II OSK 203/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 3109/19 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 października 2019 r. nr KOC/6101/Ar/19 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3109/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2019 r., w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka, która na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżyła wyrok Sądu I instancji i zarzuciła naruszenie: a) przepisów prawa materialnego tj.: - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię; - § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego błędną wykładnię, w tym w konsekwencji wadliwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego; b) przepisów postępowania administracyjnego tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego zabudowy wielorodzinnej dostępnej z tej samej drogi, pozwalającej ustalić wymagania dla nowej zabudowy i tym samym spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. w szczególności działki numer [...], [...], [...] dostępnej z ulicy B. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Stosowanie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Nie zasługują na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki brak było podstaw do rozszerzenia obszaru analizy w celu poszukiwania nieruchomości sąsiedniej, która jest zabudowana. Jak słusznie wskazał organ administracji, w obszarze analizowanym znalazły się wyłącznie niezabudowane fragmenty Skweru im. S. oraz część S.. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia obszar ten wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. Przepis ten wskazuje przy tym jedynie minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co daje możliwość wyznaczenia go w większym rozmiarze, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami konkretnego przypadku. W niniejszej sprawie brak było takiego uzasadnienia, ponieważ w istocie jedynym celem takiego rozszerzenia obszaru byłoby poszukiwanie zabudowy mieszkaniowej. Z powołanego przepisu nie wynika jednak obowiązek organu rozszerzania obszaru analizy tak, aby w końcu znaleźć obiekt o analogicznej funkcji. Sięganie do cech zabudowy dalszej jest uzasadnione tylko, gdy determinują to szczególne cechy zagospodarowania na danym terenie, nie zaś subiektywne oczekiwania inwestora. Słusznie w niniejszej sprawie analiza objęła nieruchomości, które tworzą pewną urbanistyczną całość, obejmującą działki o podobnej wielkości, charakterze i przeznaczeniu, a wielkość przeznaczonego obszaru była wystarczająca do przeprowadzenia analizy. Reasumując, wszystkie zarzuty dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego i zawartości analizy są bezzasadne. W związku z jednoznacznym wykazaniem braku spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa (zasada kontynuacji) niedopuszczalne zatem było w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie dla wnioskowanej inwestycji warunków zabudowy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego są więc nieusprawiedliwione. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. należy wskazać, że organ przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe w zakresie wymaganym dla oceny dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja została oparta na prawidłowej analizie urbanistycznej wskazującej jednoznacznie na brak spełnienia warunku kontynuacji. Analiza akt postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzi zatem do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.