II OSK 1992/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 93/25 w sprawie ze sprzeciwu A. F. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 1 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 93/25, po rozpoznaniu sprawy ze sprzeciwu A.F. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z 25 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił sprzeciw. Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną sprzeciwem decyzją z 25 listopada 2024r. nr [...] Wojewoda Podkarpacki, po rozpatrzenia odwołania A.F., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: k.p.a.), uchylił decyzję Starosty [...] z 2 maja 2024 r. nr [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego i udzielającą A.S. pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą na działce położonej w U., nr ewid. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jak wynika z decyzji Wojewody Podkarpackiego oraz akt administracyjnych zaskarżona sprzeciwem decyzja dotyczyła praw i obowiązków inwestora - A.S. – współwłaściciela działki o nr ewid. [...], natomiast odwołanie rozpatrzone przez Wojewodę Podkarpackiego wniosła strona postępowania – A.F. – współwłaściciela działki sąsiedniej oznaczonej nr ewid. [...]. Podstawą uchylenia decyzji Starosty [...] było naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienie decyzji Starosty nie zawierało pełnej i szczegółowej analizy stanu faktycznego. Nie odnosiło się też w sposób wyczerpujący do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, ustalony brak szczegółowego uzasadnienia spowodował, że decyzja nie wskazywała w sposób jednoznaczny podstaw prawnych oraz faktycznych, na których się opierała, co utrudniało jej ocenę pod kątem legalności oraz zgodności z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy stwierdził też naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024r., poz. 725 ze zm. – dalej: P.b.), ponieważ z decyzji organu I instancji nie wynikało, aby organ ten sprawdził zgodność projektu budowlanego z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Po przeprowadzeniu własnej analizy dokumentacji projektowej organ odwoławczy wykazał, że projekt budowlany obejmuje elementy, które wykraczają poza obszar objęty decyzją o warunkach zabudowy, w szczególności w zakresie zaprojektowanej instalacji elektroenergetycznej oraz części drogi dojazdowej, które swoim zakresem przekraczały teren objęty decyzją o warunkach zabudowy. Tym samym, zdaniem Wojewody, organ I instancji, wydając pozwolenie na budowę, powinien był dokonać szczegółowej analizy zgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy, jednak nie przeprowadził tej weryfikacji w sposób prawidłowy. Dodatkowo, zdaniem organu odwoławczego, w dokumentacji projektowej brakowało wymaganych oświadczeń dotyczących zgodności projektu z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Nie wskazano również w sposób jednoznaczny i precyzyjny zakresu poprawek wprowadzonych do projektu, co uniemożliwiało jego rzetelną ocenę. Stwierdził także, że organ I instancji nie dokonał pełnej i kompleksowej weryfikacji dokumentacji projektowej pod kątem spełnienia wszystkich wymaganych norm i przepisów. Z tego powodu organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty została wydana z naruszeniem przepisów prawa, co skutkowało koniecznością jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie organ I instancji został zobowiązany do przeprowadzenia dokładnej analizy dokumentacji projektowej pod kątem jej zgodności z decyzją o warunkach zabudowy oraz obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, a także do sporządzenia uzasadnienia spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W sprzeciwie od decyzji Wojewody Podkarpackiego A.F. (dalej jako "skarżąca") wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. WSA w Rzeszowie uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że w świetle art. 64e p.p.s.a. rozważanie innych kwestii jest w omawianym trybie niedopuszczalne. Sprzeciw nie jest bowiem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Oceniając sprawę w ramach tak zakreślonych granic kontroli legalności, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że zastosowanie w sprawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. było prawidłowe. W tym zakresie Sąd I instancji zwrócił uwagę na zakres uchybień organu I instancji, zdaniem Sądu - prawidłowo ustalonych przez Wojewodę Podkarpackiego. Zaznaczył, że dotyczyły one istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a mianowicie: organ I instancji nie zweryfikował planu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego, w tym nie skonfrontował szczegółowych parametrów planowanej inwestycji z przedłożoną do akt sprawy decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto Starosta [...] nie przeanalizował zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej - w której stwierdzono błędy w zakresie zlokalizowania instalacji elektrycznej oraz planowanego dojazdu w sposób wykraczających poza obszar, dla którego wydana została decyzja o warunkach zabudowy – z decyzją o warunkach zabudowy. Jak wskazał dalej Sąd I instancji, organ odwoławczy zasadnie również wytknął organowi I instancji, że parametry planowanej zabudowy, wynikające z przedłożonej dokumentacji architektoniczno - budowlanej różniły się od tych wynikających z decyzji warunkach zabudowy, a po analizie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu stwierdził również brak w dokumentacji wzajemnych odległości względem innych obiektów, brak określonych rzutów, a także brak odległości projektowanych instalacji wodno - kanalizacyjnej oraz elektroenergetycznej względem granic działki oraz brak dookreślenia sposobu skomunikowania działki z drogą publiczną. Co więcej, Wojewoda w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej opisał szereg braków występujących w przedłożonym projekcie, a także wskazał na fakt, że przedstawione poszczególne wersje projektu różnią się datami. Organ odwoławczy ocenił również zakres uchybień i braków i stwierdził, że sięgają on samego wniosku inwestora wszczynającego postępowanie administracyjne. Z tego względu uznał, że uzupełnianie owych braków w toku postępowania odwoławczego naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określoną w art. 15 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że zakres okoliczności wymagających ponownego ustalenia, czy też doprecyzowania, był na tyle obszerny, że wykraczał poza określone w art. 106 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe, do przeprowadzenia którego uprawniony jest organ odwoławczy. W ocenie WSA w Rzeszowie, Wojewoda Podkarpacki nie mógł skorzystać z trybu uzupełniającego postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym, na który to tryb zezwala ten przepis, ponieważ zakres okoliczności wymagających ustalenia był na tyle obszerny, czy istotny, że naraziłby organ II instancji właśnie na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. To z kolei wymagało zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. W końcowej części uzasadnienia, Sąd I instancji odniósł się do pozostałych zarzutów wniesionego sprzeciwu, w ramach których skarżąca podkreśliła brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podniesionych przez nią zarzutów odwołania dotyczących kwestii geologicznych, wynikających z posadowienia planowanej inwestycji na terenie osuwiska oraz dotyczących wysokości planowanej inwestycji. Według Sądu I instancji, z uwagi na przedstawiony wyżej ograniczony zakres postępowania zainicjowanego sprzeciwem, Sąd nie mógł rozstrzygać w zakresie szczegółowych zarzutów merytorycznych i dlatego ograniczył się do kontroli przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej. Wyjaśnił przy tym, że wspomniane kwestie mogą być nadal przedmiotem toczącego się ponownie postępowania oraz ewentualnej kontroli sądowej, po wydaniu ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Tym samym to w toku ponownie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, skarżąca będzie miała możliwość kierowania do organu wniosków oraz przedstawiania dowodów we wspomnianych kwestiach merytorycznych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżyła wyrok WSA w Rzeszowie w całości i wniosła o jego uchylenie w całości. Wystąpiła również o zasądzenie od organu na jej rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik, a mianowicie: 1. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej przez Wojewodę Podkarpackiego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, tj. do wzruszenia decyzji z dnia 2 maja 2024 r., a w konsekwencji do oddalenia sprzeciwu, podczas gdy usunięcie stwierdzonych braków nie wykraczało poza zakres uzupełniającego postępowania dowodowego, jaki może być przeprowadzony przed organem odwoławczym na podstawie przepisu art. 136 § 1 k.p.a.; 2. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przez Wojewodę Podkarpackiego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a w konsekwencji oddalenie sprzeciwu od zaskarżonej decyzji, podczas, gdy zaskarżona decyzja Wojewody podlegała uchyleniu ze względu na pominięcie zarzutów skarżącego i nieprzeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego; 3. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a., poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja Wojewody Podkarpackiego wskazuje pełny zakres sprawy, jaki winien zostać wyjaśniony przez organ l instancji po skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a w konsekwencji błędne uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., co skutkowało oddaleniem sprzeciwu od zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy organ pominął wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu i w kwestiach objętych; 4. art. 106 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, gdyż przepis art. 106 k.p.a. nie reguluje postępowania dowodowego, ale odnosi się do obowiązku uzyskania stanowiska innego organu administracji publicznej przed wydaniem decyzji. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zatem zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. uwarunkowane jest dwiema przesłankami procesowymi. Pierwsza z nich polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, druga natomiast sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ kasacyjny przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji zobligowany jest do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Za prawidłowe zatem uznać należy stanowisko, że organ drugiej instancji ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazać należy bowiem, że braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jedynie w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a. Tym samym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające. Zgodnie z treścią art. 136 k.p.a. organ drugiej instancji uprawniony jest do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że WSA w Rzeszowie prawidłowo uznał, że organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem opisane powyżej naruszenia dotyczyły bowiem okoliczności, których ustalenie stanowi podstawę do wydania decyzji w I instancji. Zauważył to zarówno Wojewoda Podkarpacki, jak też – już przy dokonanej kontroli legalności wydanej decyzji kasatoryjnej (kasacyjnej) – WSA w Rzeszowie. W uzasadnieniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in.: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że podstawy faktyczne i prawne przyjęte przez Wojewodę Podkarpackiego do zastosowania w sprawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. w postaci niezweryfikowania przez organ I instancji planu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego, w tym odstąpienia od skonfrontowania szczegółowych parametrów planowanej inwestycji z przedłożoną do akt sprawy decyzją o warunkach zabudowy mieściły się w niewypełnieniu przez organ I instancji normatywnych obowiązków określonych w tym przepisie, tzn. wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów postępowania przy pozostały jeszcze, a koniecznym do wyjaśnienia, zakresie sprawy o istotnym wpływie na jej rozstrzygnięcie. W takiej sytuacji organ I instancji winien był do ustalenia takich okoliczności, które ustawodawca nie tylko wskazuje wprost w przepisie art. 35 ust. 1 Pr. bud, ale których nakazuje ustalenie w oparciu o przepisy odrębne do których odsyła w jego treści. Co oczywiste, organ winien to uczynić z zachowaniem zasad postępowania wyjaśniającego i dowodowego, czyli zgodnie z przepisem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co powinno zostać następnie ujęte w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie mógł zatem prowadzić uzupełniającego postępowania dowodowego, ponieważ naruszyłby w ten sposób zasadę dwuinstancyjności prowadząc w istocie postępowanie dowodowe co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zobowiązany był zatem uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt III FSK 1116/24 (Legalis nr 3224681), użyty w art. 138 § 2 k.p.a. zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" jest zwrotem ocennym. Należy jednak przyjąć, że zasadniczo jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). W takim przypadku, by naprawić błąd organu pierwszej instancji, organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, do czego nie jest uprawniony w świetle art. 136 § 1 k.p.a. Z tego powodu niezasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w jej punktach od 1-3. Ich brak zasadności dotyczy także tej ich części, w której skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 136 § 1, ale także w zw. z art. 6, 7, 11 i 15 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ II instancji zarzutów jej odwołania i odstąpienia przez ten organ od zamieszczenia wytycznych, co do okoliczności, które organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo uznał i wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że wskutek decyzji kasatoryjnej (kasacyjnej) sprawa administracyjna podlega w całości rozpatrzeniu przez organ I instancji, a z tego z kolei wynika obowiązek organu I instancji do wszechstronnego i pełnego przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego obejmującego również wszelkie stanowiska i wnioski dowodowe skarżącej kasacyjnie, do czego Starosta [...] jest zobowiązany przepisami procedury administracyjnej, w tym przywołanymi przepisami art. 7, art.77 i art. 80 k.p.a. Jak już wskazano powyżej, postępowanie dowodowe jest wyznaczone przedmiotem sprawy, a ta z kolei wynika z przepisów prawa materialnego, w tym m.in. z zakresu normy wynikającej z przepisu art. 35 Pr. bud. Natomiast Sąd I instancji rozpoznając sprzeciw ogranicza się do kontroli prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czyli de iure do kontroli wystąpienia przesłanek do jego zastosowania. Przesłanki te Sąd I instancji uznał nie tylko za wystarczające, ale konieczne do zastosowania tego przepisu, a tak wyrażone stanowisko podziela również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym wniesioną skargę kasacyjną. Skarżąca kasacyjnie nie dostrzega odrębnych zasad rządzących się kontrolą sądowoadministracyjną inicjowaną sprzeciwem. Art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a, w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 i art. 145 p.p.s.a skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1387/24, Legalis nr 3117840). Sąd I instancji nie był zatem uprawniony do wychodzenia poza ten ściśle określony zakres kontroli i badania legalności przeprowadzonego postępowania administracyjnego "w głąb" – aż do granic wyznaczonych wszystkimi potencjalnymi naruszeniami przepisów postępowania, których mógłby dopuścić się organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Niezasadny okazał się również ostatni z postawionych zarzutów skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 106 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, polegające na tym, że przepis art. 106 k.p.a. nie reguluje postępowania dowodowego, ale odnosi się do obowiązku uzyskania stanowiska innego organu administracji publicznej przed wydaniem decyzji. Niezależnie od błędnego sformułowania tego zarzutu, tzn. braku powiązania tego przepisu z przepisem p.p.s.a. (Sąd I instancji ocenia zgodność z prawem stosowania procedury administracyjnej, ale jej nie stosuje), to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd jedynie omyłkowo podał ten numer artykułu k.p.a., od początku prowadząc swoje rozważana na gruncie art. 136 k.p.a. w zakresie "uzupełniającego postępowania dowodowego" (vide str. 7 i 8 uzasadnienia wyroku). Taka omyłka nie mieści się w kwalifikowanym naruszeniu przepisów postępowania, tzn. istotnym wpływie uchybienia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.