II OSK 1461/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka cvs Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Emilia Olszewska- Gągała po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prokuratora Okręgowego w Nowym Sączu oraz P. S.A. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1955/21 w sprawie ze skarg P. S.A. z siedzibą w Z. oraz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2021 r. nr DOA.7210.41.2021.DKA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi kasacyjne.

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki P. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2021 r. znak DOA.7210.41.2021.DKA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Ww. wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił natomiast skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i uchylił wskazaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2021 r. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda Małopolski decyzją z 4 marca 2020 r., znak: Wl-1.7840.15.2.2019.EM uchylił w całości decyzję Starosty Tatrzańskiego z 14 grudnia 2018 r., znak: AB.6740.455.2017.AP w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku usługowego z przeznaczeniem na usługi krótkotrwałego ogólnodostępnego wynajmu lokali w celach turystycznych, z dwupoziomowym garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznym, infrastrukturą techniczną oraz urządzeniami budowlanymi na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. D. w Z.. Spółka P. S.A. podaniem z 12 kwietnia 2021 r., wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody. Decyzją z 26 lipca 2021 r., znak: DOA.7210.41.2021.DKA, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 157 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 K.p.a. oraz art. 158 § 1 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. z siedzibą w Z. o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody Małopolskiego. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyraził pogląd, że podmiotowi, który wnioskował o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę przysługuje status strony postępowania. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli: ─ P. S.A. z siedzibą w Z. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1955/21) oraz ─ A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1956/21). Spółka P. z siedzibą w Z. w skardze podniosła zarzuty naruszenia 1. art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez brak ich należytego zastosowania oraz naruszenie art. 77 §1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia i uwzględnienia części istotnych okoliczności i dowodów zgromadzonych w sprawie - jak: ─ brak zapewnionego dojazdu do części terenu inwestycji stanowiącego działki [...], [...] i [...] w obr [...] w Z., ─ przyczyny wydania oraz skutki postanowienia Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 04.11,2020r., sygn. akt [...] wydanego w wyniku złożonego do akt pozwu P. S. A. w sprawie o zakaz naruszania, które w punkcie XI zakazuje inwestorowi A. Sp. z o.o. dojazdu do części terenu inwestycji stanowiącego działki [...], [...] i [...] w obr [...] w Z. przez teren działek Spółki P. S.A. stanowiący działki ew. nr [...] obr. [...] i [...], [...], [...] obr [...] w Z. przy równoczesnym braku innego dostępu do nich, co wynika ze stanu prawnego występującego w dniu 04.03.2020 r., gdy wydano pozwolenie na budowę wykazanego dokumentami urzędowymi w tym księgami wieczystymi, ─ brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tych dowodów i ich następstw oraz ─ brak rozpatrzenia i odniesienia się do innych zarzutów na str.3-8 wniosku o stwierdzenie nieważności w tym dotyczących niezgodności decyzji, ─ brak należytego rozpatrzenia i uwzględnienia okoliczności i dowodów wykazujących dopuszczenie pozwoleniem na budowę z dnia 04.03.2020 r. niedopuszczalnych planem na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem IR przy równoczesnym, ─ braku zbadania okoliczności oraz dowodów z dokumentów urzędowych wykazujących brak należytego zbadana możliwości negatywnego oddziaływania inwestycji na istniejący ciek wodny, oraz naruszenie stosunków wodnych i wywołanie ich zmian oraz brak ustaleń dotyczących występowania w rejonie inwestycji terenów źródliskowych i trwałych podmokłości będących miejscami cennymi przyrodniczo z którymi wiąże się występowanie gatunków chronionych, jakich występowanie w tym terenie może zostać zagrożone inwestycją, w następstwie czego niezasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności, 2. art. 35 ust. 1 p.1 litera "a" i litera "b" ustawy prawo budowlane oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, § 14 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w spr. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z naruszeniem art. 140 K.c. i art. 222 § 1 K.c., art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP i art. 87 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez brak ich uwzględnienia". Spółka A. Sp. z o.o. w skardze na decyzję GINB podniosła zarzuty naruszenia: 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż spółce pod firmą P. S.A. przysługuje przymiot strony tj. legitymacja do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2020 r., znak: WI-I.7840.15.2.2019.EM, podczas gdy podmiot ten nie posiadał legitymacji do występowania w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody, ani też nie posiadał legitymacji do złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności, 2. art. 28 w zw. z art. 105 § 1 KPA poprzez brak umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem spółki P. S.A., podczas gdy: a. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody został złożony przez podmiot nieposiadający legitymacji (interesu prawnego) do jego złożenia, a postępowanie winno zostać zakończone decyzją, umarzającą, a nie rozstrzygającą sprawę merytorycznie, b. wniosek o stwierdzenie nieważności Decyzji Wojewody był następczy (późniejszy) w stosunku do podania P. S. A. o wznowienie postępowania zakończonego Decyzją Wojewody, co powoduje, iż na podstawie tych samych argumentów merytorycznych toczą się jednocześnie dwa konkurencyjne postępowania nadzwyczajne". W odpowiedzi na powyższe skargi GINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z 18 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1956/21, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm), połączył sprawę VII SA/Wa 1955/21 oraz sprawę VII SA/Wa 1956/21 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i zarządził dalsze prowadzenie postępowania pod sygn. akt VII SA/Wa 1955/21. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki P. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Ww. wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił natomiast skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i uchylił wskazaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja GINB była wadliwa z przyczyn podniesionych w skardze A. Sp. z o.o., natomiast skarga P. S.A. podlegała oddaleniu z uwagi na brak po stronie tej Spółki materialnoprawnego interesu w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, GINB błędnie przyjął, że P. S.A. posiada przymiot strony w zainicjowaniu nadzwyczajnego postępowania, zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 4 marca 2020 r., znak: Wl-1.7840.15.2.2019.EM, w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę A. Sp. z o.o. Przymiot strony, uprawniający zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a., do skutecznego procesowo żądania od właściwego organu wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, musi wynikać z występującej po stronie skarżącej przesłanki posiadania interesu prawnego, który warunkowany jest normą prawa materialnego. Interes prawny, od którego uzależnione jest przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną danej osoby nie pozwala na jej uznanie za stronę. Jak zgodnie uznaje się w orzecznictwie, za stronę postępowania nieważnościowego może być uznany podmiot, który wprawdzie nie był stroną w postępowaniu zwykłym, jednak ma interes prawny, w rozumieniu art. 28 K.p.a., do bycia stroną w tym postępowaniu administracyjnym. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego, należącej do każdej innej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2404/19, CBOSA). W judykaturze dominującym jest pogląd, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1892/19, CBOSA). W podstępowaniu administracyjnym, zmierzającym do weryfikacji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ustalenie interesu prawnego następuje przy uwzględnieniu kręgu podmiotowego określonego w art. 28 ust. 2 Pr. bud., jako przepisu o charakterze legis specialis do art. 28 K.p.a. Tryb nadzwyczajny nie zmienia bowiem tego, że nadal mamy w takiej sprawie do czynienia z "kontrolą" udzielonego pozwolenia na budowę (pro. wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2170/20, CBOSA). Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone w ww. wyroku, że co do zasady w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes taki "pojawia się zatem zawsze wtedy, gdy ustalony zostanie związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację podmiotu ustaloną właśnie przepisem prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97)". Tym niemniej, w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego (niezależnie od tego, czy chodzi o uzyskanie takiej decyzji, czy też o dokonanie jej kontroli w postepowaniu zwyczajnym lub nadzwyczajnym) interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Pr. bud. (tak też w wyroku NSA z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 i WSA w Warszawie w wyrokach z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 470/08 i z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08).Zgodnie z tym przepisem, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" jest zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Pr. bud., jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W takim bowiem brzmieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. obowiązywał od 19 września 2020 r., a więc już w dniu złożenia przez P. S.A. podania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody, zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Jak wynika z powyższego, tylko taka nieruchomość, która na skutek realizacji inwestycji może doznać ograniczeń w możliwości jej zabudowy jest objęta obszarem oddziaływania inwestycji. Jak podkreśla się ponadto w orzecznictwie, interes prawny określonego podmiotu, wywodzony z przepisów wprowadzających ograniczenia w (uprzednio) zagospodarowaniu i (obecnie) zabudowie danego terenu, powinien być jednak przede wszystkim aktualny i realny w okolicznościach rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3290/20, CBOSA). Skarżąca P. S.A. wywodziła własny interes prawny uprawniający do zainicjowania niniejszego postępowania nadzwyczajnego z przepisów prawa cywilnego (art. 140 k.c. i art. 222 § 1 k.c.), wzmacniając własną argumentację dodatkowo w skardze odniesieniem do art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 i art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Zważywszy, że przepisy innych (niż administracyjne) gałęzi prawa, zwłaszcza prawa cywilnego, mogą przesądzać o materialnoprawnym interesie w rozumieniu art. 28 K.p.a., to zauważyć należy, że art. 28 ust. 2 Pr. bud. ściśle definiuje strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (a więc i nadzwyczajnego postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę), ograniczając ich krąg zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo wyłącznie do inwestora oraz takich właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, przy czym owo "oddziaływanie obiektu" musi polegać na ograniczeniach w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 Pr. bud.). Jak wynika z akt sprawy, przyczyną prawną ograniczenia prawa własności P. S.A. odnośnie do części jej nieruchomości jest jednak to, że są one obciążone rzeczowym prawem ograniczonym – służebnością drogi koniecznej. Wszelkie więc obciążenia dla nieruchomości władnącej wynikają nie z tego, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego (w rozumieniu wyżej wyłożonym), ale z treści rzeczowego prawa ograniczonego, polegającego na obciążeniu nieruchomości P. S.A. na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej (służebność gruntowa) – art. 285 § 1 k.c. W zakresie zaś podnoszonym przez skarżącą P. S.A., a mianowicie korzystania bez tytułu prawnego – wobec braku służebności gruntowej na części jej nieruchomości – przez A. Sp. z o.o. z gruntów P. S.A. w celu dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej, stwierdzić należy, że takie korzystanie nie powoduje powstania u niej przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud., ale również i art. 28 K.p.a. Korzystanie z rzeczy bez tytułu prawnego – z natury rzeczy – jest stanem faktycznym, a nie prawnym; właścicielowi rzeczy przysługują środki ochrony praw, ale przewidziane w przepisach prawa cywilnego (np. art. 222 § 1 i § 2, art. 344 § 1 K.c.). Sąd I instancji wskazał, że przywołany przez ww. skarżącą art. 222 § 1 k.c. stanowi o tzw. roszczeniu windykacyjnym, zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Przepis ten jest środkiem ochrony cywilnoprawnej prawa własności, a nie przepisem stanowiącym prawo materialne. Z art. 222 § 1 K.c. w żaden sposób nie można wywodzić stanowiącej w myśl art. 28 K.p.a. źródło interesu prawnego normy prawa materialnego. Skoro art. 28 ust. 2 Pr. bud. zawęża krąg stron, wymagając, aby ich nieruchomości doznały ograniczeń w zabudowie, to obowiązkiem strony domagającej się działań organu, zmierzających do ochrony jej interesu prawnego, jest wykazanie powyższych ograniczeń, ale wynikających z zezwolonej budowy, a nie z potencjalnego naruszenia prawa własności działaniem sprzecznym z prawem. Samo powołanie się na art. 140 K.c. bez należytego powiązania naruszenia prawa własności z hipotezą art. 28 ust. 2 Pr. bud. nie jest wykazaniem posiadania przez P. S.A. przymiotu strony, uprawniającego ją do skutecznego zainicjowania postępowania nadzwyczajnego – stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. To, że Rzeczpospolita Polska chroni prawo własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), a każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia, zaś własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej i własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji) i to, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji) nie stanowi o przymiocie strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud., ani art. 28 K.p.a. Sąd stwierdził, że na podmiocie, który domaga się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud. Takiego wykazania nie sposób doszukać się jednak w treści skargi (i podaniu) skarżącej. GINB powinien przed wszczęciem postępowania dokonać wstępnej oceny, czy P. S.A. przysługuje przymiot strony w zainicjowaniu postępowania nadzwyczajnego, biorąc pod uwagę art. 61 § 1 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Takie stanowisko uzasadnione jest również tym, że Spółka ta nie była stroną postępowania zwykłego o udzielenie pozwolenia na budowę. Dlatego też szczególną uwagę powinien organ poświecić temu, czy w ogóle może ona mieć przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym – a więc w postępowaniu, którego wynik mógłby doprowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej wbrew ogólnej regule niewzruszalności takich decyzji (art. 16 K.p.a.). Tym samym, GINB powinien był starannie rozważyć, czy w sprawie występują przesłanki z art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Skoro jednak GINB w dniu 26 kwietnia 2021 r. wszczął postępowanie w tej sprawie i to na wniosek P. S.A., to nie oznacza to, że zwolniony był od badania w toku postępowania, czy jednak sprawa nie jest podmiotowo bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu, całkowicie błędne prawnie było jednak lakoniczne stwierdzenie organu, że skoro P. S.A. "swój interes prawny do kwestionowania powyższej decyzji Wojewody wywodzi z tytułu przysługującego jej prawa własności następujących działek", a ich część "obciążona jest służebnością drogi koniecznej oraz prowadzenia sieci energetycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej, telefonicznej i geotermalnej szlakiem o zmiennej szerokości oznaczonym na projekcie służebności" to "P. Spółka Akcyjna ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem jest uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 4 marca 2020 r.". Takiemu stwierdzeniu GINB przeczyła zarówno dokonana przez ten organ analiza art. 28 ust. 2 Pr. bud., jak i art. 3 pkt 20 Pr. bud.; zwłaszcza, że organ poprawnie przecież uwzględnił brzmienie tego ostatniego artykułu, obowiązujące w dniu wnoszenia podania przez T. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił też, że przywołane przez GINB na s. 2 i 3 wyroki NSA (II OSK 1842/12, II OSK 1296/10 i II OSK 1613/11) nie miały zastosowania nawet per analogiam w niniejszej sprawie, gdyż po pierwsze dotyczyły zupełnie innych stanów faktycznych (w których obciążenie nieruchomości nie wynikało z rzeczowego prawa ograniczonego), a po drugie dotyczyły stanu prawnego nieaktualnego w dniu orzekania przez GINB (przed zmianą od 19 września 2020 r. hipotezy art. 3 pkt 20 Pr. bud., istotnie zawężającą definicje obszaru oddziaływania obiektu). Co więcej, w wyroku NSA z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11, dotyczącym innego postępowania nadzwyczajnego – wznowienia w trybie art. 145 § 1 K.p.a. - nie sposób doszukać się fragmentu, zacytowanego przez organ. Powyższych okoliczności nie dostrzegł również Prokurator Okręgowy, który w swej odpowiedzi na skargę bezkrytycznie zaakceptował stanowisko GINB w zakresie przymiotu strony P. S.A. w postępowaniu nadzwyczajnym, a także uznał, że organ "przywołał trafnie" ww. wyroki NSA. Niezasadne natomiast było, zdaniem Sądu, stanowisko skarżącej A. Sp. z o.o., prezentujące ocenę znaczenia dla sprawy innego postępowania nadzwyczajnego, zainicjowanego po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody – a mianowicie wznowienia z wniosku P. S. A. postępowania zakończonego tą sama decyzją Wojewody. Słusznie wprawdzie podnosi ww. skarżąca, że system weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn., że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (tak też J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 702, B. Adamiak, tamże, s. 612-613, wyrok NSA z 9 sierpnia 1990 r., sygn. akt IV SA 543/90 z glosą B. Adamiak, J. Borkowskiego, OSP 1992/5/120, wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r., sygn. akt I SA 636/87, ONSA 1988/1/45, E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 23-24). Tym niemniej, jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1318/11 (CBOSA) "zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania i należy dać priorytet pierwszemu z nich. Z tego względu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia, jak w niniejszej sprawie, powoduje w zasadzie konieczność zawieszenia wznawianego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1990 r., sygn. akt IV SA 543/90 z glosą B. Adamiak, J. Borkowskiego, publikowany OSP 1992/5/120, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 702, tamże, s. 613-614). Następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Stwierdzenie nieważności oznacza bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Hipotetycznie nie można też wykluczyć, że twierdzenie strony o nieważności decyzji okaże się chybione, a uwzględnione zostaną twierdzenia strony o zaistnieniu przesłanek do wznowienia postępowania. Dopuszczalność wszczęcia postępowania w tych trybach nie przesądza jakie merytoryczne rozstrzygnięcia zapadną w każdym z tych postępowań (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 406/05)". Stąd też Sąd I instancji doszedł do wniosku, że wszczęcie postępowania w trybie wznowieniowym było dopuszczalne, pomimo zawisłości postępowania o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji Wojewody. Do czasu jednakże prawomocnego zakończenia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji postępowanie wznowieniowe powinno być – na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. – zawieszone. W związku z powyższą oceną prawną Sąd I instancji stwierdził, że decyzja GINB została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a., co było konsekwencją wadliwej wykładni organu art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 (w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania) Pr. bud. w zakresie uznania P. S.A. za stronę postępowania nadzwyczajnego. W konsekwencji naruszony został art. 6 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., gdyż GINB dowolnie ocenił dowody, uznając, że przemawiają one za tym, że P. S.A. posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pr. bud. Sąd zwrócił uwagę na znany mu z urzędu fakt, że GINB orzekając decyzją DOA.7210.38.2020.JW0(1) z 28 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy własną decyzję z 29 marca 2021 r., znak: DOA.7210.38.2020.DKA, którą umorzył na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. wszczęte z wniosku Gminy Miasta Zakopane, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wojewody Małopolskiego z 4 marca 2020 r., znak: Wl-I.7840.15.2.2019.EM, uchylającej w całości decyzję Starosty Tatrzańskiego z 14 grudnia 2018 r., znak: AB.6740.455.2017.AP (w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę) oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Wyrokiem z 24 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1681/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Gminy Miasta Zakopane i Prokuratora Okręgowego na tą decyzję GINB, zawierając w pisemnym uzasadnieniu ocenę prawną, w tym w zakresie poprawnego uznania przez organ braku przymiotu strony Gminy Miasta Zakopane z uwagi na treść art. 28 ust. 2 Pr. bud. i w konsekwencji poprawności umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Uchylając na skutek skargi A. Sp. z o.o. decyzję GINB Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wziął pod uwagę dyspozycję art. 134 § 2 P.p.s.a. i dlatego nie zastosował art. 145 § 3 P.p.s.a., gdyż – w ocenie Sądu – umorzenie postępowania administracyjnego byłoby rozstrzygnięciem na niekorzyść P. S.A., która to Spółka była również w niniejszej sprawie skarżącą, zaś Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Z uwagi na to, że GINB - wprawdzie błędnie - przyznał w postępowaniu administracyjnym przymiot strony P. S.A., była ona formalnie (procesowo) uprawniona do złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu. Z tej przyczyny – pomimo ww. oceny prawnej tut. Sądu – skarga nie mogła zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Tym niemniej, brak istnienia (wykazania przez skarżącą) własnego interesu materialnoprawnego tej Spółki, który mógłby być naruszony zaskarżoną decyzją, spowodował oddalenie skargi P. S.A. bez oceny merytorycznych zarzutów w niej podnoszonych, zgodnie z art. 151 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. Sąd I instancji we wskazaniach odnośnie dalszego postępowania stwierdził, że GINB, ponownie rozpoznając podanie P. S.A., będąc związany oceną prawną wydanego wyroku (art. 153 P.p.s.a.), dokona poprawnej analizy istnienia interesu prawnego tej Spółki w zainicjowaniu w trybie art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pr. bud. postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 4 marca 2020 r., znak: Wl-1.7840.15.2.2019.EM w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - w kontekście podmiotowej bezprzedmiotowości tego postępowania i związanej z nią dyspozycji art. 105 § 1 K.p.a. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi kasacyjne wnieśli Spółka P. S.A. z siedzibą w Z. oraz Prokurator Okręgowy w Nowym Sączu. Spółka P. S.A. z siedzibą w Z. w skardze kasacyjnej podniosła zarzuty naruszenia: 1. art. 134 § 1 P.p.s.a. polegającego na braku jego zastosowania, wynikającym z braku rozstrzygnięcia w granicach sprawy i ograniczeniu się przez Sąd I instancji do zbadania, oceny oraz rozstrzygnięcia wyłącznie w zakresie zarzutów i argumentów skargi A. Sp. z o. o. i odpowiedzi Prokuratora Okręgowego na tę skargę z pominięciem zbadania i rozstrzygnięcia zarzutów i dowodów wskazywanym w skardze Spółki P. S.A. oraz z pominięciem związanego z nimi materiału dowodowego i stanu prawnego sprawy wskazującego na wadliwość decyzji z dnia 4.03.2020 r. w wyniku czego nie doszło do wskazanego w art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygnięcia w granicach sprawy bez związania zarzutami i wnioskami skarg; 2. art 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz lit. c w związku z 134 § 1 P.p.s.a. polegającego na braku zastosowania w wyniku czego doszło do zaniechania przez Sąd I instancji poprawnej kontroli stosowania przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego w postępowaniu dotyczącym nin. sprawy w zakresie dotyczącym naruszenia: a. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w oparciu o rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego i brak jego pełnej oceny, w wyniku czego doszło do niewłaściwego zastosowania przez sąd: art. 33 ust. 1, art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie przez Sąd, że Spółka Akcyjna P. nie ma interesu materialnoprawnego i nie jest stroną postępowania; b. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 158 K.p.a. poprzez niezasadne wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 04.03.2020 r. mimo, że dotknięta jest naruszeniami prawa których rodzaj i zakres winien powodować stwierdzenie jej nieważności czego nie rozpatrywał Sąd I instancji, w wyniku czego doszło do niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 punkt 1 lit. a oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane polegającego na błędnym przyjęciu, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA oraz innymi aktami prawa miejscowego, jak też przyjęciu, że dokumentacja jest kompletna i zgodna z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi gdy projekt był niekompletny, bez uwzględnienia wykonania kanalizacji i posiadania odpowiedniej drogi w tym pożarowej i nie brano pod uwagę faktycznego deweloperskiego przeznaczenia obiektu z lokalami na sprzedaż i wad dokumentacji do czego łącznie doszło w wyniku: ─ braku zbadania i uwzględnienia przez organ administracji i Sąd I instancji, że z zakresu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 04.03.2020 znak: WI-I.7840.15.2.2019.EM i zatwierdzonej nią dokumentacji wyłączono z naruszeniem art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane część robót budowlanych niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z przeznaczeniem a to wobec nie objęcia zakresem decyzji i projektu wykonania prac budowlanych dotyczących kanalizacji sanitarnej z przyłączem obiektu do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej oraz brakiem objęcia prac budowlanych i działań w celu zapewnienia właściwej drogi dojazdowej do przedmiotu inwestycji odpowiedniej do przeznaczenia takiego obiektu oraz pominięcie wynikających z tego skutków, ─ pominięcie, że ustalenia zasięgu oddziaływania inwestycji i ustalenia kręgu stron postępowania dokonywano bez uwzględnienia niezasadnego wyłączenia z zakresu projektu i pozwolenia na budowę części prac budowlanych w wyniku czego błędnie i z naruszeniem art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane ustalono zakres oddziaływania inwestycji i krąg stron postępowania z pominięciem, że na terenie "P." SA muszą być przeprowadzone prace budowlane niezbędne do samodzielnego funkcjonowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego a to : ✓ wykonanie odcinka kanalizacji sanitarnej z przyłączeniem zamierzenia inwestycyjnego do miejskiej kanalizacji sanitarnej na terenie "P." SA obciążonym służebnością prowadzenia instalacji na rzecz działki inwestora nr ew. [...] lub na innej części terenu P. SA w związku z umiejscowieniem miejskiej sieci kanalizacyjnej sanitarnej po stronie północnej nieruchomości "P." SA i braku takiej sieci innych stron posesji inwestora otoczonych otuliną T., ✓ wykonanie prac budowlanych w celu zapewnienia odpowiedniego do przeznaczenia zamierzenia inwestycyjnego dojazdu do działki inwestora nr [...], na nieruchomości "P." SA obciążonej służebnością drogową oraz działania w celu zmiany zakresu lub sposobu realizacji istniejącej służebności drogowej ustanowionej w roku 2013 bez uwzględniania, że dojazd ma prowadzić do tak dużego obiektu o przewidywanym przeznaczeniu dla tak licznych samochodów przy równoczesnym występowaniu ograniczeń wynikających z uchwalonego w 2014 roku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczającego możliwość przebudowy służebnej terenowej drogi leśnej w celu dostosowania jej do potrzeb i wymogów odpowiednich do przeznaczenia tego zamierzenia inwestycyjnego bez czego nie można uznać by istniała faktyczna możliwość odpowiedniego dojazdu do obiektu przez teren leśny "P." SA przy równoczesnym braku prawnego i faktycznego dojazdu do działek inwestora nr ew. [...], [...], [...] w obr. [...] w Z. objętych zakresem inwestycji, do których inwestor nie posiada prawa dojazdu i samowolnie dojeżdża przez teren P. SA niszcząc go i powodując potrzebę prowadzenia na nim prac w celu zapobiegania tym zniszczeniom i usuwania ich skutków - czego dowodzi fakt, że inwestor samowolnie i bezprawnie wykonywał 12 kwietnia 2022 r. prace budowlane na terenie tej drogi "P." SA wysypując na nią kilkanaście metrów sześciennych suchego betonu zamierzając utwardzić nim całą drogę, tworząc na początkowym odcinku drogi leśnej pierwszą warstwę podbudowy pod wykonanie nowej nawierzchni, co skarżąca spółka uniemożliwiła i nakazała usunąć efekty tych prac budowlanych inwestora ze swej nieruchomości i pominięcie, że w związku z powyższym Spółka Akcyjna "P." winna być stroną postępowania jako właściciel nieruchomości objętych zakresem oddziaływania inwestycji wpływającym też na możliwość ich zabudowy i stan taki występuje od początku postępowania o pozwolenia na budowę, ─ pominięciu prawidłowego zbadania zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami prawa miejscowego co miało też wpływ na ustalenie zakresu oddziaływania inwestycji i kręgu stron m.in. wobec innego rzeczywistego przeznaczenia obiektu niż wskazano w decyzji z dnia 04.03.2020 r. gdy zatwierdzona dokumentacja projektowa nie zawiera rozwiązań pomieszczeń i urządzeń niezbędnych w budynkach przeznaczonych na krótkotrwały najem jak pensjonatowe czy hotelowe a obiekt posiada głównie tzw. lokale niemieszkalne określane przez inwestora jako apartamenty, które już w trakcie budowy zostały wystawione publicznie na sprzedaż (w załączeniu oferta inwestora z internetu i odpis księgi wieczystej) wobec czego tego typu inwestycja deweloperska nie jest dopuszczona planem zagospodarowania przestrzennego w tej lokalizacji i jest sprzeczna z innymi przepisami prawa miejscowego w związku z czym niewłaściwie zastosowano art. 35.1 punkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane błędnie uznając, że inwestycja jest zgodna z planem i tymi przepisami przy równoczesnym braku zbadania innych okoliczności i zarzutów z tym związanych wskazywanych w skardze oraz pominięciu, że taki obiekt deweloperski z apartamentami na sprzedaż określanymi w ofercie jako lokale niemieszkalne do celów prywatnych i biznesowych nie tylko jest sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego i prawem miejscowym ale mając przeznaczenie deweloperskie winien spełniać inne wymogi m.in. tym zakresie miejsc postojowych, bezpieczeństwa przeciwpożarowego jak też mieć sposób oddziaływania na sąsiednie nieruchomości - co nie było przedmiotem badania, 3. naruszeniu art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku jego zastosowania i w wyniku tego naruszenie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) poprzez ich niezasadne zastosowanie (zwłaszcza w świetle powyższych okoliczności i zarzutów) i jednoczesne niezastosowanie art. 28 K.p.a., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, iż Spółka Akcyjna "P." nie może być uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2020 roku, znak: WI-I.7840.15.2.2019.EM, w sytuacji gdy powinna być stroną postępowania weryfikacyjnego przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, ze względu na posiadanie interesu prawnego w tym postępowaniu w rozumieniu zarówno art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jak i w rozumieniu art. 28 K.p.a. 4. naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak umieszczenia w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wyjaśnień dotyczących ustaleń i stanowiska wobec zarzutów podnoszonych w skardze "P." SA i brak wyjaśnień dotyczących zbadania i oceny przez Sąd dowodów i przepisów prawa powoływanych na poparcie zarzutów jej skargi; 5. błędne zastosowanie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a poprzez powołanie ich w uzasadnieniu wyroku jako podstawy pominięcia zbadania i oceny materiału dowodowego i stanu prawnego w zakresie wskazywanym w skardze "P." S.A. i braku rozstrzygnięcia w granicach sprawy w zakresie wynikającym z art 134§ 1 P.p.s.a. W wyniku wszystkiego powyższego doszło do oddalenia przez WSA w Warszawie skargi P. S.A. z równoczesnym uwzględnieniem skargi A. Sp z o.o. zarzucającej, że P. S.A. nie jest stroną, w wyniku której uchylono zaskarżoną decyzję GINB z 26.07.2021 r. znak : DOA.7210.41.202l.DK W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Prokurator Okręgowy w Nowym Sączu w skardze kasacyjnej podniósł zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. poprzez: 1. naruszenie art. 50 § 1 w zw. z art. 151 P.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, i w konsekwencji błędne nie przyznanie przymiotu strony P. S.A. z siedzibą w Z., a tym samym jednoczesne oddalenie skargi Spółki bez oceny merytorycznych zarzutów w niej podnoszonych, podczas gdy P. S.A. z siedzibą w Z. powinna być stroną zakończonego postępowania weryfikacyjnego przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, ze względu na posiadanie interesu prawnego w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 K.p.a.; 2. naruszenie art. 6 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, i w konsekwencji błędne uznanie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie dowolnie ocenił dowody, uznając, że przemawiają one za tym, że P. S.A. z siedzibą w Z. posiada przymiot strony w rozumieniu art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pr. bud., podczas gdy ocena zebranych przez organ administracyjny dowodów była prawidłowa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie Prokuratora Okręgowego, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółki P. S.A. z siedzibą w Z. Spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. , poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargi kasacyjne wniesione odrębnie przez Spółkę P. S.A. z siedzibą w Z. oraz Prokuratora Okręgowego w Nowym Sączu nie mają usprawiedliwionych podstaw. W skargach kasacyjnych podniesiono naruszenie szeregu różnych przepisów, jednakże dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku znaczenie ma to, czy Sąd I instancji zasadnie uznał, że Spółce P. S.A. z siedzibą w Z. nie przysługuje status strony postępowania. Ta okoliczność bowiem została wskazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako podstawa oddalenia skargi ww. Spółki i uwzględnienie skargi wniesionej przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że Spółce P. S.A. z siedzibą w Z. nie przysługuje status strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 4 marca 2020 r wydanej przez Wojewodę Małopolskiego na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Definicja strony postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zawarta została w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią ww. przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy, w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 471), wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę ma tym samym obowiązek ustalić, czy: a. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, oraz b. czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa i organ administracji bądź też podmiot, który twierdzi, że powinien być stroną postępowania, ma obowiązek taki przepis wskazać. Także sąd administracyjny, jeśli uważa, że określony podmiot jest stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę powinien wskazać przepis prawa, który w związku z planowaną inwestycją wprowadza ograniczenia w możliwości zagospodarowania nieruchomości należącej do tego podmiotu. Przykładem przepisów prawa, które mogą być uznane za podstawę ustalenia, że danej osobie przysługuje status strony postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jest rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2014 r. poz. 1853 t.j.). Z § 136 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że dla rurociągów przesyłowych dalekosiężnych ustala się strefy bezpieczeństwa, których środek stanowi oś rurociągu. Z kolei z § 137 ust. 2 wynika, że wewnątrz strefy bezpieczeństwa niedopuszczalne jest wznoszenie budowli, urządzanie stałych składów i magazynów oraz zalesianie. Właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, która znalazłaby się w strefie bezpieczeństwa rurociągu byłby ograniczony w swoich prawach do zagospodarowania swojej działki, gdyż nie mógłby zrealizować na niej budowli. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji dokonuje kompleksowej oceny projektu budowlanego dając temu wyraz w decyzji o pozwoleniu na budowę. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji zajmuje się badaniem zgodności z prawem tylko niektórych elementów projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę badane jest bowiem wyłącznie pod kątem tego, czy nie jest ono dotknięte kwalifikowanymi wadami prawnymi wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 K.p.a. W postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie nieważnościowe badany jest więc tylko pewien wycinek tego, co było przedmiotem badania w postępowaniu zwykłym. Nie ma tym samym uzasadnionych podstaw do tego, by krąg stron postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, określany był według innych zasad niż krąg stron postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie wskazali żadnego przepisu prawa, który w związku z realizacją inwestycji wprowadzałby ograniczenia w możliwości zagospodarowania nieruchomości należących do Spółki P. S.A. z siedzibą w Z.. W konsekwencji słusznie Sąd I instancji uznał, że Spółce tej nie przysługuje status strony postępowania. Przywoływane przez skarżącą kasacyjnie Spółkę kwestie związane ze służebnością drogi koniecznej oraz z zajęciem i korzystaniem przez inwestora, bez tytułu prawnego, z należącej do skarżącej kasacyjnie Spółki nieruchomości zostały szczegółowo wyjaśnione przez Sąd I instancji. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest niecelowe. Wobec stwierdzenia przez Sąd I instancji, że Spółce P. S.A. z siedzibą w Z. nie przysługuje status strony postępowania Sąd ten nie miał podstaw do dokonywania oceny zasadności zarzutów podniesionych przez tą Spółkę w skardze dotyczących prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę pod kątem istnienia wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.