II OSK 1619/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1626/22 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta St. Warszawy z dnia 6 grudnia 2018 r. nr II/27/2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od F. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na rzecz Miasta St. Warszawy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1626/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę [...] na uchwałę Rady Miasta St. Warszawy z dnia 6 grudnia 2018 r. nr II/27/2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. [...] złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi [...], w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia, że Uchwała została wydana w zaskarżonej części z naruszeniem przepisów prawa na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie, jakim uznał, iż: • "W sprawie nie budzi wątpliwości, że Spółka wykazała interes prawny, który został naruszony w zakresie ograniczenia prawa własności do działki o nr ewidencyjnym [...]. W odniesieniu zaś do działki nr [...] Sąd uznał, że choć stanowi ona własność Miasta Stołecznego Warszawy, to historyczne uwarunkowania zagospodarowania całej przestrzeni przylegającej do [...], przy dotychczasowym długoletnim wykorzystywaniu jej jako zjazd z tej ulicy na teren [...], czynią aktualnym interes prawny Spółki w zakresie ustaleń planistycznych związanych z zagospodarowaniem tej działki." • "Na uwagę zasługuje, że wprowadzone ograniczenia w obsłudze komunikacyjnej obiektu [...] od strony ulicy [...] wpływają negatywnie na zakres i swobodę wykonywania prawa własności do nieruchomości oznaczonej numerem [...]. • "Ograny gminy powinny ważyć interes publiczny i interesy prywatne, poszukiwać rozwiązań najmniej dolegliwych dla jednostek." • "Zachowanie właściwej równowagi pomiędzy wartościami chronionymi wyklucza zakładanie prymatu interesu publicznego nad jednostkowym i odwrotnie." • "Działka nr [...] została przeznaczona pod ulicę - drogę publiczną (ciąg pieszo-jezdny), plac publiczny (ok. 46% powierzchni działki)"; b) art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie niezgodnej z zasadami wiedzy i niewszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie polegającego na błędnej ocenie dowodu z przedłożonej do akt dokumentacji planistycznej i fotografii przejawiające się w błędnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż: • "Organ przy uchwalaniu zaskarżonej części Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu ulicy [...] ("MPZP") dołożył należytej staranności i rozważał inne warianty zamierzenia planistycznego i wyważył zarówno interes prywatny, jak i interes publiczny, mając na uwadze wszystkie uwagi zgłoszone do projektu uchwały", podczas gdy: -materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wykazuje, że organ przyjął MPZP z rażącym naruszeniem interesu skarżącego, - organ nie uwzględnił uwag zgłoszonych do projektu MPZP, a w uzasadnieniu odrzucenia uwag zgłaszanych do zaskarżonej części projektu MPZP odniósł się jedynie ogólnikowo, pomijając realną możliwość wprowadzenia modyfikacji do projektu MPZP; - proponowane rozwiązania planistyczne nie uwzględniają możliwości planistycznych okolicy ulicy [...] w celu realizacji założeń studium. W bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] istnieje teren możliwy do wykorzystania w celu zorganizowania realnie przydatnej przestrzeni zieleni miejskiej, który Organ powinien zagospodarować na cele wskazane w studium, a nie dalszego zagęszczania ciasnej zabudowy i dążenia do wyburzenia części zabudowań kompleksu [...], dokonując niefunkcjonalnego podziału działki nr [...] w celu stworzenia prowizorycznej przestrzeni zielonej na niewielkim odcinku terenu ul. [...], - proponowana zmiana dostępu działki nr [...] do drogi publicznej z odstępu od ul. [...] na dostęp przez ul. [...] i wąski szlak pieszo-jezdny ciągnący się przez dużą część obszaru objętego MPZP- jest podyktowana partykularnym interesem organu, który z pominięciem historycznego przeznaczenia działki nr [...] dąży do pozbawienia Skarżącego do korzystania z nieruchomości, a projektowany dostąp do drogi uniemożliwi dotychczasowe korzystanie z drogi dojazdowej w celu realizowania dostaw i dojazdu do kompleksu [...]i przez osoby prowadzące działalność gospodarczą i odwiedzających; • "Za w pełni korespondujący z zastanym układem ciągów komunikacyjnych należy uznać szlak pieszo- jezdny 4KDD-PJ jako powiązany z układem", podczas gdy ciągiem komunikacyjnym spełniającym wymogi studium jest ul. [...], a dostęp do działki nr [...] przez wąski szlak pieszo-jezdny ciągnący się przez znaczny obszar terenu objętego MPZP w rzeczywistości przeczy założeniu ograniczenia ruchu na tym obszarze; • "Rada m.st. Warszawy z poszanowaniem dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, uwzględniając przy tym stan dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ustaliła sposób zagospodarowania działki nr [...] oraz działki nr [...]" podczas, gdy w rzeczywistości przyjęty MPZP zmierza do likwidacji kompleksu [...] zakładając konieczność wyburzenia znacznej części budynków tworzących kompleks, które mają znaczenie kulturowe i historyczne dla obszaru ul. [...], a zmiana dostępu do drogi całkowicie zmienia układ przestrzeni, niszcząc dorobek zorganizowanej przestrzeni [...]; • "Wytworzenie gęstszej sieci przestrzeni publicznych- placów, alei pieszo- jezdnych i ulic pozwoliło na włączenie terenu [...] w układ przestrzeni miejskich." podczas, gdy: -Kompleks [...] pozostawał przed uchwaleniem planu i jest istotnym elementem tworzącym zorganizowany fragment przestrzeni, w przeciwieństwie do pozostałej, niezorganizowanej zabudowy handlowej i ciasnej zabudowy mieszkaniowej oraz terenów niezorganizowanej i chaotycznej przestrzeni wokół dawnego lokalu "[...]"; - MPZP nie tworzy w rzeczywistości gęstej sieci przestrzeni publicznych, lecz pozory nasadzeń zieleni i stworzenia szlaków komunikacyjnych- zamiast wykorzystać potencjał wolnych przestrzeni okolicy w celu stworzenia realnie przydatnej publicznie zieleni miejskiej z pozostawieniem zielonego terenu w ramach kompleksu [...] do korzystania przez właściciela działki i gości odwiedzających [...]; - zaprojektowana aleja pieszo-jezdna w celu dostępu działki nr [...] do drogi publicznej jest niefunkcjonalna i nie odpowiada realnym potrzebom zagospodarowania terenu, a także potrzebie prowadzenia działalności na terenie [...]; • "Z kolei przeznaczenie działki nr [...], jako teren zlokalizowania usług, stanowi kontynuację istniejących zabudowań, otaczających plac zieleni pozostając spójnym z charakterem działalności prowadzonej w budynku [...]", podczas gdy działka nr [...] stanowi w rzeczywistości niewielki fragment terenu w kształcie zbliżonym do kwadratu, który przynależał historycznie i funkcjonalnie do terenu [...] i przeznaczenie tej nieruchomości przewidziane w MPZP nie koresponduje z istniejącą linią zabudowy, ani z realną możliwością wykorzystania nieruchomości w celu prowadzenia usług przez organ - założenia MPZP nie mają nic wspólnego ze spójnym planowaniem obszaru, którego dotyczy skarga; • "Przyjęty w Uchwale sposób zagospodarowania przestrzeni wokół tego obiektu niewątpliwie zaś będzie korespondował z jego unikalnym charakterem.", podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny poczynił swoje ustalenia w sposób ocenny i subiektywny, nie opierając swojej oceny na zgromadzonym materiale dowodowym, ani na analizie uwag zgłoszonych do planu przez liczne podmioty, popartych rzetelną analizą funkcjonalności projektowanych zmian w przyjętym MPZP. WSA oparł się przy ocenie zgodności MPZP z prawem na własnej ocenie i powierzchownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego; • "W ramach przysługującej Gminie swobody planistycznej mieściło się decydowanie o ograniczeniu swobody zagospodarowania nieruchomości skarżącej w sposób przyjęty w zaskarżonej uchwale", podczas gdy: -w rzeczywistości Organ wykroczył poza granicę swobody planistycznej, projektując w sposób całkowicie nieproporcjonalny do celu przestrzeń [...], pozbawiając Skarżącego praw do prawie połowy nieruchomości, - materiał dowodowy zgormadzony w niniejszej sprawie, w szczególności materiały graficzne potwierdzają, że istniejąca koncepcja zagospodarowania kompleksu [...] jest spójna i wzbogaca estetykę przestrzenną okolicy oraz realizuje potrzeby społeczne i gospodarcze, natomiast plan wprowadzonych zmian, wedle którego szlak pieszo- jezdny faktycznie podzieli nieruchomość na dwie części, tj. dawny budynek [...]i oraz plac miejski, a budynki wchodzące w skład kompleksu będą musiały zostać zburzone - w rzeczywistości zaburzy zorganizowaną przestrzeń, zamiast dążyć do jej zorganizowania; 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 2 pkt. 1, 4,6, 7 w zw. z art. 2 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, polegające na jego błędnym zastosowaniu przejawiającym się w stwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż: "W ramach przysługującej Gminie swobody planistycznej mieściło się decydowanie o ograniczeniu swobody zagospodarowania nieruchomości skarżącej w sposób przyjęty w zaskarżonej uchwale" "Rada m.st. Warszawy z poszanowaniem dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, uwzględniając przy tym stan dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ustaliła sposób zagospodarowania działki nr [...] oraz działki nr [...]." podczas, gdy prawidłowe zastosowanie wymienionych przepisów prawa materialnego przez WSA, prowadziłoby do stwierdzenia, że Uchwała Organu w zaskarżonym przez Skarżącego zakresie prowadzi do bezprawnego ograniczenia prawa własności i została podjęta z brakiem uwzględnienia wymagań ustawowych co do ładu przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia interesu prawnego Skarżącego objętej postanowieniami tej Uchwały, przejawiającego się w tym, że: • w treści § 9 ust. 7 pkt 4 Uchwały, jak również w załączniku graficznym do planu - zarezerwowano na działce będącej własnością skarżącego plac miejski oznaczony symbolem 3KD-PM i włączono go do obszaru placów miejskich, . • w treści § 18 ust.9 pkt 5 Uchwały, jak również w załączniku graficznym do planu -ustalono obsługę komunikacyjną terenu C6.3 UHB/U-K przez utworzenie alei pieszo-jezdnej 4KDD-PJ oraz placów miejskich 2KD-PM i 3KD- PM, pomimo iż żadna z zasad planowania przestrzennego, określona w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie uzasadnia w niniejszym przypadku takiej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo własności i negatywnie wpływa na funkcjonalność istniejącej zabudowy oraz jego znaczenie historyczne i społeczne, a założenia studium zagospodarowania przestrzennego nie zostały zrealizowane w sposób uwzględniający funkcjonalne przeznaczenie nieruchomości i uwarunkowania społeczno-kulturowe obszaru [...]; b) art. 10 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na sprzecznym z prawem zastosowaniu ww. przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i stwierdzeniu, iż organ uchwalił MPZP zgodnie z przysługującym mu władztwem planistycznym i w granicach ingerencji w prawo własności Skarżącego, podczas gdy: • organ naruszył zasady władztwa planistycznego uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przez przeznaczenie części nieruchomości będącej własnością oraz przedmiotem korzystania przez Skarżącego na utworzenie planu miejskiego oraz ciągu pieszo jezdnego i włączenie zespołu [...] do układu przestrzeni miejskiej, podczas gdy zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego ustala się zagospodarowanie terenu w poszanowaniu zasad dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania uzbrojenia terenu z poszanowaniem stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultur współczesnej; Założenia MPZP zmierzają do zniwelowania skutków sprywatyzowania terenu [...] przez jego komunalizację, w sytuacji, gdy rozwój kompleksu [...] i jej rewitalizacja nastąpiła dopiero po wykupieniu nieruchomości, która została znacjonalizowana po II Wojnie Światowej. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta St. Warszawy z dnia 15 grudnia 2018 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ - Rada Miasta Stołecznego Warszawy - wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi złożonej na uchwałę Rady Miasta St. Warszawy z dnia 6 grudnia 2018 r. nr II/27/2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], w części obejmującej nieruchomość [...] (działka ew. nr [...]) oraz działkę nr [...], stanowiącą własność Miasta St. Warszawy. Skarżąca Spółka zakwestionowała ustalenia planu miejscowego w zakresie w jakim część obszaru wymienionych nieruchomości przeznaczono na plac miejski (oznaczony symbolem 3 KD-PM), podczas gdy dotychczas na tym terenie funkcjonuje kompleks lokali gastronomicznych, butików i biur, natomiast działka gruntowa nr ew. [...] wykorzystywana jest jako droga dojazdowa do działki nr ew. [...]. Ponadto w skardze zarzucono wadliwość przyjętych w planie rozwiązań dotyczących obsługi komunikacyjnej nieruchomości skarżącej, w szczególności niedostosowania wyznaczonej pieszo-jezdni 4KDD-PJ do potrzeb kompleksu lokali usługowych, w tym zabytkowego budynku dawnej [...]. Z kolei w odpowiedzi na skargę organ wskazał m.in., że stosownie do zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta st. Warszawy (dalej: Studium), budynek [...] podlegający ochronie został w planie wyeksponowany przez wyznaczenie placu od strony ul. [...] oraz placu od strony ul. [...], przy czym na terenie placu przed budynkiem przewidziano zachowanie zieleni i jego publiczne udostępnienie. Wobec zaistniałego sporu, obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego była ocena, czy Rada Miasta uchwalając plan miejscowy w zaskarżonej części uczyniła to zgodnie z prawem, a zwłaszcza czy korzystając z przysługujących jej ustawowo uprawnień w zakresie kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią, uprawnień tych nie nadużyła. Wprawdzie przepisy art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczają ingerencję w prawo własności, musi ona jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że poza regulacjami ustawodawstwa zwykłego organy gminy przy stanowieniu treści aktu planistycznego muszą uwzględnić również normy konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności i wynikający z art. 64 ust. 3 zakaz nadmiernej ingerencji w chronione prawo własności (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2018 r., II OSK 1293/16; 26 października 2016 r., II OSK 145/15; 22 marca 2017 r., II OSK 1861/15; 13 marca 2019 r. II OSK 1026/17). Podkreślenia również wymaga, że wynikająca z przepisów art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych nie jest nieograniczona, co wiąże się z koniecznością poszanowania prawa własności i innych wartości wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Uwzględniając powyższe uwarunkowania, zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego przy ustaleniu przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości, oznaczonych ewidencyjnie numerami [...]. Brak było również podstaw do stwierdzenia naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, warunkującego jego nieważność w myśl art. 28 u.p.z.p. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zaistniałe naruszenie interesu prawnego skarżącej w związku z przeznaczeniem przedmiotowych nieruchomości w planie pod teren placu miejskiego, pozwalało na przyznanie jej legitymacji do zaskarżenia spornej Uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. i otwierało drogę do merytorycznej oceny skargi. Natomiast obowiązek uwzględnienia skargi, a więc stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma zatem w sytuacji, w której interes prawny strony skarżącej został naruszony, ale dokonano tego na podstawie obowiązujących przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 4 listopada 2020 r. II OSK 2278/18). W niniejszej sprawie organ przedstawił rzetelną argumentację, wyjaśniając z jakich przyczyn nie uwzględniono postulatu skarżącej o pozostawienie dotychczasowego przeznaczenie i sposobu zagospodarowania działek nr [...]. Co istotne, stanowisko Rady Miasta znalazło potwierdzenie w obszernym materiale dowodowym zgromadzonych w sprawie. Jako nietrafny należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., podczas gdy Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił dowody złożone w postępowaniu sądowym, jak też należycie uwzględnił dokumentację zgromadzoną w aktach planistycznych. Niezasadne okazały się również pozostałe zarzuty, w których podniesiono naruszenie przepisów art. 151 p.p.s.a. i art. 147 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. art. 1 ust. 2 pkt 1, 4, 6, 7, art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.z.p., art. 140 k.c. oraz art. 64 ust 3 i art. 31 ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżony akt przede wszystkim trafnie wskazał na wiążące zapisy Studium, które determinowały ustalenia planu dotyczące przedmiotowych nieruchomości. Wobec braku w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., ocena Sądu w tym zakresie nie została podważona. Za chybione należało w efekcie uznać zarzuty, w których wskazano na możliwości realizacji zapisów Studium przy jednoczesnym zachowaniu dotychczasowego przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku zasadnie zauważył, że wytworzenie na danych nieruchomościach przestrzeni publicznych w postaci alei pieszo-jezdnej oraz placu miejskiego pozwoliło na włączenie terenu [...] w układ przestrzeni miejskich. Ponadto trafnie zwrócił uwagę na historyczne uwarunkowania przestrzenne, a konkretnie potrzebę wyeksponowania walorów zabytkowych budynku [...], którego rewitalizacja była wielokrotnie nagrodzona i doceniana przez lokalny samorząd oraz środowiska architektów. Niewątpliwie był to wiodący element koncepcji urbanistycznej zastosowanej w planie, któremu podporządkowano szczegółowe ustalenia co do przyszłego zagospodarowania terenu działek [...]. Organ w sposób przekonujący wyjaśnił, że przyjęte w planie rozwiązanie nawiązuje do historycznego zagospodarowania, gdy przedpole [...] stanowił teren zieleni – sadu, tymczasem aktualnie ten zabytkowy budynek jest niewidoczny z dalszej perspektywy, bowiem od strony ul. [...] przysłonięty jest przez obiekt istniejący na tym terenie. Wprawdzie dostrzec należało, że urządzony plac z zielenią uatrakcyjnia wykorzystanie kompleksu dotychczasowej zabudowy na działce skarżącej, to jednak nie sposób było pominąć faktu przeznaczenia dużej części nieruchomości na miejsca parkingowe, które nie stanowią wartościowego elementu estetyki terenu [...]. Dlatego za uzasadnione trzeba było uznać dążenie organu planistycznego, aby poprzez utworzenie placu miejskiego z zielenią wyeksponować zabytkowy budynek [...] oraz wkomponować teren działek nr [...] w układ przestrzenny całego kwartału. W tym kontekście chybione okazały się argumenty skarżącej co do możliwości usytuowania przestrzeni publicznych (placu miejskiego z zielenią) na innych nieruchomościach, bowiem wówczas nie mogłyby być spełnione założenia urbanistyczne, uwarunkowane charakterem działki nr [...], a zwłaszcza zabytkowymi walorami budynku [...]. Za racjonalne uznać należało ustalenia planu nakierowane na stworzenie warunków dla wprowadzenia nowych inwestycji, zastępujących aktualną zabudowę na działce nr [...] oraz pozwalających na podniesienie jakości i atrakcyjności tego terenu. Należało przyznać rację organowi, że wnioskowane przez skarżącą pozostawienie dotychczasowego przeznaczenia działek nr [...] ograniczyłoby możliwości rewitalizacji zdegradowanych terenów sąsiednich, ale przede wszystkim uniemożliwiłoby lepsze wykorzystanie walorów estetycznych budynku [...]. Trudno zgodzić się ze skarżącą, zdaniem której przyjęte ustalenia planu zmierzają do likwidacji kompleksu [...] i zaburzą zorganizowaną przestrzeń. Istotą bowiem miejscowego planu zagospodarowania jest wyznaczenie na przyszłość przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy konkretnego obszaru. Stosownie do przepisu art. 35 u.p.z.p., nieruchomość skarżącej może być wykorzystywana w sposób dotychczasowy do czasu zagospodarowania tego terenu zgodnie z planem, co znajduje potwierdzenie w § 16 Uchwały. Nadto należy wskazać, że działalność usługowa będzie mogła być kontynuowana w ramach zabudowy przewidzianej w planie dla terenu działek nr [...] Zaakceptować należało wyjaśnienia organu, że ze względu na dynamiczny rozwój zabudowy na pobliskich terenach oraz planowany rozwój strefy zabudowy śródmiejskiej, wyznaczony został w obrębie działki skarżącej teren budowlany niekolidujący z przedpolem budynku [...], a dający szansę na realizację właściwej dla niego oprawy architektonicznej. Jak wynika z ustaleń przytoczonych w uzasadnieniu wyroku, w planie przeznaczono pod zabudowę 54 % powierzchni działki, w sytuacji, gdy aktualnie budynki zajmują 42 % powierzchni działki. Z kolei przeznaczenie działki nr [...] jako terenu lokalizowania usług, stanowi kontynuację zabudowań otaczających istniejący plac wewnętrzny. Chociaż więc zmiana przeznaczenia obu działek w przyszłości doprowadzi do likwidacji obiektów istniejących na ich terenie, to jednak działalność usługowa będzie możliwa, aczkolwiek w innym układzie przestrzennym, podporządkowanym kierunkom wyznaczonym wiążąco w obowiązującym Studium. Słusznie Sąd Wojewódzki wywiódł w uzasadnieniu wyroku, że przyjęte ustalenia planu nie pozbawiają dojazdu do nieruchomości skarżącej. Z dokumentacji planistycznej wynika, że obsługa komunikacyjna działek nr [...] nie została ograniczona tylko do pieszo-jezdni ozn. symbolem 4KDD-PJ, lecz odbywać się będzie także w ramach placów 3KD-PM i 2KD-PM. Fakt, że dla skarżącej dojazd przez działkę nr [...] jest bardzo korzystny, nie mógł stanowić przeszkody do zastosowania innych rozwiązań w planie. Rada Miasta wyjaśniła, że brak jest przesłanek, aby gmina w dalszym ciągu miała nie korzystać z własności działki nr [...], zwłaszcza, że użytkowanie jej przez skarżącą – jako wjazdu – odbywało się bez prawnego umocowania. Skarżąca, powołując się na zaistniały spór cywilny w tym przedmiocie, nie przedstawiła żadnego prawomocnego orzeczenia regulującego kwestię jej tytułu do korzystania z działki nr [...], będącej własnością Gminy. Istotną okolicznością przy ocenie kwestionowanych ustaleń planu było również to, że utworzone na danym obszarze place oraz pieszo-jezdnia tworzą sieć miejsc publicznych powiązanych z układem przestrzennym terenów objętych granicami planu, ale też terenów sąsiednich. W rezultacie uprawnione było wnioskowanie, że ustalenia planu w zakresie zabudowy i zagospodarowania przedmiotowych działek, przyjęte zostały przez organ planistyczny z zachowaniem wymogów ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Podkreślić trzeba, że Rada Miasta, kształtując politykę przestrzenną na terenie gminy, musiała uwzględnić nie tylko interes skarżącej jako właściciela działki nr 67, ale też inne wartości chronione, zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Jednocześnie należało stwierdzić, że całokształt okoliczności niniejszej sprawy świadczy o tym, że w myśl art. 1 ust. 3 u.p.z.p. organ przyjmując ustalenia planu w zakresie działek nr [...] wyważył w sposób właściwy interes prywatny skarżącej oraz interes publiczny. Z tych wszystkich względów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadne, co w konsekwencji skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 2