II OSK 1785/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 160/20 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2019 r., nr WINB-WOP.7721.87.2019.AB/TK w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Włocławku z dnia 13 maja 2019 r., nr PINB.440.11.18.572.2019.JG; 2. zasądza od Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. K. kwotę 1210 (jeden tysiąc dwieście dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 160/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B. K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy, dalej także "WINB", z dnia 10 grudnia 2019 r., nr WINB-WOP.7721.87.2019.AB/TK w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 13 maja 2019 r., znak PINB.440.11.18.572.2019.JG, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we Włocławku, dalej także: "PINB", na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie zabudowy działki nr [...] położonej w L. przy ul. B., będącej własnością A. E.. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. O., zarzucając jej: naruszenie przepisów art. 6, 7, 8 12 § 1 oraz art. 105 § 1 K.p.a., a także naruszenie przepisów art. 84 i art. 84a ustawy Prawo budowlane. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 10 grudnia 2019 r., znak WINB-WOP.7721.87.2019.AB/TK, na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. O., zarzucając jej naruszenie: - art. 7 K.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy; - art. 75 w zw. z art. 78 K.p.a. polegające na niedopuszczeniu istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów; - art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. polegające na naruszeniu obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, przez co organ niewłaściwie ocenił materiał dowodowy, a wręcz zaniechał jego zebrania w wymaganym przez prawo zakresie; - art. 105 K.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, albowiem inwestor zrealizował inwestycję nie mając na to stosownych pozwoleń oraz dokumentacji projektowej. A. O. zmarła 13 sierpnia 2020 r. Jej następcą prawnym została B. K., dalej: "skarżąca". Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Sąd stwierdził, że organ zasadnie uznał, iż istnieją podstawy do umorzenia postępowania w sprawie zabudowy działki nr [...] , ponieważ zabudowa ta powstała na podstawie nadal istniejącej w obiegu prawnym decyzji z dnia 16 stycznia 1998 r. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sąd stwierdził, że postępowanie było bezprzedmiotowe, co uzasadniało umorzenie postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. K.. Jak wyjaśnił pełnomocnik skarżącej, G. K. został omyłkowo wskazany jako wnoszący kasację. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła: 1) naruszenie przepisu art. 105 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że istniały podstawy do umorzenia postępowania, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, albowiem inwestor zrealizował inwestycję nie mając stosownych pozwoleń oraz dokumentacji projektowej, tym samym nie był on uprawniony do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych, nadto przez błędną wykładnię powołanego przepisu i niewłaściwe zastosowanie, w następstwie czego Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku zaakceptował umorzenie postępowania administracyjnego, mimo braku ustawowych przesłanek określonych w tym przepisie i w sytuacji, w której stan sprawy nie wyczerpywał przesłanki określonej w powołanym przepisie, 2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo rażącego naruszenia prawa przez organ wydający decyzję, 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a., przez wybiórcze zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy - tylko jednego przepisu prawa postępowania według art. 105 § 1 K.p.a., z pominięciem całego szeregu przepisów prawa proceduralnego i materialnego, związanego z przedmiotową budową, 4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a., przez pominięcie zgromadzonego przez odwołującą się materiału dowodowego, opisującego faktyczny i prawny stan sprawy. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: a) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania; ewentualnie: b) zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odpowiednie rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania A. E. wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania kasacyjnego. Pismem z dnia 19 lutego 2025 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 29 listopada 2024 r. z uzasadnieniem. W dniu 5 marca 2025 r. po przeprowadzeniu rozprawy Naczelny Sąd Administracyjny zamknął rozprawę i odroczył publikację orzeczenia na dzień 19 marca 2025 r. W dniu 13 marca 2025 r. wpłynęło pismo skarżącej zawierające wnioski dowodowe. W dniu 19 marca 2025 r. zamkniętą rozprawę otwarto na nowo i odczytano pisma złożone przez skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Na wstępie należy zauważyć, że skarga kasacyjna zawiera wady konstrukcyjne. Według art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacji zostały wskazane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno zatem określać rodzaj naruszenia, tzn. wskazywać, czy podnoszone jest naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1), czy naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2). Zarzucając naruszenie prawa materialnego należy określić formę naruszenia, czyli błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien być powiązany ze wskazaniem, czy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe wymogi, jakkolwiek mają charakter formalny, determinują zakres kontroli kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Wskazują precyzyjnie zakres w jakim wnoszący kasację kwestionuje zaskarżony wyrok. Domaganie się aby skarga kasacyjna spełniała warunki z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. jest usprawiedliwione tym, że sporządzenie tego środka odwoławczego obarczone jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 P.p.s.a.). W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie określono rodzaju naruszenia. Wskazano tylko, nawiązując do art. 174 P.p.s.a. (bez sprecyzowania punktu), naruszone przepisy oraz podano opisy naruszenia. Biorąc jednak pod uwagę treść opisów naruszenia, a także uzasadnienie skargi kasacyjnej, możliwe jest odniesienie się do tych zagadnień sformułowanych w kasacji, które mimo wadliwej konstrukcji podstaw kasacyjnych, w sposób niebudzący wątpliwości interpretacyjnych ze skargi kasacyjnej wynikają. Przed odniesieniem się do zasadniczej kwestii związanej z zastosowaniem art. 105 § 1 K.p.a., skonstatować trzeba, że nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi zarzuty wyartykułowane w punktach 2 i 4 skargi kasacyjnej. W punkcie 2 podniesiono zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo rażącego naruszenia prawa przez organ wydający decyzję. Po pierwsze, przepisy art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. znajdują zastosowanie w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji. Kontrolowane postępowanie administracyjne stanowiło postępowanie organów nadzoru budowlanego w sprawie legalności obiektów budowlanych. Było to ogólne postępowanie administracyjne. Po drugie, skoro w opisie naruszenia podniesiono rażące naruszenie prawa, to należało wskazać jakie konkretnie przepisy prawa zostały naruszone, a następnie wykazać, że chodzi o naruszenie w stopniu uzasadniającym ocenę, że jest to naruszenie rażące. Tej konkretyzacji zabrakło zarówno w opisie naruszenia, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym nie rozwinięto analizowanego zarzutu. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a., przez pominięcie zgromadzonego przez odwołującą się materiału dowodowego, opisującego faktyczny i prawny stan sprawy. Organy nadzoru budowlanego oparły się na protokole kontroli z dnia 20 lutego 2019 r., decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku piekarni zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w L., przy ul. B. [...] 7 oraz projektu budowlanego z mapą sytuacyjno-wysokościową. Nadto, oparto się na piśmie PGNiG z dnia 28 października 1997 r. o wyrażeniu zgody na dobudowanie rozbudowy do swojego budynku. Organy dysponowały także decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 6 lutego 1997 r. o warunkach zabudowy oraz decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 8 stycznia 1999 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, dotyczącym modernizacji budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego w miejscowości L., przy ul. B. [...]. WINB powołał się także na decyzję Urzędu Rejonowego we Włocławku z dnia 4 listopada 1996 r. zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność Spółdzielni [...] w L.. W uzasadnieniach decyzji organów nadzoru budowlanego wskazano także, iż wyrokiem z dnia 8 lutego 2019 r., sygn. akt I C 3264/18 orzeczono o wygaśnięciu z dniem 31 grudnia 2008 r. służebności przechodu i przejazdu obciążającej nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] . Ponadto, w zaskarżonej decyzji opisano postępowania dotyczące decyzji Starosty Włocławskiego z dnia 14 lipca 2010 r. Nr 473/201, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. E. pozwolenia na rozbudowę sklepu spożywczo-przemysłowego na działce nr [...] i [...], oraz decyzji zmieniających te decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że z wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 247/19, wynika, że postępowania te nie odnoszą się do legalności obiektów na działkach nr [...] i [...]. Również przedłożona w postępowaniu kasacyjnym decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego nie dotyczy przedmiotu niniejszej sprawy. Skarżąca nie wykazała aby istotny dla sprawy materiał dowodowy nie został wyczerpująco zebrany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Innym zagadnieniem jest ocena materiału dowodowego oraz ustalenie na jej podstawie stanu faktycznego (art. 80 K.p.a.), a także prawna kwalifikacja ustalonego stanu faktycznego wiążąca się z zastosowaniem prawa. Niewłaściwe zastosowanie prawa wiąże się z zarzutami 1 i 3 skargi kasacyjnej. Najpierw omówić należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a., przez wybiórcze zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy - tylko jednego przepisu prawa postępowania według art. 105 § 1 K.p.a., z pominięciem całego szeregu przepisów prawa proceduralnego i materialnego, związanego z przedmiotową budową. Zarzut jest zasadny w zakresie w jakim podnosi niewskazanie norm prawa materialnego, które stanowiły podstawę prawną oceny o braku ze strony inwestora, naruszeń prawa. Przywołując hipotezę i dyspozycję art. 105 § 1 K.p.a. należało wskazać, jakie przepisy normujące proces budowlany stanowiły punkt odniesienia do oceny zarzutów wnioskodawcy podnoszonych w pismach kierowanych do organów nadzoru budowlanego. Dopiero uznanie, że nie ma podstaw do zastosowania dyspozycji stosownych norm determinowało przyjęcie, że postępowanie organów nadzoru budowlanego w odniesieniu do przedmiotowej rozbudowy było bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Niewskazanie tych przepisów, zarówno przez organy nadzoru budowlanego, jak i przez Sąd pierwszej instancji, nie stanowiło jednak uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy. Organy uznały, że wykonanie robót budowlanych na podstawie decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia nadbudowę dowodzi, że nie doszło do samowolnego wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że podniesiony w odwołaniu zarzut, według którego, rozbudowa piekarni jest samowolą budowlaną, jest bezzasadny. Oznacza to, że punktem odniesienia były przepisy normujące wykonanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, tj. art. 48 ust. 1 i nast. Prawa budowlanego. Natomiast poddając analizie usytuowanie rozbudowy w projekcie budowlanym oraz obiektu zrealizowanego, organy rozważyły, czy doszło do odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz warunków pozwolenia na budowę. Dokonano zatem oceny pod kątem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ocena ta doprowadziła do przyjęcia, że nie doszło do naruszeń uzasadniających uruchomienie trybu legalizacji budowy lub trybu naprawczego. W konsekwencji zastosowano art. 105 § 1 K.p.a. Zasadność zastosowania tego przepisu, w zakresie skonkretyzowanym w zarzucie nr 1 skargi kasacyjnej, w powiązaniu z oceną zebranego materiału dowodowego, jest przedmiotem dalszych rozważań. Naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. polegało zdaniem skarżących na przyjęciu, że istniały podstawy do umorzenia postępowania, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, albowiem inwestor zrealizował inwestycję nie mając stosownych pozwoleń oraz dokumentacji projektowej, tym samym nie był on uprawniony do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Analizę zasadności tak sformułowanej tezy rozpocząć należy od niepodważonego skutecznie ustalenia, że rozbudowa została wykonana na podstawie decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z 16 stycznia 1998 r., nr ID-7351-8/98, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę piekarni zlokalizowanej na działce nr [...] według projektu opracowanego przez H. M. Oznacza to brak podstaw do twierdzenia, że inwestor wykonał roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej. W tej sytuacji rozważyć należało, czy nie doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę. Najpierw zbadać trzeba legalność usytuowania części rozbudowy na działce na 234/6. Z materiału dowodowego wynika, że mimo użycia w punkcie 2 decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r. określenia o udzieleniu "pozwolenia na rozbudowę budynku piekarni zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w L., przy ul. B. [...]", rozbudowa miała obejmować także działkę nr [...]. Na mapie sytuacyjno-wysokościowej dołączonej do projektu budowlanego umiejscowiono rozbudowę obiektu przylegającą bezpośrednio do obiektu zrealizowanego na działce nr [...]. Taką lokalizację potwierdzają rysunki nr 6 i 7 zawarte w Projekcie budowlanym. Wynika z nich, że projektowana rozbudowa ma przylegać bezpośrednio do istniejącego sąsiedniego budynku (brak przerwy). Potwierdza to także pismo PGNiG z dnia 28 października 1997 r. o wyrażeniu zgody na dobudowanie rozbudowy do swojego budynku. Przeznaczenie działki [...], o powierzchni 20 m2, na powiększenie działki nr [...] zostało przewidziane w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego we Włocławku z dnia 4 listopada 1996 r. Ponadto, w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 6 lutego 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określono, że rozbudowa piekarni obejmuje teren zlokalizowany pomiędzy budynkiem istniejącym a sąsiadującym sklepem nabiałowym. Spółdzielnia [...], będąca właścicielem m.in. działki nr [...] , w odpowiedzi na pismo inwestora tj. "[...]" Sp. z o.o. z dnia 14 stycznia 1998 r., wyraziła zgodę na rozpoczęcie prac budowlanych na jej działce. Według tego pisma, o terminie podpisania aktu notarialnego na zakup w/w działki inwestor miał być zawiadomiony oddzielnym pismem. Do uzyskania własności działki przez A. E. i H. E. doszło na podstawie aktu notarialnego z dnia 16 października 2012 r., rep. A [...]. W akcie tym określono zbywaną działkę jako zabudowaną częścią budynku usługowo-handlowego. Od razu dodać można, że kwestia dysponowania przez ówczesnego inwestora nieruchomością, tj. działką nr [...], na cele budowlane, nie jest zagadnieniem z zakresu samowoli budowlanej ani kwestią odstępstw od pozwolenia na budowę. Jest to problem zgodności z prawem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania. Podkreślić należy, że decyzja Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r., znak: ID-7351-8/98, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na rozbudowę budynku piekarni, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W niniejszym postępowaniu nie podlega zatem ocenie okoliczność, że pozwolenie na budowę dotyczy terenu objętego służebnością gruntową przechodu i przejazdu, istniejącą w dacie wydania pozwolenia na budowę, która to służebność wygasła później, tj. z dniem 31 grudnia 2008 r. Nie została natomiast ustalona i rozważona jednoznacznie zgodność wykonanej rozbudowy z decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r., znak: ID-7351-8/98, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na rozbudowę budynku piekarni, w zakresie ilości kondygnacji planowanej rozbudowy. Zgodnie z decyzją z dnia 16 stycznia 1998 r., znak: ID-7351-8/98: 1) zatwierdzono projekt budowlany, 2) udzielono pozwolenia na rozbudowę budynku piekarni zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w L., przy ul. B. [...], wg indywidualnego projektu opracowanego przez techn. bud. H. M. W Opisie technicznym Projektu budowlanego, dołączonego do decyzji z dnia 16 stycznia 1998 r., sporządzonego przez techn. bud. H. M. znajduje się punkt 1.1 "Charakterystyka obiektu: Budynek parterowy bez podpiwniczenia, dobudowany do istniejącej piekarni". Zdaniem Sądu pierwszej instancji (strona 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) z Projektu budowlanego wynika, że dobudowana część budynku miała mieć wysokość jednego piętra, stanowiąc naturalną kontynuację budynku posadowionego na działce nr 235 (Rysunek nr 6). Jest oczywiste, że zawarte w Opisie technicznym Projektu stwierdzenie o rozbudowie obiektu parterowego, pozostaje w sprzeczności z tą oceną Sądu pierwszej instancji. Odczytanie zaś Rysunku nr 6 w sposób przyjęty przez Sąd pierwszej instancji oznaczałoby rozbieżność w ramach tego samego Projektu budowlanego. Okoliczność ta nie została wyczerpująco oceniona i wyjaśniona przez organy administracyjne. Natomiast dokumentacja dotychczas zebrana w aktach postępowania organów nadzoru budowlanego nie uprawnia do zaaprobowania ustalenia Sądu pierwszej instancji w omawianym zakresie. Najpierw zauważyć trzeba, że obok Rysunku nr 6, w aktach znajdują się Rysunki nr 4 i nr 5, z których można wywnioskować, że nie zaprojektowano kondygnacji piętrowej, ale poddasze użytkowe nad parterem, pod dachem dwuspadowym. Jest przy tym oczywiste, że konstatacja ta nie ma charakteru przesądzającego. Do oceny w tej mierze, tj. w zakresie tego jaka jest treść Rysunków odnoszących się do ilości kondygnacji, powołane są organy specjalistyczne. Następna okoliczność, która podważa własną ocenę Sądu pierwszej instancji o ilości projektowanych kondygnacji wynika z dokumentacji nadbudowy budynku sąsiedniego. Po wydaniu decyzji decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r., znak: ID-7351-8/98, sporządzony został Projekt architektoniczno-budowlany modernizacji budynku usługowego. Dotyczył budynku położonego przy ul. B. 27 w L.. Z dokumentacji Urzędu Miasta i Gminy w L., m.in. z pisma z dnia 25 września 1998 r., nr ID-7334-31/98, wynika, ze modernizacja budynku przy ul. B. 27 w L., w tym prace związane z przebudową połaci dachowej, będzie możliwa, po uzyskaniu stosowanego pozwolenia na budowę. Modernizacja miała zaś polegać na wykonaniu nadbudowy budynku nad istniejącym parterem. W Opisie sytuacyjnym stwierdzono m.in., że budynek zlokalizowany jest pomiędzy dwoma wyższymi, piętrowymi budynkami znajdującymi się w posiadaniu inwestora. Wywodzono, że względy architektoniczne, jak i użytkowe przemawiają za wykonaniem nadbudowy nad istniejącym parterem. Dalej stwierdzono, że po modernizacji zespół budynków stanowić będzie jednolity ciąg architektoniczny. Odnotowano, że w chwili obecnej parter modernizowanego budynku wykorzystywany jest jako piekarnia i po zakończeniu modernizacji nie zmieni swego przeznaczenia. Z Rysunków załączonych do omawianego Projektu modernizacji wynika wprost, że parterowy budynek piekarni przylega do piętrowego budynku będącego przedmiotem niniejszej sprawy, zlokalizowanego w miejscu w którym miał być usytuowany budynek będący przedmiotem decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r., znak: ID-7351-8/98. Teza Sądu pierwszej instancji, że dobudowana część budynku miała mieć wysokość jednego piętra, stanowiąc naturalną kontynuację budynku posadowionego na działce nr 235, nie ma zatem potwierdzenia w dokumentacji nadbudowy budynku piekarni. Wskazany powyżej Opis sytuacyjny oraz Rysunki Projektu nadbudowy budynku piekarni wskazują na to, że o kontynuacji budowy piętrowej przez rozbudowę zatwierdzoną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Lubraniec z dnia 16 stycznia 1998 r., znak: ID-7351-8/98, nie mogło być mowy, skoro to dopiero nadbudowa miała doprowadzić do powstania piętra w budynku piekarni. W zarzucie naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. podniesiono także błędną wykładnię powołanego przepisu i niewłaściwe zastosowanie, w następstwie czego Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku zaakceptował umorzenie postępowania administracyjnego, mimo braku ustawowych przesłanek określonych w tym przepisie i w sytuacji, w której stan sprawy nie wyczerpywał przesłanki określonej w powołanym przepisie. Jest to materialny aspekt analizowanego zarzutu. W myśl art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotem postępowania była legalność rozbudowy obiektu budowlanego. Skoro nie stwierdzono samowolnego wykonania rozbudowy, postepowanie w sprawie usunięcia skutków samowoli budowlanej rzeczywiście było bezprzedmiotowe. Takiego stanowiska nie można zaaprobować w odniesieniu do odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia budowę. Jak wynika z poprzedzających rozważań, postępowanie w tym zakresie przedwcześnie uznano za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazania do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Należy, w oparciu o zebrany materiał dowodowy ponownie ocenić, czy nie doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę rozbudowy będącej przedmiotem niniejszej sprawy, w zakresie ilości kondygnacji. Jak wskazano powyżej, ze skargi kasacyjnej nie wynika aby organy pominęły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody. Nie zamyka to drogi do uzupełnienia materiału dowodowego, czy to z urzędu, czy to z inicjatywy stron postępowania. Koszty postępowania sądowego na rzecz skarżącej zasądzono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 P.p.s.a.