II OSK 1532/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1034/21 w sprawie ze skarg J. B. i R. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14 lipca 2021 r. nr IFXIV.7840.1.45.2018 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1034/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargi J. B. oraz R. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14 lipca 2021 r., nr IFXIV.7840.1.45.2018, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Żywieckiego z dnia 3 października 2018 r., nr 1014/18, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. B. i S. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-handlowego, na działkach nr [...] i [...], w przy ul. [...] w Ż.. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał na art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", ponieważ zaskarżona decyzja zapadła w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/GI 822/19. Zgodnie z wiążącą oceną prawną zawartą w tym wyroku, wymagane w sprawie było zbadanie przez organ zagadnień dotyczących wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), związanych z oddziaływaniem zamierzonego do realizacji budynku na nasłonecznienie pomieszczeń znajdujących się w budynku skarżących. Sąd wskazał, że zamieszczone w ww. wyroku wskazanie jest wiążące dla organu administracji publicznej wypowiadającego się w sprawie jak również dla składu orzekającego w ramach rozpoznawania tej sprawy. W omawianym zakresie zmianie nie uległ stan prawny, jak również stan faktyczny nie jest zmieniony. Sąd podkreślił, że mocą przywołanego wyroku uchylono jedynie decyzję organu odwoławczego, a to oznacza, że zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego nie był obszerny i sprowadzał się do wyjaśnienia jednej konkretnej kwestii, którą to mógł wyjaśnić organ odwoławczy przy wykorzystaniu przysługujących mu instrumentów prawnych. W ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego sporządzone zostały dwie analizy nasłonecznienia jedna z lutego 2021 r., a druga z czerwca 2021 r. Pierwsza z tych analiz ogniskowała się na południowej stronie badanego budynku (znajdującego się na działce nr [...]), a druga z nich odnosi się do strony wschodniej. Obie analizy zawierają analogiczne stwierdzenia finalne, a mianowicie sprowadzające się do tego, że w następstwie postawienia projektowanego obiektu nie naruszone zostaną regulacje dotyczące nasłonecznienia budynku skarżących. W świetle powyższego ustalenia przyjdzie uznać, że organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący wyjaśnił te aspekty rozpoznawanej sprawy, które jako niejasne i budzące wątpliwość były wskazane w ww. wyroku o sygn. akt II SA/Gl 822/19. Dlatego zdaniem Sądu organ administracji publicznej w sposób poprawny wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej "K.p.a.", przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niezebranie materiału dowodowego konicznego do rozpoznania sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że pomieszczenia od wschodniej strony budynku nie są pokojami mieszkalnymi, Sąd stwierdził, że tak sformułowany zarzut i jego rozwinięcie w motywach skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podnosząc ten zarzut uznano, że organ odwoławczy skupił się na ścianie południowej, a zarazem pominął ścianę wschodnią i znajdujący się tam ganek. Tak postawiony zarzut uznać należy za całkowicie bezzasadny. W sprawie sporządzone zostały dwie analizy jedna z lutego i druga z czerwca 2021 r. O ile pierwsza analiza dotyczyła ściany południowej to druga z nich ściany wschodniej i z obu tych analiz wynika, że nasłonecznienie jest w wystarczającym zakresie. Zdaniem Sądu, analiza dołączonych do akt administracyjnych zdjęć pozwala poddać w wątpliwość twierdzenia skarżącej o mieszkalnym wykorzystywaniu ganku znajdującego się na wschodniej ścianie jej budynku, jednakże nawet przyjmując mieszkalny charakter tego pomieszczenia jego nasłonecznienie jest zgodne z obowiązującymi regulacjami. W konsekwencji Sąd uznał, że tak sformułowany zarzut nie jest trafny i nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższa argumentacja Sądu I instancji niezasadnym czyniła także zarzut naruszenia § 57 oraz § 60 ww. rozporządzenia w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", ponieważ, jak wynika z powyższego, warunek odpowiedniego nasłonecznienia budynku skarżącej został zachowany. Odnośnie do zarzutu naruszenia § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia przez uznanie, że przedmiotowa budowa odpowiada warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu, podczas gdy stwarza ona zagrożenie pożarowe z uwagi na niezachowanie odległości wskazanych w przywoływanym przepisie, zdaniem Sądu, tak sformułowany zarzut nie może być podzielony z dwóch powodów. Po pierwsze, Sąd dokonując kontroli w ramach rozpoznawania skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 822/19, dokonał analizy wszystkich zagadnień związanych z prawidłowością poddanych jego kontroli decyzji organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli nie dostrzegł, aby w podniesionym tu zakresie organy dopuściły się naruszenia prawa, a to oznacza, że jest związany stanowiskiem wyrażonym w przywoływanym wyroku. Drugim powodem nieuwzględnienia tego zarzutu jest to, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej w projektowanym obiekcie nie ma być zlokalizowane pomieszczenie inwentarskie i nie mają tam być składowane plony rolnicze, lecz jak wynika to z projektu budowlanego, projektowany obiekt ma pełnić funkcję mieszkalną oraz ma być wykorzystywany na działalność handlową, zatem całkowicie inną niż jest to sygnalizowane w skardze. Tym samym podnoszone w niej zarzuty nie mogą być uwzględnione, a tym samym skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że druga z wniesionych skarg do tutejszego Sądu odwołuje się do zbliżonych zarzutów, ponieważ zarzuca się powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa, a w szczególności § 60 ww. rozporządzenia dotyczącego nasłonecznienia oraz naruszenia przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W motywach skargi podkreślono, że analiza nasłonecznienia przeprowadzona została w odniesieniu do strony południowej, a kwestionowane jest nasłonecznienie od strony wschodniej. Tak sformułowany zarzut został już omówiony w ramach analizy pierwszej z wniesionych skarg i nie zyskał on aprobaty tutejszego Sądu, a tym samym także i ten zarzut nie może być uwzględniony. W skardze tej podkreślono, że znajdujący się tam ganek jest wykorzystywany dla celów mieszkalnych i wypoczynkowych. W kontekście tego stwierdzenia Sąd już wyraził swoje stanowisko i podtrzymał je, uznając tak sformułowany zarzut za niedający podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. W odniesieniu do drugiego z zarzutów skarżący poruszył kwestię budynku inwentarskiego i jego usytuowania, które nie spełnia norm przeciwpożarowych. W tym zakresie skład orzekający również się wypowiedział i nie znalazł podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła J. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 151 p.p.s.a. przez jego nieuprawnione zastosowanie i oddalenie przez Sąd skargi J. B., w sytuacji gdy organ działał wbrew przepisów prawa, czym naruszył zasadę praworządności; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 79 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji zaniechania zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, a przede wszystkim wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, tj. analizy nasłonecznienia pomieszczeń datowanej na czerwiec 2021 r., o której skarżąca dowiedziała się dopiero na rozprawie online w dniu 23 marca 2022 r. (organ nie zawiadomił skarżącej o nowym dowodzie w sprawie, nie miała ona do niego wglądu oraz nie mogła się wypowiedzieć co do treści w nim zawartych, także na rozprawie); ani organ ani Sąd nie umożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, czym naruszył prawo skarżącej do udziału w postępowaniu dowodowym; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebrania materiału dowodowego koniecznego do rozpatrzenia sprawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż pomieszczenia od strony wschodniej budynku skarżącej nie są pokojami mieszkalnymi oraz że czas nasłonecznienia pokoi wynosi ponad 6 godziny, w sytuacji rzeczywistego nasłonecznienia wynoszącego około 2 godzin; a ponadto przez bezkrytyczne uznanie i oparcie wyroku na analizie nasłonecznienia z czerwca 2021 r., która pozostaje w sprzeczności z analizą nasłonecznienia z lutego 2021 r. w zakresie poziomu najwyższej krawędzi budynku przesłaniającego (luty 2021 – przyjęto 9,04 m, czerwiec 2021 – przyjęto 8 m), a która to wysokość budynku ma wielce istotne znaczenie przy dokonywaniu analizy nasłonecznienia; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 85 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79 K.p.a. przez jego niezastosowanie, nieprzeprowadzenie oględzin na nieruchomości i niezbadanie rzeczywistej wysokości budynku, wobec czego powstały dwie sprzeczne ze sobą analizy nasłonecznienia przyjmujące różne wysokości budynku (na przestrzeni jedynie dwóch miesięcy); 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. przez przekroczenie swobodnej oceny dowodów przyjmując, że to na działce Państwa B. miałby powstać budynek inwentarski, w sytuacji gdy to na działce skarżącej usytuowany został budynek inwentarski, wobec którego budynek Państwa B. powinien zostać oddalony ze względu na przepisy ppoż; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie na jakiej podstawie Sąd przyjął za treścią Mapy z czerwca 2021 r., że budynek ma wysokość 8 m, a nie 9,04 m wskazane w lutym 2021 r. oraz skąd tak znacząca rozbieżność wpływająca znacznie na poczynione ustalenia i orzeczenie, które to uzasadnienie wyroku nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 57 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż warunek odpowiedniego nasłonecznienia budynku skarżącej zostanie zachowany, w sytuacji gdy z przedstawionej analizy wynika wniosek przeciwny; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowa budowa odpowiada warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu, w sytuacji gdy stwarza ona zagrożenie pożarowe z uwagi na niezachowanie odległości wskazanych w powołanym przepisie (Państwo B. pominęli fakt pozostawania budynku inwentarskiego na działce skarżącej – odległość pomiędzy budynkiem inwentarskim, a budynkiem Państwa B. powinien znajdować się w odległości 12 m, a nie jak w zatwierdzonym projekcie budowlanym w odległości 9 m). Obecny na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. pełnomocnik J. B. poparł skargę kasacyjną, prostując treść skargi kasacyjnej w pkt 3 zarzutu, gdzie podana wartość 9,04 m nie odpowiada wysokości budynku lecz wysokości przesłaniania, bo wysokość budynku to ok. 11 m. Nadto wskazał, że na działce skarżącej (działka nr [...]) znajduje się budynek inwentarski. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Odnośnie zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że dla skuteczności tego rodzaju zarzutów na etapie wniesienia skargi wymagane jest nie tylko wykazanie, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, lecz dodatkowo wymagane jest wykazanie, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczo strona skarżąca nie kwestionowała wymogów zacienienia i nasłonecznienia ściany południowej swojego budynku mieszkalnego, lecz wskazała w skardze "zwykłej", że kwestia ta nie została zbadana w odniesieniu do ściany wschodniej budynku mieszkalnego, a więc ściany usytuowanej względem granicy działki, na której zaprojektowano przedmiotowy budynek mieszkalno-handlowy. Organ odwoławczy ponownie przeprowadzając postępowanie po wyroku WSA w Gliwicach o sygn. akt II SA/Gl 822/19, uzyskał dwie analizy nasłonecznienia jedna z lutego 2021 r. (dotycząca ściany południowej), a druga z czerwca 2021 r. (dotycząca ściany wschodniej). Żadna z tych analiz nie wykazała aby w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji mogłoby dojść do naruszenia § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. W szczególności w odniesieniu do ściany wschodniej należy wskazać, że wysokość budynku wynosi według projektu budowlanego 9,04 m, a odległość projektowanego budynku do najbliżej położonego narożnika ganku w ścianie wschodniej budynku skarżącej wynosi 9 m, zaś z uwagi na wysokość położenia okna w ganku (na wysokości około 2 m), wysokość przesłaniania wynosi 8 m. Jednoznacznie z tego dowodu wynika, że budynek skarżącej nie znajduje się w obszarze przesłaniającym i zapewniony jest minimalny czas nasłonecznienia w poziomie parteru pomieszczenia ganku. A zatem wymóg nasłonecznienia minimum 3 godzin w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00 został zapewniony dla budynku skarżącej. Co prawda, skarżąca nie została poinformowana o tym dowodzie przez organ odwoławczy, jednak należy podnieść, że zasadniczo organ odwoławczy uznał za zbędne dokonywanie analizy nasłonecznienia i przesłaniania jeśli chodzi o ścianę wschodnią, ponieważ doszedł do przekonania, że w ścianie wschodniej budynku skarżącej nie znajdują się okna z pomieszczeniami mieszkalnymi. Skarżąca tej oceny nie podważyła skutecznie. Jej twierdzenia, że pomieszczenie ganku to pomieszczenie mieszkalne (pokój) są gołosłowne bo nie poparte żadnym miarodajnym dowodem. Skarżąca nie przedstawiła też żadnego dowodu na ponadnormatywne przesłanianie i zacienianie okna ganku, co w tych warunkach oznacza, że nie wykazała najpóźniej w skardze kasacyjnej, że naruszenie jej uprawnień procesowych miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie widomo bowiem z jakich względów skarżąca wywodzi, że ganek stanowi pokój dzienny, a rzeczywisty czas nasłonecznienia pomieszczeń wynosi około 2 godzin. Zasadniczo bowiem z uwagi na ustaloną wysokość przesłaniania w odniesieniu do najniżej położonego okna w ścianie wschodniej budynku skarżącej, tj. wysokość przesłaniania 8 m i przy odległości pomiędzy budynkami 9 m wykluczone jest naruszenie wymogu z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia. Skoro skarżąca nie wykazała aby ganek stanowił pomieszczenie mieszkalne (pokój), traci na znaczeniu kwestia spełnienia wymogów z § 57 i § 60 ww. rozporządzenia jeśli chodzi o zapewnienie gankowi odpowiedniego oświetlenia dziennego; a poza tym należy wskazać, że zgodnie z § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia w mieszkaniach wielopokojowych wymagania z § 60 ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju, co w świetle niekwestionowanego w niniejszej sprawie dowodu w postaci zapewnienia normatywnego nasłonecznienia pomieszczeniom w ścianie południowej budynku (analiza z lutego 2021 r.) wskazuje, że nie można doszukać się w niniejszej sprawie naruszenia § 57 i § 60 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. (a więc także z punktu widzenia uzasadnionych interesów trzecich) i w żadnym razie brak jest podstaw do ferowania wniosków, że sprawa wymaga dalszego wyjaśnienia w oparciu o art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 79 oraz art. 80 K.p.a. co do kwestii zacieniania i nasłonecznienia. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 79 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.; oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 57 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.– nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Nie można też uznać, że uzyskane przez organ odwoławczy dwie analizy nasłonecznienia przyjmują dwie różne wysokości projektowanego budynku. Po pierwsze, w tym zakresie nie mogło być mowy o przeprowadzeniu oględzin rzeczywistej wysokości projektowanego budynku, który "generuje" tzw. wysokość przesłaniania. Przedmiotem postepowania jest wyłącznie kwestia udzielenia pozwolenia na budowę, a więc legalność rozwiązań projektowych, które jednoznacznie wskazują, że wysokość projektowanego budynku wynosi 9,04 m. Poza tym na rozprawie przed NSA pełnomocnik sprostował, że przy tej argumentacji w skardze kasacyjnej chodzi o wysokość przesłaniania. Porównując zaś obie analizy i przyjmując wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej brak jest podstaw do stwierdzenia, że obie analizy pozostają ze sobą w sprzeczności. Wyjaśniają one bowiem odmienne uwarunkowania wynikające z lokalizacji ściany południowej i ściany wschodniej budynku skarżącej względem projektowanego budynku mieszkalno-handlowego. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 85 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Rzeczywiście należy przyznać rację skarżącej, że Sąd I instancji wadliwie przyjął jakoby skarżąca podnosiła, iż to na działce inwestorów miałby powstać budynek inwentarski, w sytuacji gdy to na działce skarżącej usytuowany został budynek inwentarski. Jednak taka ocena nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. A mianowicie, w tym właśnie zakresie, co do budynku gospodarczego (inwentarskiego) skarżącej, organ odwoławczy wypowiedział stosowną ocenę, niedoszukując się naruszenia § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia, który przecież dotyczy określonej klasy odporności ogniowej. Dlatego aby skutecznie wykazać naruszenie przepisów przeciwpożarowych w pierwszej kolejności skarżąca musiałby podważyć, że wymogi z § 271 ust. 1 zostały naruszone, co ewentualnie otwierałoby dopiero możliwość kwestionowania braku spełnienia wymogu z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia, który dotyczy innej sytuacji niż wymóg z § 271 ust. 1. Poza tym zarzut skargi kasacyjnej w odniesieniu do wymogu z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia odwołuje się do usytuowania budynku inwentarskiego skarżącej, podczas gdy przepis ten dotyczy ścian zewnętrznych usytuowanych od strony sąsiedniego budynku lub gdy przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień. W żadnym razie argumentacja skargi kasacyjnej nie odwołuje się do tych przesłanek, a w szczególności nie wykazano w niej aby ściana zewnętrzna budynku inwentarskiego skarżącej lub jego dach rozprzestrzeniały ogień. Nie przedstawiono w tym zakresie żadnego miarodajnego dowodu, który mógłby wskazywać, że organ odwoławczy błędnie uznał za spełnienie wymogu z § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia, niedoszukując się naruszenia przepisów ppoż. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.