II OSK 1903/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 957/22 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 września 2022 r. nr SKO Gd/359/22 w przedmiocie opłaty planistycznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 957/22 oddalił skargę J. T. (dalej określanego jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 września 2022 r., nr SKO Gd/359/22 w przedmiocie opłaty planistycznej. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku, domagając się w niej również wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek w tym przedmiocie pełnomocnik wskazał, że wykonanie w całości lub części przedmiotowej decyzji może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody i spowodowaniem nieodwracalnych skutków dla skarżącego. Jak stwierdził, opłata planistyczna w wysokości 134.173,80 zł jest obiektywnie wysoką kwotą i skarżący nie dysponuje wolnymi środkami, które umożliwiałyby mu niezwłoczną zapłatę takiej kwoty. W tym celu koniecznym będzie wystąpieniem z wnioskiem do banku o udzielenie o pożyczki i poniesienie dodatkowych kosztów związanych z obsługą pożyczki i prowizji, w szczególności w sytuacji, w której w wyniku wniesionej skargi decyzja może zostać uchylona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po oddaleniu skargi przez wojewódzki sąd administracyjny skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak uchwała w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. nr 4, poz. 77). Stosownie zaś do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem uprawdopodobnienia istnienia tych przesłanek nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne fakty i okoliczności pozwalające uwiarygodnić, że wykonanie aktu będącego przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje wystąpienie jednej lub obu przesłanek ustawowych, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (tak postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, LEX nr 1309877). Rozpoznawany wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie sprostał tym wymaganiom. Ogólnikowe twierdzenia w nim zawarte, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sprowadzają się bowiem do stwierdzenia, że skarżący nie dysponuje środkami pozwalającymi na uiszczenie opłaty planistycznej, wobec czego zmuszony będzie do zaciągnięcia pożyczki. Tymczasem, aby ustalić, że wykonanie decyzji wiąże się z wystąpieniem po stronie skarżącej znacznej szkody, konieczna jest dokładna ocena jej sytuacji majątkowej. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że sąd nie jest w stanie ocenić, czy wykonanie decyzji i uiszczenie wskazanej kwoty w tej konkretnej sytuacji może wiązać się z ryzykiem wystąpienia omawianej przesłanki. Nie wiadomo bowiem jakiego rzędu środkami finansowymi dysponuje skarżący, w tym oszczędnościami i w jaki sposób uiszczenie opłaty planistycznej wpłynie na jego kondycję finansową. W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie uprawdopodobnił swojego twierdzenia, że uiszczenie opłaty planistycznej w ustalonej przez organ wysokości przewyższało jego możliwości finansowe. Pełnomocnik skarżącego, choć w istocie upatruje wystąpienie po jego stronie znacznej szkody, wskazuje także na wystąpienie drugiej przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. - trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże rodzaj obowiązku w postaci uiszczenia kwoty pieniężnej tytułem ustalonej opłaty planistycznej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Zarazem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz uchylenia kwestionowanych decyzji, zaistnieje podstawa do zwrotu całej wpłaconej na rachunek gminy kwoty pieniężnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.