II OSK 2102/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W sp. z o. o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 261/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 22 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi M. K. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej również jako "SKO") z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Burmistrz Gminy [...] decyzją z [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 89 ust. 1 i ust. 6 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. 2013, poz. 627 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U. Nr 219, poz. 2229) i rozporządzenia Ministra Środowiska z 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. Nr 228, poz. 2306) oraz obwieszczenia Ministra Środowiska z 25 września 2012 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2013 (M.P. z 2012 r. poz. 747): - w punkcie 1 wymierzył Spółce W. Sp. z o. o. z siedzibą w K. administracyjną karę pieniężną w wysokości 2.146,80 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 1 szt. drzewa, gatunek sosna pospolita, o obwodzie pnia 20 cm, rosnącego na działce nr ew. [...] obręb [...], gmina [...]; - w punkcie 2 wymierzył ww. spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 13.482,98 zł za zniszczenie 1 szt. drzewa gatunek sosna pospolita, o obwodzie pnia 53 cm przez wykonanie robót ziemnych, w sposób szkodliwy dla w/w drzewa, rosnącego na działce nr ew. [...] obręb [...], gmina [...]; - w punkcie 3 wskazał, że karę, ustaloną w pkt 1 i pkt 2 decyzji, należy wpłacić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna; - w punkcie 4 wskazał, że w razie nieuiszczenia kary w wyznaczonym terminie kara będzie podlegać przymusowemu ściągnięciu, wraz z odsetkami za zwłokę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka W. Sp. z o.o. z siedzibą K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w I instancji, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazała, że drzewa zostały usunięte na podstawie wydanego zezwolenia, a nie było podstaw do wskazania w decyzji o udzieleniu zezwolenia terminu jego ważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło w całości postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że bezsporne w sprawie jest, że na usunięcie drzew objętych postępowaniem było pierwotnie udzielone zezwolenie (decyzja Burmistrza Gminy K. z [...] stycznia 2012 r.). Zezwolenie to przewidywało termin jego ważności, tj. do 12 lutego 2012 r. Bezsporne jest także, że w czasie posadowienia studzienki kanalizacyjnej w dniu 5 marca 2013 r. Spółka W. sp. z o.o. z siedzibą K. usunęła sosnę pospolitą o obw. 20 cm oraz uszkodziła, powodując zniszczenie, sosnę pospolitą o obw. 53 cm, poprzez usunięcie części jej systemu korzeniowego. Na wniosek spółki decyzją z [...] listopada 2014 r. Kolegium orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z [...] stycznia 2012 r. w części - w zakresie pkt 2 decyzji. Organ uznał, że decyzja z [...] stycznia 2012 r. była obarczona wadą nieważności w części określającej jej termin ważności, gdyż przepisy ustawy o ochronie przyrody w części stanowiącej o zezwoleniu na usunięcie drzew i krzewów (art. 83-86 ustawy) nie przewidują możliwości ustanowienia dla beneficjenta zezwolenia terminu, w jakim może on skorzystać z uprawnienia w postaci zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Byłoby to swoiste nałożenie obowiązku w decyzji uprawniającej do usunięcia drzew, dla którego to obowiązku nie ma podstaw prawnych. Powyższe orzeczenie ma taki skutek, że pkt 2 decyzji z [...] stycznia 2012 r. nigdy nie obowiązywał. W związku z powyższym należy uznać, że spółka posiadała ważne pozwolenie na usunięcie tych drzew i nie uchybiła przepisom ustawy. Z tego powodu postępowanie podlegało umorzeniu. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł M. K., domagając się uchylenia tej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 84 ust. 3, art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 102 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie I instancji w wyniku ustalenia, że zobowiązana do uiszczenia kary pieniężnej za usunięcie drzew spółka w dacie usunięcia drzewa legitymowała się skutecznym, bezterminowym zezwoleniem na ich usunięcie, zawartym w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] grudnia 2012 r. W efekcie wydanej decyzji z [...] listopada 2014 r. o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji udzielającej zezwolenia w zakresie punktu 2, w którym orzeczono, że decyzja ta jest ważna do 12 lutego 2012 r. należało, zdaniem Sądu, uznać, że powyższe ograniczenie czasowe nie mogło wywołać żadnych skutków prawnych. Ponadto Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja z [...] grudnia 2014 r. – wbrew twierdzeniom skarżącego podniesionym w skardze – została wydana w dacie gdy decyzja z [...] listopada 2014 r. była już ostateczna. Termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy upłynął dla obydwu stron postępowania w dniu 12 grudnia 2014 r. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze było zobowiązane do uwzględnienia powyższej decyzji i wydania decyzji uchylającej decyzję I instancji i umarzającej postępowanie przed tym organem. W ocenie Sądu, nie zachodziła również podstawa do zawieszenia postępowania z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego. Ponadto Sąd zaznaczył, że decyzja z [...] listopada 2014 r. którą stwierdzono częściową nieważność decyzji z [...] grudnia 2012 r. udzielającej zezwolenia na usunięcie drzew nie podlega kontroli sądu w niniejszym postępowaniu, albowiem pozostaje poza granicami sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. W ocenie Sądu, okolicznością mającą zasadnicze znaczenie w sprawie jest wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji z [...] lutego 2015 r., w której stwierdzono z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Gminy K. z [...] grudnia 2012 r. w całości. Wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu jest sytuacja, gdy wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję (wcześniejszą), w oparciu o którą organ administracji publicznej wydał kolejną decyzję (późniejszą). Sąd I instancji zwrócił uwagę na pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów z 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 2/12, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest jednak odmienny, gdyż decyzja z [...] lutego 2015 r. stwierdzająca nieważność decyzji z [...] grudnia 2012 r. nie jest ostateczna. Wydana decyzja w sposób bezpośredni wpływa jednak, w ocenie Sądu, na prawidłowość rozstrzygnięcia poddanego kontroli sądu. Utrzymanie decyzji z [...] lutego 2015 r. w obrocie prawnym będzie oznaczało, że spółka usunęła drzewa bez zezwolenia, a więc organ II instancji był obowiązany do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nie umorzenia postępowania. W ocenie sądu za uchyleniem zaskarżonej decyzji przemawia okoliczność, że jej wyeliminowanie z obrotu prawnego uprości i przyspieszy osiągnięcie celu, jakim jest zgodne z prawem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że orzeczenie w przedmiocie ważności wydanego zezwolenia na usunięcie drzew stanowi zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zatem ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania, w którym została wydana decyzja z [...] lutego 2015 r. (kontrola tej decyzji również pozostaje poza kognicją sądu w przedmiotowej sprawie). Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożyła spółka W. Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz odrzucenia skargi, ewentualnie uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), poprzez błędne przyjęcie, iż M. K. posiadał interes prawny do wniesienia skargi do WSA w Krakowie w przedmiotowej sprawie, a tym samym, że powinien być uznany za stronę postępowania; - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz skutkuje nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie przepisu art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a, poprzez rozpoznanie skargi przez Sąd I instancji pomimo niedopuszczalności drogi sądowej, z uwagi na wniesienie skargi przez podmiot, który nie był legitymowany do wniesienia skargi w niniejszej sprawie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1, art. 151 p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi, chociaż decyzja organu II instancji nie była dotknięta żadną z wad wskazaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, co znalazło wyraz w wadliwym rozstrzygnięciu sprawy poprzez uwzględnienie skargi oraz wadliwym uzasadnieniu wyroku; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez nierozstrzygnięcie istoty sprawy, pomimo istnienia ku temu podstaw prawnych i merytorycznych, a także materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż wydana w dniu [...] lutego 2015 r. nieostateczna decyzja SKO w K. automatycznie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia poddanego kontroli sądu, a w związku z tym istnieje w sprawie zagadnienie prejudycjalne do uprzedniego rozstrzygnięcia, przy jednoczesnym pominięciu podniesionych przez skarżącego kasacyjnie w postępowaniu administracyjnym kar za usunięcie/zniszczenie drzewa, co doprowadziło do nieuzasadnionego uwzględnienia skargi, podczas gdy istniały podstawy do jej oddalenia pomimo wydania powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r.; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wady uzasadnienia wyroku, polegające na nazbyt lakonicznym, niedającym odzwierciedlenia toku rozumowania Sądu I instancji, braku odniesienia do stanowiska wszystkich stron postępowania, w tym argumentów podnoszonych przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym oraz na rozprawie administracyjnej. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył, działający przez pełnomocnika, M. K., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy rozważyć – jako najdalej idące – zarzuty naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie do naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a miało dojść poprzez błędne przyjęcie, iż M. K. posiadał interes prawny do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiotowej sprawie, a tym samym, że powinien być uznany za stronę postępowania. Podnosząc zaś zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wywodził, że to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz skutkować winno nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie przepisu art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a, poprzez rozpoznanie skargi przez Sąd I instancji pomimo niedopuszczalności drogi sądowej, z uwagi na wniesienie skargi przez podmiot, który nie był legitymowany do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącego kasacyjnie, M. K. nie posiadał legitymacji procesowej do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie i zniszczenie drzewa, gdyż nie powinien był być uznany za stronę tego postępowania. Powyższe stanowisko nie jest właściwe. M. K. jest właścicielem usuniętych drzew i terenu, z którego je usunięto, a zatem ma interes prawny w tej sprawie i był legitymowany do wniesienia skargi. Zarzuty naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. nie są więc uzasadnione. Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Stosownie do tego unormowania, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zauważyć wypada, że decyzją z [...] stycznia 2012 r. Burmistrz Gminy K. udzielił spółce W. zezwolenia na usunięcie dwóch drzew sosna pospolita, wskazując w pkt 2, że zezwolenie zachowuje ważność do 1 lutego 2012 r. Spółka usunęła te drzewa po 1 lutego 2012 r., gdyż w dniu 5 marca 2013 r. usunęła jedną sosnę, a drugiej uszkodziła system korzeniowy doprowadzając do jej zniszczenia. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Burmistrz Gminy K. wymierzył spółce kary pieniężne za usunięcie obu drzew. Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło z urzędu nieważność pkt 2 decyzji Burmistrza Gminy K. z [...] stycznia 2012 r. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję z 3 lipca 2014 r. i umorzyło w całości postępowanie w sprawie w I instancji. Nieostateczną decyzją z [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji z [...] stycznia 2012 r. w całości. Jak wynika z przełożonej na rozprawie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kserokopii decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], rozstrzygnięciem tym uchylono w całości decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2015 r. i umorzono postępowanie. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Sąd jest zobowiązany uchylić decyzję (postanowienie), jeżeli stwierdzi jedną z przesłanek wznowieniowych. Przyjmując, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi taka sytuacja, Sąd I instancji uznał, że nieostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] lutego 2015 r., stwierdzająca nieważność decyzji tego organu z [...] stycznia 2012 r. w całości, wpływa na prawidłowość decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] grudnia 2014 r. W ocenie Sądu I instancji, za uchyleniem zaskarżonej decyzji przemawia okoliczność, że jej wyeliminowanie z obrotu prawnego uprości i przyspieszy osiągnięcie celu, jakim jest zgodne z prawem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił uwagę na pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 2/12, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Stwierdził przy tym, że w niniejszej sprawie stan faktyczny jest jednak odmienny, gdyż decyzja z [...] lutego 2015 r. stwierdzająca nieważność decyzji z [...] grudnia 2012 r. nie jest ostateczna, a orzeczenie w przedmiocie ważności wydanego zezwolenia na usunięcie drzew stanowi zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zatem ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania, w którym została wydana decyzja z [...] lutego 2015 r. Powyższe stanowisko Sądu I instancji nie jest prawidłowe. W przedstawionych wyżej realiach rozpatrywanej sprawy nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Skoro bowiem zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i – co warte podkreślenia – pogląd ten nie był kwestionowany przez Sąd I instancji, to nie można przyjąć, aby decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2015 r., stwierdzająca nieważność decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. w całości, jako decyzja nieostateczna stanowiła podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2014 r., a gdyby była decyzją ostateczną, to stanowiłaby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. To, czy decyzja z [...] lutego 2015 r. była ostateczna, czy nie, nie mogło powodować wywoływania przez nią wyżej wskazanych różnych skutków. Odmienność skutków decyzji ostatecznej i nieostatecznej polegać może jedynie na tym, że decyzja nieostateczna jeszcze nie wywołuje żadnych skutków, a nie na tym, że jako nieostateczna prowadzić może do wznowienia postępowania zakończonego inną decyzją, a jako ostateczna – do nieważności tej innej decyzji. Nieostateczność decyzji powoduje, że nie wiadomo, czy będzie ona wywierała określone skutki. Tak właśnie było w rozpatrywanej sprawie, w której decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem nigdy nie stała się ostateczną i nie wywołuje żadnych skutków. Błędne więc było stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie tej zachodziły okoliczności z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. mają uzasadnione podstawy, a istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę, że do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji doszło nie wskutek uwzględnienia zarzutów podnoszonych przez skarżącego w I instancji M. K., który jest właścicielem usuniętych drzew i terenu, z którego je usunięto, lecz wskutek okoliczności uwzględnionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z urzędu, uznać należy, że w sprawie tej zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia od M. K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z tego względu na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku.