II OSK 1931/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1486/22 w sprawie ze skargi T.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 31 października 2022 r. znak: SKO-ZP-415-232/22 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1486/22, oddalił skargę T.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO) z dnia 31 października 2022 r. znak: SKO-ZP-415-232/22 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy [...] (dalej: Wójt) decyzją z dnia 10 czerwca 2016 r. nr 208/2016 w wyniku rozparzenia wniosku W.K., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...] wraz z obiektami infrastruktury technicznej na działkach nr [...] i [...] obr. [...] gm. [...]. Na wniosek T.O. z dnia 14 października 2021 r. SKO wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta. Strona wskazała, że Wójt zwrócił się z prośbą do Starosty [...] (dalej: Starosta) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, zaś Starosta postanowieniem z 13 maja 2016 r. uzgodnił projekt decyzji. Wnioskodawca zarzucił, że zaniechano zasięgnięcia opinii biegłego geologa, uznano, że wyłącznym wyznacznikiem tego czy istnieje obszar osuwiskowy są dane zawarte na mapie przekazanej przez Państwowy Instytut Geologiczny, zaś Starosta powinien odmówić uzgodnienia projektu decyzji. Wobec powyższego decyzja oparta o postanowienie Starosty musi być uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z 31 października 2022 r. znak: SKO-ZP-415-232/22 SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z 2016 r. Organ odwoławczy stwierdził, że nie można ocenianej decyzji zarzucić wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. W stosunku do postanowienia Starosty toczy się odrębne postępowanie z wniosku strony, a na dzień wydania niniejszej decyzji wspomniane postanowienie pozostaje w obrocie prawnym. Ponadto przedmiotowe postanowienie ma odrębny i samodzielny byt prawny. W razie stwierdzenia jego nieważności tego rodzaju okoliczność stanowiłaby o wydaniu decyzji bez wymaganego prawem rozstrzygnięcia, zatem stanowiłaby podstawę do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę na decyzję SKO wniósł T. O. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym dowodów zawnioskowanych przez stronę; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez niezasięgnięcie wiedzy specjalnej; 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na tej podstawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga jest niezasadna. Na wstępie Sąd podniósł, iż skarga zawiera dwa rodzaje zarzutów. Prezentowane są zarzuty procesowe związane z nieprzeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego geologa, oraz zarzuty materialnoprawne związane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli jego niezastosowanie w sprawie. W ocenie Sądu wojewódzkiego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie może być zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 4 pkt 5a w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), dalej: u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu ze starostą jako właściwym organem ochrony środowiska w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został pozytywnie uzgodniony m.in. przez Starostę w postanowieniu z 13 maja 2016 r., które na dzień wydania skarżonej decyzji było ostateczne. Sąd podkreślił, że rolą Starosty było zajęcie stanowiska w zakresie przepisów prawa geologicznego z punktu widzenia kwestii osuwania się mas ziemnych w odniesieniu do konkretnego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i w ramach uznania administracyjnego projekt ten został uzgodniony pozytywnie. W tej sytuacji decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją prawidłową i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.O. zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na wydaniu przez SKO orzeczenia bez zasięgnięcia wiedzy specjalnej i bez dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geologa, pomimo że zasięgnięcie takiej wiedzy i dopuszczenie takiego dowodu było niezbędne dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji wywarło istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na fakt, że w przypadku, gdyby w postępowaniu przed SKO dopuszczono taki dowód ustalone zostałoby w toku postępowania przed SKO, że teren dla którego wydano decyzję o warunkach zabudowy był i jest terenem osuwiskowym. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przeprowadzenie ww. dowodu przez SKO doprowadziłoby do ustalenia, że Wójt wydał decyzję nr 208/2016, znak: GP.6730.73.2016 z rażącym naruszeniem prawa, a w przypadku zastosowania ww. przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny doprowadziłoby do uwzględnienia przez ww. Sąd skargi; 2) art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik postępowania polegającego na braku przeprowadzenia przez SKO postępowania dowodowego, w tym dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, to jest dowodu z dołączonych do podania z dnia 22 października 2021 roku fotografii oraz oględzin obszaru objętego decyzją Wójta celem ustalenia w sprawie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przeprowadzenie ww. dowodów przez SKO doprowadziłoby do ustalenia, że Wójt wydał decyzję nr 208/2016, znak: GP.6730.73.2016 z rażącym naruszeniem prawa, a w przypadku zastosowania ww. przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny doprowadziłoby do uwzględnienia przez ww. Sąd skargi; 3) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dowodu z postanowienia Starosty z dnia 8 grudnia 2015 roku, znak: OŚ.644.195.2015 na okoliczność posiadania przez Starostę oraz Wójta wiedzy o charakterze osuwiskowe - erozyjnym działki o numerze ewidencyjnym [...], wydania przez Starostę dwóch sprzecznych ze sobą postanowień dla niemal tej samej lokalizacji, podczas, gdy Wójt miał wiedzę o obu tych postanowieniach, ww. okoliczności były istotne z punktu widzenia stwierdzenia, czy Wójt wydał postanowienie z rażącym naruszeniem przepisów, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przeprowadzenie ww. dowodów i ustalenie ww. faktów spowodowałoby ustalenie, że Wójt naruszył w sposób rażący przepisy; 4) w przypadku nieuwzględnienia zarzutów nr 1 -3, z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a, poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że decyzja wydana przez Wójta z dnia 10 czerwca 2016 roku nr 208/2016, znak: GP.6730.73.2016 nie narusza rażąco prawa, podczas gdy przy wydawania tej decyzji Wójt nie wziął pod uwagę informacji znanej mu z urzędu, to jest faktu, że na terenie działki ewidencyjnej o numerze [...] znajduje się osuwisko oraz do wykonania inwestycji na tym terenie niezbędne jest opracowanie w zależności od stwierdzonych warunków geologicznych i kategorii geotechnicznej obiektu opinii geotechnicznej lub dokumentacji geologiczno - inżynierskiej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w związku z ww. uchybieniem Wójt wydał decyzję nieuwzględniającą ww. kwestii, co miało i do dziś ma wpływ bezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia; 5) w przypadku nieuwzględnienia zarzutu nr 4 zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że wydanie decyzji przez Wójta z dnia 10 czerwca 2016 roku nr 208/ 2016, znak: GP.6730.73.2016 bez zasięgnięcia opinii biegłego geologa nie wyczerpywało znamion rażącego naruszenia przepisów, podczas gdy w rzeczywistości takie działanie spowodowało, że decyzja Wójta została wydana bez ustalenia istotnych okoliczności, na podstawie wyłącznie wybranych dowodów, bez kompleksowego ustalenia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, do których ustalenia niezbędne były wiadomości specjalne, co w konsekwencji spowodowało zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców okolicy z uwagi na wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uwzględnienia faktu, że inwestycja lokowana będzie na terenie osuwiskowym; 6) art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione niezastosowanie w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki pozwalające na jego zastosowanie: oczywistość naruszenia prawa przez Wójta, charakter naruszonych przepisów pozwalał na zastosowanie sankcji nieważności oraz przemawiały za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, a podstawa stwierdzenia nieważności tkwiła w samej decyzji. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art 193 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu, to jest z postanowienia Starosty z dnia 8 grudnia 2015 roku, znak: OŚ.644.195.2015 na okoliczność posiadania przez Wójta wiedzy o charakterze osuwiskowe - erozyjnym działki o numerze ewidencyjnym [...], wydania przez Starostę dwóch sprzecznych ze sobą postanowień dla niemal tej samej lokalizacji, konieczności uwzględnienia charakteru osuwiskowego działki o numerze ewidencyjnym [...] przy wydawaniu decyzji przez Wójta (postanowienie w ramach odrębnego postępowania, dot. innej inwestycji). Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz decyzji SKO i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wójta. W przypadku braku uwzględnienia wniosku, o którym mowa powyżej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze podstawami, określonymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia ziszczenia się przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, które to zarzuty okazały się nieskuteczne. Przed przystąpieniem do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja SKO, która zapadła w szczególnym trybie postępowania jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności. Postępowanie w sprawie nieważności decyzji ostatecznej, prowadzone w trybie art. 156 § 1 k.p.a. polega na przeprowadzeniu weryfikacji, czy dana decyzja jest dotknięta kwalifikowanymi wadami wskazanymi w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., w tym wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Specyfika orzekania przez organ administracji publicznej w nadzwyczajnym trybie nieważnościowym, traktowanym jako nowe postępowanie w sprawie, toczące się według przepisów art. 157 k.p.a., polega na tym, iż organ ten rozstrzyga tylko w kwestii istnienia bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zatem postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Organ administracji musi więc wykazać - po pierwsze - fakt niewątpliwego naruszenia prawa, a po drugie zakwalifikować to naruszenie jako rażące. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowana decyzja narusza rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1536/20). Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 151 p.p.s.a. Tymczasem w skardze kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., którego Sąd I Instancji nie stosował. Nie mógł więc naruszyć przepisu, którego nie stosował. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd wojewódzki art. 151 p.p.s.a. w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 p.p.s.a. Należy także wskazać na nieprawidłowe i w konsekwencji nieskuteczne podnoszenie - w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z powołanymi tam przepisami k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który również w sprawie nie miał zastosowania. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej mają charakter materialnoprawny i tkwią w samej decyzji, nie dotyczą zaś postępowania poprzedzającego ich wydanie, tymczasem skarżący kasacyjnie wiąże przesłanki nieważności decyzji z naruszeniem przepisów postępowania w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym jej wydaniem. Podkreślić w związku z tym należy, iż zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji wyłącznie w trybie zwykłym (w trybie kontroli instancyjnej zainicjowanej odwołaniem). Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W przepisie tym chodzi bowiem wyłącznie o wady tkwiące w samej decyzji, nie zaś w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. Wady tego rodzaju, a więc stanowiące naruszenie przepisów postępowania w zakresie gromadzenia dowodów, ich oceny i ustalenia stanu faktycznego, podlegają zwalczaniu w zwykłym trybie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 224 r. sygn. akt I GSK 984/23, LEX nr 3710715 oraz wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt I OSK 839/21, LEX nr 3733219). Ponieważ w ramach postępowania nieważnościowego organy administracji nie rozstrzygają o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, stąd nie miały podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geologa na okoliczność ustalenia, że teren w stosunku do którego wydano kwestionowaną decyzję o warunkach zabudowy jest terenem osuwiskowym, czy też przeprowadzenia dowodu z dokumentacji fotograficznej, jak również oględzin obszaru objętego kwestionowaną decyzją, stąd zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. uwzględniając poczynione na wstępie uwagi, uznać należało za pozbawione uzasadnionych podstaw. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zauważyć przy tym trzeba, że w omawianym przepisie ustawodawca ustanowił w postępowaniu przed sądem administracyjnym kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w orzecznictwie prezentujący stanowisko, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 978/22). Dodać też należy, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 106 § 3 p.p.s.a. i nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z tego przepisu. Zauważyć trzeba, że nieprzeprowadzenie przez sąd wnioskowanych przez stronę dowodów nie może być oceniane jako naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 982/06). W zakresie dotyczącym rażącego naruszenia przepisów postępowania art. 77 § 4 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. należy wskazać, że w istocie sprowadzają się one do zakwestionowania ustaleń organu, co do braku położenia terenu inwestycji w obszarze zagrożenia ruchami osuwiskowymi ziemi. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia przez nią przepisów prawa nie można skutecznie twierdzić, że owym rażącym naruszeniem prawa są błędne ustalenia faktyczne, dokonane w postępowaniu, w którym zostało wydana kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja. Nadto jak słusznie zauważa Sąd wojewódzki kwestionowana decyzja został wydana po dokonaniu uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 pkt 5a w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. ze starostą jako właściwym organem ochrony środowiska w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, który pozytywnie uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy. W postępowaniu uzgodnieniowym chodzi przede wszystkim o wykorzystanie specjalistycznej wiedzy i dokumentacji posiadanej przez geologa powiatowego działającego z upoważnienia starosty, którą ten powinien wykorzystać dla ewentualnej ochrony osób i mienia przed katastrofą osunięcia się mas ziemnych. W tej sytuacji organ architektoniczno-budowlany nie miał już podstaw do zasięgania dodatkowo opinii biegłego geologa, co powoduje, że także zarzuty kasacyjne naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. i art. 77 § 4 k.p.a. są niezasadne. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wskazane przepisy mają charakter blankietowy i jako takie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia powołanych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów materialnych, którym Sąd uchybił, czego jednak wskazany zarzut kasacyjny nie zawiera. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.