II OSK 1488/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Po 593/22 w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 11 lipca 2022 r., nr IR-IV.7721.151.2022.6 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz S. C. kwotę 1.587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 lutego 2023 r., II SA/Po 593/22, oddalił skargę S. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej Wojewoda) z dnia 11 lipca 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta Kaliski decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 4, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2021.2351 ze zm.; dalej p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2021.735 ze zm.; dalej k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla X. S.A. z siedzibą w Warszawie, obejmujące: stację bazową telefonii komórkowej sieci X. składającą się z wieży telekomunikacyjnej wraz z urządzeniami w postaci szaf outdoor i zainstalowaniem sześciu anten sektorowych - w zabudowie infrastruktury technicznej na terenie położonym w m. [...], gm. B., zapisanym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (obręb [...]). Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi X., M. K., S. P., K. P., W. J., E. K., D. K., A. N. i S. C. Zaskarżoną decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. G., reprezentującego S. C. i M. B., umorzył postępowanie odwoławcze. W skardze z dnia 28 lipca 2022 r. do WSA w Poznaniu S. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniesioną skargę. Sąd stwierdził, iż Wojewoda uznał, że choć S. C. był stroną postępowania przed organem I instancji, to na skutek nowelizacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) utracił przymiot strony. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe, co skutkowało oddaleniem skargi. WSA uznał, że organ odwoławczy stwierdzając brak legitymacji skarżącego do bycia stroną postępowania oraz rozważając w tym zakresie jego interes prawny, wbrew zarzutom skargi właściwie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a także rozpoznał badaną kwestię w jej całokształcie i dokonał wyczerpującej oceny, w konsekwencji czego nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd wskazał, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. należą przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U.2019.2448). Zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie – skoro postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego, organ odwoławczy wydając decyzję w dniu 11 lipca 2022 r. musiał zastosować przepisy w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w nowym brzmieniu, nadanym temu rozporządzeniu z dniem 4 czerwca 2022 r. Zdaniem Sądu, jak trafnie stwierdził organ odwoławczy, nowy stan prawny przekłada się na sposób ustalenia kręgu stron postępowania, ponieważ nie ma aktualnie potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego. Inaczej mówiąc, z uwagi na uchylenie regulacji § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., od dnia 4 czerwca 2022 r. nie ma obowiązku kwalifikowania danego podmiotu jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o kryterium, czy jego nieruchomość znajduje się pod osiami głównych wiązek promieniowania anten, tak jak to miało miejsce w decyzji organu I instancji. Wobec tego S. C., będący właścicielem działki nr ewid. [...], utracił status strony postępowania uzyskany z uwagi na fakt, że jego działka usytuowana jest wzdłuż wiązki anteny skierowanej na azymucie 210, w końcowej jej długości, tj. około 250 m od środka elektrycznego anteny. Przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. są także przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za istotne przesłanki pozwalające ustalić obszar jej oddziaływania uznaje się również natężenie szkodliwego promieniowania. Poprzez ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi. W konsekwencji stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej będzie właściciel nieruchomości, która znalazłaby się w strefie, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Możliwość zagospodarowania takiej nieruchomości budynkiem z przeznaczeniem dla ludzi byłaby niewątpliwie ograniczona. Na rysunku nr 1 w projekcie budowlanym przedstawionym do zatwierdzenia (k. 45 projektu budowlanego) oraz na k. 191 (w kwalifikacji przedsięwzięcia) został przedstawiony zasięg występowania ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego w płaszczyźnie poziomej, natomiast na rysunku nr 2 w projekcie budowlanym przedstawionym do zatwierdzenia (k. 46 projektu budowlanego) oraz na k. 190 (w kwalifikacji przedsięwzięcia) przedstawiono zasięg ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego w płaszczyźnie pionowej. Zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy rysunkami, zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego instalacji (anten sektorowych) obejmuje działkę, na której ma zostać zrealizowana planowana inwestycja (dz. nr 11) oraz fragmentarycznie działkę nr [...]. Obszary ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego nie obejmują należącej do skarżącego działki nr [...]. Wobec tego słusznie organ wskazał, że skarżący nie może być uznany za stronę postępowania. Nie doznaje on bowiem ograniczeń w zagospodarowaniu jego działki z uwagi na wystąpienie ponadnormatywnego promieniowania. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniósł S. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.259 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi z jednoczesnym uznaniem, iż w strefie pośredniej oraz zagrożenia wznoszenie obiektu z miejscem przeznaczony na pobyt ludności jest dopuszczalny. Ponadto przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przekroczenie dopuszczalnych norm może świadczyć o istnieniu interesu prawnego, co w istocie powoduje, iż w żadnym przypadku nie będzie stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, ponieważ trudno przyjąć, iż ktokolwiek złoży taki wniosek zaznaczając, że ograniczy zagospodarowanie sąsiednich działek. Ponadto zdaniem WSA osoby uczestniczące w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają możliwości sprawdzenia czy warunki w niej określone w tym moce wszystkich anten zostały uwzględnione; 2) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie, iż w istocie umorzenie postępowania odwoławczego powoduje, iż sprawa rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym przez organ I instancji dotyczy innego stanu prawnego, co w istocie narusza prawo do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie jej tożsamości; 3) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której w/w akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy, specjalistów oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części; 4) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w zw. z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany nie musi spełnić wymogów, o których mowa powyżej i tym samym osoby postronne mogą przebywać w strefie pośredniej oraz zagrożenia "(w/w rozporządzenia się inne w zakresie występowania uciążliwości)"; 5) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 2, 6 ust 1 lit. a), 9 ust. 2, ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. w związku z 91 ust 1, 2, 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust 1 pkt 8 lit a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż nie stanowią one przepisów odrębnych, ponieważ właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to bez ustalenia faktycznych maksymalnych mocy EIRP oraz pochylenia anten i to pomimo że brak sumowania mocy EIRP w danym sektorze stanowi nawet rażące naruszenie prawa - tak NSA II OSK 2336/20 wyrok z dnia 27.01.2021 r., NSA II OSK 1101/18 wyrok z dnia 12.03.2020 r., NSA II OSK 2201/18 wyrok z dnia 25.09.2019 r., NSA II OSK 1271/18 wyrok z dnia 12.03.2020 r.; 6) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w powiązaniu z art. 143 kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez nie dokonanie oceny przepisów w/w oraz uznanie, że przepisy kodeksu cywilnego nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w "odniesieniu skarżącego", pomimo że inwestycja narusza jego dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji; 7) art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d) rozporządzenia rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego "poprzez przez" odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlane z w/w przepisami i tym samym nie udowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska; 8) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z § 1 pkt 1 lit. b), § 1 pkt 2 lit. b), § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. "zmieniającym rozporządzenie" w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1071) w zw. z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmie z dnia 4 grudnia 2025 r. Stowarzyszenie [...] wniosło o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji Wojewody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, chociaż nie wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty były trafne. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy skarżącemu kasacyjnie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla X. S.A. z siedzibą w W., obejmujące: stację bazową telefonii komórkowej sieci X. składającą się z wieży telekomunikacyjnej wraz z urządzeniami w postaci szaf outdoor i zainstalowaniem sześciu anten sektorowych. Podobna problematyka wielokrotnie była przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie tym podkreślano, że stroną postępowania na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. są nie tylko osoby, których prawa zostały jednoznacznie naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt budowlany tylko potencjalnie może oddziaływać, nawet jeśli z zatwierdzonego projektu budowlanego może wynikać, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z prawa budowlanego i przepisów odrębnych (np. wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., II OSK 81/23, LEX nr 3568923). Stroną postępowania o pozwolenie na budowę jest właściciel nieruchomości będący w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, choćby oddziaływanie to nie naruszało żadnych regulacji i właściciel ten na przyszłość oddziaływanie to musiał znosić. Nie pozbawia go to jednak przymiotu strony, a co za tym idzie samej możności kontroli procesu oceny legalności decyzji wydawanych w postępowaniu administracyjnych i możliwości kwestionowania tej legalności czy to przed organem II instancji czy przed sądem (wyrok NSA z 4 listopada 2025 r., II OSK 1209/24, LEX nr 3938973). Status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji (wyrok NSA z 7 października 2025 r., II OSK 1788/25, LEX nr 3930652). Stosownie do art. 28 ust. 2 p.b. przymiot strony nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji (wyrok NSA z 16 listopada 2023 r., II OSK 447/21, LEX nr 3707503). Taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem do stwierdzenia, czy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej może negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącego kasacyjnie oraz czy spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać, konieczne jest poczynienie w tym zakresie konkretnych ustaleń. Niezależnie od ich wyniku, sam fakt, że muszą być one poczynione, sprawia, że nieruchomość skarżącego kasacyjnie znajduje się w obszarze oddziaływania tego zamierzenia inwestycyjnego, w konsekwencji czego skarżącemu przysługuje przymiot strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji jako właścicielowi nieruchomości, w odniesieniu do której istniała potrzeba ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu oddziaływania inwestycji w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania tej inwestycji. Stwierdzenie bowiem, że obszary ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego nie obejmują należącej do skarżącego kasacyjnie działki wymagało dla dokonania takiego ustalenia wyjaśnienia powyższej kwestii. W tym stanie rzeczy usprawiedliwione podstawy mają zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Kwestia ich powiązania z dalej idącymi zarzutami naruszenia podanych w skardze kasacyjnej zarzutów nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia, gdyż istotne w tej sprawie jest jedynie, że dla ustalenia, czy obszary ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego obejmują należącą do skarżącego działkę, czy nie, konieczne było przeprowadzenie stosownych czynności wyjaśniających tę kwestię. To zaś, czy faktycznie działka skarżącego kasacyjnie nie leży w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego, może być poddane kontroli przy merytorycznym rozpoznawaniu jego odwołania przez organ II instancji, a nie w niniejszym postępowaniu. Stąd też nie ma wpływu na wynik sprawy częściowo wadliwe sformułowanie trzeciego podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, tj. naruszenia "art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20" w zw. z art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji "w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku" w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., bowiem chociaż w zarzucie tym nie wskazano jakie konkretnie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. miały zostać naruszone, nie zmienia to faktu, że zaskarżona decyzja została podjęta z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Z treści tego zarzutu wynika też, że chociaż nie podano w nim jakiej ustawy są wymienione w tym zarzucie przepisy "art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20", to nie budzi wątpliwości, iż są to przepisy ustawy Prawo budowlane. Nie są natomiast trafne zarzuty naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 15 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał bowiem kontroli działalności administracji publicznej i zastosował środki określone w ustawie oraz przeprowadził kontrolę ustalonego przez organ stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, wskazał podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. To zaś, że – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego nie była prawidłowa, było spowodowane naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., a nie art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to fakt, że organ I instancji uznał, że dany podmiot jest stroną, a organ odwoławczy stwierdził, że tak nie jest, nie jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Bezzasadność tych zarzutów nie ma jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy. W odniesieniu do pozostałych zarzutów, podobnie jak wskazano to w odniesieniu do przepisów powiązanych z zarzutami naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., stwierdzić należy, że to, czy faktycznie działka skarżącego kasacyjnie nie leży w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego, może być poddane kontroli przy merytorycznym rozpoznawaniu jego odwołania przez organ II instancji, a nie w niniejszym postępowaniu. Tak więc kwestia ewentualnego naruszenia wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie przepisów merytorycznie odnoszących się do kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego kasacyjnie nie podlega rozpoznaniu w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, chociaż nie wszystkie z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów miały usprawiedliwione podstawy, a część z nich nie podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu w tej sprawie, skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, gdyż te zarzuty, które okazały się zasadne, miały istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiły wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Obowiązkiem organu odwoławczego jest zatem merytoryczne rozpoznanie odwołania skarżącego kasacyjnie, ponieważ w obecnym stanie prawnym nadal przysługuje mu status strony przedmiotowego postępowania. Mając na względzie powyższe i uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjne na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 203 pkt 1 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.