II OSK 2024/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt II SAB/Gl 133/22 w sprawie ze skargi W.F. na bezczynność Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W.F. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 30 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Gl 133/22, oddalił skargę W.F. na bezczynność Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z 26 października 2022 r. W.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłość i bezczynność WINB w przedmiocie nie załatwienia w terminie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją organu wojewódzkiego z dnia 4 października 2016 r. W skardze zarzucono naruszenie art. 35 § 1 - 3 w zw. z art. 36 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 oraz w zw. z art. 8 i art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej: k.p.a. w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania oraz nie załatwieniu sprawy w ustawowym terminie i terminie wyznaczonym przez postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia 15 czerwca 2022 r. W następstwie wniesionej skargi wystąpiono o stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania, zobowiązanie organu administracji do załatwienia sprawy, stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także wymierzenie wskazanemu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 256 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oraz przyznanie od tego organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy powyższej kwoty, a także zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 27 marca 2023 r. WINB poinformował Sąd, iż decyzją z dnia 17 lutego 2023 r. uchylił swoją decyzję z dnia 4 października 2016 r. i podjął merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wojewódzki wskazał na treść art. 52 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że ponieważ w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego wypowiadał się już tutejszy Sąd, a zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SAB/GI 19/21 stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązał organ administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania akt sprawy. Ponadto wyrokiem z 29 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/GI 446/22 oddalił skargę na nie wykonanie przywoływanego powyżej wyroku z 11 sierpnia 2021 r. Co istotne, skarżący ponaglenie na bezczynność przywoływanego powyżej organu administracji publicznej wniósł 1 czerwca 2022 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) postanowieniem z 15 czerwca 2022 r. stwierdził, że wskazany organ dopuścił się tej bezczynności i wyznaczył nowy termin do załatwienia sprawy 15 lipca 2022 r. Z kolei pismem z 27 marca 2023 r. WINB poinformował, że decyzją z 17 lutego 2023 r. rozstrzygnął sprawę, a tym samym zakończył prowadzone postępowanie administracyjne przed organem pierwszej instancji. Wobec powyższego, jak podniósł Sąd I instancji zakres oceny działań podejmowanych przez WINB obejmuje okres od momentu przekazania akt administracyjnych przez tutejszy Sąd temu organowi po zakończeniu postępowania związanego z wykonaniem wyroku z 11 sierpnia 2021 r. jak również mając w polu widzenia stwierdzenia zamieszczone w wyroku z 29 czerwca 2022 r. Przeprowadzona przez Sąd analiza działań WINB w wyznaczonych ramach czasowych pozwoliła opowiedzieć się za stanowiskiem, że we wskazanym okresie czasu organ ten nie dopuścił się bezczynności w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Choć między wydaniem wyroku przez tutejszy Sąd z 11 sierpnia 2021 r. a wniesieniem skargi na bezczynność (skarga sporządzona 26 października 2022 r., wpłynęła do organu 31 października 2022 r.) upłynął rok czasu, to nie można pominąć faktu, że w tym okresie czasu, akta sprawy znajdowały się w tutejszym Sądzie w związku z wniesieniem skargi na nie wykonanie powyższego wyroku. Ten okres czasu nie może być brany pod uwagę przy ocenie działań wskazanego organu administracji publicznej. Dodatkowo należało mieć na uwadze to, że we wskazanym okresie dwukrotnie wypowiadał się organ wyższego stopnia. W jednej sprawie związanej z wniesionym ponagleniem, a w drugiej z rozpoznaniem środka odwoławczego. W konsekwencji także i ten okres czasu nie może być brany pod uwagę przy ocenie działań przedmiotowego organu. Sąd wojewódzki podniósł również, że skarga została wniesiona do Sądu pismem sporządzonym 26 października 2022 r. w sytuacji, gdy uprzednim postanowieniem WINB wyznaczył inwestorowi termin 31 października 2022 r. na dokonanie określonej czynności związanej z przedłożeniem projektu zagospodarowania terenu inwestycji, sporządzonego na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Inwestor wskazany projekt przedłożył organowi 24 października 2022 r., a zatem przed upływem wyznaczonego terminu. Reasumując Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach wskazał, że między zobowiązaniem wynikającym z treści wyroku tutejszego Sądu z 11 sierpnia 2021 r. a dniem wydania decyzji przez WINB z 17 lutego 2023 r. upłynęło blisko 18 miesięcy, to jednak znaczną część tego okresu, akta administracyjne znajdowały się poza wskazanym organem, jak również skarga została wniesiona w terminie wskazanym przez ten organ dla inwestora na dokonanie określonej czynności procesowej. W konsekwencji uznać należy, że wbrew stanowisku skarżącego organ administracji w rozpoznawanej sprawie w okresie objętym zakresem skargi nie był bezczynny, a nie wydanie stosownego rozstrzygnięcia wynikało z okoliczności, które w znacznym stopniu leżały poza organem administracji publicznej prowadzącym to postępowanie. W.F. wniósł skargę kasacyjną do powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1-3 i § 5 w zw. z art. 36 § 1 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 w zw. z art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a., w zw. z art. 3 § 2 pkt 8, art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a i art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd I instancji pomimo naruszenia przez organ art. 35 § 1-3 i § 5 w zw. z art. 36 § 1 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2, art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. polegającego na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób przewlekły i dopuszczenia się bezczynności (na skutek nie zabezpieczenia przez organ dostępu do akt, co jest okolicznością zależną od organu, której mógł on zapobiec i odpowiedni zorganizować pracę), co powinno skutkować zastosowaniem przez WSA art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz przyjęciem przez Sąd I instancji, że bezczynność i przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzeniem WINB grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - przyznaniem skarżącemu od WINB sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia nie spełniającego ustawowych przesłanek, bowiem nie zawiera argumentacji Sądu I instancji co do oddalenia skargi w zakresie zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania (objętego granicami niniejszej sprawy), zaś uzasadnienie prawne (w szczególności w zakresie bezczynności) nie zawiera należytego wyjaśnienia podstawy prawnej, a wady te nie pozwalają na kontrolę kasacyjną orzeczenia; 3) art. 35 § 1-3 i § 5 w zw. z art. 36 § 1. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię pojęcia bezczynności i na skutek tego niewłaściwe zastosowanie art. 35 § 5 k.p.a. poprzez uznanie, że nie podejmowanie przez organ działań na skutek braku akt nie stanowi ani bezczynności, ani przewlekłości w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. (błąd subsumpcji). Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznania skargi zgodnie z art. 188 p.p.s.a., względnie na podstawie art. 185 p.p.s.a. uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją sądu, a sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną (por. np. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1931/11; 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08; 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07; 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10). Motywy wyroku muszą być przy tym jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05, czy wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera ono stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 63/18, LEX nr 2578626). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów i standardów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd, bowiem nie zastosował się w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów, na jakie wskazuje ustawa. Nie daje to rękojmi, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uniemożliwia to również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. W skardze kasacyjnej trafnie zarzucono, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku w sposób nienależyty wyjaśnił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, która nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego sprawy, nie daje możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, uniemożliwia skarżącemu ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, pozbawiając możliwości rzeczowego polemizowania z dokonaną oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do sformułowanego w skardze zarzutu przewlekłości postępowania i nie wiadomo czy była ta kwestia przedmiotem rozstrzygnięcia sądu, a jeżeli tak to na jakiej podstawie w tym zakresie Sąd skargę oddalił. Należy zauważyć, że przepis art. 149 p.p.s.a. daje możliwość zaskarżenia niewłaściwego funkcjonowania organu w postaci wniesienia do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania. Z pierwszą formą opieszałości organu mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności, przez co nie dochodzi do zakończenia sprawy, tj. wydania decyzji lub postanowienia, względnie podjęcia aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Druga natomiast dotyczy prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Są to więc dwie odrębne instytucje procesowe, a sąd administracyjny każdorazowo jest zobowiązany ustalić istnienie okoliczności faktycznych pozwalających na zakwalifikowanie zachowania organu w danej sprawie jako bezczynności lub przewlekłości postępowania. Tym samym brak jest przeszkód prawnych do zaskarżenia przez stronę obu tych form opieszałości organu. W takiej sytuacji Sąd ma obowiązek odnieść się do obu wymienionych stanów i rozstrzygnąć, która z tych form występuje w sprawie lub być może stwierdzić, że występują obie te formy opieszałości jednocześnie. Użyte przez ustawodawcę w art. 149 § 1 p.p.s.a. sformułowanie: "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy" należy rozumieć jako alternatywę nierozłączną, co oznacza możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi, w której zarzuca się jednocześnie obie formy opieszałości organu. Zawarte w tym przepisie słowo "lub" nie stanowi alternatywy rozłącznej, wyłączającej możliwość równoczesnego zaskarżenia zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Sytuacja taka miałaby natomiast miejsce, gdyby ustawodawca w powołanym przepisie zamiast słowa "lub" użył słowa "albo". W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że dopuszczalność objęcia jedną skargą obu form opieszałości organu powoduje zainicjowanie tą skargą jednej sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Pozostaje to w związku z zasadą, w myśl której przedmiotem zaskarżenia w konkretnym postępowaniu może być tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub podjęta czynność. Liczba zaskarżonych aktów lub czynności determinuje zatem liczbę spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność jak i przewlekłość organu stanowi ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie tego samego aktu lub dokonania tej samej czynności. W obu sprawach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, ich zastosowanie jest zaś obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por.: P. Kornacki, Glosa krytyczna do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt. II SAB/Kr 67/11, ZNSA 2012, nr 3; także wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 709/12). Należy stwierdzić, że jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, pomimo zaskarżenia zarówno bezczynności organu jak i przewlekłości postępowania rozpoznał merytorycznie skargę jedynie w przedmiocie bezczynności, to dalej jest on zobowiązany również do zweryfikowania twierdzenia skarżącego o naruszenie jego prawa podmiotowego do rozpoznania sprawy także w aspekcie przewlekłości postępowania. W przeciwnym wypadku strona zostałaby pozbawiona prawa do sądu. W rozpoznawanej sprawie wprawdzie skarżący zainicjował postępowanie sądowe, składając pismo zatytułowane "skarga na bezczynność", ale zakres żądań sformułowanych w petitum skargi jednoznacznie wskazywał, że intencją skarżącego było objęcie kontrolą zarówno bezczynności organu, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Niezasadne tym samym było ograniczenie przez Sąd pierwszej instancji swoich rozważań wyłącznie do bezczynności organu w wydaniu decyzji. Powoduje to, że sprawa zainicjowana złożoną skargą nie została rozpoznana w pełnym zakresie. Poza zakresem rozpoznania pozostała bowiem część sprawy odnosząca się do przewlekłego prowadzenia postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 495/23, LEX nr 3647789). Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił również w uzasadnieniu wyroku podstawy przyjęcia braku bezczynności organu i odniesienia się do konkretnych okresów, w których to organ nie był bezczynny. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwia kontrolę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zarówno procesowych, jak i materialnoprawnych). Ocena taka byłaby bowiem przedwczesna. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie sporządzić uzasadnienie spełniające wymogi ustawowe przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.