II OSK 1585/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. Spółki akcyjnej z siedzibą w W. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1585/21 oraz wniosku o uzupełnienie tego wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej Rady [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20 w sprawie ze skargi P. Spółki akcyjnej z siedzibą w W. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. , nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odmówić dokonania wykładni wyroku, 2. odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1585/21 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20 w sprawie ze skargi P. Spółki akcyjnej z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2018 r. , nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pkt 1 oddalił skargę kasacyjną a w pkt 2 zasądził od Miasta S. na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. P. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako wnioskodawca lub Spółka) zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie w pkt 1 przedmiotowego wyroku, że Sąd oddala skargi kasacyjne Miasta S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20 oraz od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20 stanowiącego uzupełnienie powyższego wyroku z 1 października 2020 r. Jednocześnie w razie gdyby NSA uznał, że nie zachodzą przesłanki do dokonania uzupełnienia przedmiotowego wyroku Spółka zwróciła się z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2022 r. w zakresie jego obowiązywania odnośnie do złożonej przez Radę Miasta S. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r. W uzasadnieniu powyższych wniosków Spółka zwraca uwagę, że NSA w uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku odniósł się do wniesionych skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. i od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r. (stanowiącego uzupełnienie wyroku z 1 października 2020 r.). Z sentencji wyroku NSA i z informacji przekazanych Spółce przez Wydział Informacji Sądowej NSA wynika, że NSA rozpatrywał skargę kasacyjną Rady Miasta S. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. Zdaniem Spółki, powyższe wskazuje, że wciąż nie została rozpoznana skarga kasacyjna Rady Miasta S. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r., pomimo jej szerokiego omówienia (str. 19-22 uzasadnienia wyroku) i dokonanej jej oceny przez NSA (str. 31-32 uzasadnienia wyroku). Wnioskodawca uważa, że w takiej sytuacji aby w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć postępowanie w zakresie zaskarżonej uchwały niezbędne jest uzupełnienie wyroku jak o to wnosi w przedmiotowym wniosku. Natomiast domagając się wykładni wyroku na podstawie art. 158 P.p.s.a. Spółka wskazała w jakich okolicznościach taka wykładnia jest dopuszczalna. Spółka zauważa między innymi, że wykładnia nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (postanowienie NSA z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 22/15). Zdaniem Spółki, brak rozstrzygnięcia w sentencji wyroku w zakresie skargi kasacyjnej Rady Miasta S. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r., przy jednoczesnym odniesieniu się i ocenie powyższej skargi kasacyjnej w uzasadnieniu wyroku NSA, czyni uzasadnionym wniosek o wykładnię tego wyroku poprzez wyjaśnienie powyższych wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wykładnię uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1585/21 nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 P.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji a nie udzielania odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (tak postanowienie NSA z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1585/21. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił bowiem skargę kasacyjną Rady Miasta S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20, uzupełnionego wyrokiem tego Sądu z 3 marca 2021 r. w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. Uzupełnienie to polegało na dopisaniu w pkt 1 sentencji tego wyroku oznaczenia przepisu zaskarżonej uchwały tj. "§ 21 ust. 1 pkt 1", którego nieważność należało stwierdzić w takim zakresie jak uczynił to ten Sąd w pkt 1 sentencji wyroku z 1 października 2020 r. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W § 3 tego artykułu stwierdza się, że orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3), w tej sytuacji właściwą formę orzeczenia stanowi postanowienie. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Wskazać przy tym należy, że uzupełnić można tylko sentencję wyroku, a nie jego uzasadnienie. Z powyższego wynika, że uzupełniony wyrok a ściślej sentencja wyroku skutkuje tym, że w sprawie jest wyrok kompletny. Zawiera on rozstrzygnięcie w zakresie tych kwestii, które były istotne dla rozpatrzenia zarzutów skargi i oceny legalności zaskarżonego aktu. Skoro zaskarżonym aktem w niniejszej sprawie była uchwała Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 1 października 2020 r. w pkt 1 sentencji stwierdził nieważność § 4 ust. 8 tej uchwały we wskazanym tam zakresie, a następnie uzupełniono sentencję powyższego wyroku w pkt 1 wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r. dopisując tam § 21 ust. 1 pkt 1, to skutkiem takiego uzupełnienia było stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wyrokiem z 1 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 352/20 zarówno w zakresie jej § 4 ust. 8 jak i § 21 ust. 1 pkt 1. Po uzupełnieniu wyrok WSA w Warszawie stanowi jedno orzeczenie, którego sentencja w pkt 1 wskazuje na stwierdzenie nieważności § 4 ust. 8 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Wobec tego NSA potraktował wniesione w niniejszej sprawie skargi kasacyjne od wyroku z 1 października 2020 r. a następnie wyroku z 3 marca 2021 r. jako jedną skargę na jeden wyrok w brzmieniu nadanym mu poprzez jego uzupełnienie. Tym samym, w ocenie NSA, niedopuszczalne jest uzupełnienie w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. wyroku NSA z 2 grudnia 2021 r. sygn. II OSK 1585/21 bowiem jego sentencja odnosi się do całości skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. w brzmieniu nadanym mu poprzez jego uzupełnienie z dnia 3 marca 2020 r. Nie sposób bowiem uznać, że zaskarżony wyrok następnie uzupełniony jest odrębnym wyrokiem. Wniesione skargi kasacyjne Rady Miasta S. formalnie rzecz biorąc dotyczyły jednego wyroku tj. wyroku WSA w Warszawie z 1 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 352/20 i taki też zaskarżony wyrok oraz wniesiona od niego jedna skarga kasacyjna Rady Miasta S. zostały wskazane w rubrum wyroku i jego pkt 1 sentencji. Wobec powyższego NSA na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji. Powyższa argumentacja przemawia także za odmową dokonania wykładni wyroku na podstawie art. 158 § 1 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 sentencji wyroku NSA jest precyzyjne, jednoznaczne i odnosi się do całej skargi kasacyjnej Rady Miasta S. od uzupełnionego już wyroku WSA w Warszawie z 1 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20. W ocenie NSA nie ma potrzeby dokonywania wykładni w zakresie obowiązywania wyroku NSA z 2 grudnia 2021 r. w stosunku do skargi kasacyjnej Rady Miasta S. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r. Spółka sama we wniosku o wykładnię zauważyła, że NSA w treści uzasadnienia tego wyroku uwzględnił fakt wniesienia dwóch skarg kasacyjnych przez Radę Miasta S. i w rozważaniach ustosunkował się do podniesionych tam zarzutów (str. 31 -32 uzasadnienia wyroku). W tych okolicznościach nie powinno budzić wątpliwości Spółki, że NSA rozpatrzył i uznał za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej podniesione w obydwu skargach kasacyjnych. Ze wskazanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do dokonania wykładni wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.