II OSK 1547/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 791/22 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 lipca 2022 r. nr WI-I.7843.3.37.2022.AR w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 19 kwietnia 2023 r., II SA/Gd 791/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku oddalił skargę P.K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 27 lipca 2022 r., nr WI-I.7843.3.37.2022.AR, w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 22 września 2021 r. P.K. (zgłaszający, inwestor, strona) zgłosił Staroście Kościerskiemu (Starosta lub organ I instancji) zamiar prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego budynku gospodarczego oraz rozbiórce budynku gospodarczego na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...] w gminie [...]. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Gd 791/22 kolejno wskazano, że postanowieniem z 5 października 2021 r. Starosta, na podstawie art. 30 ust. 2 i 5c ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., uPb), nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o wyszczególnione w postanowieniu informacje i dokumenty, w terminie do 31 stycznia 2022 r., a na wniosek zgłaszającego postanowieniem z 25 stycznia 2022 r. zmienił swoje postanowienie ustalając nowy termin uzupełnienia zgłoszenia do 31 marca 2022 r. W dniu 28 marca 2022 r. strona uzupełniła zgłoszenie z 22 września 2021 r. 2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z 4 kwietnia 2022 r. Starosta, na podstawie art. 30 ust. 2 i 5c uPb, wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego budynku gospodarczego oraz rozbiórce budynku gospodarczego na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...] w gminie [...]. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji podał, że badając kompletność zgłoszenia stwierdził, że nadal nie czyni ono zadość wymaganiom przepisu art. 30 ust. 2 uPb pomimo, że zgłaszający został zobowiązany do jego uzupełnienia. W ocenie Starosty przesłany przez stronę nowy formularz zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych (PB-2) w dalszym ciągu zawiera błędy i braki. Wskazany przez zgłaszającego termin rozpoczęcia robót budowlanych (1 kwietnia 2022 r.) nie spełnia wymagań określonych w art. 30 ust. 5 uPb. Ponadto w danych nieruchomości nie określono w sposób prawidłowy identyfikatora działki ewidencyjnej, ponieważ nie wskazano jednostki ewidencyjnej (nazwy gminy). Również w przesłanym przez stronę oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wskazano prawidłowego identyfikatora działki ewidencyjnej (brak nazwy jednostki ewidencyjnej - nazwy gminy). Organ I instancji wskazał, że w postanowieniu z 5 października 2021 r. wezwał zgłaszającego do uzupełnienia wniosku o brakujące rysunki. Starosta przyznał, że strona uzupełniła zgłoszenie o rysunki elewacji ("widok od strony działki [...]"widok od strony działki [...]", "załącznik nr 03L", "załącznik nr 02 A", "załącznik nr 02"), jednak w dalszym ciągu brakuje rysunków jednej elewacji i przekroju projektowanego budynku. Odwołując się do treści art. 29 ust. 1 pkt 14 uPb organ I instancji podał, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Zdaniem Starosty z przedłożonych rysunków wynika, że projektowany budynek nie spełnia definicji budynku gospodarczego, ponieważ ma posiadać poddasze nieużytkowe, przedmiotem zgłoszenia jest budowa budynku gospodarczego na działce nr [...], która jest zlokalizowana na obszarze [...] Parku Krajobrazowego. Starosta przyznał, że 27 stycznia 2022 r. strona otrzymała pozytywną opinię dla projektowanego budynku gospodarczego, lecz w piśmie tym wskazano, że projektowany budynek ma posiadać poziome deskowanie ścian parteru oraz pionowego deskowania ścian szczytowych obiektu. Tymczasem z przedstawionych przez zgłaszającego rysunków elewacji nie ma możliwości zweryfikowania, czy projektowany budynek spełnia wymagania określone w uzgodnieniu z 27 stycznia 2022 r. W ocenie organu I instancji przesłany formularz zgłoszenia rozbiórki (PB-4) nadal zawiera błędy, ponieważ w danych nieruchomości nie wskazano w sposób prawidłowy identyfikatora działki ewidencyjnej - nie wskazano jednostki ewidencyjnej (nazwy gminy). 2.4. W wyroku przywołano, iż Starosta uznał tym samym, że zgłoszenie z 22 września 2021 r. nadal nie jest kompletne, a zgłaszający nie wywiązał się obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w zakresie i terminie ustalonym w postanowieniu z 5 października 2021 r. 2.5. Dalej w wyroku II SA/Gd 791/22 przywołano, że w wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania przez inwestora Wojewoda Pomorski decyzją z 27 lipca 2022 r. utrzymał decyzję o sprzeciwie w mocy. W wyroku przywołano, iż organ odwoławczy zwrócił uwagę, że złożone przez stronę oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie zawierało jednostki ewidencyjnej (nazwy gminy). Nieprawidłowo wypełnione lub zawierające braki oświadczenie narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb w zw. z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 25 czerwca 2021 r. w sprawie wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (Dz. U. 2021, poz. 1170). Także brak jednostki ewidencyjnej (nazwy gminy) we wniosku o pozwolenie na budowę narusza art. 30 ust. 4e uPb w zw. z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 12 lutego 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych (Dz. U. 2021, poz. 304). Z kolei brak jednostki ewidencyjnej w formularzu zgłoszenia rozbiórki narusza art. 31 ust. 1e uPb w zw. z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 25 czerwca 2021 r. w sprawie określenia formularza zgłoszenia rozbiórki (Dz. U. 2021, poz. 314). Zdaniem organu odwoławczego braki i nieprawidłowości, o których usunięcie postanowieniem z 5 października 2021 r. wzywał organ I instancji, miały oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a ponieważ nie zostały one usunięte w wyznaczonym w postanowieniu terminie, Starosta zasadnie na podstawie art. 30 ust. 5c uPb wniósł sprzeciw. Wojewoda wskazał, że przedmiotowa inwestycja polega na rozbiórce budynku gospodarczego i budowie budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] (obręb ewidencyjny [...], gmina [...]). Z dołączonych do zgłoszenia szkiców wynika, że wysokość planowanego budynku wyniesie 6 m i będzie on przykryty dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci 45°. Obiekt będzie posiadał strych określony jako nieużytkowy. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z uchwałą nr VIII/114/19 Rady Gminy [...] z 20 września 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego [...] gmina [...] (MPZP), działka inwestycyjna położona jest na obszarze jednostki urbanistycznej 10.R - tereny rolnicze, gdzie dopuszczono zabudowę towarzyszącą obejmującą jeden na działce budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m² powiązany ze specjalistyczną gospodarką rolną niewymagającą posiadania areału gruntów rolnych. Mając to na uwadze Wojewoda ocenił, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP. Niemniej na podstawie przedłożonych do zgłoszenia dokumentów nie można stwierdzić, czy przedmiotowy budynek gospodarczy z poddaszem jest budynkiem parterowym. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w uPb brak jest legalnej definicji "budynku parterowego", o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 14 tej ustawy, niemniej jednak słowo "parter" należy tłumaczyć jako pierwszą kondygnację nadziemną stanowiącą poziom, na którym znajduje się główne wejście do budynku, a zgodnie z wykładnią językową "parterowy" oznacza mający tylko parter. Aby przesłanka budynku parterowego była spełniona, obiekt taki powinien więc mieć jedną kondygnację. Organ odwoławczy podkreślił, że kwalifikacja prawna inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie na formalnym nazewnictwie. Organy architektoniczno-budowlane uprawnione są bowiem do analizy rzeczywistych rozwiązań projektowych i na tej podstawie do weryfikacji prawidłowości kwalifikacji inwestycji dokonanej przez autora projektu. Sama deklaracja inwestora nie może przesądzać o rzeczywistym charakterze inwestycji. Zdaniem Wojewody określenie przez inwestora poddasza jako strychu nieużytkowego nie może decydować o kwalifikacji inwestycji. Organ architektoniczno-budowlany na podstawie złożonej dokumentacji winien jest ustalić samodzielnie charakter obiektu. Nie może mieć miejsca bowiem sytuacja, w której na skutek takiego czy innego określenia przez inwestora funkcji poddasza planowanego budynku gospodarczego, mającej kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy budynek mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę - organ nie może dokonać samodzielnej, uzasadnionej prawem oceny tej funkcji wobec dostrzeżenia oczywistej rozbieżności między funkcją rzeczywistą, a funkcją przypisaną przez inwestora, skoro zgodnie z wolą ustawodawcy w przypadku ustalenia, że roboty budowlane nie mieszczą się w katalogu zwolnień od pozwolenia na budowę organ architektoniczny winien jest wnieść sprzeciw. Zdaniem organu odwoławczego przy uwzględnieniu całkowitej wysokości budynku oraz fakcie, że będzie on posiadał poddasze – zgłaszany obiekt budowlany należy uznać za dwukondygnacyjny. Wskazano, że kondygnacja poddasza wpisuje się w definicję kondygnacji, o której mowa w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022, poz. 1225, rozp. MI 2002) oraz spełnia wymogi dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi określonych w § 72 tego rozporządzenia, jako że wysokość poddasza przekroczy 2,2 m. Tym samym, z przedstawionych przez inwestora rysunków i szkiców planowanej inwestycji nie sposób wywieść, że zgłaszany budynek jest parterowy. Przeciwnie, na podstawie powyższych ustaleń można stwierdzić, że zarówno wysokość budynku, jak i wysokość poddasza spełnia warunki konieczne dla realizacji dodatkowej kondygnacji z pomieszczeniami przeznaczonych na pobyt ludzi. Takie ustalenie prowadzi do wniosku, że planowany budynek będzie posiadał dwie kondygnacje, a tym samym jego realizacja jest możliwa wyłącznie w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że na przedłożonym przez inwestora szkicu sytuacyjnym sporządzonym na mapie do celów informacyjnych przedstawiono budynek o wymiarach 5,1 m x 6,8 m, natomiast na rysunku rzutu parteru oraz poddasza przedstawiono budynek o wymiarze zewnętrznym 5 m x 7 m. Organ odwoławczy przyznał, że wprawdzie budynek gospodarczy ze względu na jego powierzchnię mieści się w katalogu robót na zgłoszenie, niemniej nie może być tak, że nie można jednoznacznie określić na podstawie złożonych dokumentów, jaki budynek jest przedmiotem wniosku. 3.1. W skardze na decyzję organu odwoławczego inwestor za błędne uznał stanowisko organów, że budowa wolnostojącego budynku o powierzchni do 35 m² nie jest zawarta w katalogu robót zwolnionych z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zawartych w art. 29-31 uPb, gdzie wymienione są roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. W art. 29 ust. 1 pkt 14 tej ustawy wymieniono bowiem budowę wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni do 35 m² jako niewymagających pozwolenia na budowę, natomiast wymagające zgłoszenia. Skarżący nadmienił, że od 2022 r. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i dodatkowo po wylewie, co powinno spotkać się z zrozumieniem urzędników. Zdaniem Skarżącego można było wezwać go do uzupełnienia braków, a nie wnosić sprzeciw. W ocenie strony niewpisanie nazwy gminy w jednostce ewidencyjnej można było skorygować po poinformowaniu go o zaistniałym niedociągnięciu. Za błędne uznał również stanowisko o wymaganiach wysokości kondygnacji poddasza, gdyż jest ona mniejsza od 2 m, czyli nie uznaje się jej za kondygnację, a to zostało ujęte w uzasadnieniu. Również różnica w wymiarach (na szkicu 5,1 m x 6,8 m, a na rysunku parteru 5 m x 7 m) spełnia wymagania powierzchni do 35 m². Skarżący podkreślił, że urzędnicy powinni pomagać petentom, w tym wzywać do uzupełnienia braków, co skutkowałoby niewdrażaniem postępowania związanego ze złożeniem skargi. 3.2. Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku skargę oddalił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że wydanie przez Starostę postanowienia z 5 października 2021 r. było w pełni uzasadnione, a jego podstawa wynikała z przepisów prawa, dotyczących warunków i skuteczności zgłoszenia zamiaru budowy. Analizując bowiem złożone przez skarżącego w dniu 22 września 2021 r. zgłoszenie budowy lub wykonania innych robót budowlanych (PB-2) organ I instancji słusznie stwierdził, że zawiera ono braki w kontekście uregulowań zawartych w art. 30 ust. 2 uPb. 4.3. WSA w Gdańsku wskazał, że z uwagi na to, że przedmiotem zgłoszenia jest budowa budynku gospodarczego na działce nr [...] (obręb ew. [...], gm. [...]), która jest zlokalizowana na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, w postanowieniu z 5 października 2021 r. Starosta nałożył na Skarżącego obowiązek uzgodnienia projektowanych robót z kierownikiem [...] Parku Krajobrazowego w [...]. Co prawda strona dołączyła pismo z 27 stycznia 2022 r., w którym Kierownik Oddziału [...] Parku Krajobrazowego zaopiniował pozytywnie przedstawioną wizualizację obiektu uwzględniającą wymogi w zakresie tradycyjnych form zabudowy, ochrony walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych [...] Parku Krajobrazowego, ze wskazaniem poziomego deskowania ścian parteru oraz pionowego deskowania ścian szczytowych obiektu, jednakże konfrontując treść tego pisma z nadesłanymi przez skarżącego przy piśmie z 24 marca 2022 r. rysunkami elewacji, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że nie ma możliwości zweryfikowania, czy projektowany budynek w pełni spełnia wymagania określone w uzgodnieniu z 27 stycznia 2022 r., albowiem na rysunkach nie wskazano sposobu deskowania. 4.4. Nadto, zdaniem sądu pierwszej instancji, uwzględniając całkowitą wysokość budynku oraz fakt, że będzie on posiadał poddasze, zgłaszany przez skarżącego obiekt budowlany organy słusznie uznały za dwukondygnacyjny. Kondygnacja poddasza wpisuje się w definicję kondygnacji, o której mowa w § 3 pkt 16 rozp. MI 2002 oraz spełnia wymogi dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi określonych w § 72 tego aktu. Tym samym, z przedstawionych przez inwestora rysunków i szkiców planowanej inwestycji, w ocenie sądu a quo, nie sposób wywieść, że zgłaszany budynek jest parterowy. Przeciwnie, na podstawie powyższych ustaleń, sąd wojewódzki stwierdził, że spełnia on warunki konieczne dla realizacji dodatkowej kondygnacji z pomieszczeniami przeznaczonych na pobyt ludzi. To prowadzi do wniosku, że planowany budynek będzie posiadał dwie kondygnacje, przez co nie jest on "wolno stojącym parterowym budynkiem gospodarczym", o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a uPb. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł P.K., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie: 1) art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa) poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 "pkt c" Ppsa (przyjdzie uznać, że chodzi o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa – tak prawidłowo w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uwaga Sądu), poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, poprzez odmowę wszczęcia postępowania legalizacyjnego dla istniejącego na terenie działki nr [...] obręb ew. [...] gm. [...] obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Warszawie z 13 grudnia 2016 r. VII SA/Wa 133/16; 2) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez brak przeprowadzenia postępowania, zmierzającego do ustalenia, czy spełnione są przesłanki umożliwiające zalegalizowanie przedmiotowego obiektu budowlanego; 3) Naruszenie art. 8 K.p.a. – "uchybienie przez organy wymaganiom praworządności i sprawiedliwego prowadzenia postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy". 5.3. Działający w imieniu skarżącego profesjonalny pełnomocnik wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów adwokackich za sporządzenie oraz wniesienie skargi kasacyjnej wraz z opłatą skarbową w kwocie 17 zł oraz udział w rozprawie przed NSA, "uchylenie prawomocności" wyroku WSA w Gdańsku z 19 kwietnia 2023 r. II SA/Gd 791/22, przeprowadzenie rozprawy. 5.4. Wpierw w skardze kasacyjnej przywołano treść art. 155 i 154 k.p.a. W dalszym uzasadnienie wniesionej skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewoda błędnie wskazał w swojej decyzji, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o wysokości 6 m z poddaszem nie jest budynkiem parterowym, albowiem poddasze o wymiarze 2,08 m jest poddaszem nieużytkowym, albowiem nie przekracza wysokości 2,20 m. Strona skarżąca zwróciła również uwagę na brak wskazania podstawy, na której organ uznał, że poddasze przekroczy 2,20 m wysokości. Poza tym, Starosta w żaden sposób nie uwzględnił w dalszym etapie rozpoznawania przedmiotowej sprawy, iż stan skarżącego - osoby niepełnosprawnej z uwagi na przebyty wylew, wymagał szczegółowszego wskazania i doprecyzowania, w tym aspekcie sąd pierwszej instancji miał nie uwzględnić zasady wynikającej z art. 8 "k.p.c. i nie dokonał prawidłowej jej subsumpcji w przedłożeniu na niniejsze postępowanie". Skarżący załączając rysunek elewacji o wymiarach analogicznych, jak frontowa ściana tylko bez otworów okiennych czyli pełnej ściany i przekroju, był przekonany, że jest to wystarczający dokument do uznania jego zgłoszenia jako uzupełniony. Skarżący kasacyjnie naprowadza, że organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego odnośnie stanu prawnego działki inwestycyjnej w związku z wejściem w życie MPZP. W skardze kasacyjnej przywołano ponadto wyrok WSA w Warszawie z 13.12.2016 r., VII SA/Wa 133/16, a w jej konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji – "Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i dalej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego". 5.5. Na rozprawę stawił się skarżący kasacyjnie, który podtrzymał zarzuty i twierdzenia skargi kasacyjnej. Wyjaśnił, że w sprawie chodzi o zrealizowany w 2004 r. obiekt, skarżący chce dokonać rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku, by później zrealizować budynek gospodarczy parterowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. 6.2. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 Ppsa). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom. Niemniej dostrzeżone wady skargi kasacyjnej nie dyskwalifikują jej jednak w stopniu uzasadniającym odrzucenie. 6.3. Po pierwsze, autor skargi kasacyjnej zupełnie nietrafnie identyfikuje, aby zaskarżoną decyzję miał wydać Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, chybione jest także wnoszenie o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skoro organy te nie wydawały żadnych decyzji w granicach sprawy rozpoznanej przez sąd pierwszej instancji. Po drugie, zbędne, a zarazem chybione było przywoływanie przepisów art. 154 i 155 k.p.a., skoro – sąd zna prawo – a ponadto przepisy te nie były stosowane i nie mogły być stosowane w granicach sprawy, w ramach której skargę rozpoznawał WSA w Gdańsku. Po trzecie, w skonstruowanej podstawie kasacyjne nie wskazano, w jaki sposób zarzucane sądowi pierwszej instancji uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, a także 107 § 3 K.p.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ograniczono się w tym względzie wyłącznie do stwierdzenia, że stan faktyczny sprawy wymagał uwzględnienia wejścia w życie MPZP, w którym dla działki inwestycyjnej przewidziano jej przeznaczenia jako "10R", gdzie dopuszczono realizację budynku gospodarczego o pow. zabudowy do 35 m². Rzecz w tym, że jak podano w motywach zaskarżonego wyroku (s. 4), Wojewoda takie właśnie ustalenia planistyczne powoływał w zaskarżonej decyzji. Przeto zarzut uchybienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, a także 107 § 3 K.p.a. wobec braku wyjaśnienia stanu faktycznego, a ściślej stanu prawnego działki inwestycyjnej, jest chybiony. 6.4. Argumentacja skargi kasacyjnej odnośnie wadliwej kwalifikacji przedmiotu zgłoszenia, jako obiektu nie będącego budynkiem parterowym, a dwukondygnacyjnym, nie została połączona ze sformułowaniem w tym względzie podstawy kasacyjnej odnośnie naruszenia prawa materialnego. Istota sprawy sprowadzała się – co jasno wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku – do tego, że sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, że zgłaszany obiekt nie jest parterowy. W tym aspekcie powoływano się na art. 29 ust. 1 pkt 14 uPb oraz § 3 pkt 16 rozp. MI 2002. Brak sformułowania przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzutów ich naruszenia w podstawach kasacyjnych uniemożliwia Sądowi Naczelnemu odniesienie się do tej kwestii. 6.5. W tych okolicznościach nie mogło zostać ocenione jako skuteczne zarzucanie organom naruszenia art. 8 K.p.a. (a nie "k.p.c." jak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), nie dostrzeżono przy tym, że jest to regulacja rozbudowana, składająca się z dwóch paragrafów. Argumentacja słusznościowa wskazująca na cechy osobiste inwestora, jego stan zdrowia, nie może prowadzić do wniosku o skuteczności skargi kasacyjnej. 7. Z wyłuszczonych względów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa.