II OSK 1749/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1331/15 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 17 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1331/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej – p.p.s.a.) oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 2351 k.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do przyjęcia, iż praca u Odwołującej się mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej u H. Z., zamiast jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy praca ta przyczyniła się do powstania przedmiotowej choroby czy też nie; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 229 § 4 k.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do przyjęcia, iż praca u Odwołującej się mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej u H. Z.; 3. przepisów prawa materialnego, tj. załącznika rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych pt. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadziło do przyjęcia, iż praca u Skarżącej mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej u H. Z., pomimo jednoczesnego braku stwierdzenia w decyzji okoliczności, że udokumentowane objawy wystąpiły w ciągu roku od dnia ustania pracy w narażeniu zawodowym; 4. przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez organ art. 6, 7 i 8, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak analizy wszystkich okoliczności sprawy i nie ustalenie prawdy obiektywnej; 5. przepisów prawa procesowego, tj. art. 124 § 2 oraz 126 w zw. z 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów i wniosków strony; 6. przepisów prawa procesowego, tj. § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wystąpienia przez organ do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, co sprawiło, że organ nie otrzymał dodatkowych informacji mogących mieć wpływ na wydaną decyzję, a jedynie poprzestał na potwierdzeniu jeszcze raz wcześniej otrzymanej opinii. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił wyniki postępowania wyjaśniającego i zawarte w decyzjach ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ponadto kontrola merytoryczna rozstrzygnięć w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej dokonana została na podstawie art. 2351 k.p., który został w sprawie właściwie zinterpretowany i zastosowany. Zaznaczyć należy, że w niniejszym postępowaniu strona skarżąca nie negowała zasadności samego stwierdzenia choroby zawodowej, lecz nie zgadzała się z ustaleniami, że narażenie zawodowe wystąpiło w okresie pracy uczestniczki w zakładzie prowadzonym przez skarżącą Spółkę. Według skarżącej organy orzekające w sprawie powinny wypowiedzieć się jednoznacznie, czy praca w jej zakładzie spowodowała powstanie u pracownika choroby zawodowej i czy rozpoznane schorzenie ma źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy i w okresie gdy uczestniczka była zatrudniona przez skarżącą Spółkę. Sąd Wojewódzki zaakceptował natomiast stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym w decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala się konkretnego pracodawcy, u którego warunki pracy spowodowały wystąpienie u pracownika choroby zawodowej. Sąd zaakcentował w uzasadnieniu wyroku, że ocenę i wskazania miejsc zatrudnienia, w których wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej ustawodawca powierzył wyspecjalizowanym jednostkom orzeczniczym, które w niniejszej sprawie uwzględniły wpływ pracy uczestniczki na powstanie u niej choroby zawodowej u kilku pracodawców, w tym skarżącej Spółki. Sąd Wojewódzki odnosząc się do spornego zagadnienia kierował się właściwą wykładnią przepisów mających zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. art. 235¹ k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Wykaz chorób zawodowych, sposób i tryb ich stwierdzania oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W powołanym przepisie wskazuje się na "wysokie prawdopodobieństwo" powstania choroby zawodowej działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Jednakże określenie to nie odnosi się do zakładu pracy, jako pracodawcy. Odnosi się natomiast do zakładu pracy, jako środowiska, w którym znajdują się czynniki zagrażające zdrowiu pracownika. Spełnienie się tej przesłanki jest równoznaczne z brakiem możliwości wykluczenia dominującego wpływu czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy na nabawienie się choroby, wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Przesłankę "wysokiego prawdopodobieństwa" negować może wyłącznie porównanie oddziaływania czynników zawodowych i pozazawodowych prowadzące do stwierdzenia, iż chorobę spowodowały przyczyny niezwiązane z zatrudnieniem, występujące poza środowiskiem pracy. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, że ustalenie daty pojawienia się pierwszych objawów choroby u byłego pracownika ma znaczenie w tej sprawie. Jeśliby nawet choroba ta istniała u pracownika już wcześniej, ale ujawniła się dopiero później podczas zatrudnienia lub już po ustaniu zatrudnienia u strony skarżącej, to ta okoliczność nie miała znaczenia dla treści rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. W judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym, decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy ją spowodowały, gdyż nie taka jest jej rola. Prawdopodobieństwo występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w innych zakładach pracy nie obala domniemania, o którym mowa w art. 235¹ k.p., gdyż nie odnosi się do prawdopodobieństwa wpływu czynnika szkodliwego dla zdrowia na zachorowanie pracownika. Nawet w przypadku, gdyby pracownik świadczył pracę związaną z narażeniem zawodowym w kilku kolejnych zakładach, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia, w jakim stopniu wpłynęły na tę chorobę poszczególne okresy zatrudnienia i jaka była możliwość (prawdopodobieństwo) zachorowania pracownika u poszczególnych pracodawców. Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy, a nie udowadnianie, że praca u konkretnego pracodawcy i w danym okresie czasu, spowodowała chorobę zawodową. Jednocześnie organy inspekcji sanitarnej nie mogą odstąpić od badania środowiska pracy pracownika, czyli nie mogą odstąpić od wskazania zakładu pracy, bowiem bez zakładu pracy nie istnieje środowisko pracy. "Wskazanie to należy jednak odczytywać wyłącznie jako wskazanie zakładu, w którym występowały czynniki mogące spowodować skutki zdrowotne, nie zaś wskazanie zakładu, w którym doszło do powstania choroby u pracownika" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2001r. o sygn. akt I SA 1780/00, Lex nr 77662, wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1549/13). Tym samym rozpoznanie choroby odpowiadającej właściwej pozycji wykazu chorób zawodowych i występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy jest wystarczające dla odwołania się do przesłanki "wysokiego prawdopodobieństwa", o której mowa w art. 235¹ k.p. Dlatego też zasadnie Sąd Wojewódzki oddalił skargę na rozstrzygnięcia organów sanitarnych uznając, że praca m.in. w skarżącej kasacyjnie Spółce mogła z wysokim prawdopodobieństwem przyczynić się do powstania choroby zawodowej u H. Z. Należy podkreślić, iż nie było możliwe kategoryczne określenie konkretnego zakładu pracy, w którym powstała choroba zawodowa, ponieważ z orzeczenia lekarza orzecznika z dnia 3 listopada 2014 r. wynika, że u uczestniczki postępowania rozpoznano zawodową etiologię obustronnego zespołu cieśni w obrębie kanału nadgarstka który, zgodnie z wyjaśnieniami [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. zawartymi w piśmie z dnia 27 listopada 2014 r. mógł powstać w całym okresie jej zatrudnienia począwszy od 1974 r. do 2014 r. i mógł się przyczynić do powstania zespołu cieśni nadgarstka w każdym z zakładów pracy, w których pracowała. Zgodnie z poglądem sformułowanym w orzecznictwie sądowym, dla uznania danego schorzenia za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że to właśnie takie warunki ją spowodowały. Nie wyklucza to wprawdzie możliwości wykazania, że pomimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z przyczyn nie związanych z wykonywaniem pracy, jednak nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą tu być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na czynnik szkodliwy (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r., sygn. akt II SA 372/82, publ. ONSA 1982/1/33). Powyższe oznacza również, że niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia załącznika rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez brak stwierdzenia w decyzji okoliczności, że udokumentowane objawy wystąpiły w ciągu roku od dnia ustania pracy w narażeniu zawodowym. Jak zasadnie wyjaśnił organ odwoławczy zespół cieśni w obrębie nadgarstka należy do grupy chorób będących przewlekłymi chorobami obwodowego układu nerwowego wywołanymi sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozwój takich chorób związany jest z wieloletnim narażeniem zawodowym i objawy tej choroby mogą wystąpić w każdym czasie. Analiza materiału zgromadzonego w aktach, w tym orzeczenie lekarskie z [...] listopada 2014 r., pozwalają uznać, że kwestia wystąpienia udokumentowanych objawów choroby zawodowej w okresie jednego roku po zakończeniu pracy w narażeniu zawodowym, a więc od dnia 11 czerwca 2012 r. została w sposób wystarczający wyjaśniona. Organy obu instancji nie miały zatem podstaw do podważenia ustaleń lekarza orzecznika w tym zakresie. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie choroby zawodowej właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Dodatkowo w świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Z akt sprawy wynika, że organy sanitarne przeprowadziły postępowanie zgodnie z powyższymi uregulowaniami. Dowodem stwierdzającym bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została wywołana działaniem czynników szkodliwych jest orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, iż zarówno organy inspekcji sanitarnej, jak i sądy administracyjne kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej w istocie nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie jest bowiem jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Wydane orzeczenia lekarskie, mające charakter opinii biegłych, podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2011 r. o sygn. akt III SA/Kr 1436/10). Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Dodatkowo organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 1998 r. o sygn. akt III SA 193/97; wyrok WSA w Warszawie z kwietnia 2008 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 617/07). Obowiązek wykazywania inicjatywy dowodowej przez organy administracji ograniczony jest do okoliczności dla sprawy istotnych. Sąd Wojewódzki zasadnie podkreślił, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a w tym treść zebranych w sprawie dowodów. Dokonał ich oceny, która okazała się zbieżna z oceną dokonaną przez organ I instancji. W szczególności zgromadzono istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniono mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, zasady logiki, doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena ta nie narusza prawa, a co za tym idzie nie sposób jej podważyć. Trafnie dowody te przyjął organ odwoławczy za podstawę poczynienia nie nasuwających zastrzeżeń ustaleń faktycznych, które z kolei uczynił przedmiotem poprawnych rozważań prawnych. W końcu zajęte stanowisko umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji Sąd Wojewódzki nie miał podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych organów dokonanych zgodnie z zasadami z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Z powyższych względów zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7 i 8, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak analizy wszystkich okoliczności sprawy i nieustalenie prawdy obiektywnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 8 ust. 2 okazał się niezasadny, ponieważ jak już wyżej wskazano, w wyniku wątpliwości co do orzeczenia lekarza orzecznika z dnia [...] listopada 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. zwrócił się w piśmie z 19 listopada 2014 r. z pytaniem, czy zasadne jest zaliczanie okresu zatrudnienia w firmach [...] Sp. z o.o. oraz Zakładach [...] S.A. i uzyskał odpowiedź (pismo z dnia 27 listopada 2014 r.), w której jednoznacznie stwierdzono iż analiza danych o narażeniu zawodowym wykazała, że zakres czynności wykonywanych przez H. Z. w całym okresie zatrudnienia począwszy od 1974 r. wiązał się z obciążeniem układu mięśniowo - szkieletowego, w tym kończyn górnych w zakresie nadgarstków (monotypia, zginanie i prostowanie w stawach nadgarstkowych, zginanie łokciowo promieniowe stawów, dźwiganie, wymuszone tempo pracy) i mogła się przyczynić do powstania zespołu cieśni nadgarstka. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty podnoszone przez jednostki orzecznicze obu stopni w sporządzonych przez nie dokumentach są spójne, logiczne i nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia doświadczenia życiowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zawierają one także wystarczające wyjaśnienia dotyczące zawodowej etiologii rozpoznanej choroby. Spełniają więc warunki formalne stawiane opinii biegłego w postępowaniu administracyjnym, co oznacza, że brak było podstaw do wystąpienia o dodatkową konsultację. Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 124 § 2 oraz 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ powołane przepisy art. 124 oraz 126 k.p.a. dotyczą postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym. Natomiast w przedmiotowej sprawie organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia merytoryczne w formie decyzji administracyjnej. Odnośnie zaś zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 229 § 4 k.p. należało zgodzić się z argumentacją wyrażoną, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ art. 2351 k.p. nie odwołuje się do art. 229 § 4 k.p., zatem nie można przyjąć, iż wydanie orzeczenia dopuszczającego do pracy jest przesłanką negatywną wydania orzeczenia stwierdzającego chorobę zawodową, ponieważ inny jest krąg podmiotów uprawnionych do wykonywania wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich na podstawie art. 229 § 4 k.p. i podmiotów uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. W konsekwencji zasadnie Sąd Wojewódzki orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.