II OSK 1928/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 947/19 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2019 r. nr SKO.GP.4000.60.2019 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji", "Sąd wojewódzki") wyrokiem z 20 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 947/19 oddalił skargę M. P. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej: "SKO", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z 31 lipca 2019 r., nr SKO.GP.4000.60.2019 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 15 września 2010 r. nr WGA-7335/28-6/2010 Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek Miasta [...]. Przedmiotem inwestycji była budowa stacji przeładunkowej odpadów na działkach oznaczonych nr ew. [...] oraz [...] położonych w B. W dniu 2 kwietnia 2014 r. strona złożyła wniosek o wznowienie postępowanie wskazując, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lokalizacyjnym. Decyzją z 9 czerwca 2014 r. Burmistrz umorzył postępowanie wznowieniowe z uwagi na jego bezprzedmiotowość. SKO decyzją z 14 września 2015 r. uchyliło decyzję organu I instancji oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z 22 lipca 2015 r. Burmistrz ponownie umorzył postępowanie wznowieniowe ze wskazaniem, iż działka skarżącego nie graniczy z działką, na której znajduje się inwestycja. Organ odwoławczy decyzją z 29 lutego 2016 r., co do zasady utrzymało w mocy decyzję Burmistrza, natomiast zmieniło rozstrzygnięcie nadając mu brzmienie: "odmawia uchylenia decyzji Burmistrza [...] z dnia 15 września 2010 r. nr WGA.7335/28-6/2010". SKO wyjaśniło, że podstawą prawną postępowania wznowieniowego nie mógł być art. 105 § 1 k.p.a., lecz przepis art. 151 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 647 ze zm.), dalej: "k.p.a.". W wyniku wniesionej przez skarżącego skargi, WSA w Poznaniu wyrokiem z 6 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 349/16 uchylił decyzję SKO. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy decyzją z 31 lipca 2017 r. uchylił decyzję Burmistrza z 22 lipca 2015 r. oraz ponownie odmówił uchylenia decyzji lokalizacyjnej z 15 września 2010 r. WSA w Poznaniu ww. decyzję SKO uchylił wyrokiem z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 944/17. Wobec powyższego organ II instancji decyzją z 26 czerwca 2018 r. uchylił decyzję Burmistrza z 22 lipca 2015 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ I instancji decyzją z 21 grudnia 2018 r. nr WGA.7335/28/2010 odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 15 września 2010 r. podnosząc w uzasadnieniu, że żadna z działek, których skarżący jest właścicielem, tj. nr ew. [...] nie graniczy z działką, na której zlokalizowana jest inwestycja. Ponadto przedmiotowa inwestycja znajduje się w odległości ok. 151 m od granicy najbliższej działki (nr [...]), której strona jest właścicielem. Spadek wartości nieruchomości oraz negatywne oddziaływanie na nieruchomość skarżącego stanowią przesłanki subiektywne, które nie mogą wpływać na uznanie skarżącego za stronę postępowania wznowieniowego. Teren inwestycji graniczy bezpośrednio wyłącznie z terenem działki nr ew. [...], który w części jest dzierżawiony przez skarżącego, co jednak nie może stanowić przesłanki do uznania za stronę. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego SKO decyzją z 31 lipca 2019 r. znak: SKO.GP.4000.60.2019 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO nie ma podstawy prawnej, z której skarżący może wywodzić prawo do bycia stroną postępowania lokalizacyjnego. Ponadto z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że inwestycja ta nie będzie oddziaływała na nieruchomość stanowiącą własność strony. M.P. wniósł skargę na decyzję Burmistrza zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 28, art. 75 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenie prawa materialnego, szczególnie art. 140, art. 143 oraz art. 144 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), dalej: "k.c.". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wywodząc z art. 144 k.c., że immisje, które są konsekwencją użytkowania inwestycji, powodują utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości będącej jego własnością. WSA w Poznaniu przywołanym na wstępie wyrokiem wskazał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Istotą sprawy było stwierdzenie, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił treść art. 28 k.p.a., który znajduje zastosowanie w tej sprawie w zakresie ustalenia interesu prawnego strony. Sąd przypomniał, że sprawa rozpoznawana była na gruncie wznowienia postępowania w przedmiocie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - art. 50 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.". Przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza kategorie podmiotów, które mogą być uznane za strony postępowania w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego i są to: inwestor i właściciele, tudzież użytkownicy wieczyści, na których terenach będą zlokalizowano inwestycje celu publicznego oraz inne podmioty. Analiza sprawy w ocenie Sądu wojewódzkiego doprowadziła do wniosku, że skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania. Przymiot strony ma tylko ten podmiot, który może wywieźć z przepisu prawa materialnego podstawę do realizacji swojego prawa lub obowiązku. Sąd wojewódzki przywołał art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i wywiódł, że stroną tego postępowania są przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na których będzie realizowana inwestycja, natomiast inne podmioty, gdy zachodzą warunki z art. 28 k.p.a. Dalej podkreślono, że przymiot skarżącego w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę był usprawiedliwiony inną podstawą prawną, tj. art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej: "p.b.". W kwestii działek stanowiących własność skarżącego, to są one oddalone od terenu inwestycji, a odziaływanie planowanej zabudowy nie wpływa na nie. W wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 271/15, wydanym w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją środowiskową przesądzono, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na działkę skarżącego, oddaloną o 150 m od terenu inwestycji. Wyrok ten jest prawomocny i zgodnie z art. 170 p.p.s.a. poczynione tam ustalenia są wiążące dla Sądu w tej sprawie. Zdaniem Sądu wojewódzkiego stosunek dzierżawy, a takim legitymuje się skarżący w stosunku do działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, także nie kreuje interesu prawnego skarżącego. Na zakończenie stwierdzono, że immisje, których źródłem ma być omawiana inwestycja, mogą stanowić przedmiot roszczenia negatoryjnego, rozpoznawanego przez sądy powszechne. M.P. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 140 k.c., art. 143 k.c. i art. 144 k.c.; 2) naruszenie przepisów procesowych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 170 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, pomimo, że zaskarżona decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a.. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu podkreślono, że bezzasadnie WSA w Poznaniu uznał, że na podstawie art. 170 p.p.s.a. jest związany prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 271/15. Wyrok ten dotyczy postępowania o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Natomiast niniejsza sprawa dotyczy postępowania o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalej – organ rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania powinien uwzględnić wszystkie okoliczności występujące w dacie orzekania w przedmiocie wznowienia. Stąd dowody występujące na etapie decyzji lokalizacyjnej winny zostać uzupełnione dowodami, które wystąpiły po wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Odnośnie wskazanych w zarzucie przepisów k.c., to bezspornie decyzja lokalizacyjna nie tylko potencjalnie może oddziaływać na działki skarżącego, ale w rzeczywistości wpływa na przedmiot własności strony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach i podlegała oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie polega na rozstrzygnięciu kwestii, czy skarżący ma przymiot strony w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego z 15 września 2010 r., znak WGA-7335/28-6/2010. W/w decyzją organ ustalił na rzecz inwestora Miasta [...] lokalizację inwestycji polegającej na budowie stacji przeładunkowej odpadów na działkach nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości B., gmina W.. Skarżący złożył w dniu 2 kwietnia 2014 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, powołując podstawy przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4), 5) i 6) k.p.a. Ostatecznie, w zakresie zaskarżenia, przedmiotem postępowania wznowieniowego była kwestia, czy skarżący jest stroną, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lokalizacyjnym. Zatem kluczowym zagadnieniem w sprawie było ustalenie, czy skarżący posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Mianowicie interes prawny miałby wywodzić z prawa własności nieruchomości położonych w pobliżu terenu inwestycyjnego i wobec tego jest uprawniony do żądania wznowienia postępowania z tego powodu, że jako strona bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu lokalizacyjnym. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zatem stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest przede wszystkim inwestor, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowane przedsięwzięcie. Inne podmioty mogą być także stronami tego postępowania, ale tylko wówczas, gdy zachodzą warunki z art. 28 k.p.a. Zgodnie natomiast z art.28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "strony" jest kategorią prawa materialnego, a więc interes prawny uprawniający do żądania wznowienia musi znajdować oparcie w konkretnych przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego (vide wyrok NSA z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2334/13 i wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2544/19). Skarżący co prawda nie powiązał zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. z art. 140 k.c., 143 k.c. i art. 144 k.c., ale nie budzi wątpliwości, że źródła do bycia stroną upatruje w prawie własności działek: nr ew. [...] (najbliżej usytuowana terenu inwestycyjnego), nr [...], nr [...] i nr [...]. Niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 140 k.c., art. 143 k.c. i art. 144 k.c. Zgodnie z art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie zaś z art. 143 k.c. w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia przepisom regulującym prawa do wód. Przywołany na końcu art. 144 k.c. dotyczy natomiast obowiązku właściciela powstrzymywania się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Sąd wojewódzki rozważał przymiot strony właśnie w kontekście w/w przepisów w powiązaniu z oddziaływaniem planowanej inwestycji na przedmiot własności, odmawiając takiego uprawnienia stosunkom prawnym obligacyjnym wynikającym z umowy dzierżawy działki nr ew. [...], graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji. Natomiast umowa dzierżawy, jako forma zarządu nieruchomością, stanowiła przesłankę przyznania skarżącemu przymiotu strony na gruncie art. 28 ust. 2 p.b. w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji przeładunku odpadów, co zostało zaakceptowane prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 996/17 (skarga kasacyjna oddalona wyrokiem NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1044/18). Wyrok ten był następstwem uchylenia uprzedniej decyzji – został powołany w zaskarżonym obecnie wyroku – wyrokiem WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 959/15 w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę W. pozwolenia na budowę stacji przeładunku odpadów. Z nieznanych powodów Sąd wojewódzki nie powołał się na wydany w tym przedmiocie prawomocny wyrok rozstrzygający zagadnienie przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę. Niemniej pozostaje to bez znaczenia, gdyż prawidłowo WSA w Poznaniu zróżnicował przepisy prawa stanowiące o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu lokalizacyjnym i w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Przepisy art. 140 k.c., art. 143 k.c. i art. 144 k.c. wyznaczają granice prawa własności i wbrew twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, art. 140 i 143 k.c. zostały prawidłowo zastosowane przez WSA w Poznaniu. Natomiast ich powiązanie z normą art. 28 k.p.a. doprowadziło do niekorzystnego dla strony rezultatu i odmowy przyznania statusu strony. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. w powiązaniu z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.. Przepisy te dotyczą prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz podstaw prawnych orzekania w postępowaniu wznowieniowym. Z kolei art. 28 k.p.a., który mimo zamieszczenia w akcie procesowym, traktowany jest jako przepis prawa materialnego, wymaga wykazania indywidualnego, konkretnego interesu prawnego. Skarżący kasacyjnie stawia tezę, że ustalenie przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją o lokalizacji inwestycji winno obejmować dowody występujące na dzień orzekania w sprawie wznowienia, świadczące o oddziaływaniu zrealizowanej inwestycji na działki stanowiące przedmiot jego własności. Stanowisko powyższe jest błędne. Po pierwsze, nie uwzględnia ono przebiegu przedmiotowego postępowania. W niniejszej sprawie tj. postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z 15 września 2010 r. znak WGA-7335/28-6/2010 zostały wydane kolejno: wyrok WSA w Poznaniu z 6 lipca 2016 r. sygn. IV SA/Po 349/16 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 944/17. W pierwszym z nich wyraźnie stwierdzono, że przedmiotem badania winna być jedynie przesłanka wznowieniowa oparta na art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. i w zakresie tej podstawy WSA w Poznaniu zobowiązał organ do dokonania własnych ustaleń w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji: na podstawie decyzji środowiskowej z 5 lipca 2010 r., charakterystyki przedsięwzięcia oraz karty informacyjnej (wszystkie dokumenty w postępowaniu o ustalenie uwarunkowań środowiskowych omawianego przedsięwzięcia). Przesłanką tego zalecenia był fakt, że w wypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy dokładnie weryfikować zakładany przez inwestora zakres oddziaływania inwestycji. W drugim natomiast wyroku z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 944/17 WSA w Poznaniu stwierdził – uchylając zaskarżoną decyzję o odmowie uchylenia decyzji lokalizacyjnej - że SKO nie wypełniło zaleceń zawartych w pierwszym wyroku z 6 lipca 2016 r. i nadal nie poczyniło własnych ustaleń co do interesu prawnego skarżącego na podstawie analizy dokumentacji z postępowania środowiskowego. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowo wydanej decyzji (vide wyrok NSA z 6 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 723/16). WSA w Poznaniu dokonując ponownej oceny legalności decyzji wydanych wskutek uchylenia poprzednio wydanych rozstrzygnięć, był związany zarówno oceną prawną, jak i wskazanymi zawartymi w poprzednich wyrokach. Oznacza to, że kryterium ustalenia interesu prawnego skarżącego w niniejszym postępowaniu należy poszukiwać w analizie dokumentów, którymi dysponował organ wydający decyzję środowiskową, czyli uwzględnienia wszystkich okoliczności z okresu wydania decyzji lokalizacyjnej, nie zaś okoliczności i faktów, które mogą być wynikiem realizacji przedmiotowej inwestycji, jak tego oczekuje skarżący. Z dokumentów tych należało wywnioskować, jaki jest zasięg oddziaływania tego przedsięwzięcia i czy obejmuje działki stanowiące własność skarżącego. Jednocześnie nie ma racji WSA w Poznaniu, że wobec tego, iż wyrok tegoż Sądu z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 271/15 w sprawie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań jest prawomocny – to znajduje zastosowanie art. 170 p.p.s.a. w zakresie związania jego ustaleniami w niniejszym postępowaniu w sprawie przymiotu strony w postępowaniu lokalizacyjnym. Przepis powyższy stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca prawomocnego wyroku oznacza, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w wyroku. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (vide Komentarz do p.p.s.a. pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2017 r., str. 727). Kwestią ukształtowaną w przywołanym wyroku z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 271/15, która nie może podlegać ponownemu badaniu - było uprawnienie skarżącego, a właściwie brak, do udziału w charakterze strony w postępowaniu środowiskowym. Wyrok dotyczył ustaleń w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji z punktu widzenia uwarunkowań środowiskowych i tego nie sposób zakwestionować. Nie oznacza to jednak, że ustalenia poczynione w tamtym postępowaniu wiążą w innej przedmiotowo sprawie, tj. decyzji lokalizacyjnej, w której na potrzeby tego postępowania i w jego granicach badany jest interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 zdanie 1 u.p.z.p. Poza wszystkim WSA w Poznaniu w wyroku z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 944/17 wyraźnie nakazał poczynienie własnych ustaleń faktycznych przez organy lokalizacyjne, nie zaś "przepisanie" fragmentów uzasadnienia decyzji środowiskowej. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. należało uznać za zasadny, ale bez wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze - okoliczność istnienia prawomocnego wyroku akceptującego fakt, że z punktu widzenia uwarunkowań środowiskowych inwestycja nie będzie ponadnormatywnie oddziaływała na działki stanowiące własność skarżącego – jest silnym argumentem przemawiającym za oceną przyjętą w zaskarżonym wyroku, pomimo braku formalnego związania. W wyroku tym WSA w Poznaniu przeanalizował oddziaływanie inwestycji w oparciu m.in. o kartę informacyjną przedsięwzięcia i doszedł do jednoznacznego wniosku, który jest tożsamy z ustaleniami i oceną prawną zawartą w zaskarżonej decyzji SKO z 31 lipca 2019 r. Po drugie - badanie przesłanek wznowieniowych odbywa się na podstawie okoliczności istniejących w okresie, kiedy toczy się postępowanie, którego wniosek dotyczy. Organ miał bowiem obowiązek stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zawiadomić strony o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Ocena interesu prawnego dokonywana jest wówczas, na czas toczącego się postępowania administracyjnego, na podstawie sytuacji prawnej podmiotu ubiegającego się o przymiot strony oraz w tym wypadku - oddziaływania planowanej inwestycji. WSA w Poznaniu bowiem wyznaczył konkretne dyrektywy ustalenia interesu prawnego skarżącego. Mianowicie: analiza karty informacyjnej, charakterystyki przedsięwzięcia oraz decyzji środowiskowej. Wszystkie te informacje i dane obejmują okres, kiedy było prowadzone postępowanie lokalizacyjne. Wskazania te zostały zrealizowane w zaskarżonej decyzji SKO, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu (str. 10 – 11). Na ich podstawie organ doszedł do wniosku, że oddziaływanie inwestycji nie będzie obejmowało działek skarżącego. W konsekwencji skarżącemu nie przysługuje przedmiot strony. Mając powyższe na uwadze, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia.