II OSK 2102/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. A. i Ł. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1738/17 w sprawie ze skargi M. A. i Ł. A. na uchwałę Rady Miejskiej w H. z dnia 28 grudnia 2016 r. nr ... w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2102/18 w ten sposób, że w rubrum wyroku w miejsce słowa "decyzję" wpisać słowo "uchwałę"; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1738/17 w ten sposób, że w rubrum wyroku w miejsce słowa "decyzję" wpisać słowo "uchwałę".

W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten, z mocy art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ponadto, stosownie do art. 156 § 3 p.p.s.a., jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. W niniejszej sprawie zarówno w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1738/17, jak i w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2021 r., zapadłego na skutek skargi kasacyjnej od ww. wyroku pierwszej instancji, błędnie oznaczono rodzaj zaskarżonego w sprawie aktu jako decyzję Rady Miejskiej w H., podczas gdy przedmiotem skargi była uchwała tego organu. Błąd w tym zakresie uznać należało za oczywistą omyłkę, a tym samym zaszły podstawy do sprostowania powyższych wyroków obu instancji. Z tych względów i na podstawie art. 156 § 1 i § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.