II OSK 1748/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. akt VII SAB/Wa 185/23 w sprawie ze skargi I.C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt VII SAB/Wa 185/23 w wyniku rozpoznania skargi I.C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, zobowiązał organ do wydania decyzji w sprawie z wniosku skarżącej z 20 grudnia 2015 r. (pkt I.), stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (pkt. II), oraz że przewlekłe prowadził postępowanie (pkt. III), a zarówno bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt. IV), przyznał od organy na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 5.000 zł. (pkt V.), w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt VI.), oraz zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego (pkt VII). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. I.C. pismem z 16 października 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z 21 grudnia 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 22 grudnia 2014 r. nr 255/2014, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych dwukondygnacyjnych z poddaszem użytkowym i garażem podziemnym na działkach nr ewid. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w W. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a., pełnomocnik skarżącej zarzucił Wojewodzie Mazowieckiemu naruszenie art. 35 § 1 i § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a., przez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy, co doprowadziło do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie oraz niepodjęcie żadnych rzeczywistych czynności zmierzających do rozpatrzenia wniosku skarżącej. Uznając skargę za uzasadnioną Sąd I instancji wskazał, że skarga została poprzedzona ponagleniem, zatem wymogi formalne zostały przez stronę dopełnione. Na wstępie Sąd i instancji wskazał na art. 35 k.p.a. i wyjaśnił, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. W związku z tym, że skarżąca zarzuca organowi zarówno bezczynność w załatwieniu jej sprawy, jak również przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd wyjaśnił, iż bezczynność to przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub wynikającego z przepisów szczególnych, względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Z kolei pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć prowadzenie przez organ postępowania w sposób nieefektywny, wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Z akt sprawy wynika, że sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej z 21 grudnia 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 22 grudnia 2014 r. Tym samym, do dnia wniesienia skargi do Sądu na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego upłynęło prawie 8 lat. Sąd I instancji przypomniał, że Wojewoda Mazowiecki umorzył postępowanie nadzwyczajne decyzją z 18 maja 2016 r., utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 marca 2017 r. Obydwie wskazane decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1049/17. Tym samym, termin do załatwienia sprawy przez organ I instancji rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia organowi akt administracyjnych po uprawomocnieniu się ww. wyroku z załączonym odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Dalej, pismem z 18 września 2019 r., Wojewoda Mazowiecki zawiadomił strony postępowania, że wniosek I.C. z 21 grudnia 2015 r., w związku z ww. prawomocnym wyrokiem zostanie rozpatrzony po zakończeniu ostateczną decyzją administracyjną ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 255/2014 z 22 grudnia 2014 r. Takie zawiadomienie nie odpowiadało jednak wymogom formalnym art. 36 § 1 k.p.a., gdyż nie zawierało wskazania nowego terminu załatwienia sprawy. Wojewoda Mazowiecki, kolejnym pismem z dnia 5 października 2023 r., poinformował strony postępowania o terminie rozpatrzenia wniosku I.C. z dnia 21 grudnia 2015 r. - wskazując nowy termin "60 dni od zakończeniu ostateczną decyzją administracyjną ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 255/2014 z 22 grudnia 2014 r.". Takie ustalenie nowego terminu również jednak nie odpowiadało wymogom z art. 36 § 1 k.p.a., bowiem nowy termin liczony być powinien od daty zawiadomienia o przedłużeniu terminu, a nie od zdarzenia przyszłego, którego terminu zaistnienia nie da się przewidzieć. Powyższe działanie zostało uznane przez Sąd wojewódzki za pozorne. Tym samym Wojewoda Mazowiecki pozostawał bezczynny w załatwieniu sprawy, ale jego działanie cechowała również przewlekłość, gdyż od daty otrzymania przez organ prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 5 czerwca 2019 r., wraz z aktami sprawy Wojewoda Mazowiecki nie podjął żadnych rzeczywistych działań świadczących o jakimkolwiek "prowadzeniu" postępowania. Za takie czynności procesowe nie mogą być bowiem uznane dwa ww. zawiadomienia. Czas trwania postępowania niezakończonego decyzją, brak jakichkolwiek czynności organu stanowiących "prowadzenie postępowania" administracyjnego powodują łącznie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarówno bezczynność organu, jak i przewlekłe prowadzenie przezeń sprawy za dokonane z rażącym naruszeniem prawa. Dalej, Sąd I instancji wskazał, że sąd administracyjny, zobowiązując organ do wydania aktu, powinien termin ten określić, jako realny, umożliwiający organowi załatwienie sprawy i uwzględniający stopień zawiłości sprawy, a jednocześnie wyznaczony zgodnie z zasadą szybkości postępowania wynikającą z art. 12 k.p.a. Dlatego też Sąd wojewódzki wyznaczył Wojewodzie Mazowieckiemu termin do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej na 60 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd i instancji uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Skarżąca domagała się w skardze zarówno wymierzenia organowi grzywny, jak i zasądzenia na jej rzecz sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po dokonaniu oceny prawnej uchybień Wojewody Mazowieckiego uznał, że wystarczające i spełniające funkcję prewencyjną i przymuszającą będzie przyznanie od organu na rzecz skarżącej wyłącznie sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł., dlatego też oddalił skargę w tej części, w której zawierała żądanie zasądzenia grzywny od organu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Mazowiecki zaskarżając go w zakresie pkt I-IV i VII i stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności w sprawie i tym samym błędne przyjęcie, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności oraz przewlekłości w rozpoznaniu wniosku I.C. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 255/2014 z dnia 22 grudnia 2014 r., a w konsekwencji wadliwe rozpoznanie skargi I.C. z dnia 16 października 2023 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie związania organów administracji publicznej wytycznymi zawartymi w wyrokach sądów administracyjnych, co w kontrolowanej sprawie odnosi się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2021 r. zapadłego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1913/20; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w związku z art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w sposób rażąco naruszający prawo; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyznanie I.C. sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istotnych okoliczności zaistniałych w sprawie i tym samym odstąpienie od oceny, czy a jeśli tak, to jaki wpływ miały te okoliczności na długotrwałość rozpoznania wniosku I.C. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 255/2014 z dnia 22 grudnia 2014 r. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie w tym zakresie skargi I.C. względnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzeczono się przeprowadzenia w sprawie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że termin do załatwienia sprawy przez Wojewodę rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia organowi akt administracyjnych po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1049/17 tj. od 4 września 2019 r. Mając na uwadze nawet skomplikowany charakter sprawy, ustawowy termin do jej załatwienia zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. upływał z dniem 4 listopada 2019 r. (2 miesiące). Wprawdzie kolejnymi pismami z dnia: 18 września 2019 r. i 24 sierpnia 2023 r. Wojewoda poinformował strony, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 22 grudnia 2014 r. zostanie rozpatrzony po zakończeniu ostateczną decyzją ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego od tej decyzji, to jednak zawiadomienia te nie spełniały wymogów formalnych wynikających z art. 36 § 1 k.p.a. Tylko dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 § 1 k.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. Organ administracji wyznaczający na podstawie art. 36 k.p.a. nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisem art. 12 § 2 k.p.a. i art. 35 § 1 k.p.a., a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 10/18, LEX nr 2524675). Organ administracji pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., ale także jeżeli nie dopełnił formalnie czynności określonych w art. 36 k.p.a. Brak jakiejkolwiek aktywności organu przez prawie 4 lat od dostarczenia mu akt sprawy, biorąc w szczególności pod uwagę to, że sprawa ma być rozpoznana ponownie, wypełnia przesłanki do stwierdzenia bezczynności tego organu w rozumieniu wskazanych już wyżej przepisów. Jeżeli organ stwierdził, iż zasadne jest dalsze oczekiwanie, na zakończenie postępowania odwoławczego, które - na marginesie - może zakończyć się w bliżej nieokreślonym i przy tym odległym terminie, to powinien był wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Bez wchodzenia w merytoryczną zasadność tak wydanego rozstrzygnięcia, w świetle art. 35 § 5 k.p.a., mógłby się uchronić od przyjęcia, że jest bezczynny a postępowanie prowadzone jest przez niego w sposób przewlekły. Samo ponawianie zawiadomień w trybie art. 36 § 1 k.p.a. nawet formalnie prawidłowe, byłoby niewystarczające dla uchylenia się od skuteczności zarzutu bezczynności i przewlekłości. Stąd jako chybiony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. pomijając przy tym jego wadliwą konstrukcję to jest brak powołania pełnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu. Chybiona jest także argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca na naruszenie art. 153 p.p.s.a. i niewzględnie przez Sąd I instancji wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1913/20. Należy w tym miejscu zauważyć, że wyrok ten odnosi się do postępowania odwoławczego od decyzji, która jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu i zawiera wskazania, co do konieczności zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie oznacza to jednak, że organ został zwolniony z obowiązku, bądź to prawidłowego zawiadomienia strony w trybie art. 36 § 1 k.p.a., bądź zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania odwoławczego. Takie bierne oczekiwanie organu administracji na prawomocne zakończenie innego postępowania sądowego jest niczym nieusprawiedliwione i powoduje, że organ pozostaje bezczynny, a prowadzone przez niego postępowanie ma charakter przewlekły. Nie uszło uwadze sądu odwoławczego, że wyrok NSA w sprawie sygn. akt II OSK 1371/19 dotyczącej warunków zabudowy został wydany w dniu 26 stycznia 2022 r., co skutkowało ustaniem przyczyny zawieszenia postępowania odwoławczego, ale pomimo tego Wojewoda przez kolejne kilkanaście miesięcy nie podjął żadnych działań w ramach kontrolowanego postępowania, ograniczając się jedynie do wysłania w dniu 24 sierpnia 2023 r. do stron kolejnej informacji o niezakończeniu postępowania bez wskazania terminu jego zakończenia. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że Wojewoda prowadził postępowanie równocześnie w sposób przewlekły. Stan "przewlekłości" występuje bowiem, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy. Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Sąd rozpatrujący skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania zobowiązany jest rozważyć, czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w danej sprawie. Kwestia długości czasu prowadzenia postępowania stanowi jedną z podstawowych okoliczności oceny, czy w danej sprawie postępowanie było przewlekle prowadzone (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1105/17, LEX nr 2476021). Natomiast o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować między innymi jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, czy też w ogóle zaniechanie ich wykonania, co jak już wyżej wskazano, miało miejsce w niniejszej sprawie. Dlatego zasadnie Sąd I instancji przyjął, że zarówno bezczynność organu jak i przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym zarzut kasacyjny naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. uznać należało jako pozbawiony uzasadnionych podstaw. Odnosząc się z kolei do kwestii dotyczącej orzeczenia przez Sąd I instancji sumy pieniężnej na rzecz skarżącej, wskazać należy, że zastosowanie art. 149 § 2 p.p.s.a. odbywa się zgodnie z uznaniem sądu stosującego te środki. Uznanie sądowe cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanego środka pieniężnego polega natomiast przede wszystkim na ocenie zachowania ustawowych granic stosowanej instytucji materialnoprawnej, a ponadto, czy wybór oparty został na obiektywnych kryteriach wynikających z celu stosowanych norm (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 724/23). Rozstrzygnięcie w przedmiocie sumy pieniężnej oparte jest na instytucji uznania sędziowskiego. Dlatego też ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w tę sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 965/23). Z użytej w art. 149 § 2 p.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny w razie stwierdzenia, iż organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1764/22). W niniejszej sprawie zarzut skargi kasacyjnej oraz brak jakiegokolwiek jego uzasadnienia, nie naprowadzają na takie okoliczności, które wskazywałyby na przekroczenie przez Sąd I instancji granic uznania sędziowskiego. W tej sytuacji nie sposób przyjąć naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu wojewódzkiego zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga na bezczynność i przewlekłość jest zasadna. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Z wywodów Sądu I instancji wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jakie przyjął znaczenie norm prawnych stosowanych w niniejszej sprawie, a także co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.