II OSK 1906/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 354/25 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 15 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zmiany nazwiska oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 354/25, oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 15 stycznia 2025 r., nr [...], w przedmiocie zmiany nazwiska. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 17 września 2024 r. do Urzędu Stanu Cywilnego w S. wpłynął wniosek W. K. o zmianę nazwiska z: "K." na "K.". W uzasadnieniu wniosku W. K. podał, że od dziesięciu lat przebywa w zakładzie karnym; do zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności zainteresowanemu pozostało około dwunastu miesięcy. Wnioskodawca podkreślił, że po wyjściu z zakładu karnego chce zacząć nowe życie, a jego dotychczasowe dane są zbyt rozpoznawalne w powodu szeregu przestępstw, których się dopuścił. Według wnioskodawcy, po opuszczeniu zakładu karnego będzie miał problem z aklimatyzacją tj. ze znalezieniem mieszkania i podjęciem pracy. Ponadto wskazał, że nie chce dłużej nosić nazwiska swojego ojca, ponieważ jest z nim skonfliktowany przez wstyd, jaki mu przyniósł dopuszczając się przestępstw (nie rozmawia z ojcem, został wymeldowany, gdyż w ocenie ojca nie zasługuje, żeby mieszkać z nim pod jednym dachem). Pismem z dnia 19 września 2024 r. organ zwrócił się do skarżącego o wykazanie istnienia ważnego powodu zmiany nazwiska oraz wezwał wnioskodawcę do nadesłania dokumentów, które potwierdzałyby istnienie przesłanki ważnych powodów zmiany nazwiska, a jeśli posiada obywatelstwo innego państwa, dokumentu potwierdzającego ten fakt. W dniu 4 października 2024 r. do Urzędu Stanu Cywilnego w S. wpłynęły dodatkowe wyjaśnienia wnioskodawcy. Do przesłanych wyjaśnień wnioskodawca nie dołączył żadnych dokumentów. Zastępca Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w S. pismem z dnia 14 października 2024 r. zwrócił się Dyrektora Zakładu Karnego w S. z prośbą o udzielenie informacji, czy podczas pobytu w Zakładzie Karnym w S. wnioskodawca zgłaszał problemy dotyczące swego nazwiska oraz czy w posiadanej dokumentacji znajdują się jakiekolwiek informacje wskazujące, że obawia się on o swoje zdrowie lub życie po opuszczeniu zakładu karnego ze względu na posługiwanie się obecnym nazwiskiem. Dyrektor Zakładu Karnego pismem z dnia 29 października 2024 r. poinformował, że W. K. nie zgłaszał jakichkolwiek problemów dotyczących nazwiska. Ponadto w dokumentacji dotyczącej wnioskodawcy brak jest jakichkolwiek informacji o tym, aby skazany - w związku z noszonym obecnie nazwiskiem - obawiał się o swoje życie lub zdrowie po zakończeniu odbywania kary. Zastępca Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w S., decyzją z dnia 25 listopada 2024 roku Nr [...], odmówił wnioskodawcy zmiany nazwiska z: "K." na nazwisko "K.". Zdaniem organu I instancji nie jest ważnym powodem do zmiany imienia i nazwiska chęć ukrycia swojej tożsamości, a zdaniem organu I instancji to właśnie chce uczynić wnioskodawca. W szeroko rozumianym interesie społecznym zasadne jest, aby osoby podejmujące współpracę z wnioskodawcą, miały prawo i możliwość pozyskania wiedzy o jego przeszłości. Zdaniem organu I instancji ważnym powodem do zmiany nazwiska nie może być również skonfliktowanie z ojcem oraz subiektywne przekonanie wnioskodawcy, że zmiana nazwiska poprawi relacje z ojcem oraz matką, a także uchroni córkę przed wstydem z powodu jego kryminalnej przeszłości oraz pobytu w więzieniu. Zdaniem organu to od zachowania i dalszych działań wnioskodawcy będzie zależała opinia o nim, a nie od faktu noszenia innego nazwiska. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem W. K. wywiódł odwołanie. Decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r. nr [...] Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w S. z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...]. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie przedstawił żadnych obiektywnych argumentów, jak zmiana nazwiska miałaby poprawić relacje z ojcem oraz matką oraz uchronić córkę przed przykrościami, czy upokorzeniami. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł W. K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W ocenie tego Sądu organ obu instancji prawidłowo wywiodły, że w konkretnym przypadku nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek przykładowo wymienionych w katalogu "ważnych przesłanek", zawartych w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1988) – dalej: "u.z.i.n.", a wskazywane przez skarżącego przyczyny zmiany nazwiska wynikają raczej z subiektywnego przekonania skarżącego, niż z obiektywnych racjonalnych przyczyn. Przede wszystkim trafne jest stanowisko organów, że nazwisko, którym dotychczas posługiwał się skarżący nie ma cech nazwiska ośmieszającego lub nielicującego z godnością człowieka i nie zostało mu bezprawnie zmienione. Z całą też pewnością skarżący nie posługiwał się dotychczas nazwiskiem "K.", które stanowi nazwisko panieńskie matki. Skarżący nie wykazał ponadto, że posiada obywatelstwo innego państwa, z którego przepisami imię i nazwisko "K." byłoby zgodne. Przesłanki z art. 4 ust. 1-4 u.z.i.n. nie tworzą katalogu zamkniętego, w związku z czym zmiany imienia lub nazwiska można dokonać także z innego ważnego powodu. Jednakże w ocenie Sądu Wojewódzkiego skarżący nie przedstawił żadnych innych ważnych powodów, które uzasadniałyby dokonanie żądanej zmiany, w szczególności nie podał żadnych faktów i dowodów istotnych dla sprawy mimo, że w tym zakresie organ I instancji wystosował do skarżącego wezwanie. Wskazywanie zaś przez skarżącego, że ma negatywne nastawienie do noszonego nazwiska nie stanowi przesłanki ważnych względów. Samo powoływanie się skarżącego na stan emocjonalny polegający na braku akceptacji noszonego nazwiska, znienawidzeniu, pogardzie, odczuwaniu dyskomfortu, nie może zdaniem Sądu stanowić podstawy uznania, że istnieją zobiektywizowane, racjonalne powody, spełnienia przesłanki warunkującej zmianę nazwiska. Podobnie jak chęć uzyskania nowej tożsamości po opuszczeniu zakładu karnego w celu odcięcia się od swojej przeszłości i rozpoczęcia nowego życia nie stanowi ważnego powodu w rozumieniu ustawy o zmianie imienia lub nazwiska, tym bardziej, że kwestie związane ze znalezieniem mieszkania, czy też podjęciem zatrudnienia nie są obwarowane przesłankami niekaralności. W ocenie Sądu pierwszej instancji subiektywne przekonanie skarżącego o chęci zmiany nazwiska nie może świadczyć o spełnieniu ustawowej przesłanki w postaci "ważnego powodu". Wola zainteresowanej osoby nie stanowi bowiem samodzielnej i wystarczającej podstawy do wprowadzenia żądanej zmiany, jeśli nie jest poparta ważnymi względami. W tym miejscu jeszcze raz podkreślić należy, że zmiana imienia i nazwiska może być dokonana jedynie z powodów, które są istotne nie tylko dla wnioskującego o taką zmianę, ale także dla dokonujących ich obiektywnej i racjonalnej oceny organów administracji publicznej. Osoba chcąca zmienić swoje nazwisko powinna użyć takiej argumentacji i udokumentować żądanie w taki sposób, aby przekonać organ administracyjny, że jej żądanie nie stanowi kaprysu, fanaberii albo że wynika z przekory. Dlatego też wyobrażenia, odczucia lub stany emocjonalne, to nie kryteria jakimi organy mogą kierować się przy dokonywaniu oceny zaistnienia ważnego powodu do zmiany imienia i nazwiska. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 K.p.c. polegający na błędnym przyjęciu (wbrew materiałowi dowodowemu), że Skarżący nie wykazał istnienia ważnego powodu uzasadniającego zmianę nazwiska w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.z.i.n., podczas gdy Skarżący wykazał istnienie trwałego stanu psychicznego - subiektywnego negatywnego nastawienia do noszonego przez niego nazwiska z uwagi na złe relacje z ojcem oraz strach przed powrotem do społeczeństwa po opuszczeniu zakładu karnego z uwagi na fakt zamieszkiwania w małej miejscowości; 2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 134 § 1 P.p.s.a. polegających na tym, że Sąd pierwszej instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi Skarżącego nie wyszedł poza ich granice mimo, że w danej sprawie powinien, w szczególności w odniesieniu do oceny istnienia po stronie Skarżącego ważnego powodu zmiany nazwiska w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.z.i.n. w postaci trwałego stanu psychicznego Skarżącego - subiektywnego negatywnego nastawienia do noszonego przez niego nazwiska, dodatkowo nacechowanego tym, że Skarżący pragnie zmienić nazwisko z uwagi na ciężką relację z córką, która wstydzi się "nazwiska ojca"; 3. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 4 ust. 1 u.z.i.n. poprzez błędną wykładnię przejawiającą się błędnym uznaniem, że wyobrażenia, odczucia, stany emocjonalne Skarżącego nie stanowią kryteriów jakimi organy mogły kierować się przy dokonywaniu oceny zaistnienia ważnego powodu do zmiany nazwiska, podczas gdy przy prawidłowej wykładni przedmiotowego przepisu, za ważny powód uzasadniający zmianę nazwiska może być uznany trwały stan psychiczny człowieka - subiektywne, negatywne nastawienie do noszonego nazwiska, w sytuacji, gdy jest dodatkowo nacechowany skoncentrowaniem aktywności życiowej człowieka na dążeniu do zmiany nazwiska. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz będącej przedmiotem jego kontroli decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia 15 stycznia 2025 r., zasądzenie kosztów nieopłaconej ani w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty dodatkowo umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.z.i.n. zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, w szczególności gdy dotyczą zmiany: 1) imienia lub nazwiska ośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka; 2) na imię lub nazwisko używane; 3) na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione; 4) na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada. Powyższe przesłanki nie stanowią katalogu zamkniętego, co oznacza, że zmiany imienia lub nazwiska można dokonać także z innego ważnego powodu, który nie mieści się w katalogu przykładowych przesłanek uznanych ex lege za ważne. Użyte w art. 4 ust. 1 u.z.i.n. określenie "ważny powód" należy do tzw. pojęć niedookreślonych, zaś wydanie decyzji o zmianie imienia lub nazwiska następuje w ramach uznania administracyjnego. Ważny powód zmiany nazwiska powinien być odrębnie oceniony w każdej indywidualnej sprawie. Pojęcie "ważne powody", jako określenie prawnie niezdefiniowane, jest tzw. pojęciem nieostrym. Wobec tego w ramach kontroli działania organu chodzi o rozważenie, czy organ administracji nie przekroczył granicy swobodnej interpretacji pojęć nieostrych na podstawie konkretnego stanu faktycznego oraz czy ocena organu administracji nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 974/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 49). Ważne powody przemawiające za zmianą imienia i nazwiska nie mogą wynikać jedynie z subiektywnego przekonania osoby żądającej zmiany, ale muszą również sprostać zobiektywizowanym i zracjonalizowanym kryteriom ich oceny (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2940/18, LEX nr 3151965). Granicą rozważań organów administracji państwowej powinno być ustalenie istnienia (lub braku) elementów oczywistej bezzasadności w motywach strony, na przykład cech kaprysu lub przekory (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1982 r., sygn. akt II SA 699/82, ONSA 1982, Nr 1, poz. 57). Należy zwrócić przy tym uwagę, że wnioskodawca powinien przekonać organ administracyjny, iż wskazany subiektywnie przez niego powód zmiany jest na tyle istotny, by władza dokonała tej zmiany, uznając taki powód za obiektywnie istotny. Ważne powody przemawiające za zmianą imienia i nazwiska, nie mogą wynikać jedynie z subiektywnego przekonania osoby żądającej zmiany, ale muszą również sprostać zobiektywizowanym i zracjonalizowanym kryteriom ich oceny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt II OSK 69/16, LEX nr 2380970 i zawarte tam odwołania do doktryny i orzecznictwa). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego przedmiotową sprawę, nazwisko, o którego zmianę wnosi skarżący nie jest ośmieszające ani nielicujące z godnością człowieka, nie zostało ono bezprawnie zmienione, a także zgodne jest z przepisami państwa polskiego. Za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji i orzekających w sprawie organów, że nie występuje też inna ważna przyczyna uzasadniająca uwzględnienie zgłoszonego wniosku. Dokonanie zmiany nazwiska w zakresie żądanym we wniosku skarżącego nie znajduje dostatecznie umotywowanych podstaw. Nazwisko jest elementem tożsamości osoby w rozumieniu prawa cywilnego, spełnia funkcję indywidualizującą i identyfikującą na wszelkich płaszczyznach życia społecznego i posiada również znaczenie publicznoprawne. Służy bowiem do dokonywania identyfikacji osób przez władze państwowe, m.in. dla celów ewidencyjnych i celów związanych z bezpieczeństwem publicznym (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2940/18, LEX nr 3151965). Posługiwanie się określonym, urzędowo stwierdzonym imieniem i nazwiskiem, pełni funkcję identyfikatora publicznego. Imię i nazwisko spełnia także w zorganizowanym społeczeństwie istotną funkcję identyfikacyjną i porządkującą. Dlatego też musi cechować się pewnością i stabilnością. W orzecznictwie sądów administracyjnych został też powszechnie przyjęty pogląd, że obowiązuje zasada względnej stabilizacji imion i nazwisk. Oznacza to, że imię i nazwisko są trwałymi atrybutami człowieka, prawnie mu przypisywanymi poprzez zarejestrowanie w aktach stanu cywilnego. Są to dwa elementy identyfikujące osobę oraz składające się na jej stan cywilny. W związku z czym powinny one być stabilne, a ich zmiana jest dopuszczalna tylko z ważnych powodów. Dlatego też rozstrzygnięcie, czy zachodzą ważne powody uzasadniające uwzględnienie wniosku wymagało wyważenia z jednej strony interesu społecznego i celów, jakie ma realizować zawarta w art. 4 ust. 1 u.z.in. zasada względnej stabilizacji imion i nazwisk, a z drugiej indywidualnego interesu wnioskodawcy. Podstawą wniesienia przez skarżącego wniosku o zmianę nazwiska było to, że ma on negatywne nastawienie do noszonego nazwiska oraz chciałby uzyskać nową tożsamość po opuszczeniu zakładu karnego w celu odcięcia się od swojej przeszłości i rozpoczęcia nowego życia. Przesłanki wymienione w art. 4 ust. 1 ustawy nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym już była mowa powyżej. Oznacza, że zmiany imienia lub nazwiska można dokonać także z innego ważnego powodu, który nie mieści się w katalogu przesłanek ex lege uznanych za ważne. Jednak to do organu rozpoznającego sprawę należy ocena, czy żądanie zmiany nazwiska mieści się w zakresie przesłanki "ważnych powodów". "Ważne powody", o czym była już mowa wyżej kwalifikowane jest w orzecznictwie sądowym do pojęć nieoznaczonych, a nawet do przyjęcia konstrukcji uznania administracyjnego. Oznacza to, że w przepisie prawa nie został jednoznacznie zapisany hipotetyczny stan faktyczny i wynikające z tego zapisu konsekwencje prawne. Organ rozpoznający sprawę ma zatem pozostawioną ocenę, czy żądanie zmiany nazwiska mieści się w zakresie przesłanki "ważnych powodów". Taka konstrukcja przesłanki zmiany nazwiska poddana wartościowaniu przez organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wyłącza przyjęcie, że wydanie decyzji o odmowie zmiany nazwiska jest rozstrzygnięciem rażąco naruszającym prawo. Jak zostało to już podkreślone na wstępie rozważań, same tylko wyobrażenia, odczucia, przekonania, czy stany emocjonalne osoby żądającej zmiany nazwiska nie mogą stanowić ważnego powodu, uzasadniającego taką zmianę. Niezbędność dokonania takiej zmiany powinna wynikać z obiektywnej potrzeby, czy nawet konieczności. W orzecznictwie zaś utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym chęć uzyskania nowej tożsamości po opuszczeniu zakładu karnego wyłącznie w celu odcięcia się od swojej przeszłości i rozpoczęcia nowego życia, nie stanowi ważnej przyczyny zmiany imienia i nazwiska w rozumieniu ustawy. Natomiast chęć uzyskania nowej tożsamości, po opuszczeniu zakładu karnego, z uwagi na zapewnienia bezpieczeństwa, w sytuacji gdy istnieje rzeczywista groźba, że po opuszczeniu zakładu karnego skarżący może być narażony na utratę życia lub zdrowia w związku z tym, że współpracował z organami ścigania, należy uznać za ważny powód zmiany imienia i nazwiska w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.z.i.n. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 listopada 2020r, sygn. akt III SA/Łd 176/20 LEX nr 3081007), jednakże w przedmiotowej sprawie okoliczność taka nie miała miejsca. W konsekwencji powyższych rozważań wskazać należy, że skoro skarżący nie wykazał spełnienia ustawowej przesłanki "ważnych powodów" w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.z.in., to brak jest podstaw do uznania, że zachodzi podstawa do żądanej zmiany nazwiska. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. Zarzut naruszenia powyższych przepisów może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej, kiedy Sąd I instancji prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 P.p.s.a. oraz jeżeli strona skarżąca wykazała, że zastosowane przez ten sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. Żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny, pozbawiony jest skuteczności zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał w sposób prawidłowy kontroli działalności organów administracji publicznej. Trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, że zostało ono przeprowadzone w sposób odpowiadający wymogom określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego z zachowaniem zasad o których mowa w art. 7 K.p.a., art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wydane decyzje organów obu instancji zostały poprzedzone wyczerpującym postępowaniem wyjaśniającym. Zarówno Sąd I instancji jak i organy poddały analizie przedstawione przez stronę okoliczności i dokonały ich trafnej oceny. Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji nie ujawniła, aby organy administracji przekroczyły w tym wypadku dopuszczalną granicę swobodnej oceny i interpretacji pojęcia "ważne powody". Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.