II OSK 1563/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 667/21 w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 21 czerwca 2021 r. nr 182/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 667/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego, dalej: "Wojewoda", z dnia 21 czerwca 2021 r., nr 182/2021, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. R. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 5 oraz art. 35 i 61 Prawa budowlanego . jak również § 12 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie i uznanie, że projektowana inwestycja nie wpływa negatywnie na możliwość użytkowania istniejącego w zbliżeniu do granicy pomiędzy działkami budynku mieszkalnego wielorodzinnego, będącego własnością skarżącego, podczas gdy usytuowanie projektowanego budynku w odległości 20 – 50 cm od znajdującego się na sąsiedniej działce budynku należącego do skarżącego narusza jego uzasadniony interes, z uwagi na fakt, iż pozbawia go możliwości jakichkolwiek prac remontowo-budowlanych i konserwacji budynku od strony projektowanego budynku, co wpływa również negatywnie na wartość całej nieruchomości, pozbawiając jednocześnie skarżącego możliwości wykonywania uprawnień właścicielskich określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a, oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a przejawiające się w nieuwzględnieniu i oddaleniu skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego, w sytuacji, w której decyzja wydana została z naruszeniem art. art. 5 oraz art. 35 i 61 Prawa budowlanego , jak również § 12 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 6,7 i 8 K.p.a.; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych uchybień w decyzji skutkowałoby uwzględnieniem skargi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Skuteczność zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy przez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. jest uwarunkowana zasadnością zarzutów materialnych i procesowych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz naruszenia powołanych w kasacji przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Od razu zauważyć należy, że poza przytoczeniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2312/10, w którym wskazano, że organ powinien mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 K.p.a., wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron, wnoszący kasację nie skonkretyzował na czym miałoby polegać naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Nie można w pełni podzielić stanowiska organu odwoławczego, według którego, z treści art. 5 oraz art. 61 Prawa budowlanego nie wynika, że obowiązki wynikające z art. 61 są ważniejsze od wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego uprawnienia właściciela nieruchomości do jej zabudowania, pod warunkiem zgodności zamierzenia z obowiązującym prawem. Takie określenie relacji art. 4 oraz art. 61 Prawa budowlanego nie jest w pełni prawidłowe. Analizę rozpocząć trzeba od przypomnienia, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jest oczywiste, że interes prawny osoby trzeciej to interes wynikający z norm prawa materialnego. Z przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego wynikają obowiązki właściciela obiektu budowlanego. Projektując obiekt budowlany należy zapewnić poszanowanie interesu prawnego właściciela obiektu budowalnego położonego w obszarze oddziaływania projektowanego budynku, który to interes polega na możliwości realizacji ustawowego obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego. Relacja polega więc na tym aby projektując obiekt budowlany zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Należało zatem ocenić, czy zaprojektowanie i wykonanie obiektu budowalnego w odległości kilkudziesięciu centymetrów od już istniejącego obiektu budowalnego nie będzie miało żadnego wpływu na realizację przez właściciela obiektu sąsiedniego obowiązku z art. 61 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego oraz na stan techniczny istniejącego budynku. Z Projektu budowlanego oraz z Ekspertyzy na którą powołały się organy oraz Sąd pierwszej instancji, a także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczność ta została wyczerpująco wyjaśniona i oceniona. W Ekspertyzie określono stan techniczny budynku skarżącego oraz warunki wykonywania robót budowlanych przewidzianych w projekcie przedłożonym przez wnioskodawcę na istniejący budynek. W Uaktualnieniu Ekspertyzy technicznej, z dnia 11 stycznia 2021 r. , wykonanej przez arch. S. H. wynika, że przyjęte rozwiązania eliminują możliwość negatywnego wpływu projektowanego budynku na budynek istniejący. Ocena istoty sporu nie może abstrahować od tego, że dotychczas skarżący, na skutek usytuowania swojego obiektu w odniesieniu do granicy nieruchomości dysponował taką samą powierzchnią i przestrzenią, jaka ma dysponować po wykonaniu spornego budynku. W dwóch obszarach, które w niniejszej sprawie mieszczą się w pojęciu uzasadnionego interesu osoby trzeciej, tj. możliwości realizacji obowiązków z art. 61 ust. 1 i 2 oraz oddziaływaniu nowego budynku na stan techniczny już istniejącego budynku skarżącego, konieczne jest, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, wyważenie obu sprzecznych interesów, uwzględniające zarówno art. 5 ust. 1 pkt 9, jak i art. 4 Prawa budowlanego. Wnoszący kasację nie wykazał aby w obu wskazanych kwestiach organy i Sąd pierwszej instancji błędnie zastosowały powołane przepisy art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 4. Na podstawie Ekspertyzy przyjęto, że realizacja projektu budowlanego nie determinuje negatywnego wpływu nowej inwestycji na stan techniczny budynku skarżącego. Natomiast zakładając współdziałanie stron, którego konieczność wynika z usytuowania obu budynków, przyjęto, że realizacja projektu nie uniemożliwi skarżącemu wykonywanie obowiązków właściciela obiektu budowlanego, o których mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Zarzut naruszenia art. 5 Prawa budowlanego nie jest więc zasadny. Ponadto, bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów § 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, z brzmienia § 12 ust. 2 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, wynika, że możliwe było usytuowanie budynku w granicy nieruchomości, jeżeli takie usytuowanie przewidywała m.in. decyzja o warunkach zabudowy. Jest bezsporne, że projekt budowlany w tej mierze został oparty na decyzji o warunkach zabudowy (punkt II.1.2 tiret trzecie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14 lutego 2017 r. o warunkach zabudowy). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.