 9 pierwszej z ustaw zmiana nie dotyczy spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, czyli przed 27 maja 2021 r., a wniosek inicjujący postępowanie w sprawie złożony został 10 czerwca 2020 r., a w myśl art. 4 drugiej z ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli przed 3 stycznia 2022 r. Podobnie odnośnie przepisów wykonawczych tzn. zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., Nr 164, poz. 1588), w brzmieniu nie uwzględniającym zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021r. poz. 1223). Zgodnie bowiem z treścią §2 ww. rozporządzenia, do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nowa analiza urbanistyczna nie wzbudziła zastrzeżeń Sądu rozpoznającego skargę. Ma ona prawidłowo określone linie rozgraniczające teren inwestycji, a także granice terenu analizowanego wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz nie mniejszej niż 50 m, bo 60 m (3 x 20 m). Zgodnie z oceną prawną i wskazaniami Sądu w wyroku z 29 grudnia 2021 r., do analizy uwzględnione zostały w całości działki zabudowane, przez których część przebiega linia graniczna obszaru analizowanego (należy do nich m.in. działka nr [...]). Zauważyć należy także, iż stosownie do zastrzeżeń Sądu zawartych w wyroku z dnia 29 grudnia 2021 r., w aktualnej analizie urbanistycznej ujęta została poprzednio pominięta działka nr [...]. Organ I instancji podkreślił do tego, że do analizy przyjęte zostały wszystkie budynki znajdujące się w obszarze analizowanym o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, w zabudowie bliźniaczej, wielorodzinnej, usług zdrowia, byłej placówki opiekuńczo-wychowawczej i zamieszkania zbiorowego. Powyższe potwierdza analiza tabeli obejmującej wszystkie działki zabudowane objęte obszarem analizowanym zgodnie z załącznikiem nr 3 do decyzji (graficzny wynik analizy). Nie wzbudziło wątpliwości Sądu Wojewódzkiego stwierdzenie przez organy spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zachowania zasady dobrego sąsiedztwa. Co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (dz. nr [...]). Z analizy urbanistycznej wynika, że zachowany zostanie wymóg kontynuacji funkcji w tym obszarze, skoro w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane budynkami o funkcji mieszkaniowej, w tym w zabudowie bliźniaczej (tak jak we wniosku inwestora). Nadto już w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Go 941/21 Sąd stwierdził - w sposób wiążący dla organów i Sądu - spełnienie w/w przesłanki, nie mając wątpliwości, że inwestycja w zakresie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wpisuje się w funkcje istniejącej zabudowy na terenie analizowanym (wskazane zostały przede wszystkim działki nr [...]). Sąd pierwszej instancji uznał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalona została linia zabudowy, nie naruszając treści § 4 rozporządzenia Sąd uwzględnił w tym wiążącą ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w wyroku z 29 grudnia 2021 r., gdzie uznane zostało za dopuszczalne wyznaczenie, tak jak ma to miejsce w zaskarżonej decyzji, dwóch linii zabudowy tj. obowiązującej i nieprzekraczalnej. Sąd w wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Go 941/21 zwrócił w tym zakresie uwagę, że w odniesieniu do objętej wnioskiem działki wpływ na takie określenie linii zabudowy ma jej specyficzna lokalizacja pomiędzy drogą publiczną a wewnętrzną. Dlatego za prawidłowe uznał Sąd Wojewódzki określenie w zaskarżonej decyzji linii zabudowy obowiązującej w odległości 6,8 m zgodnie z § 4 ust. ust. 3 rozporządzenia, (przewidującym linię zabudowy jako kontynuacje linii zabudowy budynku znajdującego się w większej odległości od pasa drogowego; budynek znajdujący się na dz. nr [...] jest w odległości 6,8 m od pasa drogowego) i linii nieprzekraczalnej od strony drogi publicznej w odległości 6 metrów od granicy zachodniej działki objętej wnioskiem z pasem drogowym drogi gminnej, na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia, uwzględniając przepisy odrębne – art. 43 ust. 1 u.d.p. Zastrzeżeń Sądu rozpoznającego skargę nie budzi także określenie w zaskarżonej decyzji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki: do 21,3%. Wskaźnik ten ustalony został zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, czyli na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a ten wynosi według analizy urbanistycznej właśnie 21,3%. Także szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej ustalona na poziomie od 8,6 m do 13 m, w ocenie Sądu pierwszej instancji, określona została prawidłowo w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia, tj. na podstawie średniej szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20%. Średnia szerokość elewacji frontowej wynosi bowiem 10,87 m, zatem ustalenia organu w tym zakresie uznać należało za prawidłowe. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczona została przez organ do okapu dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na poziomie do 4,7 m. Takie określenie pozostaje w zgodzie z treścią § 7 ust. 3 rozporządzenia. Organ wyjaśnił w decyzji, iż w obszarze analizowanym w/w wysokość wynosi od 3 do ok. 10,7 m, a na działkach sąsiednich do działki objętej wnioskiem wysokości te są różne tworząc uskok (dz. o nr [...] – 4,3 m i dz. o nr [...]– 4,7 m). W tym zakresie Sąd Wojewódzki za nieuzasadniony uznał zarzut skarżących co do nieustalenia rzeczywistej dokładnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i niedokładne określenie w/w wskaźnika, biorąc pod uwagę, iż tylko odnośnie części działek w obszarze analizowanym w/w parametr został dokładnie określony, a co do pozostałych z użyciem określenia "około". Po wyroku z dnia 29 grudnia 2021 r. analiza urbanistyczna została sporządzona na nowo i także w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w analizie dokonanie zostały nowe ustalenia i nowa ocena. Organ dokonał przede wszystkim bardzo precyzyjnego badania wysokości z użyciem urządzenia o nazwie dalmierz odnośnie działek sąsiadujących z działką objętą wnioskiem. Pozwoliło to na stwierdzenie przez organ wystąpienia uskok w wysokości na działkach sąsiednich wobec działki objętej wnioskiem. Powyższe zaś spowodowało, że organ określił wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na podstawie średniej z obszaru analizowanego tj. do 4,7 m. Według Sądu pierwszej instancji użycie urządzenia dalmierza do dokonania pomiarów na każdej z działek w obszarze analizowanym nie jest wymogiem, co nie oznacza, iż określenie wysokości górnej krawędzi elewacji na działkach innych niż sąsiednie do dz. [...], nosiło w przedmiotowej sprawie znamiona dowolności. Podane w analizie urbanistycznej wartości wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach innych niż sąsiadujące z działką nr [...], co prawda zawierają określenie "około" to jednak podana w tym zakresie wartość określona została z dokładnością co do jednej dziesiątej po przecinku, więc można uznać ją za niedokładną na potrzeby określenia tego wskaźnika. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż określony w decyzji wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jest też zbliżony do wysokości na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką objętą wnioskiem (dz. nr [...] – 4,3 m i [...] – 4,7 m) stąd uzasadnione było stwierdzenie przez organ, że tak określony parametr pozwala na zachowanie ładu przestrzennego. Z kolei w zakresie geometrii dachu dla dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej przewidziano dach dwuspadowy o kącie nachylenia od 20 do 50 oraz dopuszczono też dach płaski lub dach o innym kącie nachylenia połaci niż na dachu głównym nad ewentualnymi garażami, wykuszami, lukarnami. Kalenice budynków zaś równolegle lub prostopadle do granicy z działką pełniącą funkcje drogi wewnętrznej na wysokości do 10,5 m. Powyższe ustalenie pozostaje w zgodzie z § 8 rozporządzenia, czyli ustalenie odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, a te wynoszą właśnie od 20-50 stopni, są płaskie, dwuspadowe, wielospadowe, a kalenice dachów stromych są prostopadłe lub równoległe do frontów działek na wysokości 7-17,45 m, a na ul. [...] wynosi 8-10,5 m. Ponadto nie budziło zastrzeżeń Sądu Wojewódzkiego spełnienie na gruncie przedmiotowej sprawy przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.,, gdyż działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej tj. drogi gminnej na dz. nr [...] (ul. [...]) przez drogę wewnętrzną – dz. nr [...] (ul. [...]). Natomiast odnośnie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dotyczącej tego, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż uprzednio jej spełnienie budziło na gruncie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Go 941/21 wątpliwości. O ile bowiem nie budziły zastrzeżeń według uzasadnienia wyroku z 29 grudnia 2021 r. ustalenia organów dotyczące obsługi w zakresie energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, ogrzewania i gazu, to za niewyjaśnione uznał Sąd Wojewódzki kwestię obsługi wody. W tym zakresie Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Go 941/21 stwierdził, iż organy obu instancji nie dokonały wystarczających ustaleń dotyczących tego, czy istniejące przyłącze wodociągowe jest wystarczające dla rozpoznawanego zmierzenia budowlanego oraz niedostatecznie rozważyły tą kwestię w uzasadnieniu wydanych decyzji. O ile bowiem z pism ZWKiUK sp. z o.o. w Ś. wynika, iż jest w stanie dostarczyć odpowiednią ilość wody za pośrednictwem istniejącej na terenie sieci wodociągowej, nie wskazuje się natomiast w nich, czy nastąpi to pod odpowiednim ciśnieniem, a ta okoliczność była sporna w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Sąd w wyroku z 29 grudnia 2021 r. zobowiązał organ do wyjaśnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy czy istniejące przyłącze jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, objętego wnioskiem. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko organu w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Organ wykonał w sposób prawidłowy wskazania Sądu zawarte w wyroku z 29 grudnia 2021 r., uzyskując od ZWKiUK sp. z o.o. w Ś. jako dostawcy wody stanowisko co do możliwości dostawy wody do dz. nr [...] na wymaganym poziomie, a także co do istniejącego ciśnienia na przyłączu na działce objętej wnioskiem, udokumentowanego badaniem. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, działając w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli S. N. i I. N. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji pomimo naruszenia przez organy art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. polegającego na niewszechstronnym zebraniu materiału dowodowego i nieustaleniu, czy istniejąca sieć wodociągowa jest wystarczająca z punktu widzenia pozostałych użytkowników sieci, jak również poprzez nieustalenie rzeczywistej, dokładnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w odniesieniu do 15 z 21 nieruchomości zabudowanych znajdujących się w obszarze analizowanym, co doprowadziło do ustalenia nierzeczywistego i nieznajdującego potwierdzenia w stanie faktycznym poziomu przywołanego wskaźnika; II. prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji pomimo naruszenia przez organy art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. polegającego na niezastosowaniu się przez organ I instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 941/21 w zakresie istnienia wystarczającej infrastruktury wodociągowej, poprzez ustalenie ciśnienia wody jedynie na przyłączu wodociągowym dla planowanego zamierzenia budowlanego z jednoczesnym pominięciem wykonania stosownych pomiarów w innych częściach istniejącej sieci wodociągowej, w tym na jej końcu z uwzględnieniem interesów innych użytkowników sieci. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji pomimo naruszenia przez organy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia polegającego na ich niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie przy analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej ewidencyjnie nr [...], podczas gdy działka ta, zgodnie z załącznikiem graficznym załączonym do analizy urbanistycznej znajduje się poza obszarem analizowanym, co doprowadziło do zniekształcenia wskaźników nowej zabudowy takich jak wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej czy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli: - na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim; - na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. o zasądzenie solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. - na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (mylnie wskazany jako lit. "b") P.p.s.a. w konfiguracji ze wskazanymi w petitum skargi przepisami K.p.a. oraz przepisami rozporządzenia. W przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego aktu. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu, nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności, oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki trafnie ocenił, że organy obu instancji prawidłowo wykonały zalecenia wynikające z wydanego uprzednio na gruncie rozpatrywanej sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 941/21, nie naruszając tym samym postanowień art. 153 P.p.s.a. W oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy na nowo orzekły o ustaleniu warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Objęte skargą decyzje wydane zostały z uwzględnieniem zarówno do oceny prawnej, jak i wskazań Sądu w wyroku sygn. akt II SA/Go 941/21, Wbrew zarzutom skargi Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Nie można zwłaszcza zgodzić się ze skarżącymi kasacyjnie, że organy wydały swoją decyzję z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, czy zasady oficjalności postępowania dowodowego jak również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie. Sąd Wojewódzki, związany oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z wyroku o sygn. akt II SA/Go 941/21, na gruncie reguł i norm procesowych i materialnoprawnych, wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski i oceny. Decyzja została wszechstronnie uzasadniona, zaś jej ustalenia znajdują odzwierciedlenie w wynikach analizy zawierającej część tekstową i graficzną. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono skutecznie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzutów, za pomocą których można kwestionować ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd Wojewódzki. Na wstępie tej części rozważań trzeba wskazać, że decyzja o warunkach zabudowy określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kwestią o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja, oprócz spełnienia innych wymogów, będzie mieściła się w zakresie pojęcia "dobrego sąsiedztwa", a więc czy jej realizację można będzie w przyszłości zakwalifikować, jako kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżących kasacyjnie zmierza w istocie do wykazania, że w zastanym stanie zainwestowania obszaru analizowanego, nie można mówić o kontynuacji funkcji i cech zabudowy przez projektowane zamierzenie. Ocena taka nawiązuje jednak do bardzo wąskiego rozumienia kontynuacji funkcji ograniczającego nową zabudowę. Takie stanowisko stoi w sprzeczności z jednolicie przyjmowanym w judykaturze, szerokim rozumieniem kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wykładnią systemową i funkcjonalną, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Ustalając warunki zabudowy organ administracyjny ma ustalić, czy z punktu widzenia architektonicznego planowana inwestycja (tutaj: budowa dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej), jest do pogodzenia z legalnie istniejącą zabudową w obszarze analizowanym. Nie jest wymagane, aby planowana inwestycja była identyczna z istniejącą, ale nie ma z istniejącą zabudową kolidować, nie ma z nią pozostawać w wyraźnej sprzeczności, lecz ma być z nią do pogodzenia. Inwestycja planowana w rozpatrywanej sprawie nie koliduje z zabudową istniejącą. Nie zachodzi sprzeczność funkcji, a ustalone w decyzji parametry nie naruszą układu, ani charakteru zabudowy istniejącej. W konsekwencji planowana inwestycja nie naruszy ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Nie jest zasadny zarzut nieustalenia rzeczywistej, dokładnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w odniesieniu do 15 z 21 nieruchomości zabudowanych znajdujących się w obszarze analizowanym, co doprowadziło do ustalenia nierzeczywistego i nieznajdującego potwierdzenia w stanie faktycznym poziomu przywołanego wskaźnika. Jak stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z § 7 ust. 2 wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Stosownie do § 7 ust. 3 jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że prawidłowo przewidziano cechy zabudowy, w tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, w odniesieniu do istniejącej w obszarze analizowanym wysokości budynków położnych na działkach sąsiednich. Należy mieć na uwadze, że nie stoi w sprzeczności z przytoczonymi wyżej przepisami określenie górnej krawędzi elewacji frontowej w wielkości odbiegającej od krawędzi istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich czy też od średniej wielkości występującej na obszarze analizowanym, o ile wielkość ta będzie precyzyjnie określona i jednocześnie zapewnione będzie także zachowanie ładu architektonicznego. Powyższe warunki w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji zostały spełnione. Organ dokonał dokładnych pomiarów wysokości elewacji frontowych budynków zlokalizowanych przy ul. [...] przy pomocy dalmierza. Co do zasady, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, konieczne jest zatem posiadanie informacji, jaką wysokość tej krawędzi mają budynki znajdujące się na działkach sąsiednich (bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji). Jako działki sąsiednie organ uznał działki zabudowane położone możliwie najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy. Najbliższymi sąsiednimi działkami zabudowanymi na podstawie których należy wyznaczyć (przedłużyć) linię górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki są działki o nr ewid. [...] - 4,3 m i [...] - 4,7 m. Wysokości gzymsu są różne tworząc uskok. Dodatkowo ul. [...] (dz. nr ewid. [...]) w stosunku do publicznej drogi gminnej ul. [...] (dz. nr ewid. [...]) wznosi się a jej rzędne wahają się od 90,0 m n.p.m. do 97,1 m n.p.m. Średnia wysokość w obszarze analizowanym wynosi 4,7 m. W związku z treścią § 7 ust. 3 rozporządzenia zasadnie przyjęto wysokość do okapu do 4,7 m zgodnie z wielkością średnią tego parametru w obszarze analizowanym dla obu budynków, przyjmując, że rozwiązanie to nie zaburzy ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Nie może podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku zarzut niezastosowania się organów do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 941/21 w zakresie istnienia wystarczającej infrastruktury wodociągowej, poprzez ustalenie ciśnienia wody jedynie na przyłączu wodociągowym dla planowanego zamierzenia budowlanego z jednoczesnym pominięciem wykonania stosownych pomiarów w innych częściach istniejącej sieci wodociągowej, w tym na jej końcu z uwzględnieniem interesów innych użytkowników sieci. Sąd Wojewódzki w sprawie o sygn. akt II SA/Go 941/21 stwierdził, że organy obu instancji nie dokonały wystarczających ustaleń dotyczących tego, czy istniejące przyłącze wodociągowe jest wystarczające dla rozpoznawanego zmierzenia budowlanego oraz niedostatecznie rozważyły tą kwestię w uzasadnieniu wydanych decyzji. Sąd w wyroku z 29 grudnia 2021 r. zobowiązał organ do wyjaśnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy czy istniejące przyłącze jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, objętego wnioskiem. Wbrew zarzutom skargi należy podzielić ocenę zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ wykonał w sposób prawidłowy wskazania Sądu zawarte w wyroku z 29 grudnia 2021 r., uzyskując od ZWKiUK sp. z o.o. w Ś. jako dostawcy wody stanowisko co do możliwości dostawy wody do dz. nr [...] na wymaganym poziomie (pismo z 11 lipca 2022 r.), a także co do istniejącego ciśnienia na przyłączu na działce objętej wnioskiem, udokumentowanego badaniem (pismo z 31 sierpnia 2022 r.). Przy czym zwrócić należy uwagę, iż według badań ciśnienie na przyłączu jest zdecydowanie wyższe niż określone minimalne w piśmie w 11 lipca 2022 r. (pomiędzy 0,22 MPa a 0,28 MPa, a minimalne było 0,05 MPa). To pozwoliło organom na ocenę, że dostawa wody nastąpi na odpowiednim poziomie. Z powyższych względów Sąd uznał, że organ miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, iż na gruncie przedmiotowej sprawy spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. i że istniejące przyłącze jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem. Przy czym Sąd wyraźnie wskazał na obowiązek ustalenia czy ,,istniejące przyłącze" jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. W tej sytuacji za wystarczające uznać należy załączone do akt sprawy dokumenty potwierdzające wynik przeprowadzonego pomiaru ciśnienia wody, pozwalające uznać, że przyłącze jest odpowiednie. Brak jest także na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przesłanek wskazujących na możliwość pogorszenia się warunków w zakresie dostarczania wody. Na marginesie należy zaznaczyć, że szczegóły i parametry techniczne infrastruktury wodociągowej będą ustalane na kolejnym etapie realizacji inwestycji tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Skarżący podnoszą zarzut niewłaściwej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej ewidencyjnie nr [...], podczas gdy działka ta, zgodnie z załącznikiem graficznym załączonym do analizy urbanistycznej znajduje się poza obszarem analizowanym, co doprowadziło do zniekształcenia wskaźników nowej zabudowy takich jak wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej czy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Sąd Wojewódzki, po przeanalizowaniu załącznika graficznego do decyzji, ocenił, że działka nr [...] objęta jest obszarem analizowanym. Biorąc pod uwagę trzykrotność szerokości frontu działki odmierzoną od granicy działki nr [...], niewątpliwie w granicach obszaru analizowanego mieści się niewielką częścią. Jednakże wobec wiążącej oceny prawnej Sądu zawartej w wyroku z dnia 29 grudnia 2021 r., oznaczało to konieczność ujęcia w analizie urbanistycznej działki nr [...] w całości. Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na objęcie obszarem analizowanym w/w działki wskazuje ujęcie jest w opisie analizy urbanistycznej, w tym przede wszystkim w tabeli, gdzie wymienione zostały wszystkie działki zabudowane w obszarze analizowanym. Ponadto należy mieć na uwadze, że konieczność uwzględnienia działki nr [...] w analizie urbanistycznej zwrócił uwagę Sąd w uzasadnieniu wyroku z 29 grudnia 2021 r., co, na podstawie art. 153 P.p.s.a. jest wiążące dla organów i dla Sądu w niniejszym postępowaniu. Z tych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.