II OSK 1763/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. [...] w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 773/23 w sprawie ze skargi U. [...] w T. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 8 maja 2023 r., nr WINB-WOP.7721.37.2023.EZ w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, dalej "WSA w Bydgoszczy/sąd I instancji/sąd wojewódzki" wyrokiem z 16 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Bd 773/23 oddalił skargę U. [...] w T., dalej "skarżący/U." na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy, dalej "WINB" z 8 maja 2023 r. nr WINB-WOP.7721.37.2023.EZ w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zaskarżoną decyzją WINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], dalej "PINB" z 13 marca 2023 r. znak: PINB.443.24.2022.AM, którą organ I instancji nałożył na skarżącego, jako właściciela budynku gospodarczo-mieszkalnego, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] w m. P., gm. [...], obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Skarżący, dalej także "skarżący kasacyjnie" wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok sądu I instancji w całości i zarzucił mu: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej "Pr.bud.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie: 1. przejawiające się w całkowitym zaakceptowaniu stanowiska organów nadzoru budowlanego obydwu instancji i w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że obowiązki usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedmiotowym obiekcie budowlanym nie mają charakteru inwestycyjnego, podczas gdy nałożone na skarżącego kasacyjnie obowiązki mają charakter inwestycyjny, na których wykonanie wymagana jest zgoda organów administracji architektoniczno-budowlanej, zaś przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 Pr.bud. nie służy do nakładania obowiązków o charakterze inwestycyjnym, lecz stanowi wyłącznie podstawę do usuwania złego stanu technicznego obiektu budowlanego będącego następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania go w niewłaściwym stanie; 2. przejawiające się w mylnym przyjęciu, iż wskazany zakres robót naprawczych polega na wykonaniu remontu, podczas gdy zakres przewidzianych robót znacząco wykracza poza zakres powyższych przepisów Prawa budowlanego czyniąc je w istocie odbudową, zaś roboty budowlane objęte nakazem wydanym w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 Pr.bud. mają mieć charakter naprawczy, a więc remontowy (restytucyjny). Niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Pr.bud. przez Sąd I instancji skutkowało naruszeniem art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, gdy w rzeczywistości Sąd I instancji winien był zastosować np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. uchylić w całości decyzję organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a.; 3. bowiem rozstrzygnięcie wydawane na podstawie przepisów Pr.bud. powinno wskazywać, którym wymaganiom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa nie odpowiada stan techniczny obiektu budowlanego, podczas gdy sąd I instancji akceptując stanowisko organów nadzoru budowlanego obydwu instancji pominął w swoich rozstrzygnięciach kwestie dotyczące naruszenia wymogów lub zasad wiedzy technicznej wynikających z obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. 4. polegające na przyjęciu, iż wyznaczenie skarżącemu kasacyjnie terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w sposób nieracjonalnie krótki, uniemożliwiający wypełnienie nałożonych obowiązków w terminie oraz nieuchylenie decyzji organów nadzoru budowlanego w zakresie wyznaczonego terminu wykonania nałożonych obowiązków jest prawidłowe, podczas gdy zgodnie z wykładnią art. 66 ust. 1 Pr.bud. organ powinien wyznaczyć termin wykonania nałożonych obowiązków uwzględniając realia sprawy, a tym samym powinien wziąć pod uwagę realny brak możliwości wykonania zobowiązania przez skarżącego kasacyjnie w tak krótkim terminie. Sąd I instancji powinien był skargę uwzględnić, a w konsekwencji uchylić decyzję WINB, ponieważ termin realizacji obowiązku przez skarżącego kasacyjnie powinien być dłuższy; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie i oddalenie w całości skargi na decyzję WINB z 8 maja 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB z 13 marca 2023 r. w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych, podczas gdy zaskarżona decyzja WINB oraz poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, o których mowa w podstawach kasacyjnych, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy z akt sprawy wynika, że organy obu instancji wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 8 zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) dalej "k.p.a." w sposób niewyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy i zaniechały dokładnego zbadania sprawy, nie przeprowadziły wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz nie uzasadniły w sposób wyczerpujący podstaw prawnych wydania decyzji - polegających w szczególności na: pominięciu bezpośredniej i własnej oceny stanu technicznego obiektu i oparciu się przede wszystkim na niepełnej "ekspertyzie stanu technicznego obiektu z października 2022 r."; niewłaściwej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego, w szczególności "ekspertyzy stanu technicznego z października 2022 r."; wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji polegającym na lakonicznym, niewyczerpującym i nieprzekonującym wskazaniu okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ II instancji przy podejmowaniu decyzji, w tym nie podjęcie przez organ nadzoru budowlanego wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu technicznego sprawy, co mogłoby dopiero determinować, w przypadku przeprowadzenia postępowania w sposób prawidłowy, ewentualne zastosowanie w sprawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Pr. bud.; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a., ponieważ organy orzekające w sposób niewyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wbrew ciążącemu na nich na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonały dowolnej oceny materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Stosownie do art. 176 § 2 in fine p.p.s.a. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. (aktualny Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strony przeciwne nie przedstawiły odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oddalenie skargi przez sąd wojewódzki wiązało się z przyjęciem stanowiska, że prawidłowo WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Niezasadne są zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. Osią sporu w przedmiotowej sprawie jest to czy organ prawidło nałożył obowiązek usunięcia stwierdzonych w obiekcie nieprawidłowości. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud. Zgodnie ze wskazanymi regulacjami w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten stanowi konkretyzację unormowanego w art. 61 Pr.bud. nakazu przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowalnego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 Pr.bud. i ma zastosowanie do przypadków zaniedbywania przez właściciela lub zarządcę obiektu tego obowiązku, jak i dalszych obowiązków określonych w rozdziale 6 Pr.bud. Dla analizy niniejszej sprawy ma znaczenie, co należy rozumieć przez "nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego", o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. W orzecznictwie przyjmuje się, że dotyczy on z reguły sytuacji zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Taki stan może być jednak także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Ocena, czy stan techniczny obiektu jest nieodpowiedni musi odnosić się do obowiązujących przepisów. Można zatem stwierdzić, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, gdy zachodzi niezgodność tego stanu z przepisami techniczno-budowlanymi (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1242/19, LEX nr 3058981). Jednocześnie wskazać trzeba, że w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2023 r., sygn. II OSK 1182/20, LEX nr 3592845). Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym oraz zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowisku. Obiekt stanowi zagrożenie głównie ze względu na konstrukcję dachu wraz z podporami oraz strop żelbetowy. Autor skargi kasacyjnej niezasadnie zarzuca naruszenie art. 7 i art. 8 zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niewłaściwy stan techniczny budynku potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zarówno przedłożona przez U. ekspertyza opracowana przez mgr. inż. R. T. z października 2022 r., jak i protokół nr 66/11/22 z okresowej kontroli stanu technicznego obiektu, przeprowadzonej 14 listopada 2022 r. Z protokołu wynika, że przedmiotowy budynek jest nieużytkowany, jednak w trakcie kontroli ustalono, że jest użytkowany w części gospodarczej, w której znajduje się rozdzielnia elektryczna zasilająca sąsiednie budynki kompleksu. We wnioskach końcowych wskazano, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, bezpośrednio zagrażającym zawaleniem, niezbędny jest zakaz jego użytkowania oraz dokonanie rozbiórki budynku lub jego części. Wnioski te potwierdza także protokół nr 03/01/U/2023 z przeprowadzonej 10 stycznia 2023 r. przez PINB dla Powiatu [...] kontroli. Co znamienne, pomimo postanowienia z 10 listopada 2022. r. nakładającego na skarżącego obowiązek uzupełnienia ekspertyzy, strona go nie wykonała, a w piśmie z 29 listopada 2022 r. wskazała jedynie, że ekspertyza z października 2022 r. jest kompletna. Uznanie zaś przez autora ekspertyzy mgr inż. R. T., że budynek jest w stanie średnim nie oznacza, że jest on sprawny technicznie i że obowiązki wskazane w postanowieniu były bezpodstawne. W doktrynie przyjmuje się, że organ nadzoru może uznać stan techniczny obiektu za nieodpowiedni wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Rozstrzygnięcie organu powinno uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w sposób i zakresie określonym w stosownej ekspertyzie technicznej oraz na podstawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów (E. Janiszewska-Kuropatwa [w:] Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 12, 2024, art. 66, Nb 3.E. Janiszewska-Kuropatwa [w:] Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 12, 2024, art. 66). Wobec stwierdzenia opisanych powyżej nieprawidłowości, niezasadnie skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud. Celem decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud., mającej charakter naprawczy, jest bowiem doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia przesłanki w nim określonej, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (zob. wyrok NSA z 12 marca 2024 r., sygn. II OSK 15/23, LEX nr 3734791). Wprawdzie rację ma skarżący kasacyjnie, że organ nie powołał się na żadne przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co wskazuje się w orzecznictwie, m.in. przywołane na str. 8 skargi kasacyjnej. Za wystarczające uznać jednak należy odwołanie się na str. 6 zaskarżonej decyzji do art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 Pr.bud. Organ wskazał m.in. że przez utrzymanie obiektów budowalnych należy rozumieć zachowanie ich w dobrej sprawności, w stanie niezmienionym, niepogorszonym oraz umożliwiającym właściwe ich użytkowanie. Odnosząc się do kolejnych zarzutów wskazać trzeba, że nietrafnie zarzucono w skardze kasacyjnej mylne przyjęcie przez organ administracji publicznej, że wskazany w zaskarżonej decyzji zakres robót naprawczych polega na wykonaniu remontu, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie zakres przewidzianych robót znacząco wykracza poza zakres przepisów Pr.bud. czyniąc je w istocie odbudową. Istota definicji remontu zamyka się w rodzaju wykonywanych robót budowlanych. Roboty te muszą być wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym. Aby móc wykonać remont musi istnieć obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Pr.bud. Nie mamy do czynienia z remontem, jeżeli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Wówczas właśnie dokonywana jest odbudowa, która zgodnie z definicją z art. 3 pkt 6 Pr.bud. zalicza się do budowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2019 r., sygn. II OSK 971/17, LEX nr 2643070). Z odbudową mamy do czynienia wówczas, gdy obiekt budowlany najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji i konieczna jest naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów obiektu budowlanego, w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu (zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 226/20, LEX nr 3508218). W analizowanej sprawie nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Zasadnie wskazał sąd wojewódzki, że strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów na poparcie jej stanowiska, że obiekt wymaga odbudowy. Także z akt administracyjnych sprawy, protokołów kontroli i ekspertyzy, nie wynika, aby stwierdzono stan obiektu, który wymaga odbudowy. W analizowanej sprawie z uwagi na zły stan techniczny obiektu i brak zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na jego rozbiórkę, jedyną możliwością zadbania o budynek jest przeprowadzenie jego remontu. Jednocześnie wskazać trzeba, że istotą nakazu wydanego na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. nie jest przywrócenie stanu sprzed wystąpienia stwierdzonych okoliczności powodujących zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, lecz doprowadzenie do stanu, w którym zagrożenia te zostaną wyeliminowane. Rodzaj nałożonych obowiązków każdorazowo uzależniony jest od skali i formy stwierdzonych nieprawidłowości (zob. wyrok NSA z 24 lutego 2020 r., sygn. II OSK 1/19, LEX nr 3072371). Za chybione uznać także trzeba zarzuty dotyczące "wyznaczenia skarżącemu kasacyjnie terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w sposób nieracjonalnie krótki, uniemożliwiający wypełnienie nałożonych obowiązków w terminie". W przypadku uznania, że określony w decyzji termin jest za krótki i zajdą trudności, jak np. konieczność przeprowadzenia przetargu, czy ew. wystąpienia o pozwolenie konserwatorskie, strona ma prawo wnioskować o jego przedłużenie. Pamiętać jednak trzeba, że termin wykonania obowiązku powinien być realny i odpowiedni do okoliczności sprawy, a pod pojęciami tymi należy także rozumieć interes społeczny. Przedłużanie istnienia nienależytego stanu technicznego jest niezgodne z interesem społecznym, z uwagi na to, że zły stan techniczny może powodować stan zagrożenia (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2024 r., sygn. II OSK 1918/23, LEX nr 3710537). Odnosząc się zaś do podnoszonej w skardze kasacyjnej okoliczności, że skarżący kasacyjnie działając jako podmiot sektora finansów publicznych, na podstawie rocznych planów budżetowych nie ma finansowych możliwości objęcia całości remontu obiektu w jednym roku budżetowym, wskazać trzeba, że zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem plany remontowo-finansowe zarządcy obiektu nie mogą stanowić argumentu przemawiającego za uchyleniem zaskarżonej decyzji, a więc za odstąpieniem od podjęcia decyzji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. (zob. wyrok NSA z 3 listopada 2022 r., sygn. II OSK 3423/19, LEX nr 3503347). Nie ma także racji autor skargi kasacyjnej powołując się na ryzyko naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1484) naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków. Organy nadzoru budowlanego nakładając obowiązek usunięcia nieprawidłowości nie wymagają, by finansowanie wykonania robót niezbędnych do usunięcia nieprawidłowości realizowane było z naruszeniem lub bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków. Możliwe jest bowiem dokonywanie zmian w planach finansowych jednostek budżetowych. Sposób dokonywania takich zmian oraz ich zatwierdzania określony został w rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1718). Skarżący kasacyjnie ma więc możliwość wykonania robót budowlanych bez narażania się na odpowiedzialność za naruszenie finansów publicznych (zob. wyrok NSA z 19 marca 2015 r., sygn. II OSK 1991/13, LEX nr 1775494). Skoro zatem, w świetle powyższych rozważań, zaistniały podstawy do zastosowania przez organ nadzoru budowlanego art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud. i zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu to zasadnie sąd wojewódzki oddalił skargę. Nie doszło tym samym, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego kasacyjnie, do naruszenia art. 151 p.p.s.a. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Do jego uchybienia dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2023 r., sygn. III OSK 3079/21, LEX nr 3769409) czego skarżący kasacyjnie w niniejszej sprawie nie uczynił. Na marginesie, wskazać także trzeba, że U. sam zwrócił się do Konserwatora Zabytków o wydanie pozwolenia na rozbiórkę załączając projekt rozbiórki, gdzie mowa o złym stanie technicznym obiektu – vide decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 24 maja 2022 r. (akta administracyjne). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.