II OSK 1556/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Sylwia Misztal po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. sp. k. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1189/20 w sprawie ze skargi F. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2020 r. nr SKO.Z/4100/86/2020 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1189/20, oddalił skargę F. Spółka z o.o.2 Spółka komandytowa z siedzibą w K. (dalej zwana skarżącą) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2020 r., nr SKO.Z/4100/86/2020 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wnioskiem z dnia 27 maja 2020 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali mieszkalnych nr 4, 5, 6, 7, 8 oraz 9 w budynku nr [...] na os. D. w K. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 3 czerwca 2020 r. (AU-01-7.7120.6972- 6977.2020.IGN), na podstawie art. 219 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej K.p.a.), oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2020 r., poz. 532; obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej SKO) postanowieniem z dnia 3 września 2020 r., znak: SKO.Z/4100/86/2020, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 219 oraz art. 217 i art. 127 § 2 w związku z art. 144 i art. 17 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Na wstępie SKO przytoczyło przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali, tj. art. 2 ustawy o własności lokali wskazując, że po zmianie tej ustawy, dokonanej ustawą z dnia 5 lipca 2018 r., obowiązkiem organu wydającego zaświadczenie jest sprawdzenie, czy z wiedzy oraz dokumentów posiadanych przez organ lub dostarczonych przez wnioskodawcę wynika, że powstały one legalnie, w sposób potwierdzony wydaną w odpowiednim postępowaniu administracyjnym decyzją (o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz zezwoleniu na użytkowanie). Jeżeli z dokumentów taki stan nie wynika, organ nie może wydać żądanego zaświadczenia. SKO podało, że z treści decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 6 lipca 2018 r., nr 1283/6740.1.2018, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wynika, że w budynku "[...]" znajdować się miało łącznie 19 lokali mieszkalnych, zaś jeden z lokali mieszkalnych miał powierzchnię 185,03 m2, a 11 dalszych lokali mieszkalnych - od 224,40 m2 do 228,31 m2. Natomiast dokumentacja przedłożona przez skarżącą wskazuje, że w budynku "[...]" znajdować się ma obecnie 49 lokali. Z kolei ze złożonego projektu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że wydzielona miała zostać większa ilości lokali w budynku "[...]" (49 lokali). W ocenie organu sama okoliczność, że inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie 49 lokali w budynku "[...]", nie może automatycznie wpłynąć na tożsame rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wydawane w oparciu o art. 2 ustawy o własności lokali. Powyższe stanowisko uzasadnione jest tym, że wydanie decyzji przez organ nadzoru budowlanego nie zwalnia organu z obowiązku każdorazowego badania, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu jest zgodne z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie. W ocenie SKO lokale objęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia nie są ujęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że lokale wskazane we wniosku, a nieprzewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym były wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (decyzją o pozwoleniu na budowę). Organ odwoławczy podzielił więc stanowisko organu pierwszej instancji, że przychylając się do wniosku strony i wydając zaświadczenie o żądanej treści, doszłoby do naruszenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, w której określono ilość miejsc parkingowych dla każdego lokalu mieszkalnego (1 miejsce na 1 mieszkanie). Na chwilę obecną znaczna cześć mieszkań mogłaby być zupełnie pozbawiona miejsc postojowych, co także stanowi istotną sprzeczność z postanowieniami decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Okoliczność ta również powoduje, że postanowienia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę mogą być odmienne od postanowień zaświadczenia w żądanym przez wnioskodawcę zakresie. Skarżąca wniosła skargę na postanowienie SKO z dnia 3 września 2020 r., domagając się w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo że zostało ono wydane z naruszeniem norm administracyjnego prawa materialnego i procesowego; 2) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 i art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1a i ust. 3 ustawy o własności lokali poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy; 3) art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali w związku z art. 82 § 1, art. 59 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 682, ze zm.) poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że organ może samodzielnie w oderwaniu od ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na użytkowanie dokonać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu, tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) art. 16 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy-Prawo budowlane przez kwestionowanie przez organy obu instancji ustaleń dokonanych w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 27 lutego 2020 r. (znak ROIK 11.5121.26.2020.MPA) o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie lokalu, co stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, uznając ją za bezzasadną. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku z dnia 10 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał przepis art. 217 K.p.a. oraz stwierdził, że do zaskarżonego postanowienia mają zastosowanie również przepisy szczególne zawarte w ustawie o własności lokali. Następnie przytoczył treść art. 2 ust. 1a-3 ustawy o własności lokali i wskazał, że powyższe uregulowania przyznające staroście uprawnienie do stwierdzenia - w formie zaświadczenia - o spełnianiu wymagań określonych w cytowanych wyżej art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy o własności lokali - nie otwierają temu organowi właściwości do prowadzenia własnego postępowania w zakresie właściwości rzeczowej przynależnej innemu organowi administracji publicznej, który w formie decyzji administracyjnej rozstrzyga sprawę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3432/18). Starosta ma zatem obecnie dodatkowe kompetencje wynikające z odesłania zawartego w art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali do badania zgodności ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego z ustaleniami planu miejscowego lub decyzji o pozwoleniu na budowę – ale ustaleń tych dokonuje - co do zasady - w oparciu o wiedzę wynikającą z treści opartej na funkcjonujących w obrocie prawnym dokumentach, wytworzonych przez inne właściwe organy (np. w oparciu o decyzje wydane przez organy nadzoru budowlanego). W ocenie sądu, sam fakt wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie wyklucza jeszcze możliwości dokonania przez starostę samodzielnych ustaleń w zakresie objętym udzielonym inwestorowi pozwoleniu na budowę, a odnoszących się do spornego w sprawie zagadnienia dotyczącego ilości lokali możliwych do wyodrębnienia w ramach zrealizowanej inwestycji. Następnie Sąd przytoczył treść art. 55 i art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i stwierdził, że zakres ocen (sprawdzeń) organu nadzoru budowlanego dokonywanych w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obejmuje zasadniczo zagadnienia odnoszące się do aspektów konstrukcyjnych kontrolowanego obiektu, rzutujących na jego bezpieczeństwo oraz zagadnienia dotyczące zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu. Nie obejmuje natomiast ustaleń dotyczących tych elementów projektu budowlanego (pozwolenia na budowę), które dotyczą ilości lokali fizycznie wyodrębnionych przez inwestora w ramach realizowanego obiektu budowlanego. Ta natomiast okoliczność była w ocenianej sprawie sporna. Podstawą odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali było to, że faktyczna liczba lokali zrealizowanych przez inwestora w ramach inwestycji – nie odpowiadała liczbie lokali określonej w udzielonym pozwoleniu na budowę. To zaś zagadnienie zostało wprost określone i uregulowane w uzyskanej przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzji zmieniającej). Brak kompetencji organu nadzoru budowlanego do dokonywania – w trakcie obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego zmierzającej do udzielenia pozwolenia na użytkowanie - ustaleń i ocen odnośnie zgodności liczby wyodrębnianych lokali z treścią pozwolenia na budowę – powoduje, że zagadnienie to musi zostać zbadane (zweryfikowane) przez starostę, wydającego zaświadczenie o spełnieniu przesłanek samodzielności lokalu. Jest to jeden z aspektów sprawdzeń wymienionego organu, dokonywanych w oparciu o normatywne upoważnienie zawarte w art. 2 ust. 1a ustawie o własności lokali. Gdyby starosta był pozbawiony powyższej kompetencji, wówczas oceniana sfera pozostawałaby poza jakąkolwiek kontrolą. Sąd zwrócił uwagę na decyzję nr 121/6740.1/2020 z 24 stycznia 2020 r. w sprawie zmiany decyzji pozwolenia na budowę. Treść tej decyzji wyraźnie wskazywała, że z uwagi na przyjęte parametry niektórych lokali mieszkalnych (każdy po kilkaset metrów kwadratowych) - może mieć miejsce sytuacja podzielenia tych lokali na mniejsze, wbrew udzielonemu pozwoleniu na budowę. Zawarte bowiem w projekcie budowlanym rozwiązania, mogą mieć na celu ominięcie obowiązujących przepisów, w tym spełnienia wymogu dotyczącego zapewnienia inwestycji należytej ilości miejsc postojowych. Stwierdził więc, że oceniane zagadnienie mogło być przedmiotem ocen starosty, w ramach postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia o spełnieniu wymagań dotyczących samodzielności lokali, gdyż stosowne do tego kompetencje wskazanego organu wynikają z cytowanego wyżej art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali – przy jednoczesnym braku kompetencji innych organów do wypowiadania się we wskazanej materii. W ocenianej zaś sprawie ustalono bezsprzecznie, że lokale objęte wnioskiem zostały wydzielone wbrew jednoznacznej treści pozwolenia na budowę (decyzji zmieniającej) - zatem brak było podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. Czyni to kontrolowane akty zgodnymi z prawem. Sąd podkreślił zatem, iż mimo wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, możliwa i dopuszczalna jest odmowa stwierdzenia spełnienia wymagań samodzielności lokali (art. 2 ust. 3 i ust. 1a-2 ustawy o własności lokali) jeżeli ustalone zostanie, że ustanowienie odrębnej własności samodzielnych lokali nie byłoby zgodne z treścią pozwolenia na budowę. Na koniec Sąd zwrócił też uwagę na aspekt gwarancyjny wydawania przedmiotowych zaświadczeń. Ma ono bowiem zasadniczo na celu ochronę uczestników obrotu gospodarczego, gdyż potwierdza m.in. legalność zrealizowanej budowy. W sytuacji natomiast, gdy zrealizowana przez inwestora budowa (obiekt) jest oczywiście sprzeczna z ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, w zakresie dotyczącym możliwej do wyodrębnienia ilości lokali, to dodatkowo brak jest podstaw do wydania przedmiotowego zaświadczenia, gdyż potwierdzałoby ono stan, który nie jest zgodny z wydanymi aktami administracyjnymi. Wobec zatem braku podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokali, z uwagi na brak zgodności zrealizowanej inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym (w zakresie możliwej ilości lokali, które mogły zostać wyodrębnione), Sąd uznał za trafne rozstrzygnięcia objęte kontrolą sądową w tej sprawie. Zatem Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej zwanej: P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty materialnoprawne sformułowane w pierwszej kolejności i zarzuty procesowe. Najpierw pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali w związku z art. 82 § 1, art. 59 ust. 1, art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ może samodzielnie, w oderwaniu od ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dokonywać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu (zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę), podczas gdy takich ustaleń dokonuje organ wydający decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Zarzucono również naruszenie art. 59 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji sposobu procedowania organów obydwu instancji polegającego na kwestionowaniu przez te organy ustaleń dokonanych w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 27 lutego 2020 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie lokalu, co stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. W ramach zarzutów procesowych pełnomocnik skarżącej podniósł natomiast naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie wadliwie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji na skutek błędnego przyjęcia przez organy, że mogą one w sposób samodzielny, w oderwaniu od ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dokonywać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 i art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1a i ust. 3 ustawy o własności lokali poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych przez organy obu instancji. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Do rozpoznania zarzutów w niej zawartych należy przystąpić w kolejności odwrotnej od tej, w jakiej je sformułowano, czyli odnosząc się najpierw do zarzutów proceduralnych. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony za pomocą tego rodzaju zarzutu, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Oba zarzuty procesowe nie zasługują na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącej wskazuje na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jak i art. 151 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów sąd stosuje uwzględniając skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, drugi - w przypadku oddalenia skargi. Są to więc wzajemnie wykluczające się przepisy, tzw. wynikowe, określające kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Dla skuteczności zarzutu naruszenia jednego z wymienionych przepisów konieczne jest powiązanie go z innymi, np. normującymi postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej albo procedury administracyjnej. Tymczasem pełnomocnik skarżącej trafność skonstruowanego zarzutu upatruje jedynie w niezasadnym oddaleniu skargi w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy wadliwe - jego zdaniem - postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia. Nie wskazuje jednak konkretnego przepisu postępowania, który Sąd pierwszej instancji miał naruszyć w trakcie kontroli sądowej, w konsekwencji za nietrafny należało uznać postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd jednocześnie obu wskazanych na wstępie przepisów. Nie jest zasadny drugi zarzut procesowy odniesiony również do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., lecz tym razem w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 126 i art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1a i ust. 3 ustawy o własności lokali. Według pełnomocnika skarżącej Sąd pierwszej instancji zaakceptował błędnie ustalony na drodze administracyjnej stan faktyczny sprawy, nie dostrzegł przy tym w trakcie kontroli, że organ nie rozważył wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Przede wszystkim stwierdzić należy, że zaświadczenie potwierdza jedynie istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym, ale tylko wówczas, gdy sytuacja jest jasna i bezspornie wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przed wydaniem zaświadczenia organ może co prawda przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jednakże tylko w zakresie koniecznym do wydania zaświadczenia (art. 217 § 2 K.p.a.). Zakres postępowania wyjaśniającego jest więc ograniczony do analizy posiadanej (przedstawionej organowi) dokumentacji oraz danych w zasobach pozostających do dyspozycji organu. Tak pojmując zakres kompetencji organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia uznać trzeba, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej istniały pełne podstawy do przyjęcia, że w ramach postępowania wszczętego wskutek wniosku skarżącej organ dysponował pełnym materiałem dowodowym umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia, w toku tego postępowania wyjaśniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, a materiał został w sposób kompleksowy oceniony, czego pełnomocnik skarżącej skutecznie nie podważył. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali w związku z art. 82 § 1, art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogą samodzielnie, w oderwaniu od ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dokonywać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności lokalu (zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę), podczas gdy takich ustaleń dokonuje organ wydający decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Należy więc wskazać, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie ustawy o własności lokali w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali (Dz. U. poz. 1506), która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Po tym dniu obowiązki starosty, związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu, uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali. Oznacza to, że starosta stosownie do art. 2 ust. 3 tej ustawy w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia bada spełnienie zarówno przesłanek odnoszących się do technicznej samodzielności lokalu (ust. 2), jak również wymagań dotyczących zgodności z przepisami planistycznymi i budowlanymi (ust. 1a). Jedynie lokal, który spełnia łącznie przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy o własności lokali może zostać uznany za lokal samodzielny. Dla wydania przez organ zaświadczenia o samodzielności lokalu koniecznie jest zweryfikowanie nie tylko tego, czy dany lokal spełnia warunki samodzielnego lokalu w zakresie technicznym i funkcjonalnym, ale także w zakresie prawnym (por. wyroki NSA z dni: 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3778/19, 14 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3432/18 i sygn. akt II OSK 3435/18, 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2641/21 - publ. CBOIS). Rozwijając tę myśl należy stwierdzić, że warunki samodzielności lokalu w zakresie prawnym reguluje art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, wskazując na konieczność oceny przez starostę czy ustanowienie nieruchomości lokalowej jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Zależności między decyzjami wydawanymi w toku procesu inwestycyjnego są oczywiste. Decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana po stwierdzeniu zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku planu miejscowego), z kolei wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uzależnione jest od stwierdzenia zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz projekcie budowlanym. Przepis art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali nie może być rozumiany w sposób przedstawiony przez autora skargi kasacyjnej, mianowicie że rozstrzygające znaczenie ma końcowy akt stosowania prawa w procesie inwestycyjnym - decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Gdyby wolą ustawodawcy było oparcie się wyłącznie na tym akcie, to znalazłoby to wyraz w odpowiednim, odmiennym brzmieniu art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali. Tymczasem z przepisu tego wynika w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych, że ocena zgodności ma zostać przeprowadzona w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w trzech różnych aktach z poszczególnych etapów procesu inwestycyjnego, tj. planowania, zgody na realizację i przystąpienia do użytkowania. Świadczy o tym dobitnie posłużenie się przez ustawodawcę spójnikiem "oraz" między sformułowaniem "zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej" a wyrażeniem "zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem", a nadto spójnikiem "i" między tym ostatnim wyrażeniem (po przecinku), a zwrotem "zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy". W konsekwencji starosta jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do samodzielnego ustalenia, czy zachodzi pełna korelacja pomiędzy wszystkimi aktami określonymi w art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, a nie tylko czy wniosek o wydanie zaświadczenie o samodzielności lokalu odpowiada treści pozwolenia na użytkowanie. Przyjęcie takiego poglądu nie oznacza, że starosta uzyskał prawo do oceny zgodności budowy z przepisami planistycznymi i budowlanymi w sposób przynależny organom właściwym do orzekania w tych sprawach. Obowiązkiem starosty jest zbadanie, czy istnieją odpowiednie dokumenty lub skutecznie dokonano odpowiednich czynności, które umożliwiają wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, mogącego stanowić, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali, odrębną nieruchomość. W sytuacjach spornych, budzących wątpliwości starosta w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie i dokonywać ocen prawnych; ocena taka jest bowiem elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu. Nie znajduje racjonalnego uzasadnienia twierdzenie, że w postępowaniu tym organ mógłby kwestionować zgodność ze stanem faktycznym zapisów znajdujących się w posiadanych dokumentach, ewidencjach i rejestrach. Jeżeli kwestia objęta żądaniem wydania zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ powinien odmówić wydania zaświadczenia (por. K. Klonowski (w:) H. Knysiak - Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, WKP 2019, uwagi do art. 218; wyrok NSA z 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 605/12, publ. CBOIS). Nie zasługuje również na uwzględnienie materialnoprawny zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Według pełnomocnika skarżącej Sąd pierwszej instancji błędnie zaakceptował sposób procedowania organów polegający na kwestionowaniu przez nie ustaleń dokonanych w postępowaniu zakończonym decyzją o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, co stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ma rację pełnomocnik twierdząc, że organ nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu obowiązany jest sprawdzić, czy obiekt został wykonany zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia na budowę, przede wszystkim czy nie wykonano go z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że jeżeli została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego nie jest możliwe prowadzenie postępowania naprawczego w stosunku do tego obiektu. Dopiero usunięcie z obrotu prawnego takiej decyzji umożliwia organowi nadzoru budowlanego przeprowadzenie postępowania w kierunku oceny zgodności z przepisami (legalności) wykonanych robót budowlanych (zob. wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 201/15 - ONSAiWSA 2017 r. nr 3, poz. 49). Jednakże organy orzekające w niniejszej sprawie nie podważały ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Uznały zaś, co słusznie zaaprobował Sąd pierwszej instancji, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do ilości lokali mieszkalnych w budynku "[...]", zrealizowanych w zgodzie ze wszystkimi aktami określonymi w art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, uniemożliwiające uwzględnienie wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności wskazanych we wniosku lokali mieszkalnych. Skarżąca wystąpiła wszak o wydanie zaświadczenia o samodzielności większej liczby lokali, niż wynika z decyzji o zmianie pozwolenia na budowę z dnia 24 stycznia 2020 r. (w tej decyzji zmieniono liczbę lokali mieszkalnych w budynku "[...]" z 46 do 19 lokali) i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 27 lutego 2020 r., która obejmowała jedynie 19 lokali mieszkalnych (przed dokonaniem jej sprostowania postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r.). Z postanowienia o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki wynika zaś, że rektyfikacji dokonano w taki sposób, że w miejsce 19 lokali mieszkalnych objętych decyzją o pozwoleniu na użytkowanie wpisano 49 lokali mieszkalnych. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wątpliwości odnośnie ilości lokali mieszkalnych nie usuwa ani decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku po jej sprostowaniu, ani dołączone do wniosku o wydanie zaświadczenia rzuty kondygnacji budynku, na których uwidoczniono zmiany w postaci zwiększenia ilości lokali mieszkalnych i usługowych zakwalifikowane przez uprawnionego architekta, jako nieistotne odstępstwo od zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Tryb w jakim doszło w istocie do zmiany decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzez jej sprostowanie nie mógł pozostać bez wpływu na ocenę złożonego wniosku. Za słusznością tego stanowiska przemawia fakt, że na skutek sygnalizacji dokonanej przez SKO, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu w dniu 20 października 2020 r. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 18 marca 2020 r. o sprostowaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego budynku. Istnienie tych wątpliwości prawnych skutkujących odmową wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 605/21, którym oddalił skargę skarżącej na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 stycznia 2021 r., znak DON.7101.1.2021 utrzymujące w mocy postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 listopada 2020 r., nr 996/2020 stwierdzające nieważność powołanego postanowienia o sprostowaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku przez zmianę ilości mieszkań z 19 na 49 (wyrok ten oczekuje na kontrolę instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 1009/22). Obecnie w obrocie prawnym pozostaje wobec tego ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku z dnia 27 lutego 2020 r. dotycząca 19 lokali mieszkalnych. Konsekwencją stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu jest to, że złożony przez skarżącą wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności nowo wydzielonych lokali w przedmiotowym budynku dotyczy także lokali, które nie są objęte ani pozwoleniem na budowę, ani decyzją o pozwoleniu na użytkowanie tego budynku. W rezultacie, starosta, który jest uprawniony i zobowiązany do samodzielnego ustalenia, czy objęty wnioskiem lokal powstał w zgodzie ze wszystkimi aktami określonymi w art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, stwierdzając, że zachodzi wątpliwość czy objęte wnioskiem lokale powstały w zgodzie ze wszystkimi aktami określonymi w tym przepisie, był zobowiązany do odmowy wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy (por. też wyroki NSA z dni: 4 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 938/21 i 13 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1555/21 w sprawach o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali w tym samym budynku). Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącą do skargi kasacyjnej dowodu w postaci postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 maja 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego na okoliczność braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany układu funkcjonalnego we wnętrzu, tj. w zakresie ścian działowych i otworów drzwiowych w tych ścianach, stwierdzić należy, że w świetle poczynionych wyżej ustaleń nie ma on znaczenia dla wyniku tej sprawy, skoro decyzja o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie dotyczy budynku, w którym zaprojektowano 19 lokali mieszkalnych. Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.