II OSK 1971/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Adrianna Tarłowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2009/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 czerwca 2019 r., nr 1009/2019 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentów oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2009/19 oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 czerwca 2019 r. nr 1009/2019 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 ustawy w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że wykonane przez skarżącą kasacyjnie roboty budowlane polegały na budowie w całości obiektu budowlanego węzła betoniarskiego, w sytuacji gdy skarżąca kasacyjne wykonała roboty budowlane polegające na instalacji urządzeń węzła betoniarskiego na istniejącym obiekcie budowlanym, tj. na istniejącej od lat 70 ubiegłego wieku infrastrukturze pod instalacje obiektów związanych z produkcją betonu, w tym fundamenty i ławy fundamentowe na których mogą być instalowane poszczególne obiekty węzła betonowego; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania w całości podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu naruszenia art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy, które zgodnie z art. 174 p.p.s.a. mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewłaściwe zastosowanie polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Przy czym, nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu, gdy z jego uzasadnienia wynika, że skarżący zarzuca wadliwe ustalenie okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył Sąd I instancji. Zwalczanie ustaleń faktycznych nie może nastąpić wyłącznie przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Konieczne jest w takiej sytuacji wykazanie, że błędne ustalenia są wynikiem naruszenia przez Sąd przepisów prawa procesowego. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego polegające na błędnym zastosowaniu wskazanych przepisów. Jednocześnie nie sformułowano żadnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, który zmierzałby do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji wskazany zarzut błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, bez skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, nie mógł zostać uznany za zasadny. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wymagane wskazanym przepisem. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, w istocie rzeczy skarżąca zarzut braku rozpoznania w całości zarzutu naruszenia art. 48 Prawa budowlanego odnosi do ustaleń faktycznych. Jak wyżej wskazano, brak jest zarzutu naruszenia przepisów postępowania, podważającego ustalony w toku postępowania administracyjnego i zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny, a co za tym idzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w kontekście ustaleń faktycznych nie jest zasadny. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.