II OSK 1751/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant sekretarz sądowy Artur Patalan po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 657/15 w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 657/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę B.G. (dalej skarżący albo zobowiązany) na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) z [...] maja 2015 r., nr [...] (dalej postanowienie z [...] maja 2015 r.), w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 1999 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rawiczu (dalej PINB), nałożył na D. i B. G. obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego – kurnika na działce nr [...] w S. (przy granicy z działką nr [...]). Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane w mocy decyzją WWINB z dnia [...] maja 1999 r., nr [...]. Decyzja nakazująca rozbiórkę stała się prawomocna, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z 25 stycznia 2001 r., II SA/Po 1082/99, oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Począwszy od 2001 r. PINB prowadził postępowanie egzekucyjne celem doprowadzenia do przymusowego wykonania powyższego obowiązku względem J. G. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. PINB umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko J. G. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2012 r., a następnie pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. wezwał B. G. (jako aktualnego właściciela obiektu) do wykonania tego obowiązku. W dniu [...] grudnia 2014 r. PINB, będący jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem, wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. W dniu 9 stycznia 2015 r. zobowiązany podniósł zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazując, że organ zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Ponadto wnioskodawca zwrócił się o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia co do zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z [...] lutego 2015 r., PINB działając na podstawie art. 17 § 1, art. 20 § 1 pkt 4, art. 35 § 2, art. 33 pkt 1, 5, 8 i 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej u.p.e.a.), oddalił zarzuty wniesione przez zobowiązanego oraz wstrzymał postępowanie egzekucyjne do czasu prawomocnego rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, że właściciel kurnika nie współpracuje z organem egzekucyjnym, wykorzystując wszystkie środki prawne, aby nie wykonać obowiązków nałożonych decyzją z [...] marca 1999 r. Jak podniesiono, wykonanie zastępcze obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego zawartego w tytule wykonawczym z [...] grudnia 2014 r. jest możliwe tylko w sytuacji, gdy zobowiązany współpracuje z organem egzekucyjnym, albo co najmniej znosi postępowanie egzekucyjne i go nie utrudnia. PINB zauważył, że bez współpracy zobowiązanego z organem egzekucyjnym, polegającej na znoszeniu postępowania egzekucyjnego i zaprzestaniu chowu indyka, prowadzenie postępowania egzekucyjnego, poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego – wykonania zastępczego jako najmniej uciążliwego jest niemożliwe bez szkody na mieniu zobowiązanego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł zobowiązany, który odwołując się do wyroków sądów administracyjnych wskazał, że w tej sprawie organ powinien rozważyć możliwość zastosowania innego środka egzekucyjnego. WWINB postanowieniem z 20 maja 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako k.p.a.), uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 17 § 1, art. 20 § 1 pkt 4, art. 33 pkt 8 i art. 34 § 4 u.p.e.a. uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez zobowiązanego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, że zgodnie z art. 28a u.p.e.a., w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Oznacza to, że PINB prawidłowo wystawił w dniu [...] grudnia 2014 r. tytuł wykonawczy. W ocenie WWINB, przepisy u.p.e.a. nie określają, które środki egzekucyjne są mniej uciążliwe dla zobowiązanego, pozostawiając w tym zakresie ocenę organom administracji. W przypadku obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z przepisów prawa budowlanego, organ egzekucyjny, kierując się zasadami wynikającymi z art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a., mógł zastosować grzywnę w celu przymuszenia (art. 119 u.p.e.a.) lub wykonanie zastępcze (art. 127 u.p.e.a.), polegające na zleceniu innej osobie wykonania obowiązku za zobowiązanego oraz na jego koszt. Z art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. wynika, że w przypadku obowiązków wynikających z prawa budowlanego, ustawodawca dał organom egzekucyjnym możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia przed zastosowaniem środka w postaci wykonania zastępczego. Organy egzekucyjne powinny z tej możliwości korzystać w przypadku, gdy zastosowanie wykonania zastępczego jest niecelowe. Organ odwoławczy wskazał, że od wydania ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki minęło już ponad 16 lat, a zobowiązany od czasu nabycia nieruchomości nie dokonał żadnych starań w celu wykonania lub umożliwienia wykonania tego obowiązku. Brak działań w celu wykonania bądź umożliwienia wykonania obowiązku powoduje niezastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. W przypadku wykonania obowiązku, zgodnie z art. 125 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia, podlegają umorzeniu. Ponadto grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości (art. 126 u.p.e.a.). Istotny dla tej sprawy jest także fakt, że decyzja jest ostateczna i na organie powiatowym ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego - nie ma on natomiast możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Organ II instancji podniósł także, że zaskarżonym postanowieniem PINB wstrzymał prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu prawomocnego rozpatrzenia zarzutów. U.p.e.a. nie przewiduje możliwości wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego w przypadku wniesienia zarzutów. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów dopuszczał wskazany przez organ I instancji art. 35 u.p.e.a., jednakże został on zmieniony ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. poz. 1289). Pomimo, że organ I instancji wskazał prawidłowo akt prawny, na podstawie którego wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, to posłużył się on przepisami w brzmieniu już nieobowiązującym. Niemniej jednak powyższe uchybienie nie ma znaczenia dla prawidłowości rozpoznania zarzutów wniesionych przez zobowiązanego. Powyższe uchybienie może zostać wyeliminowane przez organ odwoławczy, dzięki posiadanej kompetencji reformatoryjnej. W związku z powyższym należało uchylić postanowienie PINB w całości oraz orzec co do istoty sprawy. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zobowiązany, wnosząc o jego uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. decyzji organu I instancji z dnia 11 marca 1999 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 139 k.p.a., polegające na wydaniu postanowienia na niekorzyść strony, poprzez uchylenie postanowienia PINB w całości, podczas gdy skarżący zakwestionował postanowienie organu I instancji jedynie w części oraz zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 oraz art. 119 § 1 i 2 i art. 127 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. WWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wskazany na wstępie wyrok sąd I instancji zauważył, że wobec nabycia przez skarżącego własności nieruchomości, na której zbudowany jest obiekt budowlany, PINB prawidłowo wystawił na zobowiązanego [...] grudnia 2014 r. tytuł wykonawczy. Przesądza o tym art. 28a u.p.e.a. Podstawy wnoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym ustawodawca wskazał w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. W realiach niniejszej sprawy, podnoszony przez skarżącego zarzut sprowadza się do naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W postępowaniu dotyczącym rozbiórki budynku możliwe jest zastosowanie jedynie dwóch środków wymienionych w art. 1a pkt 12 b u.p.e.a., a więc grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego. Rozważając możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego należy uwzględnić przesłanki zastosowania tych środków, wynikające z przepisów u.p.e.a. Z tych regulacji prawnych nie ma podstaw do wyprowadzenia pierwszeństwa stosowania wykonania zastępczego. Nie legitymują takiego poglądu również względy systemowe i celowościowe. Podejmując próbę ustalenia kolejności zastosowania środków egzekucyjnych w egzekucji obowiązku rozbiórki budynku, nie można pominąć art. 122 § 2 in fine u.p.e.a. Przepis art. 122 § 2 tej ustawy nie ustanawia wprost kolejności stosowania grzywny i wykonania zastępczego, lecz określa elementy postanowienia o nałożeniu grzywny. Może jednak stanowić normę systemową, pozwalającą na odczytanie relacji przepisów art. 119 u.p.e.a. oraz art. 127 powołanej powyżej ustawy, a także zakresu obowiązywania reguł ogólnych sformułowanych w art. 7 § 2 u.p.e.a., w procesie egzekwowania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. W myśl art. 122 § 2 u.p.e.a., postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku z zastrzeżeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Nadto, warto zwrócić uwagę na przepis art. 128 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym należy doręczyć zobowiązanemu postanowienie z rozstrzygnięciem, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Przepisy art. 128 § 1 pkt 2 u.p.e.a., określające możliwość nałożenia na zobowiązanego obowiązków związanych z wykonaniem zastępczym i zawierające stosowne pouczenie, nie przewidują zamieszczenia pouczenia o zagrożeniu alternatywnym obowiązkiem, tj. grzywną. Zdaniem WSA, PINB trafnie zauważył w postanowieniu z [...] lutego 2015 r., że wykonanie zastępcze obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego zawartego w tytule wykonawczym z [...] grudnia 2014 r. jest możliwe tylko w sytuacji, gdy zobowiązany współpracuje z organem egzekucyjnym, albo co najmniej znosi postępowanie egzekucyjne i go nie utrudnia. PINB zauważył, że bez współpracy zobowiązanego, polegającej na znoszeniu postępowania egzekucyjnego i zaprzestaniu chowu indyka, prowadzenie postępowania egzekucyjnego, poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego – wykonania zastępczego jako najmniej uciążliwego jest niemożliwe bez szkody na mieniu zobowiązanego. Ewentualna rozbiórka tego obiektu budowlanego będzie możliwa po zaprzestaniu w nim chowu indyka, co wynika z faktu, że przeniesienie żywego inwentarza nie jest fizycznie możliwe (z uwagi na brak budynku o odpowiedniej powierzchni), jak również nie jest wskazane ze względów epizootyczno-zdrowotnych oraz ekonomicznych. Oznacza to, że wykonanie zastępcze obowiązku dokonania rozbiórki obiektu budowlanego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy zobowiązany współpracuje z organem egzekucyjnym, albo co najmniej znosi postępowanie egzekucyjne i go nie utrudnia. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że pomimo, iż od wydania ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki minęło już ponad 16 lat, kolejni właściciele nieruchomości nie poczynili dotychczas żadnych starań w celu wykonania lub umożliwienia wykonania tego obowiązku. Mając powyższe na względzie, w ocenie WSA przyjąć należało, że organy egzekucyjne prawidłowo przyjęły, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie środek egzekucyjny, jakim jest grzywna w celu przymuszenia, zaś podniesione przez skarżącego zarzuty nie są uzasadnione. W skardze kasacyjnej B. G., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył w całości wyrok z dnia 8 kwietnia 2016 r., zarzucając naruszenie: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i pominięcie przez sąd I instancji naruszenia przez stronę przeciwną przepisów art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 w zw. z art. 119 § 1 i 2 w zw. z art. 127 u.p.e.a., przejawiającego się w uznaniu za nieuzasadnione zarzutów skarżącego, pomimo zastosowania przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, b) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przedstawienie stanu faktycznego w sposób niezgodny z rzeczywistością, a polegające na bezzasadnym przyjęciu przez WSA, że przeniesienie żywego inwentarza znajdującego się w kurniku jest fizycznie niemożliwe (z uwagi na brak budynku o odpowiedniej powierzchni), jak również nie jest wskazane ze względów epizootyczno-zdrowotnych oraz ekonomicznych. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny ograniczony był do sformułowanych w skardze kasacyjnej dwóch podstaw naruszenia przepisów postępowania przez WSA, nie stwierdzając wystąpienia którejkolwiek z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Podstawy kasacyjne nie okazały się jednak usprawiedliwione. Jedną z podstaw zarzutów w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym jest, stosownie do art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Na organie egzekucyjnym spoczywa każdorazowo obowiązek zastosowania środka egzekucyjnego, prowadzącego do wykonania obowiązku, a zarazem pozostanie środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanego. Jak wskazano w doktrynie, stosowanie środków egzekucyjnych powinno być optymalne ze względu na skutki, ponieważ egzekucja nie może zmierzać do zniszczenia ekonomicznego zobowiązanego (M. Król, Szukanie złotego środka – o zasadzie stosowania egzekucji najmniej uciążliwej dla zobowiązanego, Prz. Pod. 2015, z. 8, s. 47). Decydując się na zastosowanie konkretnego środka egzekucyjnego organ powinien brać pod uwagę kilka kryteriów jego wyboru, w tym rodzaj i szczególne cechy podlegającego przymusowemu wykonaniu obowiązku, a także właściwości oraz sytuację życiową zobowiązanego. Odwoływanie się przez podmiot zobowiązany do treści zarzutu, o którym stanowi art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. nie może być jednak skierowane na uniknięcie realizacji obowiązku, tylko likwidację zbędnej dolegliwości, której powstanie nie jest konieczne w ramach jego przymusowego wykonania. Dla uniknięcia nadużywania tej przesłanki, a tym samym udaremnienia w osiągnięciu celu egzekucji, racje przedstawiane przez zobowiązanego powinny znajdować obiektywne potwierdzenie w realiach faktycznych konkretnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie pozostawało bezspornym, że dla wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego możliwym pozostaje sięgnięcie albo do zastosowania grzywny w celu przymuszenia, albo wykonania zastępczego. W poddanym kontroli instancyjnej wyroku, sąd I instancji trafnie przedstawił racje przemawiające za wyborem środka egzekucyjnego o charakterze przymuszającym. Jego mniejsza dolegliwość polega przede wszystkim na tym, że uiszczenie grzywny nie kończy postępowania egzekucyjnego w tym sensie, że ma być sposobem przez którego zastosowanie zobowiązany jest przymuszony do samodzielnego wykonania obowiązku. Temu służą m.in. mechanizmy zwrotu nieuiszczonej grzywny na wypadek realizacji obowiązku (art. 126 u.p.e.a.) oraz jej umorzenia (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Ponadto, w odniesieniu do obowiązków z zakresu prawa budowlanego, jak stanowi art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., regułą powinno być najpierw nałożenie grzywny i przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku, a dopiero w następnej kolejności sięgnięcie po środek wykonania zastępczego. Wszystko to przemawia za tym, że w razie istniejącej alternatywy pomiędzy zastosowaniem środków egzekucyjnych, o których stanowią art. 119 § 1 u.p.e.a. oraz art. 127 § 1 u.p.e.a., jeżeli szczególne powody natury faktycznej związanej z osobą zobowiązanego albo charakterem obowiązku nie stoją temu na przeszkodzie, organ egzekucyjny powinien zastosować względem zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. Powyżej przedstawionej argumentacji nie przeczą twierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Trudno bowiem przyjąć, ażeby zastosowanie wykonania zastępczego oraz doprowadzenie do rozbiórki kurnika, w którym znajduje się inwentarz żywy, nie doprowadziło do zakłócenia funkcjonowania zobowiązanego, w tym prowadzonej przez niego działalności. Jeżeli zobowiązany nie dysponuje kwotą do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia, to powinien tym bardziej samodzielnie doprowadzić do realizacji obowiązku. Wówczas uiszczenie grzywny stałoby się bezprzedmiotowe (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Poza tym, rozbiórka kurnika oraz decyzja o samodzielnym rozdysponowaniu inwentarza byłaby mniej kosztowna dla zobowiązanego, aniżeli przeprowadzenie tych czynności przez organ egzekucyjny. Z tych względów na uzasadnienie nie zasługiwał pierwszy spośród sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przechodząc do drugiego zarzutu naruszenia przez sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że jedynie w dwóch przypadkach okazuje się on skuteczny. Z naruszeniem tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia sądu I instancji nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Podkreślić przy tym trzeba, że za pomocą tak sformułowanego zarzutu nie można kwestionować dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, jak również podejmować polemiki ze stanowiskiem zajętym w skarżonym wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia WSA nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone z zachowaniem wszelkich wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji ocenił legalność decyzji, mając na uwadze wszystkie przepisy mające zastosowanie w sprawie. Ocenie tej nie przeczą trudności, na które sąd I instancji zwrócił uwagę w związku z koniecznością przeniesienia inwentarza z podlegającego rozbiórce kurnika do innego pomieszczenia. Rację ma skarżący kasacyjnie, że zważywszy na długoletni okres czasu, począwszy od nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, wspomniane trudności nie powinny stać na przeszkodzie zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Nie oznacza to jednak, że jako pierwszy środek przymusu nie powinna zostać wymierzona względem zobowiązanego grzywna w celu przymuszenia, umożliwiając uniknięcie tym samym zdecydowanie dalej idących niedogodności łączących się z zastosowaniem wykonania zastępczego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.